Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

η αλλη Ινδια
















http://minimarkettrikalon.blogspot.gr/

Τα δύο είδη πόνου

Αχάραγα σήμερα έξι το πρωί βρήκα μήνυμα από μια φίλη μου: ”Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Σαν σήμερα έφυγε η μάνα μου, πάνε τώρα πέντε χρόνια."
"Είχα να της μιλήσω δύο χρόνια. Της αγόρασα τα κόκκινα ακριβά παπούτσια που της άρεσαν και πάντα σκεφτόταν τα χρήματα, για να τα πάρει…μακάρι να της τα είχα φέρει και να έβλεπα τα μάτια της, όσο ζούσε. Μακάρι να γύριζα το χρόνο πίσω. Μακάρι να είχα προσπαθήσει περισσότερο. Εγώ φταίω. Δεν έχω τώρα καμιά ευκαιρία”.
Κοκάλωσα. Μα, είστε καλά; Ποιος σας είπε ότι εγώ μπορώ να αντέξω αυτή την ανεπιτήδευτη έκκληση για συγκίνηση; Είναι πολύ, για να το κουβαλάω στις αδύναμες πλάτες μου. Πονάω, μαζί σου, να σε πάρει η ευχή. Δάγκωμα στα σωθικά, ένα κενό και κάτι που ουρλιάζει μέσα μου να βγει. Και τώρα τι κάνουμε; Έχουμε το κουράγιο να προχωρήσουμε παρακάτω και κυρίως έχουμε ευκαιρίες;
Γεγονός είναι ότι ο καθένας μας χρωστά μια συγνώμη στη μάνα, μια αγκαλιά, για να κρυφτεί ή να κλάψει στον φίλο, μια επιβράβευση στον κουρασμένο υπάλληλο του παντοπωλείου της γειτονιάς. Χρωστά ένα βρεγμένο πανί και ένα χάδι στα μαλλιά σ’ εκείνον που ψήνεται στον πυρετό, αλλά και περισσότερα ηλιοβασιλέματα στον άνθρωπο που έχουμε κοντά μας…Αχάραγα και εκκωφαντικά αθόρυβα όπως ήρθε και το δικό μου μήνυμα, πριν να είναι αργά.
Αυτή είναι η ευκαιρία για όλους να πάμε παρακάτω και να λυτρωθούμε και τελικά να συνειδητοποιήσουμε πως δε χρειάζονται ιδιαίτεροι λόγοι να χαμογελάμε. Και δεν υπάρχουν χαμένοι, παρά μονάχα ψυχές ανθρώπων, που οι ιστορίες και τα όνειρά τους μπλέκονται, ενώ η ψυχοτρόπος αγάπη θα μένει σαν αντιβίωση για μέρες στο σώμα. Μετά το σημερινό ταρακούνημα ξέρω καλά ότι υπάρχουν δύο είδη πόνου, ο πόνος που μας πληγώνει και ο πόνος που μας αλλάζει!
Γράφει η Ζωή Χατζηθωμά

Η Χιλή αποθεώνει την Ελλάδα: Το μετρό του Σαντιάγο γέμισε με έργα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού


Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΚΡΟΠΟΛΗ
Η Χιλή αποθεώνει την Ελλάδα: Το μετρό του Σαντιάγο γέμισε με έργα του αρχαίου ελ
Εναν πρωτότυπο φόρο τιμής αποτίει η Χιλή στην Αρχαία Ελλάδα, καθώς, από τις 7 Μαρτίου ο σταθμός με το όνομα Grecia (Ελλάδα) στην πρωτεύουσα Σαντιάγο κοσμείται από μια έκθεση αντιγράφων του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

Στον σταθμό, από τον οποίο υπολογίζεται ότι περνούν καθημερινά 22.000 επιβάτες, παρουσιάζονται 23 προσκετικά επεξεργασμένα αντίγραφ από γύψο, χαλκό και ασήμι, τα οποία απεικονίζουν εμβληματικά για τον δυτικό πολιτισμό θέματα.δειτε φωτο΄..

Γιατί το γάλα είναι άσπρο

Γιατί το αγελαδινό γάλα που πίνουμε καθημερινά είναι άσπρο; Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος; Είναι έτσι από τη φύση του ή γίνεται με κάποιο τεχνητό τρόπο; Ας δούμε απλά και κατανοητά. 

μητρικό γάλαΚαταρχήν να πούμε ότι το γάλα πολλών θηλαστικών και το μητρικό, δεν είναι τελείως λευκό, αλλά κιτρινίζει ελαφρώς. 

