Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009




Alberto Santos Dumont..........

Όλοι γνωρίζουμε τους αδερφούς Ράιτ, σαν τους πρώτους αεροπόρους στον κόσμο, λίγοι όμως γνωρίζουν τον Alberto Santos Dumont. Τον άνθρωπο που επισήμως είναι ο πρώτος που κατασκεύασε και πέταξε με ένα "βαρύτερο από τον αέρα" αεροπλάνο.

Ο Αλμπέρτο Σάντος Ντουμόντ (1873-1932) ήταν ο πιο σημαντικός από τους πρωτοπόρους αεροπόρους των αρχών του εικοστού αιώνα. Αν και γεννήθηκε, μεγάλωσε και πέθανε στη Βραζιλία, έγινε γνωστός για τη συνεισφορά του στην αεροπορία, ενώ ζούσε στη Γαλλία.

Ο Ντουμόντ σχεδίασε, κατασκεύασε και πέταξε με το πρώτο πηδαλιουχούμενο αερόστατο. Με αυτό τον τρόπο, έγινε ο πρώτος που απέδειξε ότι η ελεγχόμενη πτήση ήταν δυνατή. Κερδίζοντας το βραβείο "Deutsch de la Meurthe", το 1901, με μια πτήση γύρω από τον Πύργο του Άιφελ, έγινε ένα από τα διασημότερα πρόσωπα στον κόσμο κατά τη διάρκεια των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα.

Εκτός από την πρωτοποριακή του δουλειά στα αερόστατα, ο Ντουμόντ έκανε την πρώτη καταγεγραμμένη πτήση με αεροπλάνο, στο Παρίσι, τον Οκτώβριο του 1906. Το αεροσκάφος που χρησιμοποίησε, το "14 Bis" ή "Oiseau de proie" (το αρπαχτικό), θεωρείται ότι είναι το πρώτο "βαρύτερο από τον αέρα" αεροσκάφος που μπόρεσε να απογειωθεί, να πετάξει, και να προσγειωθεί στο έδαφος χωρίς τη χρήση των εξωτερικής βοήθειας. Κατά συνέπεια, μερικοί τον θεωρούν ως τον πατέρα της πτήσης καθώς επίσης και τον εφευρέτη του αεροπλάνου.

Τα παιδικά χρόνια στη Βραζιλία

Ο Ντουμόντ γεννήθηκε στο Καμπανγκού της Βραζιλίας. Ο πατέρας του ήταν μηχανικός και εφάρμοσε τις πιο πρόσφατες βιομηχανικές καινοτομίες στην καλλιέργεια του καφέ. Οι καινοτομίες αυτές ήταν τόσο επιτυχείς που γρήγορα έκανε μεγάλη περιουσία και έγινε γνωστός ως ο «βασιλιάς του καφέ» της Βραζιλίας.

Ο Ντουμόντ μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον τεχνολογίας και καινοτομίας. Από μικρό παιδί έμαθε να οδηγεί τρακτέρ και ατμομηχανή που χρησιμοποιούνταν στη φυτεία της οικογένειάς του. Λάτρης του Ιουλίου Βερν, είχε διαβάσει όλα τα βιβλία του πριν κλείσει τα δέκα. Στην αυτοβιογραφία του αναφέρει ότι η ιδέα της πτήσης ήρθε σε ένα από τα μακριά, ηλιόλουστα απογεύματα στη φυτεία.

Η μετεγκατάστασή του στη Γαλλία

Το 1891, ο πατέρας του Alberto είχε ένα ατύχημα, επιθεωρώντας κάποια μηχανήματα. Έπεσε από το άλογό του και έμεινε παραπληγικός. Αποφάσισε να πωλήσει τη φυτεία και να μετακομίσει στην Ευρώπη με τη σύζυγό και το νεώτερο γιο του. Στα δεκαεπτά, ο Ντουμόντ παράτησε τη διάσημη σχολή "Escola de Minas" και έφυγε για το Παρίσι. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να αγοράσει ένα αυτοκίνητο και στη συνεχεία ακολούθησε σπουδές φυσικής, χημείας, μηχανολογίας και ηλεκτρολογίας, με τη βοήθεια ενός ιδιωτικού δασκάλου.

Πηδαλιουχούμενα αερόστατα

Ο Ντουμόντ, βλέποντας το εαυτό του περισσότερο σαν αεραθλητή, ξεκίνησε με τη μίσθωση ενός πεπειραμένου πιλότου αεροστάτων και έκανε τις πρώτες πτήσεις σαν επιβάτης. Γρήγορα στράφηκε προς το σχεδιασμό και την πτήση των δικών του κατασκευών. Το 1898, ο Ντουμόντ πέταξε το πρώτο δικό του αερόστατο, το "Brésil".

Μετά από πολυάριθμες πτήσεις, στράφηκε προς τη σχεδίαση κατευθυνόμενων και πηδαλιουχούμενων αερόστατων. Μεταξύ 1898 και 1905, έχτισε και πέταξε 11 πηδαλιουχούμενα. Σε μια εποχή που οι κανόνες εναερίου κυκλοφορίας ήταν ανύπαρκτοι, πετούσε κατά μήκος των λεωφόρων του Παρισιού πολύ κοντά στις στέγες των κτιρίων και συχνά προσγειωνόταν στην αυλή διάσημων καφέ της εποχής.

Το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας του ήρθε όταν κέρδισε το βραβείο "Deutsch de la Meurthe". Μετά από πολλές προσπάθειες και δοκιμές, στις 19 Οκτωβρίου 1901, ο Ντουμόντ κατάφερε μια πτήση από το "Parc Saint Cloud" στον Πύργο του Άιφελ και πίσω, σε λιγότερο από τριάντα λεπτά. Αμέσως μετά από την πτήση, ξέσπασε διαμάχη σχετικά με μια αλλαγή της τελευταίας στιγμής στους κανόνες για τη χρονομέτρηση της πτήσης. Το θέμα συζητήθηκε στον τύπο εκτεταμένα και μετά από αρκετές ημέρες, το βραβείο απονεμήθηκε στον Ντουμόντ μαζί με ένα έπαθλο 100.000 φράγκων. Προς τιμήν του και για να κοπάσουν οι αποδοκιμασίες, έδωσε τα μισά από τα χρήματα στους φτωχούς του Παρισιού και τα άλλα μισά στους συνεργάτες του.

Αν και Ντουμόντ συνέχισε να κατασκευάζει αερόστατα, το ενδιαφέρον σταδιακά στράφηκε στο αεροπλάνα. Μέχρι το 1905 είχε τελειώσει τον πρώτο του σχέδιο για ένα "βαρύτερο από τον αέρα" αεροσκάφος και ένα ελικόπτερο. Στις 23 Οκτωβρίου του 1906, πέτυχε τελικά το όνειρο της πτήσης, πετώντας το "14 Bis" για 60 μέτρα σε ύψος 2-3 μέτρων. Αυτό, το καλά τεκμηριωμένο γεγονός, ήταν η πρώτη πτήση που πιστοποιήθηκε από την αερολέσχη της Γαλλίας. Με την επιτυχία αυτή κέρδισε το βραβείο "Archdeacon Prize" που θεσμοθετήθηκε από το Γάλλο Ερνέστ Αρστντικόν (Ernest Archdeacon), για να απονεμηθεί στον πρώτο αεροπόρο που θα πετούσε για πάνω από 25 μέτρα.

Στις 12 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, ο Ντουμόντ έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ πτήσης, καλύπτοντας απόσταση 220 μέτρων σε λιγότερο από 22 δευτερόλεπτα. Και τα δύο γεγονότα συνέβησαν προτού οι αδελφοί Ράιτ κάνουν οποιαδήποτε δημόσια πτήση, αν και είχαν καταγράψει φωτογραφικά κυκλικές πτήσεις διάρκειας μεγαλύτερης από μισή ώρα.

Η προσφορά του Ντουμόντ στο τεχνολογικό τομέα της αεροπλοΐας ήταν πολύπλευρη. Ιδιαίτερης σημασίας ήταν η χρήση κατευθυνόμενων πτερυγίων στα εξωτερικά φτερά. Αν και χρησιμοποιούνταν για πολλά χρόνια σε άλλα σκάφη, ο Ντουμόντ τα εφάρμοσε στα αεροπλάνα. Παράλληλα καινοτόμησε προωθώντας αλλαγές στη σχέση βάρους - ιπποδύναμης του κινητήρα και άλλες βελτιώσεις στην κατασκευή των αεροπλάνων.

Το τελευταίο σχέδιο Ντουμόντ ήταν το μονοπλάνο "Demoiselle". Χρησιμοποιήθηκε για τη προσωπική του μεταφορά ενώ παράλληλα άφησε πρόθυμα άλλους να χρησιμοποιήσουν το σχέδιό του. Η άτρακτος κατασκευάστηκε από έναν ειδικά ενισχυμένο σκελετό από μπαμπού και η θέση οδήγησης τοποθετήθηκε ανάμεσα σε ένα τρίκυκλο μηχανισμό προσγείωσης. Το "Demoiselle" κατευθυνόταν κυρίως από ένα ουραίο πτερύγιο που υποβοηθούσε και την ανύψωση.

Η διαμάχη με τους αδελφούς Ράιτ

Σε μερικές χώρες, και ιδιαίτερα στη Βραζιλία, ο Ντουμόντ θεωρείται ο εφευρέτης του αεροπλάνου. Αυτό είναι παραδοσιακά η επίσημη θέση της κυβέρνησης της χώρας, ειδικά από δικτατορία του Γκετούλιο Βάργκας (Getúlio Vargas) και μετά.

Η πιο έντονη κριτική για τα αεροσκάφη των αδερφών Ράιτ ήταν ότι ενώ αποδεδειγμένα μπορούσαν να πετούν πλήρως ελεγχόμενα, δεν μπορούσαν να απογειωθούν χωρίς εξωτερική βοήθεια. Τα βοηθήματα απογείωσης περιελάμβαναν από ράμπες εκτόξευσης μέχρι καταπέλτες για να επιτευχθεί η απαιτούμενη αρχική ταχύτητα. Οι υποστηρικτές των αδερφών Ράιτ ισχυρίζονται ότι η χρήση μηχανισμών απογείωσης ήταν επιβεβλημένη στα αμμώδη και βαλτώδη εδάφη όπου γίνονταν τα πειράματα τους. Ακόμα όμως και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι αδερφοί Ράιτ θεωρούνται οι πρώτοι αεροπόροι, τα κατορθώματα του Ντουμόντ παραμένουν αποδεκτά για τη συμβολή τους στην παγκόσμια αεροπλοΐα.

Μεγάλο μέρος της διαμάχης οφείλεται και στον τρόπο που ο Ντουμόντ χρησιμοποίησε τα μέσα ενημέρωσης για να κερδίσει δημοσιότητα. Σε αντίθεση οι Ράιτ ήταν ιδιαίτερα φειδωλοί και ευαίσθητοι με θέματα ευρεσιτεχνίας και πνευματικής ιδιοκτησίας. Το Νοέμβριο του 1905,η αερολέσχη της Γαλλίας μαθαίνοντας για τη φημολογούμενη πτήση των 40 χιλιομέτρων από τους Ράιτ έστειλε έναν ανταποκριτή στην Αμερική. Σύμφωνα με τα αρχεία της λέσχης τα μέλη της έμειναν εντυπωσιασμένα από τις αναφορές του ανταποκριτή. Ο ίδιος ο Archdeacon τους κάλεσε στη Γαλλία για να αποδείξουν τα επιτεύγματα τους, αλλά οι ίδιοι δεν ανταποκρίθηκαν. Οι ευρωπαίοι ως επακόλουθο απόρριψαν τους αδερφούς Ράιτ ως απατεώνες και ανακήρυξαν τον Ντουμόντ ως τον πρώτο αεροπόρο.

Σε κάθε περίπτωση, οι λεπτομέρειες της κατασκευής των Ράιτ, όπως κατεγράφησαν στο ευρωπαϊκό γραφείο ευρεσιτεχνιών, βοήθησαν πολλούς κατασκευαστές να βελτιώσουν τα αεροπλάνα και πιθανώς και τον ίδιο τον Ντουμόντ αφού σε ότι αφορά τις πτήσεις ήταν τρία χρόνια μπροστά. Παράλληλα ο Ντουμόντ ευνοήθηκε από τεχνολογικές καινοτομίες και εξωτικά υλικά που δεν είχαν στη διάθεση τους οι Ράιτ.

Ο Ντουμόντ και το ρολόι χειρός

Το ρολόι χειρός είχε ήδη εφευρεθεί από τον Πατέκ Φιλίπ (Patek Philippe), μερικές δεκαετίες νωρίτερα αλλά ο Ντουμόντ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καθιέρωση του. Πριν από αυτόν μόνο οι γυναίκες το φορούσαν στο χέρι και οι άντρες προτιμούσαν τα ρολόγια τσέπης.

Σύμφωνα με τους ιστορικούς, το 1904 ο Ντουμόντ παραπονέθηκε στο φίλο του Λουί Καρτιέ (Louis Cartier) ότι τα ρολόγια τσέπης δεν ήταν βολικά στις πτήσεις και του ζήτησε να βρει μια εναλλακτική. Έτσι ο Καρτιέ σχεδίασε το πρώτο ρολόι χειρός για άντρες με δερμάτινο λουρί και πόρπη. Από τότε ο Ντουμόντ δεν ξαναπέταξε χωρίς το προσωπικό του ρολόι και η εταιρεία Καρτιέ, μέχρι και σήμερα διατηρεί μια τιμητική συλλογή με τον τίτλο "Santos de Cartier".

Τα τελευταία του χρόνια

Ο Ντουμόντ συνέχισε να πετά και να κατασκευάζει αεροπλάνα. Η τελευταία του πτήση ήταν με το "Demoiselle" στις 4 Ιανουαρίου 1910. Η πτήση είχε τραγική κατάληξη και ο Ντουμόντ αρρώστησε σοβαρά μερικούς μήνες μετά. Παράλληλα είχε διαγνωσθεί με σκλήρυνση κατά πλάκας. Η κατάσταση αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να μην μπορεί να πιλοτάρει αυτοκίνητο, πόσο μάλλον αεροπλάνο και αυτό τον έριξε σε κατάθλιψη. Ο ίδιος σταμάτησε να πετά και έκλεισε το εργαστήριο του.

Το 1910 μετακόμισε στο παραλιακό χωριό Μπενερβίλ όπου άρχισε να ασχολείται με την αστρονομία. Το γερμανικής κατασκευής τηλεσκόπιο του και η παράξενη προφορά έκαναν τους χωρικούς να τον θεωρήσουν γερμανό κατάσκοπο. Αυτό οδήγησε σε έναν έλεγχο στο σπίτι του από τη γαλλική στρατονομία. Εξοργισμένος από την κίνηση αυτή και καταβεβλημένος από την ασθένεια του έκαψε όλα τα σχέδια και τις σημειώσεις του. Ως αποτέλεσμα σήμερα πολύ λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα αεροπλάνα του.

Η επιστροφή του στη Βραζιλία συνοδεύτηκε από ένα τραγικό γεγονός. Μέλη της επιστημονικής κοινότητας μίσθωσαν ένα υδροπλάνο για να τον υποδεχτούν όπως αρμόζει σε έναν πρωτοπόρο της αεροπλοΐας. Το υδροπλάνο συνετρίβη σκοτώνοντας όλα τα μέλη του πληρώματος και αυτό βύθισε σε μεγαλύτερη θλίψη τον Ντουμόντ. Τα τελευταία του χρόνια τα πέρασε στα προάστια του Ριο ντε Τζανέιρο σε ένα σπίτι γεμάτο από πρωτότυπα μηχανήματα.


Οι μύθοι για την κάνναβη..........

Η κάνναβη η ήρεμη (Cannabis sativa) είναι ίσως το πιο αμφιλεγόμενο φυτό στην ιστορία της ανθρωπότητας και παρά τις χιλιάδες χρήσεις και προϊόντα που είναι σε θέση να προσφέρει, αρκετά εξ αυτών θεωρούνται παράνομα στις περισσότερες χώρες του κόσμου.

Cannabis sativa" σημαίνει χρήσιμη κάνναβη και είναι ίσως το πιο αμφιλεγόμενο φυτό στην ιστορία της ανθρωπότητας και παρά τις χιλιάδες χρήσεις και προϊόντα που είναι σε θέση να προσφέρει, αρκετά εξ αυτών θεωρούνται παράνομα στις περισσότερες χώρες του κόσμου.

To φυτό καλλιεργείται από την αρχαιότητα, όταν και είχε θεωρήθεί εξαιρετικά χρήσiμο και από τότε μέχρι σήμερα, βρήκε τη θέση του τόσο στη διατροφή, όσο και σαν πρώτη ύλη για την υφαντουργία, τη χαρτοποιία και την ιατρική. Ακόμα σαν καύσιμη ύλη και βάση για παραγωγή βερνικιών και χρωμάτων, με τις χρήσεις του φυτού να είναι πραγματικά ανεξάντλητες...

Όπως περίπου και τα ονόματα του ανθών του φυτού και των παραγώγων του (φούντα, χασίς, μαριχουάνα, χόρτο, μαύρο, σοκολάτα, κάνναβη and the list goes on...) για τα οποία θα προσπαθήσουμε στη συνέχεια να παρουσιάσουμε μερικούς από τους μεγαλύτερους μύθους που τα συνοδεύουν εδώ και πολλά χρόνια, αφού πρώτα ξεκαθαρίσουμε πως η κάναββη είναι παράνομη στην Ελλάδα και ότι το παρόν άρθρο φιλοδοξεί να ρίξει φως γύρω από τα γκρίζα σημεία που περιβάλλουν το φυτό και τη χρήση αυτού αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει ως στόχο την ώθηση του αναγνώστη προς τη χρήση, κατανάλωση ή αγορά/πώληση.

1. H χρήση κάνναβης οδηγεί σε σκληρότερα ναρκωτικά.

Είναι μια από τις πολλές μεθόδους, με τις οποίες επιχειρείται να φορτωθεί με κατηγορίες, που δεν έχουν όμως πραγματικό αντίκρισμα, η κάνναβη. Η χρήση των ναρκωτικών διαιρείται σε σκαλοπάτια και γίνεται παραπλανητική, χωρίς ουσιαστικά στοιχεία προσπάθεια, να εμφανιστεί η κάνναβη σαν το μεταβατικό στάδιο περάσματος στα σκληρά ναρκωτικά. Διάφορες έρευνες που εμφανίζουν τους χρήστες κάνναβης να είναι πολλαπλάσια πιθανό να δοκιμάσουν κοκαΐνη σε σχέση με τους μη χρήστες δε λένε όλη την αλήθεια.

Κι αυτό γιατί υπολογίζονται διαιρώντας το ποσοστό των χρηστών κάνναβης που έχουν δοκιμάσει κοκαΐνη τάξης του 17%, με αυτό όσων έχουν δοκιμάσει κοκαΐνη χωρίς να έχουν κάνει ποτέ χρήση κάνναβης, το οποίο δεν ξεπερνά το 2%. Στην ουσία δηλαδή ο επικαλούμενος υψηλός δείκτης ρίσκου για τη μετάβαση από τη μαριχουάνα στα πιο σκληρά ναρκωτικά όπως η κοκαΐνη, δεν προκύπτει από το πόσοι χρήστες κάνναβης κάνουν και κοκαΐνη, αλλά το ακριβώς αντίστροφο. Πολύ δύσκολα λοιπόν μπορεί να υπάρξει τέτοιο επιχείρημα επειδή οι χρήστες των λιγότερο δημοφιλών ναρκωτικών, είναι και χρήστες του πλέον δημοφιλούς.

Αν προσπαθούσαμε να κάνουμε αντίστοιχες συγκρίσεις με το άλκοολ, θα βγάζαμε ακόμα μεγαλύτερα νούμερα τα οποία υποτίθεται θα συνέδεαν τη χρήση του με το πέρασμα σε σκληρά ναρκωτικά. Μάλιστα στοιχεία φανερώνουν πως για περισσότερο του 80% των χρηστών κάνναβης αυτό είναι και το ναρκωτικό στο οποίο τερματίζουν την πορεία τους στη νοερή κλίμακα και κανένας εξ αυτών δεν έχει ποτέ δοκιμάσει κοκαϊνη, ηρωίνη, ψυχότροπα κλπ.

Το πέρασμα από την κάνναβη στα σκληρότερα ναρκωτικά είναι μια πιο σύνθετη από ότι παρουσιάζεται διαδικασία και πολύ απέχει από τους αφορισμούς ανάλογους αυτών στις ελληνικές βιντεοταινίες των 80s (Η μαύρη τελείωσε...έχω μόνο άσπρη)

2. Η χρήση κάνναβης προκαλεί ισχυρό εθισμό

Ένας ακόμα μύθος, που καταδεικνύει εκτός των άλλων και το βαθμό της υποκρισίας της κοινωνίας μας. Δεν υπάρχει καμία απολύτως απόδειξη για αυτόν τον ισχυρισμό, το αντίθετο μάλιστα. Υπάρχουν έρευνες που δείχνουν πως ελάχιστο ποσοστό όσων είχαν στο παρελθόν υπάρξει χρήστες είχαν την παραμικρή επαφή με το ναρκωτικό τον τελευταίο χρόνο, σε επίπεδα μάλιστα κάτω του 10%, ενώ το ποσοστό μειώνεται ακόμα περισσότερο ανάλογα με το εύρος χρόνου αναζήτησης της πιο πρόσφατης χρήσης.

Η κάνναβη όπως όλα τα ναρκωτικά προκαλεί φυσικά εθισμό, αυτός όμως είναι ψυχολογικός και μόνον, οπότε είναι εκτός πραγματικότητας να συγκρίνεται η χρήση της με αυτή της ηρωϊνης, της κοκαΐνης, του τσιγάρου και του αλκοόλ. Η χρήση μαριχουάνας και λοιπών παραγώγων της κάνναβης δεν δημιουργεί "ανοχή" στην επίδραση, ούτε η διακοπή της συνεπάγεται κανενός είδους στερητικού συνδρόμου. Η ψυχολογική εξάρτηση δεν συγκρίνεται με τη φυσική που προκαλούν οι άλλες ουσίες όπως το αλκοόλ και τα σκληρά ναρκωτικά.

Τα συμπτώματα της χρήσης προκαλούν μεν ψυχολογικό εθισμό, είναι όμως πραγματικά αστείο να μιλάμε για αυτόν σε σχέση με το ότι είναι παράνομη η χρήση της, όταν είναι αποδεδειγμένο πως τσιγάρο και αλκοόλ που κυκλοφορούν ελεύθερα είναι απείρως εθιστικότερα.

3. Η χρήση κάνναβης οδηγεί σε βλάβες στον εγκέφαλο και καταστροφή των κυττάρων του

Το λανθασμένο αυτό συμπέρασμα άρχισε να διακινείται από τα τέλη της δεκαετίας του 70' μετά από ένα πείραμα που έγινε σε πίθηκους, τα αποτελέσματα του οποίου δημοσιεύτηκαν το 1982. Υπήρξε όμως μεγάλη αμφισβήτηση από την επιστημονική κοινότητα στη συνέχεια και η συγκεκριμένη έρευνα δε θεωρείται αξιόπιστη, αφενώς λόγω του ελάχιστου δείγματος (μόλις 4 πίθηκοι), της λανθασμένης κατά πολλούς διάγνωσης πως είχε όντως καταστραφεί μέρος κυττάρων του εγκεφάλου με υπαιτιότητα της κάνναβης, αλλά και της έλλειψης σοβαρών επιστημονικών στοιχείων για την τεκμηρίωση αντίστοιχων ισχυρισμών.

Αντίθετα μετά από πάρα πολλές έρευνες και πειράματα σε ανθρώπους δεν υπήρξε η παραμικρή απόδειξη πως η χρήση της κάνναβης οδηγεί σε βλάβες στον εγκέφαλο. Μάλιστα μετά από μια από τις μεγαλύτερες σχετικές έρευνες η Αμερικάνικη Ιατρική Ομοσπονδία είχε τεθεί ανοιχτά υπέρ της αποποινικοποίησης της μαριχουάνας, κάτι που σίγουρα δε θα είχε συμβεί ποτέ αν υπήρχε η παραμικρή ένδειξη πως η χρήση της μπορεί να προκαλέσει εγκεφαλικές βλάβες.

4. Η κάνναβη και τα προϊόντα της είναι πολύ πιο ισχυρά τώρα από ότι στο παρελθόν

Άλλος ένας μύθος και η σύντομη απάντηση είναι απερίφραστα όχι. Ο ισχυρισμός στηρίζεται κυρίως σε μετρήσεις που είχαν γίνει για την περιεκτικότητα σε THC (από τα πλέον δραστικά συστατικά της κάνναβης) μιας μεγάλης παρτίδας μαριχουάνας που είχε κατασχεθεί από την αστυνομία στα 70's. Όμως οι κακές συνθήκες φύλαξης εκείνης της παρτίδας ήταν αυτές που είχαν οδηγήσει στα τόσο χαμηλά ποσοστά που μετρήθηκαν, ενώ σε κάθε περίπτωση μια και μόνη τέτοια απόπειρα δεν θα μπορούσε να αναχθεί σε γενικό συμπέρασμα.

Οι περισσότερες σχετικές έρευνες έχουν δείξει πως η ισχύς και η περιεκτικότητα αντίστοιχης ποιότητας κάνναβης τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια παραμένει στα ίδια περίπου επίπεδα και είναι άμεσα συγκρίσιμη είτε μιλάμε για το 2007 είτε για το 1970. Μάλιστα μια από τις πιο ισχυρές ποκιλίας του ναρκωτικού πωλούνταν τη δεκαετία του '20 και του '30 στις ΗΠΑ νόμιμα από την φαρμακευτική Smith-Klein υπό το όνομα "American Cannabis".

Οι αντίθετοι ισχυρισμοί μοιάζουν στις μέρες μας πιο κοντά στην αλήθεια. Κι αυτό γιατί με τη διακίνηση να γίνεται παράνομα, το "προϊόν" να μην περνά από κανέναν ποιοτικό έλεγχο και τη ζήτηση να καλύπτεται στα κρυφά, είναι λογικό να κυκλοφορούν όχι μόνο αυξημένες παρτίδες κακής ποιότητας, αλλά και αρκετές που λίγη σχέση έχουν με την "πραγματική" κάνναβη και περισσότερη με το..."τύπου κάνναβης".