Αυτό το κίτρινο χρώμα οφείλεται στην αυξημένη παρουσία μιας ουσίας ονόματι καροτίνης. 

Αντίθετα, το γάλα της αγελάδας είναι συνήθως κατάλευκο. Το γεγονός αυτό είναι απολύτως φυσικό και οφείλεται σε κάποια άλλα συστατικά που περιέχει σε συνδυασμό με τη... φυσική. 

Για αυτό, αν για κάποιο λόγο αλλάξει η σύσταση του, τότε αλλάζει και το χρώμα του. 

Ποια είναι όμως η σύσταση του αγελαδινού γάλακτος; 

Το γάλα αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από νερό (περίπου 90%). Το υπόλοιπο είναι πρωτεΐνες, υδατάνθρακες (σάκχαρα), βιταμίνες και λίπη, ανάλογα με την επεξεργασία. 

γιατί είναι άσπρο το γάλαΓια παράδειγμα το πλήρες έχει 3,5% λιπαρά, το ημιαποβουτυρωμένο έχει 1,5%, ενώ φυσικά υπάρχει και τελείως άπαχο γάλα με 0% λιπαρά. 

Οι πρωτεΐνες του γάλακτος χωρίζονται στις πρωτεΐνες του ορού γάλακτος που ονομάζονται καζεΐνες και στις δευτερεύουσες πρωτεΐνες, γνωστές και ως ένζυμα. 

Τα μόρια της καζεΐνης έχουν αρνητικό φορτίο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ένα να απωθεί το άλλο. Για αυτό το λόγο τα μόρια της πρωτεΐνης αυτής κατανέμονται ομοιόμορφα μέσα στο γάλα. 

Όπως λοιπόν οι ακτίνες του φωτός πέφτουν πάνω στις ομοιόμορφα διασκορπισμένες καζεΐνες, αντανακλούν (λόγω ομοιομορφίας) λευκό φως, κάνοντας το γάλα να φαίνεται άσπρο στα μάτια μας. 

Τόσο απλά! 

Επομένως το λευκό χρώμα οφείλεται στο φαινόμενο της διάθλασης του φωτός πάνω στα συστατικά του ίδιου του γάλακτος.


Δηλαδή, πρακτικά το γάλα δεν είναι άσπρο, αλλά φαίνεται άσπρο! 

Μάλιστα αν η σύσταση του γάλακτος αλλάξει, αν δηλαδή αφαιρέσουμε τις πρωτεΐνες και τα λιπαρά τότε το γάλα θα αλλάξει χρώμα και θα αποκτήσει ένα ελαφρύ μπλε. 

Αν για παράδειγμα βάλετε ένα ποτήρι γάλα στη κατάψυξη και το αφήσετε για αρκετή ώρα, αυτό θα χάσει την ομογενοποίηση του, δηλαδή τα συστατικά του θα πάψουν να είναι ομοιόμορφα κατανεμημένα. 

Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να φαίνεται μπλε το γάλα! Αυτός είναι και ο λόγος που το γάλα δεν φυλάσσεται στην κατάψυξη. 

Σε αυτή τη περίπτωση καλό είναι να μην το καταναλώσουμε.

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Η τέχνη να ζεις με τις γυναίκες

Τι σημαίνει γάμος - εικόνα 5
η συνέχεια ΕΔΩ

Διαβάστε περισσότερα http://ektiesthisi.blogspot.com/2015/03/blog-post.html#ixzz3TohPlbd0

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Βόρεια Κορέα δραστηριότητες αναψυχής