5. Η χρήση κάνναβης αυξάνεται δραματικά

Aυτό το λανθασμένο επιχείρημα χρησιμοποιείται συνήθως για να προκαλέσει πανικό στις οικογένειες και την κοινωνία και έχει στόχο να ξεκινήσουν ακόμα εντονότερες καμπάνιες για την καταπολέμηση της χρήσης κάνναβης. Αμερικανικής και νεοελληνικής επινόησης "Scare tactics", που στην πραγματικότητα δεν έχουν βάση. Κι αυτό γιατί οι χρήστες σε σχέση με τη δεκαετία του 70' είναι λιγότεροι και μάλιστα ακόμα και σε σχέση με τη δεκαετία του 90' δεν υπάρχουν αλλαγές στα ποσοστά των χρηστών, ικανές να χτυπήσουν το καμπανάκι για λήψη μέτρων ή το ξεκίνημα νέας καμπάνιας.

Τη στιγμή που η χρήση ουσιών όπως το τσιγάρο, το αλκοόλ και τα σκληρότερα ναρκωτικά είναι αυτή που θα έπρεπε να ανησυχεί, μιας και αυτές παραμένουν σαφέστατα και αποδεδειγμένα πολύ πιο εθιστικές, είναι μάλλον υποκριτικό και παραπλανητικό να ρίχνει κανείς το βάρος στη χρήση κάνναβης. Tα ποσοστά άλλωστε μετά το 70΄παρουσιάζουν παγκοσμίως τάση μείωσης και παρά το ότι από ένα σημείο και μετά αυτή σταμάτησε, δεν προκύπτει από καμία έρευνα λόγος ανησυχίας.

6. Η κάνναβη είναι πιο επιζήμια για τον οργανισμό από το κάπνισμα

Mέγα λάθος και μάλιστα ακόμα και για όσους υποστηρίζουν πως είναι εξίσου επιζήμια. Καταρχήν όπως γράφεται και παραπάνω το τσιγάρο είναι πιο εθιστικό από ότι το κάπνισμα κάνναβης, το οποίο προκαλεί μονάχα ψυχολογική εξάρτηση. Με την πλειοψηφία να καπνίζει μάλιστα κατά κύριο λόγο τον ανθό (φούντα) και όχι τα φύλλα του φυτού αποδεικνύεται πως καταναλώνει μονάχα το 33% της πίσσας από αυτό ενός καπνιστή που "φουμάρει" ένα απλό τσιγάρο.

Καμιά περίπτωση καρκίνου του πνεύμονα δεν έχει ποτέ συνδεθεί επιστημονικά με χρήση μαριχουάνας ή κάναβης και μάλιστα έχει αποδειχτεί πως αντίθετα με το τσιγάρο το κάπνισμά της δεν προκαλεί στένωση των αεραγωγών στους πνεύμονες. Χωρίς καν λοιπόν να γίνει σύγκριση και με βάση τη συχνότητα χρήσης τσιγάρου από έναν μέσο καπνιστή με αυτή κάποιου που καπνίζει κάνναβη, είναι προφανές πως το τσιγάρο είναι επιβλαβέστερο.

7. Η κάνναβη περιέχει πάνω από 1000 χημικές ουσίες

Eδώ δεν έχουμε μύθο, αλλά παραπλάνηση. Κι αυτό γιατί ναι μεν περιέχεται τέτοιος αριθμός χημικών ουσιών στην κάνναβη, όμως ποτέ κανείς δεν έκανε λόγο για τις περισσότερες από 800 ουσίες παρούσες στον καβουρδισμένο καφέ, ούτε σε τόσα βρώσιμα και πόσιμα προϊόντα που περιέχουν περισσότερες των 400 και πωλούνται ελεύθερα στην αγορά.

Πως γίνεται λοιπόν να γίνεται τόσος λόγος για τις ουσίες που περιέχει η κάνναβη και όχι κάτι αντίστοιχο για τον καφέ, τα τόσα πλαστικά προϊόντα του junk food, τις πορτοκαλάδες χωρίς πορτοκάλι που είναι γεμάτες με χημικά πρόσθετα και τόσα άλλα που καταναλώνουμε σε καθημερινή βάση.

8. Η κάνναβη είναι ναρκωτικό με καμία απολύτως θεραπευτική δράση

Kι άλλος καταφανέστατα λάθος ισχυρισμός. Πρώτα από όλα να αναφέρουμε πως τις δεκαετίες πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο πολλές φαρμακευτικές εταιρίες πωλούσαν νόμιμα κάνναβη, με τις ευλογίες και την φορολογία του κράτους. Ακόμα και πριν το 1900 ο άνθρωπος χρησιμοποίησε το ναρκωτικό προσδοκώντας στις φαρμακευτικές ευεργετικές ιδιότητές του με μεγάλη μάλιστα επιτυχία.

Μια από τις πλέον διαδεδομένες χρήσεις σήμερα είναι για την αποφυγή της ναυτίας και του εμετού στους καρκινοπαθείς που κάνουν χημειοθεραπεία. Ασθενείς που πάσχουν από AIDS και λαμβάνουν τα φάρμακα AZT και Foscavir μπορούν με τη χρήση κάναβης να βελτιώσουν την όρεξή τους για σίτιση και να πάρουν τα κρίσιμα κιλά που απαιτούνται για να κρατηθούν ζωντανοί. Βρίσκει επίσης χρήση σε ασθενείς με γλαύκωμα, καταπραΰνει και μειώνει τους σπασμούς όσων έχουν πολλαπλή σκλήρωση, ενώ οι περισσότεροι ακόμα και περιστασιακοί χρήστες γνωρίζουν πολύ καλά πως βοηθά στην καταπολέμηση της αϋπνίας μεταξύ άλλων


Η κατάρα των Playmate

Μια εμφάνιση στις κεντρικές σελίδες του περιοδικού Playboy θεωρείται από τα περισσότερα γοητευτικά μοντέλα ως το αποκορύφωμα της καριέρας τους. Αλλά ο τίτλος της Playmate του Μήνα μοιάζει να συνοδεύεται από μία τρομερή κατάρα.


Η Anna Nicole Smith είναι μία από τις 25 γυναίκες που πέθαναν πρόωρα, αφού πόζαρε γυμνή για τις κεντρικές σελίδες του περιοδικού.

Τρεις Playmate δολοφονήθηκαν, τέσσερεις πέθαναν από υπερβολική δόση, τέσσερεις έπεσαν θύματα τροχαίου, 12 πέθαναν από ασθένειες συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου, και μία σκοτώθηκε σε συντριβή αεροπλάνου.

Το τραγικό τέλος της Anna καθρεφτίζει τον ξαφνικό θάνατο της ξανθιάς ηρωίδας της Marilyn Monroe, η οποία πέθανε σε ηλικία 36 ετών – όπως η Anna, από υπερβολική δόση.



Linne Ahlstrand: Η ξανθιά καλλονή ανακηρύχθηκε Playmate του Μήνα τον Ιούλη του 1958 και είχε μια σύντομη κινηματογραφική καριέρα. Πέθανε όμως το 1967, σε ηλικία 30 ετών, από καρκίνο.

Betty Blue: Η Miss Νοέμβριος 1956 παντρεύτηκε για μια περίοδο τον ώριμο σκηνοθέτη Harold Lime. Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια το 2000, σε ηλικία 69 ετών.

Elisa Rebecca Bridges: Η Playmate του Μήνα τον Δεκέμβρη του 1994 πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης και αμφεταμίνης πριν πέντε χρόνια, σε ηλικία 28 ετών. Η ιστοσελίδα του Playboy ανέφερε ότι ο θάνατός της προήλθε από «φυσικά αίτια».

Jean Cannon: Το μοντέλο που φορούσε νούμερο σουτιέν 38DD πέθανε από καρκίνο στα τέλη του 2005, σε ηλικία 64 ετών. Ήταν Playmate του Μήνα τον Οκτώβρη του 1961.

Tonya Crews: Μεγαλωμένη σε Αμερικάνικη στρατιωτική περιοχή, η Tonya εμφανίστηκε στις κεντρικές σελίδες του Playboy το Μάρτη του 1961. Πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα πέντε χρόνια αργότερα, σε ηλικία 28 ετών.

Claudia Jennings: Η Claudia εξελίχθηκε από υπάλληλος υποδοχής στο Playboy σε Playmate της Χρονιάς και στη συνέχεια είχε μια επιτυχημένη καριέρα ηθοποιού σε ταινίες β’ κατηγορίας. Είχε «ιστορία» στη χρήση ναρκωτικών ουσιών, αλλά ωστόσο βρέθηκε «καθαρή» όταν σκοτώθηκε το 1979 σε τροχαίο, αφού κοιμήθηκε στο τιμόνι του αυτοκινήτου της, ενός VW Beetle. Ήταν μόλις 29 ετών.

Connie Kreski: Η πρώην νοσοκόμα και Playmate της Χρονιάς έβγαινε μια περίοδο με τον ηθοποιό James Caan. Η ξανθιά Connie πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα το 1995, σε ηλικία 48 ετών.

Cheryl Kubert: H Playmate του Μήνα το Φλεβάρη του 1958 θεωρείται ότι αυτοκτόνησε το 1989. Αλλά τα αίτια θανάτου της δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ.

Jayne Mansfield: Η Jayne, μια θεά του σεξ τη δεκαετία του 1950, εμφανίστηκε αρκετές φορές στο Playboy. Αργότερα έγινε ηθοποιός και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα. Η Jayne, η οποία είχε παντρευτεί τρεις φορές, καρατομήθηκε το 1967, όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε, συγκρούστηκε με το πίσω μέρος ενός ρυμουλκούμενου τρακτέρ.

Joni Mattis: Η πρώην ερωμένη του διευθυντή του Playboy, Hugh Hefner, έμεινε γνωστή για την άρνησή της να γδυθεί όταν έκανε φωτογράφηση για το περιοδικό. Πέθανε το 1999 από καρκίνο, σε ηλικία 60 ετών.

Eve Meyer: Η πρώην σύζυγος του σκηνοθέτη Russ Meyer αναδείχθηκε Playmate της Χρονιάς τον Ιούνη του 1955. Στη συνέχεια έκανε μια από τις πιο διάσημες ταινίες του συζύγου της, το Faster, Pussycat! Kill! Kill! Πέθανε το 1977, σε ηλικία 48 ετών, στην Τενερίφη σε συντριβή αεροπλάνου, όταν δύο αεροπλάνα συγκρούστηκαν καθώς απογειώνονταν.

Donna Michelle: Η Playmate της Χρονιάς του 1964 ήταν 17 ετών όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά γυμνή στο περιοδικό. Στη συνέχεια, η Donna έγινε ηθοποιός και πέθανε το 2004 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 58 ετών.

Marilyn Monroe: Η επίσημη αιτία θανάτου της Marilyn το 1962 ήταν πιθανή αυτοκτονία από υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών, αλλά πολλοί πιστεύουν ότι δολοφονήθηκε. Η εμφάνισή της στο Playboy το Δεκέμβρη του 1953 δεν ήταν δική της απόφαση. Ο Hefner αγόρασε γυμνές φωτογραφίες της που είχαν τραβηχτεί πριν γίνει διάσημη ηθοποιός.

Merle Pertile: Η κοκκινομάλλα καλλονή εμφανίστηκε στις κεντρικές σελίδες του Playboy το Γενάρη του 1962. Πέθανε το 1997, σε ηλικία 56 ετών, ύστερα από εγχείρηση στην καρδιά.

Willy Rey: Το μοντέλο από την Ολλανδία πέθανε από υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών το 1973, σε ηλικία 23 ετών. Σε άρθρο του Playboy το Φλεβάρη του 1971 παραδέχθηκε ότι αισθάνεται ανασφάλεια για το μέλλον της.

Gloria Root: Φυλακίστηκε για λαθρεμπόριο κάνναβης στην Ελλάδα το 1970, ένα μήνα μετά την εμφάνιση της στις κεντρικές σελίδες του Playboy. Πέθανε πέρυσι σε ηλικία 57 ετών από καρκίνο.

Pat Sheehan: Η πρώην ηθοποιός και μοντέλο έβγαινε με πολλούς διάσημους άντρες, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Frank Sinatra, ο Bing Crosby και ο Elvis Presley. Η Miss Οκτώβριος 1958 του Playboy πέθανε πέρυσι από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 74 ετών. Υπέφερε επίσης από καρκίνο.

Gail Stanton: Η κόρη ενός διακόνου μιας εκκλησίας Νοτίων Βαπτιστών ανακηρύχθηκε Playmate του Μήνα τον Ιούνη του 1978. Η Gail πέθανε το 1996, σε ηλικία 42 ετών, από απόφραξη εντέρου.

Dorothy Stratten: Η Dorothy ήταν Playmate της Χρονιάς το 1980 και τον ίδιο χρόνο βρέθηκε νεκρή από πυροβολισμό από τον ζηλιάρη σύζυγό της Paul Snider, ο οποίος στη συνέχεια αυτοπυροβολήθηκε. Δύο ταινίες γυρίστηκαν για τον βίαιο θάνατο του 20χρονου μοντέλου.

Star Stowe: Μετά την εμφάνισή της στις κεντρικές σελίδες του Playboy το Φεβρουάριο του 1977, τα πράγματα εξελίχθηκαν φριχτά για την Star. Άρχισε να παίρνει ναρκωτικά, έγινε πόρνη και βρέθηκε στραγγαλισμένη το 1997, σε ηλικία 40 ετών.

Terre Tucker: Η λεπτή μελαχρινή καλλονή ανακηρύχθηκε Playmate του Μήνα το Νοέμβριο του 1963. Πέθανε το 1990, σε ηλικία 46 ετών, από καρκίνο, όπως αναφέρθηκε.

Sue Williams: Η πιο κοντή Playmate με ύψος 1.25 εκ. αυτοκτόνησε μόλις τέσσερα χρόνια μετά την εμφάνισή της στο Playboy. Η ηθοποιός πέθανε το 1968, σε ηλικία 23 ετών.

Carol Willis: Το μοντέλο που κατάγονταν κατά το ήμισυ από μία ινδιάνικη φυλή, την Cherokee, πέθανε σε τροχαίο στην Καλιφόρνια το 1971, σε ηλικία 20 ετών. Ανακηρύχθηκε Playmate Ιουλίου το 1970.

Laura Young: Η μελαχρινή καλλονή ανακηρύχθηκε Playmate Οκτωβρίου το 1962. Πέθανε από καρκίνο το 1999, σε ηλικία 61 ετών.

Paige Young: Η Paige πέθανε το 1974 σε ηλικία μόλις 30 ετών από υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών. Η χλωμή καλλιτέχνης είχε ανακηρυχθεί Miss Νοέμβριος 1968

Ανακριτικές τεχνικές...........


Υπάρχουν άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που είναι εθισμένοι με τον «νόμο και την τάξη». Πιστεύουν ότι έχουν την ικανότητα να κάνουν ένα ύποπτο να ομολογήσει. Θα πάρουν μια απειλητική έκφραση, θα πλησιάσουν τον ύποπτο πολύ κοντά στο πρόσωπο και θα του πουν ότι τα δακτυλικά του αποτυπώματα είναι πάνω στο όπλο του εγκλήματος.

Και αυτό ήταν! Ο ένοχος έχει ήδη αρχίσει να αναλογίζεται το έγκλημά του. Στην πραγματική ζωή πάντως, η αστυνομική ανάκριση προϋποθέτει πολύ περισσότερα από αυτοπεποίθηση και δημιουργικότητα (παρόλο που αυτές οι ιδιότητες είναι χρήσιμες) – οι ανακριτές διαθέτουν άριστη εκπαίδευση σε ψυχολογικές τακτικές κοινωνικής επιρροής.

Η λογική των ανακρίσεων

Το να κάνεις κάποιον να ομολογήσει ένα έγκλημα δεν είναι απλή υπόθεση, και το γεγονός ότι οι ανακριτές μερικές φορές παίρνουν ομολογίες από αθώους αποδεικνύει την αριστεία τους σε ψυχολογικούς χειρισμούς. Ποτέ δύο ανακρίσεις δεν είναι ίδιες. Οι περισσότερες όμως βασίζονται στην ίδια λογική: στην εκμετάλλευση των αδυναμιών της ανθρώπινης φύσης. Αυτές οι αδυναμίες συνήθως οφείλονται στο άγχος που βιώνουν οι άνθρωποι όταν εκθέτονται σε αντιφατικές καταστάσεις, όπως η κυριαρχία και η υποταγή, ο έλεγχος και η εξάρτηση, και η μεγιστοποίηση και ελαχιστοποίηση των συνεπειών.

Ακόμα και ο πιο σκληραγωγημένος εγκληματίας θα ομολογήσει εφόσον ο ανακριτής βρει τον σωστό συνδυασμό καταστάσεων και τεχνικών που αναλογούν στην προσωπικότητα και την εμπειρία του υπόπτου. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ειδικοί υπολογίζουν ότι περίπου 42 - 55% των υπόπτων ομολογούν το έγκλημά τους κατά τη διάρκεια της ανάκρισης.

Ανακρίσεις τρίτου βαθμού

Οι ανακριτικές τεχνικές της αστυνομίας δεν ήταν πάντα τόσο περίπλοκες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρι την αρχή του 20ου αιώνα, η σωματική κακοποίηση ήταν αποδεκτή (αν όχι νόμιμη) τεχνική για να επιτευχθεί η ομολογία. Οι ομολογίες που γίνονταν μέσω ανάκρισης «τρίτου βαθμού» -- δηλαδή στέρηση φαγητού και νερού, χρήση έντονου φωτισμού, ανατομική ταλαιπωρία και μακροχρόνια απομόνωση, ξύλο με πλαστικούς σωλήνες και άλλα όργανα που δεν αφήνουν σημάδια – ήταν συνήθως αποδεκτές από τα δικαστήρια εφόσον ο ύποπτος υπέγραφε ένα χαρτί που δήλωνε ότι η ομολογία του ήταν εθελοντική. Γύρω στα 1930 με 1960, εντούτοις, ένα ξεκαθάρισμα που έγινε στις τακτικές της αστυνομίας γενικότερα, βοήθησε και στην σταδιακή αλλαγή των μεθόδων ανάκρισης.

Μπράουν εναντίον Μισισιπή

Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει το 1937, παρόλο που το Ανώτατο Δικαστήριο είχε καταργήσει την εθελοντική ομολογία από το 1897. Η υπόθεση του Μπράουν εναντίον του Μισισιπή ήταν η πρώτη κατά την οποία το Ανώτατο Δικαστήριο δεν έκανε αποδεκτή μια εθελοντική ομολογία. Όπως διαπιστώθηκε από τη δίκη, οι αστυνομικοί εξανάγκασαν τον ύποπτο να υπογράψει την ομολογία του δένοντάς τον επανειλημμένα σε ένα δέντρο και μαστιγώνοντάς τον.

Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν ξεκάθαρη: οι ομολογίες που παίρνονται με τη βία δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν αποδεικτικά στοιχεία σε δίκη. Μέχρι το 1950, οι ομολογίες θεωρούνταν εθελοντικές, όχι μόνο όταν οι αστυνομικοί χτυπούσαν τον ύποπτο αλλά και όταν τον κρατούσαν για μια άσκοπα εκτεταμένη περίοδο, όπου δεν τον άφηναν να κοιμηθεί, να φάει, να πιει νερό ή να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα. Επιπλέον του υπόσχονταν κάποιο όφελος σε περίπτωση που ομολογούσε και τον απειλούσαν ότι θα τον κακοποιούσαν σε περίπτωση που δεν ομολογούσε.

Μιράντα εναντίον Αριζόνα

Όταν το 1966 η υπόθεση του Μιράντα εναντίον της Αριζόνα έφτασε στο Ανώτατο Δικαστήριο, η εξαναγκαστική ανάκριση της αστυνομίας δέχτηκε ένα ακόμα χτύπημα. Ο Ερνέστο Μιράντα είχε ομολογήσει βιασμό και απαγωγή μετά από δύο ώρες ανάκρισης. Αλλά με την έφεση που έγινε προς το Ανώτατο Δικαστήριο βγήκε το συμπέρασμα ότι ο Μιράντα δεν γνώριζε ότι είχε το δικαίωμα να μην πει τίποτα για τις κατηγορίες που του απέδιδαν (πέμπτη τροποποίηση) και επιπλέον ότι μπορούσε να ζητήσει βοήθεια από δικηγόρο (έκτη τροποποίηση) πριν την ανάκριση.

Το Δικαστήριο κατέληξε υπέρ του Μιράντα, και η απόφαση θεμελίωσε αυτό που εμείς τώρα ξέρουμε ως «Δικαιώματα του Μιράντα». Για να εξασφαλιστεί ότι ένας ύποπτος δεν θα αναγκαστεί να ομολογήσει μόνο και μόνο γιατί πιστεύει ότι δεν έχει άλλη επιλογή, η αστυνομία πρέπει να του διευκρινίσει ότι έχει το δικαίωμα να μην μιλήσει και να συμβουλευτεί δικηγόρο πριν αρχίσει η ανάκριση. Ο σκοπός είναι να περιοριστεί η άγνοια των υπόπτων και να αποφευχθεί μια αβάσιμη εθελοντική ομολογία.

Ο καλός και ο κακός

Η αστυνομία στην προσπάθεια της να αντικαταστήσει τις παράνομες, πια, τακτικές καταπίεσης, κατάληξε στη χρήση βασικών ψυχολογικών μεθόδων όπως η χρόνια τιμημένη τεχνική του «καλός μπάτσος – κακός μπάτσος». Σε αυτή την τακτική, ο ένας ανακριτής πιέζει και εκφοβίζει τον ύποπτο και ο άλλος υποκρίνεται ότι προσπαθεί να τον βοηθήσει. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να εμπιστεύονται και να μιλάνε σε όποιον πιστεύουν ότι τους προστατεύει. Μια άλλη τεχνική είναι η μεγιστοποίηση, με την οποία οι αστυνόμοι προσπαθούν να φοβίσουν τον ύποπτο για να μιλήσει λέγοντάς του φρικιαστικά πράγματα που θα αντιμετωπίσει αν καταδικαστεί για το έγκλημα. Ο φόβος κάνει τους ανθρώπους να μιλάνε.

Ανιχνευτές ψεύδους

Για λίγο καιρό, η αστυνομία προσπάθησε τεχνικές όπως οι πολύγραφοι (ανιχνευτές ψεύδους) για να καταλάβουν αν ο ύποπτος τους εξαπατούσε. Τα μηχανήματα όμως αυτά καθώς και η εκπαίδευση για τη χρήση τους κοστίζουν πάρα πολύ και επιπλέον τα αποτελέσματα τους δεν είναι σχεδόν ποτέ αποδεκτά από τα δικαστήρια. Παρ’ όλ’ αυτά μερικοί αναλυτές πολυγράφων, συμπεριλαμβανομένου κι ενός που λέγεται Τζον Ρέιντ (John Reid), άρχισαν να παρατηρούν βασιζόμενοι στους πολυγράφους ότι όταν οι ύποπτοι έλεγαν ψέματα, εξωτερίκευαν συγκεκριμένες συμπεριφορές και σωματικές κινήσεις.

Και τα 9 βήματα του Ρέιντ

Ο Ρέιντ, λοιπόν, ανέπτυξε μια μη-μηχανική μέθοδο ανάκρισης χρησιμοποιώντας συγκεκριμένου τύπου ερωτήσεις με σκοπό να πάρει απαντήσεις που αποκαλύπτουν τις αδυναμίες του ανακρινόμενου και τις οποίες οι ανακριτές μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν την ομολογία. Τα «Εννιά βήματα» του Ρέιντ που χρησιμοποιούν ψυχολογικούς χειρισμούς είναι σήμερα ένα από τα πιο διάσημα και ευρέως χρησιμοποιούμενα ανακριτικά συστήματα που χρησιμοποιείται σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Γαλλικά αυτοκίνητα.............

Τη Citroen, την Peugeot και τη Renault τις γνωρίζετε για τη μεγάλη τους παράδοση στο χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας. Πως όμως έφτασαν μέχρι εκεί;
Από τα μικρά και θαυματουργά στα μεγάλα

Η εταιρεία Renault ιδρύθηκε το 1898 ως Société Renault Frères (Εταιρεία Αδελφών Ρενό) από τον Λουί Ρενό (Louis Renault) και τους αδελφούς του Μαρσέλ (Marcel Renault) και Φερνάντ (Fernand Renault).

Ο Λουί ήταν ένας εξαιρετικά ευφυής και πολλά υποσχόμενος νεαρός μηχανικός, ο οποίος είχε μάλιστα ήδη σχεδιάσει και κατασκευάσει αρκετά μοντέλα πριν ενωθεί με τους αδελφούς του, που είχαν ήδη αποκτήσει εμπειρία στον τομέα των επιχειρήσεων, δουλεύοντας για την επιχείρηση υφασμάτων του πατέρα τους.

Συγκεκριμένα, στην οικογενειακή επιχείρηση, ο Λουί διαχειριζόταν τον τομέα του σχεδιασμού και της παραγωγής, ενώ ο Μαρσέλ και ο Φερνάντ ασχολούνταν με τη διεύθυνση της εταιρείας. Το πρώτο αυτοκίνητο Ρενό, το Renault Voiturette, πουλήθηκε σε ένα φίλο του Λουί, αφού έκανε μια δοκιμή οδήγησης. Μάλιστα ο πελάτης ήταν τόσο ενθουσιασμένος με τον τρόπο που το όχημα κινούνταν μέσα στους δρόμους, που το αγόρασε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, ο Λουί Ρενό επέκτεινε το φάσμα δραστηριοτήτων της εταιρείας του, με την παραγωγή αγροτικών και βιομηχανικών προϊόντων. Στο μεταξύ όμως, η Renault πάσχιζε να ανταγωνιστεί τα ολοένα και δημοφιλέστερα, μικρά και φθηνά «αυτοκίνητα του λαού», όπως για παράδειγμα της Volkswagen.

Στον 21ο αιώνα, η Renault έγινε γνωστή για τον ξεχωριστό σχεδιασμό των μοντέλων της. Τόσο η δεύτερη γενιά της Laguna όσο και του Megane διέθεταν δυναμικές και γεμάτες γωνίες και ακμές, γραμμές οι οποίες και αποτέλεσαν μεγάλη επιτυχία.