Όταν όλα μας φαίνονται ίδια

Πόσες φορές δε νιώσαμε όλοι μας, τα πράγματα γύρω μας να μένουν στάσιμα, ίδια, χωρίς ενδιαφέρον, ακόμη και αυτά που τόσο αγαπάμε και αυτά για τα οποία έχουμε παλέψει τόσο στο παρελθόν. Να νιώθουμε ότι περπατάμε σε μια γραμμή τόσο ευθεία, ώστε να νιώθουμε ακροβάτες πια της ζωής που έχουμε χτίσει.
Νιώθουμε ότι έχουμε ακούσει σχεδόν τα πάντα, έχουμε διαβάσει τα ίδια και τα ίδια κείμενα, έχουμε πει τις ίδιες κουβέντες ξανά και ξανά, χωρίς πια να τις πιστεύουμε και εμείς απόλυτα, και ακούμε τις ίδιες μονότονες λέξεις που δεν μας αγγίζουν πια το ίδιο, όπως παλιά.
Όταν όλα μοιάζουν ίδια και στάσιμα, τότε όλα γύρω σου φωνάζουν κάτι. Όσο πιο πολύ όλα γύρω σου σου μοιάζουν ίδια, τόσο όλα γύρω σου κραυγάζουν. Σου λένε να φύγεις από την ευθεία γραμμή που πατάς σταθερά και να συνεχίσεις το δρόμο σου σε έναν νέο κύκλο , αφού η ευθεία γραμμή που πατούσες τόσο καιρό ήταν το τελευταίο κομμάτι ενός κύκλου που είχε κλείσει και εσύ συνέχιζες να παραμένεις εκεί.
Ο φόβος για την αλλαγή είναι αυτό που μας κρατά στους ίδιους κύκλους, ο φόβος για το άγνωστο και κυρίως ο φόβος μη χάσουμε όλα αυτά που με αγάπη και κόπο έχουμε φτιάξει. Έτσι όμως, καταλήγουμε να βλέπουμε τη ζωή μας στάσιμη, χωρίς χρώμα και χωρίς φως, μένοντας στα σκοτάδια προηγούμενων κύκλων.
Διαλέγουμε, λοιπόν, τι πρέπει να αφήσουμε και τι να πάρουμε μαζί. Αυτή είναι η προσωπική επιλογή του καθενός. Δεν χρειάζεται πολλές φορές να αποχαιρετήσουμε την προηγούμενη ζωή μας, αλλά να της ανοίξουμε νέους ορίζοντες. Μπορούμε να δώσουμε νέα πνοή στα όνειρά μας και να τα κυνηγήσουμε σε άλλη κατεύθυνση. Μπορούμε να ξεκινήσουμε τη ζωή μας με διαφορετικές προσδοκίες, μπορούμε να ξαναγεννηθούμε!
Γράφει η Μαρία Μπαλάση

Άθικτοι, περήφανοι άνθρωποι

ίναι κάποιοι άνθρωποι που χαράζουν μια πορεία στην ζωή τους, επιμένοντας να ακολουθούν αξίες που μπορεί να μην εκτιμούνται πια .. κάποιοι μπορεί να τους βλέπουν «μικρούς», μα μέσα τους να ζηλεύουν την δύναμή που αυτοί δείχνουν. Σαν έναν Δον Κιχώτη που τολμά να τα βάζει με ανεμόμυλους ενώ αυτοί φοβούνται. Άλλοι όμως, κρυφά τους θαυμάζουν, και τους θυμούνται για πάντα, ως φάρους που τους ενέπνευσαν, που δεν άφησαν τις ανθρώπινες αξίες να χαθούν όταν υπήρχε τρικυμία…
Έλεγε κάποτε ένας τέτοιος «άθικτος» άνθρωπος, μάρτυρας σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ότι ενώ προσπαθούσε να απεγκλωβίσει τον κόσμο από τα άμορφα σίδερα…κοίταξε για μια στιγμή γύρω του, είδε αρκετούς να παρακολουθούν διστακτικά… τον παραξένεψε γιατί απλά κοιτούσαν…ίσως να δίσταζαν, ίσως να «μάθαιναν» από το παράδειγμά του.. Μακάρι να ήταν αυτό…να «μάθαιναν»…Ο ίδιος ντρεπόταν που φαινόταν «ήρωας», δεν ήθελε να «ξεχωρίζει»… Μου είπε την φράση… «ίσως πρέπει να έχεις βιώσει τον ανθρώπινο πόνο, για να μπορείς να τον καταλάβεις και να θες να τον σταματήσεις, όπου υπάρχει…»
Οι περήφανοι άνθρωποι λοιπόν είναι αυτοί που δεν ζητούν χάρες για να διακριθούν, δεν θυσιάζουν τον εαυτό τους για να πάρουν εύκολα μία θέση που θα τους δώσει αξία, αναγνώριση των ικανοτήτων τους… Αντίθετα δίνουν οι ίδιοι αξία στην θέση που έχουν, όποια και αυτή να είναι, βοηθώντας τους γύρω τους… Οι τίτλοι ξέρουν, δεν δίνουν αξία. Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν «μέσα» στους ανθρώπους, τον πυρήνα τους, αυτός τους ενδιαφέρει.
Θέλουν ό,τι επιτυγχάνουν να οφείλεται στην αξία τους και μόνο και δεν τους ενδιαφέρει πόσο σπουδαίοι δείχνουν στους άλλους. Ξέρουν ότι μπορεί ποτέ να μην αναγνωριστεί το καλό που κάνουν, προσφέρουν για να βλέπουν το χαμόγελο στα πρόσωπα των άλλων, και συνήθως τους βρίσκεις μέσα στον «απλό» κόσμο…
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους δούλευε υπάλληλος μεταμεσονύχτια βάρδια σε ένα περίπτερο. Μία σοκολάτα να έτρωγε, θα άφηνε τα χρήματα στο ταμείο…Οι γνώσεις του πολλές, γενικές όχι εξειδικευμένες, καλύτερες από σαράντα πτυχία. Πάντα με το χαμόγελο, παρότι δεν προλάβαινε να δει το παιδί του… Κι ο κόσμος έκανε ουρά για να μιλήσει μαζί του όταν, νιώθοντας μοναξιά, έβγαινε να αγοράσει κάτι, ζητώντας ουσιαστικά, άνθρωπο για να μιλήσει… Κι εκείνος, αν και είχε κιβώτια να τακτοποιήσει, ντρεπόταν πάντα να τους διακόψει ενώ του μιλούσαν…
Έχουν δοκιμαστεί καιρό στα δύσκολα αυτοί οι άνθρωποι, μπορεί μέσα στην οικογένειά τους, μπορεί πιο μετά στη ζωή… Μπορεί να στηρίχτηκαν κι αυτοί από κάποιον Δον Κιχώτη να παλέψουν, και μετά αυτός έγινε το πρότυπό τους στη ζωή… Γι αυτό και ζητάνε πολύ λίγα για να περάσουν καλά στη ζωή, ανθρώπινα πράγματα, όχι υλικά, μια Δουλτσινέα ίσως…
Έχουν ισχυρή αυτοεκτίμηση γιατί δεν μετράνε τον εαυτό τους και τους άλλους με το τι έχουν στην τσέπη, μα συγκρίνονται με το χειρότερο, και νιώθουν πάντα πολύ πλούσιοι… Κι έτσι αντέχουν πολύ καιρό σε κακουχίες γιατί είναι ολιγαρκείς, κι έτσι, πάντα ελεύθεροι στην σκέψη… Είναι πάντα ελεύθεροι γιατί δεν ασχολούνται με το τι θα μπορούσαν να κατέχουν… Αυτό τους δίνει ένα εντυπωσιακό πείσμα να παλεύουν για την αξιοπρέπεια, την δική τους ή των άλλων.
Οι άθικτοι άνθρωποι λοιπόν είναι θεματοφύλακες ιδεών και ιδανικών, ακόμη και όταν αυτά κατακτηθούν, και πολλοί τα ξεχάσουν γιατί τα νόμισαν δεδομένα…Στους δύσκολους καιρούς θα είναι εκεί όταν χρειαστεί να τα ξαναθυμίσουν…και θα ξεκινήσουν πρώτοι για τους ανεμόμυλους…
Γράφει ο ψυχολόγος Νικόλαος Βακόνδιος