Ο γαλλικός λέων

'Όλα άρχισαν κάπου στα 1812 στην περιοχή Sous-Cratet της Γαλλίας. Δύο αδέλφια, ο Jean-Piere (1768-1852) και ο Jean-Frederic Peugeot (1770-1822) μετατρέπουν τον οικογενειακό αλευρόμυλο σε μηχανουργείο, για την κατασκευή ελατηρίων και ατσαλένιων εργαλείων. Μέχρι το 1840, η επιχείρηση των αδελφών Peugeot είχε εξελιχθεί σε βασικό παραγωγό οικιακού εξοπλισμού όπως ραπτομηχανές, μύλους καφέ, σίδερα κλπ.

Το 1847, ένας αργυροχαράκτης, ο Justin Blazer, από το Montbeliard της Γαλλίας, σχεδίασε για τους αδελφούς Peugeot ένα λιοντάρι, προκειμένου να αποτελέσει το σήμα για τα πριόνια και τα ατσαλένια αντικείμενα που κατασκεύαζαν.

Το 1880 η Peugeot κατασκευάζει το πρώτο της ποδήλατο, το Grand-Bi υπό την καθοδήγηση του Armand Peugeot (1849-1915), ο οποίος κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Αγγλία διέκρινε το μέλλον που θα είχε το νέο αυτό μεταφορικό μέσο.

Ο Armand Peugeot σύντομα κατάλαβε ότι το μέλλον βρίσκονταν στην μηχανοκίνηση των δίτροχων και τρίτροχων ποδηλάτων. Το 1890 η Peugeot κατασκευάζει το πρώτο της αυτοκίνητο, εφοδιασμένο με κινητήρα Daimler, ενώ την επόμενη χρονιά λανσάρει το Type 3, το πρώτο της αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής.

Στη συνέχεια γίνεται διαχωρισμός των πολλών παραγωγικών δραστηριοτήτων της Peugeot σε δύο διαφορετικές εταιρίες. Την "Les fils de Peugeot freres" που κρατά την παραγωγή των ποδηλάτων και των υπολοίπων προϊόντων εκτός των αυτοκινήτων και την "Societe des Automobiles Peugeot" για την παραγωγή αυτοκινήτων. Ένα χρόνο αργότερα, το Type 15 ήταν το πρώτο Peugeot που κινούνταν από μία 100% Peugeot μηχανή.

Το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκει την Peugeot να προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί από τις καταστροφές που της προξένησε ο πόλεμος. Μόλις το 1948 λανσάρεται ένα καινούργιο μοντέλο, το 203. Ήταν το πρώτο Peugeot με αυτοφερόμενο αμάξωμα, έμεινε στην παραγωγή ως το 1960 και κατασκευάστηκε σε 685.000 κομμάτια.

Το 1955 γίνεται η πρώτη συνεργασία με τον Ιταλό σχεδιαστή, Pinifarina, για το 403. Τέσσερα χρόνια αργότερα το 403 είναι το πρώτο Peugeot που εφοδιάζεται με κινητήρα ντίζελ.

Το 1976 η Peugeot S.A. απορροφά την Citroen S.A., διατηρώντας ωστόσο τα σήματα και την αυτονομία της Citroen. Τον επόμενο χρόνο δημιουργείται η SAME για την παραγωγή και εφοδιασμό όλων των μοντέλων του ομίλου της Peugeot με κιβώτια ταχυτήτων και μεσαίους κινητήρες. Η ανάπτυξη συνεχίζεται με την εξαγορά της Chrysler Ευρώπης το 1978 και τη δημιουργία του εμπορικού σήματος Talbot που διατηρήθηκε ως το 1986.

Στην χαραυγή του νέου αιώνα η Peugeot S.A. έχει πλέον εδραιωθεί σαν μια από τις μεγαλύτερες αυτοκινητοβιομηχανίες στο κόσμο, λειτουργώντας σε 140 χώρες, με πάνω από 10.000 σημεία πώλησης, περισσότερους από 150.000 εργαζομένους και 11 εργοστάσια παραγωγής παγκοσμίως.


Σε σχήμα διπλού V

To 1902 o André Citroën, σε ηλικία 24 χρονών ιδρύει την πρώτη του εταιρεία, τη Societe des Engrenages Citroën, εταιρεία που κατασκευάζει γρανάζια σχήματος διπλού V, που αργότερα απετέλεσε το σήμα της νέας εταιρείας κατασκευής αυτοκινήτων. Υπό τη διεύθυνση του André Citroën, η εταιρεία δημιούργησε το Type Α. Εισήχθη στην αγορά το 1919 και ήταν το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής στην Ευρώπη.

Από την είσοδο του πρώτου αυτοκινήτου στην αγορά, μέχρι το λανσάρισμα του Traction Avant και την εισαγωγή της εμπρόσθιας κίνησης το 1934, ο André Citroën, δημιούργησε ένα δίκτυο, καθιέρωσε τις αρχές πάνω στις οποίες βασίζονται οι πωλήσεις αυτοκινήτων και οι υπηρεσίες μετά την πώληση, αρχές που εφαρμόζονται μέχρι και σήμερα, και επινόησε μία επικοινωνιακή πολιτική βασισμένη σε εκδηλώσεις.

Το 1935 η Citroën δοκιμάζεται, διότι η Michelin παίρνει τον έλεγχο της Automobiles Citroën.

Από το ’35 μέχρι τα μέσα του ‘70 η Citroën δημιούργησε μία άλλη άποψη για το αυτοκίνητο, όπως φάνηκε με το 2CV το 1949, το DS το 1955, το Mehari το 1968 και το SM το 1971.

Το 1976 δημιουργείται το P.S.A-Peugeot Citroën group. Συγχωνεύονται οι δύο μεγάλες γαλλικές εταιρείες κατασκευής αυτοκινήτων Peugeot Automobiles & Automobiles Citroën και δημιουργείται ένας μεγάλος Όμιλος.

Ο δυναμισμός της Citroën εκφράζεται με την ΧΜ το 1989, το ΖΧ το 1991, την Xantia το 1993, το Εvasion το 1994 και στη συνέχεια με τα Saxo και Berlingo το 1996, την Xsara το 1997, το Xsara Picasso το 1999.

Από το 1998, με την είσοδο στην αγορά του Xsara Picasso, το 2001 του Citroën C5, σήμερα του Citroën C3, του Citroën C8 και σύντομα του C3 Pluriel και του C2, η Citroën επαναπροσδιορίζει την ταυτότητά της, αναπτύσσεται σε νέους τομείς και προετοιμάζει μία νέα σελίδα στην ιστορία της. Νέες τεχνολογίες, μοναδικές καινοτομίες, αυτοματισμοί είναι τα κύρια χαρακτηριστικά πάνω στα οποία η Citroën θα κινηθεί στον επόμενο αιώνα δημιουργώντας "έξυπνα" αυτοκίνητα

Ζώα υπό εξαφάνιση...........

«Κληρονομήσαμε τον πλανήτη από τους προγόνους μας. Αλλά δεν μας ανήκει! Απλά, τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας!»

Την αρχή έκαναν οι δεινόσαυροι πριν εκατομμύρια χρόνια! Εξαφανίστηκαν! Αλλά τότε δεν έφταιγε ο άνθρωπος. Δυστυχώς, για τα είδη των ζώων που κινδυνεύουν να εκλείψουν στις μέρες μας, φταίμε! Και πρέπει να κάνουμε κάτι πριν να είναι αργά!

1. Lynx pardinus: Ο Ιβηρικός Λύγκας, ένα από τα πιο επαπειλούμενα είδη αιλουροειδών στον κόσμο, ζούσαν κάποτε στην Ισπανία, την Πορτογαλία και τη νότια Γαλλία. Σήμερα, ο αριθμός τους έχει ελαττωθεί. Έχουν μείνει μόλις 120 ζώα χωρισμένα σε μικρούς πληθυσμούς στην Ανδαλουσία της Ισπανίας. Η καταστροφή των βιότοπων, οι συγκρούσεις με αυτοκίνητα, το λαθραίο κυνήγι και η εξαφάνιση των κουνελιών συνέβαλαν στην ελάττωση αυτού του αιλουροειδούς. Η ισπανική κυβέρνηση αποφάσισε να απελευθερώσει κουνέλια (το αγαπημένο του γεύμα) στις άγριες περιοχές, σαν μια προσπάθεια να διατηρηθεί αυτό το είδος. Αν ο ιβηρικός λύγξ εξαφανισθεί, θα είναι το πρώτο άγριο είδος γάτας που εκλείπει μετά από περίπου 2,000 χρόνια.

2. Pongo abelii: Ο Άνταμ Τόμασεκ, διευθυντής ενός προγράμματος της WWF στο Μπόρνεο και τη Σουμάτρα, ισχυρίζεται ότι ο ουραγκοτάγκος της Σουμάτρας αριθμεί εφτάμισι χιλιάδες άτομα και μάλιστα, ο συνολικός τους πληθυσμός μειώνεται με ταχύτατο ρυθμό -περίπου 1,000 το χρόνο. Με αυτούς τους ρυθμούς, το είδος θα εξαφανιστεί μέσα σε μια δεκαετία. Η πρωταρχική αιτία που ο πληθυσμός των ζώων αυτών πήρε καθοδική πορεία είναι η ανεξέλεγκτη καταστροφή των βιότοπων από το κόψιμο ξυλείας, τις φωτιές και άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες.

3. Lasiorhinus krefftii: Ο φασκωλόμυς είναι μαρσιποφόρο της Αυστραλίας, εύσωμο με κοντόχοντρα πόδια και δυνατά νύχια για να σκάβουν τούνελ κάτω από τη γη. Η βόρεια ποικιλία με την τριχωτή μύτη είναι ο μεγαλύτερος της οικογένειας. Μπορεί να φτάσει το ένα μέτρο μήκος και τα 40 κιλά. Έχει επίσης εξαιρετικά απαλή γούνα και έναν αδέξιο βάδισμα, καθώς περπατάει με μικρά βήματα κουνώντας τους γοφούς του. Παρόλα αυτά μπορεί να τρέξει με 40 χιλιόμετρα την ώρα. Μόλις 100 από τα ζώα αυτά επιβιώνουν σε μια μικρή, προστατευμένη περιοχή στην Κουίνσλαντ.

4. Camelus bactrianus: Η βακτριανή καμήλα της ερήμου Γκόμπι (βορειοδυτική Κίνα και την νοτιοδυτική Μογγολία) διακρίνεται από τις Αραβικές με τις δύο καμπούρες. Μολονότι η καμήλα αυτή κατόρθωσε να επιζήσει επί 45 χρόνια από τις πυρηνικές δοκιμές της Κίνας στην περιοχή της Γκασούν Γκόμπι, μπορεί να μην καταφέρει να αντέξει στις τωρινές πιέσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν μεταλλεία, κυνήγι, σαρκοφάγους λύκους, βιομηχανική ανάπτυξη και γενετική ανάμειξη με τις εξημερωμένες καμήλες. Σύμφωνα με τον Τζον Χέιρ, πρόεδρο του Ιδρύματος Προστασίας της Άγριας Καμήλας που εδρεύει στην Βρετανία, περίπου 650 τέτοιες καμήλες ζουν στην Κίνα και 350 στην Μογγολία. Κάποιοι ειδικοί προβλέπουν ότι ο πληθυσμός τους θα μειωθεί κατά 84% μέχρι το 2033.

5. Gazella dama: Το είδος αυτό της αντιλόπης πρόκειται να εκλείψει πολύ σύντομα. Τις τελευταίες δεκαετίες, περίπου το 80% του άγριου πληθυσμού έχει εξαφανιστεί, σαν αποτέλεσμα του ανεξέλεγκτου κυνηγιού και της καταστροφής των βιότοπων. Περίπου 100 ζώα αυτού του είδους βρίσκονται διασκορπισμένα στη βόρεια Αφρική – στο Τσαντ, τη Νιγηρία και το Μαλί. Η ζωή των γαζελών δεν φαίνεται να βελτιώνεται, καθώς καραβάνια από ξένους κυνηγούς εξακολουθούν να περνάνε τα σύνορα και να τις «θερίζουν» σκοτώνοντάς τες με αυτόματα όπλα.

6. Coleura seychellensis: Η νυχτερίδα των Σεϋχελλών αριθμεί σήμερα μόνο 50-100 άτομα. Είναι ενδημικά στα νησιά του αρχιπελάγους των Σεϋχελλών, Σιλουέτ, Μαχέ, Πρασλίν και Λα Ντιγκ (La Digue), που βρίσκονται στο Ινδικό Ωκεανό βορειοανατολικά της Μαδαγασκάρης. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι μόνο δύο σημαντικές φωλιές έχουν απομείνει, και οι δύο στις σπηλιές των νησιών Σιλουέτ. Το Ίδρυμα Προστασίας της Φύσης των Σεϋχελλών παρακολουθεί και ελέγχει από κοντά τους πληθυσμούς αυτούς.

7. Alligator sinensis: Ο κινέζικος αλιγάτορας είναι χαρακτηριστικός για το μικρό του μέγεθος. Σπάνια μεγαλώνει περισσότερο από δύο μέτρα και γίνεται βαρύτερος από 40 κιλά, κατοικεί στους υγρότοπους του ποταμού Γιάνγκτσε, στο πιο ρηχό του τμήμα. Το ίδιο ποτάμι προσφέρει καταφύγιο και στο σπάνιο είδος του κινέζικου δελφινιού που ζει στα ποτάμια και το οποίο ίσως έχει ήδη εξαφανιστεί. Τον περισσότερο χρόνο του ο κινέζικος αλιγάτορας τον περνά σκάβοντας τούνελ, προς μεγάλη απογοήτευση των ντόπιων αγροτών. Μολονότι χιλιάδες τέτοιοι αλιγάτορες έχουν γεννηθεί στην αιχμαλωσία, οι ειδικοί υπολογίζουν ότι 150-200 εξακολουθούν να ζουν στη φύση, γεγονός που κάνει το ερπετό αυτό το πιο επαπειλούμενο είδος κροκοδείλου στον κόσμο.