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Ζωγραφική χεριών

12 συνήθειες που επηρεάζουν αρνητικά την ψυχική υγεία

1. Σκύβετε όταν περπατάτε
2. Φωτογραφίζετε τα ΠΑΝΤΑ
 3. Αφήνετε ένα νταή να σας επηρεάζει αρνητικά
4. Δεν ασκείστε
5. Χρονοτριβείτε και είσαστε αναβλητικοί
6. Βρίσκεστε σε μια τοξική σχέση
7. Παίρνετε τη ζωή πολύ στα σοβαρά
8. Δεν κοιμόσαστε
9. Ποτέ δεν μένετε μόνος/μόνη
10. Στην πραγματικότητα δεν μιλάτε με κανέναν
11. Δεν μπορείτε να ζήσετε χωρίς το κινητό σας τηλέφωνο
12. Κάνετε ‘‘multitasking’’, ταυτόχρονη πολλαπλή εργασία

Γιατί τα κόπρανα είναι καφέ; Ξέρετε;

Τα κόπρανα μας είναι το αποτέλεσμα της πέψης των τροφών που καταναλώνουμε. Η διαδικασία ξεκινά στο στομάχι και ολοκληρώνεται στο παχύ έντερο από όπου αποβάλλουμε τα περιττώματα. 

Κατά κανόνα περίπου το 1/3 των κοπράνων μας είναι νερό, ενώ το υπόλοιπο ποσοστό αποτελείται από βακτήρια και μικροοργανισμούς που υπάρχουν στο έντερο μας και φυσικά από τα προϊόντα της πέψης των τροφών. 

γιατί τα περιττώματα είναι καφέΓια αυτό και τα υγιή κόπρανα έχουν στερεά μορφή και κατά κανόνα μαλακή υφή. Όταν έχουμε δυσκοιλιότητα είναι πιο σκληρά καθώς έχουν χάσει ένα μέρος από το νερό που περιείχαν, ενώ αντίθετα όταν έχουμε διάρροια βρίσκονται σε υγρή μορφή λόγω της περίσσειας νερού. 

Μιας και οι τροφές που τρώμε περνάνε κατά κάποιον τρόπο στο πεπτικό μας σύστημα από όπου και αποβάλλονται θα περιμέναμε ότι οι χρωστικές που περιέχουν θα χρωμάτιζαν ανάλογα και τα κόπρανα μας. 

Στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει μιας και τα περιττώματα μας είναι ως επί το πλείστον καφέ χρώματος πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (πχ κόκκινα αν φάμε πολλά παντζάρια, πράσινα αν φάμε πολύ σπανάκι ή γενικά σιδηρούχες τροφές κλπ). 

Φυσικά μιλάμε για φυσιολογικές καταστάσεις καθώς υπάρχει περίπτωση τα κόπρανα μας να έχουν κι άλλα χρώματα (κίτρινο, μαύρο, λευκό κλπ), το οποίο συνήθως υποδηλώνει κάποιο σοβαρό πρόβλημα γεγονός που σημαίνει ότι πρέπει να ζητήσουμε αμέσως ιατρική συμβουλή. 

Γιατί τα φυσιολογικά κόπρανα έχουν καφέ χρώμα

Σύμφωνα με τους ειδικούς, σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της πέψης και συνεπώς και στον σχηματισμό των κοπράνων παίζει η χολή. 

Η χολή, παράγεται από τον οργανισμό μας κατά την διαδικασία της πέψης των τροφών και είναι ένα μόνο μέρος του πεπτικού μας συστήματος. Άλλα όργανα που συμβάλουν στην πέψη μας είναι το πάγκρεας και εν μέρει και το συκώτι. 

το πεπτικό σύστημα

Το καφέ χρώμα των κοπράνων οφείλεται στην παρουσία μιας χρωστικής ουσίας που παράγεται από την διάσπαση των ερυθρών αιμοσφαιρίων του αίματος στο πεπτικό μας σύστημα και πιο συγκεκριμένα στο συκώτι. 

Ο μεταβολισμός της ουσίας αυτής, που ονομάζεται χολερυθρίνη, γίνεται μέσα στο παχύ έντερο και έχει ως αποτέλεσμα τον χρωματισμό των περιττωμάτων μας. 

Όσον αφορά στη χημική διαδικασία που προκαλεί την αλλαγή του χρώματος των τροφίμων μέσα στο πεπτικό μας σύστημα, η διαδικασία είναι μάλλον απλή. 

Όταν το νερό αναμειγνύεται με αέρα στο εσωτερικό του πεπτικού μας συστήματος, η χολερυθρίνη που επικάθεται τα τοιχώματα του εντέρου μας παθαίνει κάτι σαν οξείδωση (σκουριά). 

Το καφέ χρώμα οφείλεται στην οξείδωση της χλερυθρίνης

Αυτό το μείγμα, λοιπόν, της εντερικής "σκουριάς", που προέρχεται από την οξείδωση της χλερυθρίνης, μαζί με τα προϊόντα της πέψης των τροφίμων από τον οργανισμό μας δίνει αυτό το χαρακτηριστικό καφέ χρώμα και τη μυρωδιά στα περιττώματα μας. 
http://coolweb.gr/koprana-kafe-xroma-pou-ofeiletai/