8. Diceros bicornis: Ο Αφρικανικός η μαύρος ρινόκερος διακρίνεται από το ασιατικό από τα δύο του κέρατα. Στις αρχές του αιώνα μπορεί να υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες μαύροι ρινόκεροι στην Αφρική, αλλά σήμερα υπάρχουν μόλις μερικές χιλιάδες. Ανάμεσα στα τέσσερα υποείδη του μαύρου ρινόκερου, αυτός που βρίσκεται στη δυτική Αφρική είναι και εκείνος που απειλείται περισσότερο και μπορεί να έχει ήδη εκλείψει. Το λαθραίο κυνήγι και η καταστροφή των βιότοπων εξακολουθούν να απειλούν την επιβίωση του είδους.

9. Saguinus bicolor: Την ονομάζουν δίχρωμη μαϊμού. Το πρόσωπο της και τα αυτιά είναι άτριχα και κατοικεί σε μόνο μια μικρή περιοχή που περιβάλλει το Μανάους, μια πόλη δύο εκατομμυρίων κατοίκων στη βορειοδυτική Βραζιλία. Η αστική επέκταση, οι φάρμες με τα βόδια και η γεωργία διάβρωσαν ένα μεγάλο μέρος από το τροπικό δάσος που ήταν το σπίτι της, και το οποίο δεν απέχει πάνω από 40-50 χιλιόμετρα από το Μανάους. Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι οι μαϊμούδες αυτές εξολοθρεύτηκαν από τους κοντινούς συγγενής τους, τις μαϊμούδες με τα «χρυσά χέρια», σε περιοχές όπου ζούσαν και τα δύο είδη.

10. Dermochelys coriacea: Οι δερµατοχελώνες είναι η μεγαλύτερη θαλάσσια χελώνα. Το χαρακτηριστικό της είναι το δερματώδες καβούκι. Έχουν μήκος περίπου 2.5 μέτρα και ζυγίζουν γύρω στα 910 κιλά. Κολυμπάνε βαθύτερα από κάθε άλλη χελώνα, φτάνοντας σε βάθος 1,200 μέτρων, καθώς κυνηγάνε μέδουσες. Το είδος αυτό είναι διασκορπισμένο στον Ατλαντικό, τον Ειρηνικό και τον Ινδικό Ωκεανό, στα βόρεια φτάνουν μέχρι την Βρετανική Κολομβία και στα νότια μέχρι την Αργεντινή. Μεταναστεύουν μεταξύ των ηπείρων, κάνοντας και τα υπερατλαντικά και τα υπερειρηνικά ταξίδια μεταξύ των περιοχών που τρέφονται και κατοικούν. Ο πληθυσμός τους έχει μειωθεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες, σαν αποτέλεσμα του λαθραίου κυνηγιού των αυγών τους και της κατανάλωσης του κρέατός τους, της καταστροφής των περιοχών που φτιάχνουν τις φωλιές τους από την ανάπτυξη επιχειρήσεων στις παραλίες, του αποπροσανατολισμού των νεοσσών από τα τεχνητά φώτα που δημιουργούνται από αυτή την ανάπτυξη, της αιχμαλωσίας τους από τους ψαράδες που τις πιάνουν ακούσια και άλλων παραγόντων. Το 1980 ο παγκόσμιος πληθυσμός των θηλυκών που βρίσκονταν στη φωλιά τους υπολογίζονταν γύρω στις 115,000. Σήμερα, ο αριθμός αυτός έχει πέσει περίπου στις 26,000-43,000

Οργανωμένο έγκλημα


Ρωσική, Ιταλική, Γιαπωνέζικη, Μεξικάνικη και Αμερικάνικη Μαφία! Η μια ισχυρότερη από την άλλη! Σας παρουσιάζουμε τους αρχηγούς και τα χαρακτηριστικά τους! Για να ξέρουμε τι συμβαίνει γύρω μας…


Το “The Sopranos”, μια διάσημη τηλεοπτική σειρά σχετικά με έναν πλασματικό Ιταλοαμερικάνο γκάνκγστερ, οδεύει προς το τελικό φινάλε ύστερα από έξι χρόνια μεγάλης επιτυχίας. Τι συμβαίνει όμως με την αληθινή μαφία που ελέγχει το παράνομο εμπόριο και τρομοκρατεί αθώα θύματα από τη Μόσχα μέχρι το Μεξικό;

Όταν πρόκειται για τα πιο ισχυρά παγκόσμια δίκτυα εγκλήματος, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε τόσο εύκολα, όπως συμβαίνει με το τέλος μιας ταινίας ή ενός σίριαλ....

Παρακάτω σας παρουσιάζουμε α πιο ισχυρά συνδικάτα εγκλήματος στον κόσμο.

1. Γιακούζα

Έχοντας στενούς δεσμούς με πολλούς πολιτικούς και με δεξιές πολιτικές ομάδες κοινωνικής πίεσης, τα συνδικάτα εγκλήματος της Ιαπωνίας ενεργούν χωρίς να φοβούνται και πολύ το νόμο.

Οι πρωταγωνιστές: Η μεγαλύτερη ομάδα των γιακούζα είναι η Γιαμαγκούτσι-γκούμι (Yamaguchi-gumi), της οποίας τα 39,000 μέλη αποτελούν σχεδόν τους μισούς από όλους τους Γιαπωνέζους γκάνγκστερ. Έχοντας το αρχηγείο της στην Κόμπ, η συμμορία αναπτύσσεται γρήγορα μέσω της απόκτησης εταιρικού ύφους. Ο τωρινός νονός Κενίκι Σινόντα διευθύνει την εγκληματική του αυτοκρατορία από την φυλακή. Πρόκειται για την δεύτερη φυλάκισή του. Την δεκαετία του ’70, φυλακίστηκε επειδή τεμάχισε με ξίφος έναν ανταγωνιστή του.

Ιδιαιτερότητες: Δημοσιότητα και στυλ. Οι γιακούζα είναι το πιο ανοιχτό από όλα τα συνδικάτα εγκλήματος, με επίσημα αρχηγεία, επώνυμο εμπόρευμα και επιχειρησιακές κάρτες. Φανταχτερά κοστούμια, διακριτικά τατουάζ με τίγρεις, και κομμένα δάχτυλα (που κόπηκαν σαν τιμωρία για κάποια αποτυχία) δημιουργούν μια ρομαντική δημόσια εικόνα. Ενώ με ανθρωπιστικές χειρονομίες και αποφεύγοντας να σκοτώνουν πολίτες, έχουν κάνει τον κόσμο να αγνοεί πρόθυμα την βία των συμμοριών.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον: Σε συγκρούσεις με τις αρχές. Διάφορες πρόσφατες δολοφονίες υψηλά ιστάμενων προσώπων μπορεί να σημάνουν το τέλος της ανοχής της κυβέρνησης. Η αστυνομία προσέλαβε 10,000 επιπλέον αστυνομικούς για να αντιμετωπίσει τις συμμορίες. Παράλληλα, η επέκταση της Γιαμαγκούτσι-γκούμι στο Τόκυο προκαλεί την αντίδραση των ανταγωνιστών της και μπορεί να οδηγήσει σε αιματηρούς πολέμους στις περιοχές ελέγχου των συμμοριών.

2. Ρωσική Μαφία

Τουλάχιστον το ένα δέκατο του εδάφους της Ρωσίας και το ένα τέταρτο της οικονομίας της βρίσκεται υπό την εξουσία 300.000 μελών, κατά προσέγγιση, που ανήκουν σε περίπου 450 διαφορετικές ρωσικές συμμορίες.

Οι πρωταγωνιστές: Καμία οργάνωση δεν φαίνεται να κυριαρχεί. Εκτός και αν μετρήσουμε και την ίδια την Ρωσική κυβέρνηση, μέρος της οποίας έχει καταληφθεί τελείως. Το βιογραφικό του πρόσφατα συλληφθέντα Βλαντιμίρ Νικολάγεφ είναι συνηθισμένο: μέλος της πολιτικής παράταξης του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, δήμαρχος του Βλαντιβοστόκ, και ιδιοκτήτης μιας αυτοκρατορίας θαλασσινών, κρεάτων και επιχειρήσεων επεξεργασίας ξυλείας. Πήρε τη θέση του δημάρχου όταν ο αντίπαλός του «σκόνταψε» σε μια χειροβομβίδα που είχαν αφήσει έξω από το γραφείο του.

Ιδιαιτερότητες: Ανελέητοι. Οι Ρώσοι είναι διατεθειμένοι να κυνηγήσουν δημοσιογράφους, αστυνομία και ανώτερους υπαλλήλους, σε τέτοιο σημείο που θα έκανε άλλα συνδικάτα να αηδιάσουν. Η δολοφονία του Άντρεϊ Κοζλόφ, κορυφαίου αντιπροσώπου της Κεντρικής Ρωσικής Τράπεζας και πολέμιου της διαφθοράς, το Σεπτέμβριο του 2006, ήταν μια ξεκάθαρη δήλωση ότι η Ρωσική Συμμορία δεν θα αναγκαστεί από κανέναν να αποσυρθεί.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον: Ψηλά! Οι λόρδοι του Ρωσικού εγκλήματος απομακρύνονται από τους περιορισμούς της μαύρης αγοράς και αναλαμβάνουν νόμιμες επιχειρήσεις, όπως χημικά εργοστάσια, λιμάνια και τράπεζες. Οι πυροβολισμοί έχουν σταματήσει, καθώς οι συμμορίες έχουν ενωθεί και έχουν πλέον επικεντρωθεί σε αφανείς διαπραγματεύσεις. Η παγκοσμιοποίηση είναι επίσης μέσα στα σχέδιά τους, με την βαριά Ρωσική παρουσία να επεκτείνεται στο Ισραήλ και την παραλία του Μπράιτον στη Νέα Υόρκη.

3. Ιταλική Μαφία

Όταν μιλάμε για οργανωμένο έγκλημα, οι πρώτοι που μας έρχονται στο μυαλό είναι οι Ιταλοί. Με κατ' εκτίμηση εισοδήματα $50 δισεκατομμύρια το 2005, η Ιταλική μαφία, αν συγχωνευτεί, θα γίνει μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες της Ιταλίας.

Οι πρωταγωνιστές: Η Κόσα Νόστρα της Σικελίας είναι σίγουρα μια δύναμη που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας, καθώς κρατάει το νησί υπό την εξουσία της εδώ και δεκαετίες. Ωστόσο, η Ντρανγκέτα της Καλαβρίας έρχεται στο προσκήνιο σαν μια μεγαλύτερη, ισχυρότερη, πιο βάναυση και πιο παγκόσμια παρουσία. Τα 10,000 μέλη της βρίσκονται στο κέντρο του δικτύου διακίνησης ναρκωτικών, με διασυνδέσεις από την Κολομβία μέχρι τις Ευρωπαϊκές αγορές.

Ιδιαιτερότητες: Ισχυρές τοπικές και οικογενειακές διασυνδέσεις. Η Κόσα Νόστρα είναι διάσημη για την επιβολή του omertà, -- κώδικας σιωπής -- στους ντόπιους πληθυσμούς, τους κυβερνητικούς υπαλλήλους, ακόμα και στην εκκλησία. Μαζί με άλλες οικογένειες της Μαφίας εκμεταλλεύονται φτωχές κοινότητες και σχεδόν φεουδαρχικές κοινωνίες, προκειμένου να διατηρήσουν την δύναμη και την επιρροή τους.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον: Μάχονται για την επιβίωσή τους. Η σύλληψη του Μπερνάντο Προβενζάνο, του αρχηγού τον αρχηγών, έξω από το Κορλεόνε, τον περασμένο Απρίλιο, ήταν για την Κόσα Νόστρα ένα θανατηφόρο χτύπημα. Αμέσως μετά, 24 νονοί συνελήφθησαν σε μια σειρά δραματικών επιθέσεων. Με τη διάλυση της αρχηγίας της Σισιλιανής Μαφίας, διαπιστώνεται η επιθετική στάση της κεντροαριστερής κυβέρνησης της Ιταλίας που σύντομα θα στρέψει την προσοχή της και προς την Ντραγκέτα και άλλες εγκληματικές οικογένειες.

4. Μεξικάνικα Καρτέλ Ναρκωτικών

Τα αυξανόμενα απαγορευτικά μέτρα των Αμερικάνικων αρχών έβγαλαν τα Κολομβιανά καρτέλ έξω από το εμπόριο ναρκωτικών και οι διεφθαρμένες συμμορίες του Μεξικού έχουν αρχίσει να δείχνουν ενδιαφέρον προκειμένου να πάρουν τη θέση τους.

Οι πρωταγωνιστές: Τα καρτέλ της Σινόλα και του Κόλπου έχουν επιχειρησιακούς συνδέσμους στην Αριζόνα και το Τέξας, αντίστοιχα. Η τρίτη μεγαλύτερη συμμορία που κινείται έξω από την Τιγουάνα, συναγωνίζεται μαζί τους για τα δικαιώματα να προμηθεύει στους Αμερικανούς χρήστες κοκαΐνη και μεταμφεταμίνες που φέρνει μέχρι και από τη Κίνα. Οι αρχηγοί και των τριών καρτέλ βρίσκονται στη φυλακή, αλλά οι οργανώσεις τους συνεχίζουν τη δράση τους σύμφωνα με τις δολοφονικές τους μεθόδους.