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Η θεραπευτική αγκαλιά

Όταν καθημερινά δεχόμαστε ασφυκτικές πιέσεις και χρειαζόμαστε στολή… αστροναύτη, για να αντέξουμε, καλό είναι, λένε οι ειδικοί, να βρισκόμαστε σε χώρους με παιδιά πολλά μαζεμένα.
Σε μια σχολή χορού για παράδειγμα μπορείς να ακούσεις κάποια μαγικά λόγια, όταν τα παιδιά κάνουν λάθος κίνηση και βήματα. Ακούς τους δασκάλους να φωνάζουν δυνατά: ”Δεν πειράζει, συνεχίζουμε!…Ξανά από την αρχή…πάμε δυνατά!!!”. Και είναι λες και το λένε για σένα, για μας, για όλους εμάς, τους ”όλους σαν εμάς”. Εμάς που είμαστε πολλοί και φτιάχνουμε αλυσίδα ανθρώπινη και που έχουμε ο ένας τον άλλον και αυτό δεν θα είναι ποτέ ”τουλάχιστον” και γινόμαστε έτσι δυνατοί.
Κι ας κάνουν οι δυνατοί τα περισσότερα λάθη, αφού καταβάλλουν και τις περισσότερες προσπάθειες, μα συνεχίζουν και αρνούνται πεισματικά να υποχωρήσουν στην αναποδιά, την ασχήμια, γιατί ελπίζουν στο καλό και στο φωτεινό αύριο, σαν παιδιά. Γι’αυτούς η παιδική ηλικία είναι απεριόριστη. Και χαμογελάνε. Και κλαίνε. Μόνο οι δυνατοί κλαίνε και ξέρουν να πονούν και ο πόνος θα τους δυναμώσει, θα τους διδάξει και θα ξεκινήσουν από την αρχή. Οι δυνατοί ξέρουν να κάνουν αγκαλιές και να σκουπίζουν τα δάκρυά τους με καμάρι, είναι τα τρόπαιά τους. Εκείνο όμως που κάνουν καλύτερα είναι να σκουπίζουν τα δάκρυα από τα μάτια όσων τους έχουν ανάγκη. Και ξέρουν να κάνουν αγκαλιές: τρυφερές, ζεστές, σφιχτές, ενίοτε και καταπιεστικές, για να δείξουν ότι είναι εκεί, παρόντες και μικροί γιατροί της καρδιάς.
Πέφτουν και σηκώνονται ξανά, πιο ώριμοι και πιο σοφοί. Μέχρι το επόμενο λάθος τους, που ορκίζονταν ότι δεν θα ξανακάνουν…μα, αυτή είναι και η ομορφιά τους, τα πάθη που μετατρέπουν σε λάθη, ίσως και αντίστροφα. Ξέρουν να πονούν και να αγαπούν πολύ, χωρίς μέτρο και προαπαιτούμενα… Δε φοβούνται να φοβούνται και δίνουν αποθέματα ψυχής, γιατί γνωρίζουν ακριβώς πόσο παροδικοί και ασήμαντοι είναι στην αιωνιότητα. Τους δυνατούς και ψυχωμένους συνήθως θα τους ξεχωρίσεις από τη δυνατή φωνή, από τα τρανταχτά γέλια και από τα πειράγματα. Δε διστάζουν να γίνονται ακόμα και γελωτοποιοί, για να διώξουν τα σκοτάδια από το βλέμμα των δικών τους και ας μένει βουβός σχεδόν πάντα ο δικός τους πόνος.
Στην αντίπερα όχθη της ζωής θα βρεις τους ”λουστραρισμένους και ατσαλάκωτους” φαινομενικά, αλλά στο βάθος αδύναμους και ανεπαρκείς σε όλα. Από φόβο και ακριβώς επειδή γνωρίζουν πόσο λίγοι και ασήμαντοι είναι, έχουν περιχαρακωθεί και ζουν σε ένα αποστειρωμένο και καλά προφυλαγμένο περιβάλλον από αγάπη, ανθρωπιά και κάθε είδους ”ενοχλητικά” για τη φύση τους συναισθήματα. Σε κάθε προσπάθεια να τους πλησιάσεις συμπεριφέρονται σαν άγριο και τρομαγμένο ζώο που δεν το έχει εξημερώσει η αγάπη. Αποπνέουν απύθμενο εγωισμό και επιτηδευμένη αυτοπεποίθηση, ενώ συχνά βγάζουν ελιτισμό, για να καλύψουν τη δειλία και την ανικανότητά τους να είναι άνθρωποι. Ούτε λόγος για άνοιγμα καρδιάς, ούτε λόγος να δάκρυα λυτρωτικά και για κατανόηση στον πόνο του άλλου. Συχνά κάποιοι προσπαθούν να τους δώσουν συναισθηματικά ψήγματα, μα η ψυχή τους είναι από τα πιο σκληρά υλικά και ούτε πρόκειται ποτέ να μαλακώσει.
Τους ξεχωρίζεις ακόμη και από μεγάλη απόσταση: μυρίζουν! Ναι, ”μοσχοβολούν” φορμόλη και αν τους αγγίξεις στο πρόσωπο, είναι σαν να αγγίζεις μάσκα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας: όπως ακριβώς και η ζωή τους και το τέλος τους. Ζουν μόνοι, φεύγουν μόνοι, αλλά το πιθανότερο είναι ότι δεν θα το καταλάβουν ποτέ. Μόνο οι γύρω τους το αντιλαμβάνονται και τους οικτίρουν. Και σε αντίθεση με τους δυνατούς της ζωής που πέφτουν και δεν θρυμματίζονται, εκείνοι στην πρώτη δυσκολία διαλύονται και εξαφανίζονται.
Ακούμε τη φωνή της δασκάλας χορού που λέγαμε:” Δεν πειράζει το λάθος βήμα, συνεχίζουμε!”. Συνεχίζουμε και χαμογελάμε, γιατί είμαστε δυνατοί. Δεν αιθεροβατούμε, αλλά μέσα από τις αναποδιές γίναμε ισχυροί και ξέρουμε να σφίγγουμε τα χέρια και να κάνουμε αγκαλιές, γιατί τώρα γνωρίζουμε καλά ότι η αγκαλιά είναι θεραπευτική σε κάθε ηλικία. Και η ζωή μας έμαθε ότι κάποιοι μπορεί να κλαίνε, αλλά κάποιοι χωρίς συναισθήματα είναι για κλάματα!
Ζωή Χατζηθωμά