Ιδιαιτερότητες: Ροπή προς τα πολυμέσα. Τα καρτέλ μπλέχτηκαν πρόσφατα σε έναν σφοδρό πόλεμο με το νόμο, και οι εκτελέσεις και οι βασανισμοί, μέσω των οποίων πολεμούν, έχουν γίνει το θέμα πολυάριθμων μουσικών βίντεο, που δημοσιεύθηκαν στο YouTube από μέλη της συμμορίας. Όταν ένα βίντεο δεν έχει να πει αρκετά, τα μέλη της συμμορίας κουνάνε με μένος τα αποκεφαλισμένα κεφάλια των εχθρών σαν προειδοποίηση.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον: Πάντως όχι προς την άνοδο. Ο Μεξικανός Πρόεδρος Φελίπε Καλντερόν έχει μεταφέρει ολόκληρη τη στρατιωτική δύναμη του Μεξικού για να συγκρατήσει τις συμμορίες. Δημιούργησε ακόμα μια ειδική ομάδα καταδρομέων που παίρνουν διαταγές άμεσα από τον ίδιο. Αλλά τα ναρκωτικά εξακολουθούν να ρέουν και τα πτώματα να συσσωρεύονται. Μόνο για φέτος, τα καρτέλ έχουν σκοτώσει μέχρι στιγμής πάνω από 1,000 ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων υψηλά ιστάμενων προσώπων. Παράλληλα, η έκταση της συμμορίας απλώνεται μέχρι το Περού και την Κεντρική Αφρική.

5. Ιταλο-αμερικάνικη Μαφία

Παρόλη την εκθειασμένη φήμη της, η Αμερικάνικη εκδοχή της Κόσα Νόστρα είναι πλέον ένα νωθρό ομοίωμα του παλαιού εαυτού της. Κάποτε ήταν μια πανεθνική παρουσία, σήμερα όμως η έκταση της είναι περιορισμένη στη Νέα Υόρκη και το Σικάγο.

Οι πρωταγωνιστές: Τώρα κανείς. Ο υποψήφιος πρόεδρος της Αμερικής Ρούντι Τζουλιάνι και ο Γραμματέας Ασφαλείας Μάικλ Τσέρτοφ έγιναν γνωστοί από τις δημοφιλείς δίκες για τους κορυφαίους νονούς, στις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Σήμερα, οι «Πέντε Οικογένειες» της Νέας Υόρκης – Γκαμπίνο, Γενοβέσε, Λουτσέσε, Κολόμπο και Μπονάνο – εξακολουθούν να δρουν στη Νέα Υόρκη. Αλλά μετά από δεκαετίες ανελέητων διώξεων, κανείς πλέον δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμος.

Ιδιαιτερότητες: Απιστία. Ύστερα από την υποκλοπή τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, ο ομοσπονδιακός νόμος RICO (Racketeer Influenced and Corrupt Organizations Act = Νομοθετική Πράξη για Εκβιαστές Επηρεασμένων και Διεφθαρμένων Οργανώσεων) των Ηνωμένων Πολιτειών έδωσε στον εισαγγελέα ένα ευρύ έδαφος για να απειλήσει ομοίως αρχηγούς και στρατιώτες. Αντιμετωπίζοντας πολλά χρόνια φυλακής, εκατοντάδες άντρες εγκατέλειψαν τη δέσμευση με τη omertà και κατέθεσαν υπέρ της πολιτείας. Τα νεότερα μέλη απέφυγαν το χαμηλό προφίλ και την οικογενειακή πίστη των προκατόχων τους, υπονομεύοντας την αποτελεσματικότητα των οικογενειών από μέσα.

Τι επιφυλάσσει το μέλλον: Ενδεχομένως, στην έλλειψη και την τελική εξαφάνιση. Η συμμορία μπορεί ακόμα να κερδίζει χρήματα από τις διεφθαρμένες ενώσεις, την κατασκευαστική βιομηχανία, το τζόγο, τα ναρκωτικά και τα εκβιαστικά δάνεια. Αλλά η ζωή δεν έχει πλέον την αίγλη που είχε κάποτε, και είναι πιο πιθανό από ποτέ να οδηγηθούν σε ένα βίαιο τέλος. Ωστόσο, κάποιοι ειδικοί ανησυχούν ότι μια αλλαγή κατεύθυνσης στις προτεραιότητες επιβολής του νόμου μακριά από τη μαφία μπορεί να οδηγήσει σε μια αναγέννηση.

Blog ναι, χρήμα όχι!


23.000 νέα blogs κάθε μέρα, 12 εκατομμύρια μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά μόνο 5.000 επαγγελματικά blogs. Το blogging αν και κάνει θραύση φαίνεται να μην αποφέρει κέρδη στους συντάκτες.

Αν πατήσεις τις λέξεις blog, blogger ή blogging στο www.indeed.com (site εύρεσης εργασίας) θα σου βγάλει 13.000 δουλείες που περιλαμβάνουν κάποια από αυτές τις λέξεις. Αν όμως περιορίσεις την έρευνα σου σε τίτλους εργασίας, δηλαδή το επάγγελμα του blogger, τότε το αποτέλεσμα θα είναι λίγο παραπάνω από 50.

Το συμπέρασμα είναι το εξής.. Παρόλο που όλο και περισσότεροι εργοδότες απαιτούν από τους εργαζόμενους τους να μπορούν να στήσουν και να υποστηρίξουν ένα blog, το Blogging σαν δουλειά πλήρης απασχόλησης δεν υπάρχει σαν έννοια.

Τα Blogs είναι ουσιαστικά ανεπίσημες εφημερίδες που αναλύουν κάποια θέματα. Η θεματολογία τους ποικίλλει και συνήθως τα σχόλια δεν είναι αντικειμενικά, αλλά εμπεριέχουν την προσωπική άποψη του δημιουργού τους. Σίγουρα όμως με την επέκταση της χρήσης τους, έχουν γίνει και ένα μέσο επικοινωνίας στις εταιρίες.

Τα blogs αυξάνουν, το χρήμα όχι

Όσο και να φαίνεται παράδοξο, με την όλο και πιο αυξανόμενη δημοτικότητα των blogs, η ζήτηση ατόμων που να μπορούν να γράψουν και να υποστηρίξουν τεχνικά τα blogs μεγαλώνει. Υπάρχουν ακόμα και κάποια sites που προσφέρουν θέσεις εργασίας σε Bloggers, όπως το ProBlogger .

"Υπάρχει ένα ολόκληρο σύστημα από δουλειές σχετικές με τα blogs", λέει ο Paul Forster, διευθυντής της Indeed.com "Είναι ένας αναπτυσσόμενος τομέας που παρέχει πολλές περισσότερες ευκαιρίες εργασίας πέρα από την "συγγραφή" των blogs."

Για του λόγου το αληθές, η εταιρεία S4 Partners στο Σαν Φρανσίσκο έβαλε πρόσφατα μια αγγελία στην οποία αναζητούσε κάποιον που να γνωρίζει καλά τον "κόσμο" των blogs και να έχει τις γνώσεις να το υποστηρίξει. Τελικά βρήκαν τον Bill Lazar, έναν νυν blogger και πρώην προγραμματιστή υπολογιστών ο οποίος για πρώτη φορά θα έγραφε επί πληρωμή.

Blogs με χρήμα

Σύμφωνα με την Indeed.com ένας μέσος μισθός σε εργασία που περιλαμβάνει τη λέξη blogging στην Αμερική είναι 53.000 δολάρια το χρόνο. Αυτό το πόσο βέβαια δεν αντιστοιχεί σε έναν "συγγραφέα" των blogs. Σε μία εταιρεία στο Τορόντο του Καναδά με 200 περίπου blogs οι συγγραφείς πληρώνονται μόνο 100 με 250 δολάρια το μήνα, σύμφωνα με την εμπειρία τους και την ποιότητα της δουλειάς τους. Τα "καλά λεφτά" έρχονται από τα Bonus που είναι συνδεδεμένα με την αναγνωσιμότητα τους. Πάντως συνήθως ένα πετυχημένο και δημοφιλές Blog όπως αυτό της Lindsay Lohan που έχει πάνω από 500.000 αναγνώστες το μήνα αποφέρει στον δημιουργό του 40 με 60 χιλιάδες δολάρια το χρόνο, ποσό που ούτε στα πιο τρελά όνειρα του δεν αποφέρει ένα συνηθισμένο blog.

Το να μπορείς να γράφεις και να "διευθύνεις" ένα blog είναι ένα σημαντικό προσόν για κάποιον που ψάχνει δουλειά στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στον εκδοτικό τομέα ή ακόμα στο μάρκετινγκ ή στις δημόσιες σχέσεις. Ο Steve Rubel που έπιασε δουλειά σε μία εταιρεία δημοσίων σχέσεων το 2006, την Edelman, δήλωσε ότι η ειδικότητα του blogger που διατηρούσε τον βοήθησε να πάρει τη δουλειά. Το blog του, το οποίο λειτουργούσε από το 2004 ασχολείτο με το πόσο επηρεάζει η τεχνολογία το marketing και τις δημόσιες σχέσεις. Στη νέα του δουλειά στη εταιρία ειδικεύεται στο να βοηθάει τους πελάτες να χρησιμοποιούν την νέα τεχνολογία στην επικοινωνία τους. Η Edelman έφτασε στο σημείο να αγοράσει ακόμα και το trademark του blog του από την προηγούμενη του δουλειά. Βέβαια υπό τις νέες συνθήκες είναι υποχρεωμένος να προσέχει τι γράφει στο Blog του- το οποίο έχει 45.000 επισκέπτες την ημέρα- αφού δεν πρέπει να κάνει άμεση και εμφανή διαφήμιση στην εταιρεία και πρέπει να είναι προσεκτικός να μην προσβάλλει τους πελάτες της. Ο ίδιος μάλιστα δηλώνει ότι από τότε που άρχισε να γράφει αυτό το blog, η καριέρα του και η ζωή του πήραν ανοδική πορεία.

Στατιστικά για τα blogs

-Στην Ελλάδα περίπου 60 νέα blogs εμφανίζονται καθημερινά.

-Το 11% των χρηστών του Internet έχουν επισκεφτεί κάποιο blog.

-Στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 13.196 ενεργά blogs.

-Σχεδόν το 66% των blogs σταματάνε τη λειτουργία τους είτε προσωρινά είτε μόνιμα.

-Το 45% των blogs δεν ανανεώνονται για 3 μήνες.

-Υπάρχουν μόνο 5.000 επαγγελματικά blogs.

-Τα περισσότερα είναι στην αγγλική γλώσσα και ακολουθούν τα πορτογαλικά, τα πολωνικά και τα blogs στη γλώσσα φαρσί

Συρράξεις στον Κυβερνοχώρο

Ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα είναι ψηφιακός. Κίνα, ΗΠΑ και Ρωσία καταστρώνουν ήδη σχέδια επίθεσης και άμυνας σε βιομηχανικά δίκτυα και βάσεις δεδομένων. Πόλλοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι η σύρραξη έχει ήδη αρχίσει!


Οποιοσδήποτε ασχολείται αμυδρά με την τεχνολογία ή στρατιωτικά θέματα έχει ακούσει για τις προβλέψεις που εδώ και μια δεκαετία επιμένουν ότι έπεται ο πόλεμος στον κυβερνοχώρο (και δεν εννοούμε της μάχες στο Counterstrike).

Η πολύ-αναμενόμενη σύρραξη μπορεί ακόμα να μην έχει ξεσπάσει, ωστόσο οι προβλέψεις που την συνοδεύουν γίνονται ολοένα και πιο τρομακτικές με το πέρασμα του καιρού: Κάποιο κράτος χάνει την ψυχραιμία του και με την βοήθεια των υπολογιστών εξαπολύει επίθεση στους αντιπάλους του. Οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις του αντιπάλου καταστρέφονται. Το κράτος παραλύει. Οι τηλεπικοινωνίες διακόπτονται...

Τρόμος στη βιομηχανία

Ίσως θα γνωρίζεται για την ύπαρξη τηλεχειρισμού συστημάτων σε βιομηχανικό επίπεδο γνωστά ως SCADA (Supervisory Control and Data Acquisition), τα οποία επιτρέπουν την συνεχή παρακολούθηση και έλεγχο από μακριά λειτουργιών όπως εργοστασιακές αλυσίδες κατασκευής και δημοσίων έργων όπως φραγμάτων.