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Τι μπορεις να κανεις με αυτα τα ξυλα ?

Αυτά-DIY

Άθικτοι, περήφανοι άνθρωποι

Γενναιοδωρία είναι να δίνεις περισσότερα απ όσα μπορείς… Περηφάνεια είναι να παίρνεις λιγότερα από αυτά που χρειάζεσαι…
ίναι κάποιοι άνθρωποι που χαράζουν μια πορεία στην ζωή τους, επιμένοντας να ακολουθούν αξίες που μπορεί να μην εκτιμούνται πια .. κάποιοι μπορεί να τους βλέπουν «μικρούς», μα μέσα τους να ζηλεύουν την δύναμή που αυτοί δείχνουν. Σαν έναν Δον Κιχώτη που τολμά να τα βάζει με ανεμόμυλους ενώ αυτοί φοβούνται. Άλλοι όμως, κρυφά τους θαυμάζουν, και τους θυμούνται για πάντα, ως φάρους που τους ενέπνευσαν, που δεν άφησαν τις ανθρώπινες αξίες να χαθούν όταν υπήρχε τρικυμία…
Έλεγε κάποτε ένας τέτοιος «άθικτος» άνθρωπος, μάρτυρας σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ότι ενώ προσπαθούσε να απεγκλωβίσει τον κόσμο από τα άμορφα σίδερα…κοίταξε για μια στιγμή γύρω του, είδε αρκετούς να παρακολουθούν διστακτικά… τον παραξένεψε γιατί απλά κοιτούσαν…ίσως να δίσταζαν, ίσως να «μάθαιναν» από το παράδειγμά του.. Μακάρι να ήταν αυτό…να «μάθαιναν»…Ο ίδιος ντρεπόταν που φαινόταν «ήρωας», δεν ήθελε να «ξεχωρίζει»… Μου είπε την φράση… «ίσως πρέπει να έχεις βιώσει τον ανθρώπινο πόνο, για να μπορείς να τον καταλάβεις και να θες να τον σταματήσεις, όπου υπάρχει…»
Οι περήφανοι άνθρωποι λοιπόν είναι αυτοί που δεν ζητούν χάρες για να διακριθούν, δεν θυσιάζουν τον εαυτό τους για να πάρουν εύκολα μία θέση που θα τους δώσει αξία, αναγνώριση των ικανοτήτων τους… Αντίθετα δίνουν οι ίδιοι αξία στην θέση που έχουν, όποια και αυτή να είναι, βοηθώντας τους γύρω τους… Οι τίτλοι ξέρουν, δεν δίνουν αξία. Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν «μέσα» στους ανθρώπους, τον πυρήνα τους, αυτός τους ενδιαφέρει.
Θέλουν ό,τι επιτυγχάνουν να οφείλεται στην αξία τους και μόνο και δεν τους ενδιαφέρει πόσο σπουδαίοι δείχνουν στους άλλους. Ξέρουν ότι μπορεί ποτέ να μην αναγνωριστεί το καλό που κάνουν, προσφέρουν για να βλέπουν το χαμόγελο στα πρόσωπα των άλλων, και συνήθως τους βρίσκεις μέσα στον «απλό» κόσμο…
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους δούλευε υπάλληλος μεταμεσονύχτια βάρδια σε ένα περίπτερο. Μία σοκολάτα να έτρωγε, θα άφηνε τα χρήματα στο ταμείο…Οι γνώσεις του πολλές, γενικές όχι εξειδικευμένες, καλύτερες από σαράντα πτυχία. Πάντα με το χαμόγελο, παρότι δεν προλάβαινε να δει το παιδί του… Κι ο κόσμος έκανε ουρά για να μιλήσει μαζί του όταν, νιώθοντας μοναξιά, έβγαινε να αγοράσει κάτι, ζητώντας ουσιαστικά, άνθρωπο για να μιλήσει… Κι εκείνος, αν και είχε κιβώτια να τακτοποιήσει, ντρεπόταν πάντα να τους διακόψει ενώ του μιλούσαν…
Έχουν δοκιμαστεί καιρό στα δύσκολα αυτοί οι άνθρωποι, μπορεί μέσα στην οικογένειά τους, μπορεί πιο μετά στη ζωή… Μπορεί να στηρίχτηκαν κι αυτοί από κάποιον Δον Κιχώτη να παλέψουν, και μετά αυτός έγινε το πρότυπό τους στη ζωή… Γι αυτό και ζητάνε πολύ λίγα για να περάσουν καλά στη ζωή, ανθρώπινα πράγματα, όχι υλικά, μια Δουλτσινέα ίσως…
Έχουν ισχυρή αυτοεκτίμηση γιατί δεν μετράνε τον εαυτό τους και τους άλλους με το τι έχουν στην τσέπη, μα συγκρίνονται με το χειρότερο, και νιώθουν πάντα πολύ πλούσιοι… Κι έτσι αντέχουν πολύ καιρό σε κακουχίες γιατί είναι ολιγαρκείς, κι έτσι, πάντα ελεύθεροι στην σκέψη… Είναι πάντα ελεύθεροι γιατί δεν ασχολούνται με το τι θα μπορούσαν να κατέχουν… Αυτό τους δίνει ένα εντυπωσιακό πείσμα να παλεύουν για την αξιοπρέπεια, την δική τους ή των άλλων.
Οι άθικτοι άνθρωποι λοιπόν είναι θεματοφύλακες ιδεών και ιδανικών, ακόμη και όταν αυτά κατακτηθούν, και πολλοί τα ξεχάσουν γιατί τα νόμισαν δεδομένα…Στους δύσκολους καιρούς θα είναι εκεί όταν χρειαστεί να τα ξαναθυμίσουν…και θα ξεκινήσουν πρώτοι για τους ανεμόμυλους…
Γράφει ο ψυχολόγος Νικόλαος Βακόνδιος