Με αυτά τα δεδομένα, οι εμπειρογνώμονες σε θέματα ασφαλείας δεν μπορούν παρά να φαντάζονται τους τρομοκράτες πίσω από ένα πληκτρολόγιο, κλείνοντας τελείως εργοστάσια, ή ανοίγοντας φράγματα καταστρέφοντας πόλεις ολόκληρες από τις πλημμύρες. Αναρωτιέται ωστόσο κανείς πόσο φοβερός θα ήταν ένας κυβερνο-πόλεμος, ιδιαίτερα συγκρινόμενος με έναν πραγματικό πόλεμο όπως αυτούς που η ανθρωπότητα έχει επιδοθεί έως σήμερα. Υπάρχει περίπτωση να συμβεί πότε; Όποια και να είναι η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα, οι κυβερνήσεις ήδη λαμβάνουν μέτρα εν αναμονή του επικείμενου τρόμου.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι η Κίνα εδώ και αρκετό καιρό παρακολουθεί και δοκιμάζει τα δίκτυα των ΗΠΑ. Σύμφωνα με μια έκθεση του 2007 του Υπουργείου Άμυνας για το Κογκρέσο, ο στρατός της Κίνας έχει επενδύσει αδρά σε ηλεκτρονικά αντίμετρα και αμυντικά συστήματα καθώς και σε νέες ιδέες όπως «επιθέσεις σε υπολογιστικά δίκτυα, άμυνα δικτύων και εκμετάλλευση αδυναμιών σε δίκτυα».

Η έκθεση αναφέρει ότι ο Κινεζικός στρατός αντιμετωπίζει τα δίκτυα ως υψίστης σημασίας για την επίτευξη νωρίς στην σύρραξη «ηλεκτρομαγνητικής κυριαρχίας», έναν όρο που μόνο τα γεράκια του Πενταγώνου μπορούσαν να σκαρφιστούν.

Οι στρατιωτικοί προετοιμάζονται πυρετωδώς

Οι ΗΠΑ ακολουθούν καταπόδας και αυτές στους εξοπλισμούς. Ο Robert Elder, αντισμήναρχος στην Διοίκηση Κυβερνοχώρου, της αεροπορίας των ΗΠΑ, είπε πρόσφατα σε ρεπόρτερ στην Ουάσιγκτον ότι το νέο αυτό κομμάτι της αεροπορίας υπεύθυνο για την υπεράσπιση των στρατιωτικών δεδομένων, επικοινωνιών και δικτύων, ότι άρχισε ήδη να μαθαίνει πως να αχρηστεύουν τα δίκτυα και τις βάσεις δεδομένων του αντιπάλου. «Στόχος μας είναι να μπορέσουμε να τα εξουδετερώσουμε από τον πρώτο κιόλας γύρο» αναφέρει στο Military.com.

Ένας κυβερνο-πόλεμος μέχρι εσχάτων θα έχει απίστευτες συνέπειες, ισχυρίζεται ο Danny McPherson της Arbor Networks, μιας εταιρείας που ειδικεύεται σε θέματα ασφάλειας στο διαδίκτυο. «Η εισχώρηση σε βιομηχανικά συστήματα ελέγχου», συνεχίζει, «αποτελούν μία πολύ υπαρκτή απειλή». Επιθέσεις με στόχο το ίδιο το διαδίκτυο, για παράδειγμα, μέσω των servers που μεσολαβούν ανάμεσα στους χρήστες και τους δικτυακούς τόπους, θα προκαλούσαν τρομερά προβλήματα ισχυρίζεται ο Paul Kurtz διευθυντής λειτουργίας της Safe Harbor μιας εταιρείας συμβούλων ασφάλειας.

Με το να υπάρχουν τόσα πολλά κράτη με το δάκτυλό τους στο ψηφιακό κουμπί που θα ξεκινήσει τον κυβερνο-πόλεμο, δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει το ενδεχόμενο ο τελευταίος να ξεκινήσει από μια λανθασμένη εκτίμηση επίθεσης ή από ένα απλό τεχνικό πρόβλημα. Ωστόσο ο McPherson πιστεύει ότι παρά τις προειδοποιήσεις για ένα «ψηφιακό Περλ Χάρμπορ», θα πρέπει να αναμένουμε τις εχθροπραξίες στον κυβερνοχώρο πολύ πιο ανεπαίσθητες, με μερικά συστήματα να μην λειτουργούν ή να μην μπορούμε να εμπιστευθούμε της πληροφορίες που βλέπουμε.

Το παράδειγμα της Εσθονίας

Όποια και να είναι η μορφή του κυβερνο-πολέμου, οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι αυτό που συνέβη στην Εσθονία το Μάιο δεν αποτελεί παράδειγμα τέτοιας επίθεσης. Οι κυβερνο-επιθέσεις στην Εσθονία μάλλον προκλήθηκαν από τις τεταμένες σχέσεις λόγω των σχεδίων της χώρας να μεταφέρει μνημεία πολέμου από την εποχή του Σοβιέτ. Αρχικά Εσθονοί αξιωματούχοι κατηγόρησαν την Ρωσία για τις επιθέσεις, ισχυριζόμενοι ότι τα κυβερνητικά δίκτυά της μπλόκαραν την δικτυακή πρόσβαση σε τράπεζες και κυβερνητικά γραφεία. Το Κρεμλίνο διέψευσε τις καταγγελίες. Και τελικά οι Εσθονοί αξιωματούχοι δέχθηκαν την πιθανότητα ότι η επίθεση ήταν έργο τεχνολογικά-ικανών ακτιβιστών που είχαν επιδοθεί σε παρόμοιες ενέργειες στο παρελθόν.

Αρκετοί όμως από τον χώρο της ασφάλειας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, αντιμετώπισαν τις ψηφιακές επιθέσεις στην Εσθονία ως δείγμα του επερχόμενου νέου κεφαλαίου στην ιστορία των συγκρούσεων, αν και η τεχνολογία και οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν, κάθε άλλο παρά καινούργιες είναι. Ούτε αποτελούν προνόμιο μόνο των ισχυρών κυβερνήσεων.

Μια επίθεση θα είχε επιφέρει πραγματικούς κινδύνους για την Ρωσία ή οποιοδήποτε επιτιθέμενο κράτος, δηλώνει ο Ross Stapleton-Gray, σύμβουλος ασφαλείας στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια. «Στην χειρότερη περίπτωση μπορεί να οδηγήσει σε ολική στρατιωτική σύρραξη», ισχυρίζεται. «Είναι πολύ μεγάλο ρίσκο για μια κυβέρνηση να θέλει να εμπλακεί σε μια παρενόχληση υψηλής τεχνολογίας» λέει ο Lewis. «Οι Ρώσοι δεν είναι ανόητοι».

Αν μια διαδικτυακή σύρραξη ξεκινήσει και φτάσει σε έσχατα επίπεδα, ακόμα και τότε θα είναι ουσιαστικά τελείως διαφορετική από μία πραγματική μάχη, λέει ο Andrew MacPherson, επίκουρος καθηγητής νομικών σπουδών του Πανεπιστημίου του New Hampshire. «Εάν έχετε ένα βάζο από πορσελάνη και το ρίξετε, είναι πολύ δύσκολο να το ξαναφτιάξετε. Μια κυβερνοεπίθεση είναι περισσότερο σαν ένα φύλλο χαρτιού που μπορεί να σκιστεί και να επικολληθεί ξανά».

Αυτός είναι και ο λόγος που ο Kevin Poulsen, δημοσιογράφος για θέματα ασφαλείας στο Wired News λέει ότι έχει πρόβλημα να φανταστεί την επίθεση που άλλοι βλέπουν να έρχεται μέσω υπολογιστών. «Θα εξαπολύσουν τους θανατηφόρους ιούς τους και στην συνέχεια θα κάνουν απόβαση στις παραλίες μας και θα καταλάβουν την χώρα χωρίς καμιά αντίσταση όσο εμείς θα κάνουν επανεκκίνηση στα PC μας;» αναρωτιέται.

Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ καθώς και άλλες χώρες είναι προετοιμασμένες για κυβερνο-επιθέσεις συμπτωματικά μέσα από την καθημερινή έκθεση σε ιούς, «κρασαρίσματα» και τεχνικά προβλήματα. Υπάρχουν μερικές υπηρεσίες που οι υπολογιστές είναι τόσο απαραίτητοι που τα πάντα σταματάνε τελείως.

Για παράδειγμα οι Ρώσοι τεχνικοί ίδρωσαν για να φτιάξουν τους υπολογιστές του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού που ήταν υπεύθυνοι για τον σωστό προσανατολισμό του στο διάστημα – αν δεν τα κατάφερναν τότε ο σταθμός θα έπρεπε να εκκενωθεί, έστω και προσωρινά.

Φυσικά τα πράγματα στην γη είναι διαφορετικά. Οι υπολογιστές μπορεί να μας είναι αφάνταστα χρήσιμοι αλλά μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτούς (οκ, έστω για λίγο). Όσο για τον κυβερνοπόλεμο καλό θα ήταν να μην πάρετε και πολύ στα σοβαρά το Die Hard 4.0 !

60 χρόνια UFO.........

Στις 24 Ιουνίου του 1947, ο Κένεθ Άρνολντ, πωλητής στο επάγγελμα, ανέφερε σε κάποιο ρεπόρτερ ότι είχε παρατηρήσει εννέα αντικείμενα να πετούν σε σχηματισμό “V” πάνω από το όρος Ρέινιερ, στην πολιτεία της Ουάσιγκτον. Ο Άρνολντ στην περιγραφή του χρησιμοποίησε για πρώτη φορά των όρο «Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα (ΑΤΙΑ ή UFO αγγλιστί) και έγινε η αφορμή για τη γέννηση μια παγκόσμιας υποκουλτούρας.

Μέσα στα 60 χρόνια που ακολούθησαν τα UFO και οι ιπτάμενοι δίσκοι αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για πληθώρα ταινιών, τηλεοπτικών σειρών, βιβλίων και κόμικς. Σε αυτούς αποδόθηκαν οι μυστηριώδεις κύκλοι που εμφανίζονται σε χωράφια, περίεργοι ακρωτηριασμοί ζώων, ανεξήγητες εξαφανίσεις προσώπων, ενώ επίσης οδήγησαν στην δημιουργία θρησκειών και αιρέσεων. Θεωρίες συνωμοσίας με τις κυβερνήσεις να κρύβουν την αλήθεια για τους ιπτάμενους δίσκους και την ύπαρξη εξωγήινων όντων, αριθμούν χιλιάδες οπαδούς, ενώ αμέτρητες επιτροπές, πραγματικές ή μη, έχουν συγκροτήθηκαν για να διερευνήσουν την ύπαρξή τους.

Ο κορυφαίος ουφολόγος (?!?!) Στάντον Φρίντμαν (με σημαντικές δημοσιεύσεις σε περιοδικά του χώρου), ισχυρίζεται ότι τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητα: Μερικά από τα ΑΤΙΑ που έχουν «παρατηρηθεί» αποτελούν οχήματα ελεγχόμενα από εξωγήινους, καθώς και ότι το θέμα μπορεί να θεωρηθεί ως ένα κοσμικό Γουότεργκεϊτ, ότι δεν υπάρχουν σοβαρά επιχειρήματα ενάντια στις αποδείξεις αυτές και ότι οι ιπτάμενοι δίσκοι και η συγκάλυψη των κυβερνήσεων αποτελεί την είδηση της χιλιετίας.

«Δεν με ενδιαφέρει να πείσω του σκεπτικούς», λέει ο Φρίντμαν. «Όσοι φτάσουν να κοιτάξουν τα επιστημονικά δεδομένα, θα πειστούν από μόνοι τους». Φυσικά, οι εξωγήινοι και τα ΑΤΙΑ προϋπήρχαν του όρου «ιπτάμενος δίσκος», με μια ιστορία αιώνων και με διάφορες εμφανίσεις όπως με την μορφή πνευμάτων, αγγέλων, δράκων, αερόπλοιων και αεροπλάνων-φαντασμάτων.

Το 1938, ο γνωστός σε όλους Όρσον Ουέλλς κατάφερε να τρομοκρατήσει χιλιάδες Αμερικανών με την ραδιοφωνική του μεταφορά του Πολέμου του Κόσμων ενός άλλου Ουέλλς, του Χέρμπερτ Τζώρτζ Ουέλλς. Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, αρκετοί πιλότοι ανέφεραν συχνά παρατηρήσεις σφαιρών φωτός να ακολουθούν τα αεροσκάφη τους. Τα θεώρησαν μυστικά όπλα των Γερμανών και ως το τέλος του πολέμου παρατηρήθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Στην Σουηδία και μόνο το 1946 αναφέρθηκαν τουλάχιστον 1000 παρατηρήσεις .


Ωστόσο τη σημερινή εποχή, οι ιπτάμενοι δίσκοι είναι το επίκεντρο της ψευδοεπιστημονικής παραφιλολογίας. Δεν είναι τυχαίο ότι σε έρευνα του 2002 ένας στους επτά αμερικανούς ισχυρίστηκε ότι έχει δει ούφο ή ξέρει κάποιον που είχε μια εξωγήινη επαφή. Μια άλλη πιο πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι οι μισοί Αμερικανοί πιστεύουν ότι τα ΜΜΕ μεθοδεύουν την ήπια επαφή μας με μια εξωγήινη νοημοσύνη. Κάθε χρόνο, γίνονται χιλιάδες παρατηρήσεις ΑΤΙΑ, οι οποίες είναι δύσκολο να μετρηθούν, ενώ και οι πιο σκληροπυρηνικοί ουφολόγοι παραδέχονται ότι η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων μπορεί να εξηγηθεί (αεροσκάφη, οφθαλμαπάτες, φυσικά φαινόμενα, κλπ). Μία αξιόπιστη πηγή αποτελεί η εικοσαετής έρευνα των ιπτάμενων δίσκων της Αμερικάνικης πολεμικής αεροπορίας, ονομαζόμενη Μπλε Βίβλος (Project Blue Book), που