μέθοδος 4-7-8 για να κοιμηθείτε σε μόλις 1 λεπτό!

Εάν κάθε βράδυ παλεύετε στην κυριολεξία με το μαξιλάρι και το κρεβάτι σας, προκειμένου να καταφέρετε να σας πάρει ο ύπνος, τότε δρ Andrew Weil σας έχει τη λύση.
Σύμφωνα με τη μέθοδός της, η οποία βασίζεται στη μαθηματική ακολουθία 4-7-8, μόλις ένα λεπτό είναι αρκετό για να αποκοιμηθείτε χωρίς κόπο.
Η μέθοδος αυτή βασίζεται στις αναπνοές που παίρνουμε πριν κοιμηθούμε, ώστε να βοηθήσουμε την καρδιά να ρίξει τους ρυθμούς τις και τον εγκέφαλο να χαλαρώσει.
«Ζούμε σε έντονους ρυθμούς και ακόμη και το βράδυ, όταν πέσουμε για ύπνο, ο οργανισμός μας συνεχίζει να δουλεύει στα κόκκινα. Εκεί βρίσκεται η ρίζα του κακού που δεν μας αφήνει να χαλαρώσουμε και να κοιμηθούμε», επισημαίνοντας: «Οι αναπνοές μας είναι κοφτές και ρηχές, ενώ για να χαλαρώσουμε πρέπει να είναι βαθιές και γεμάτες»
Σύμφωνα με το σκεπτικό της δρ Weil, το μυστικό βρίσκεται στην αναπνοή, αφού για να χαλαρώσουμε θα πρέπει να επιβραδύνουμε τον καρδιακό ρυθμό, παίρνοντας περισσότερο οξυγόνο.
bigstock Insomnia 56671511
Πώς θα εφαρμόσετε τη μέθοδο αναλυτικά
- Εισπνεύστε από τη μύτη για 4 δευτερόλεπτα
- Κρατήστε την αναπνοή σας για 7 δευτερόλεπτα
- Εκπνεύστε αργά επί 8 δευτερόλεπτα
Όπως εξηγεί η Weil, η διαδικασία αυτή εξασφαλίζει χαλάρωση, οι ρυθμοί πέφτουν, ενώ ο εγκέφαλος παράγει μια σειρά από χαλαρωτικές χημικές ουσίες, που μας βοηθούν να κοιμηθούμε.
Η μέθοδος έχει γίνει μόδα στις ΗΠΑ, ωστόσο δεν έχει αποδειχθεί ακόμη επιστημονικά κατά πόσο βοηθάει ή όχι...
http://www.onmed.gr/
Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory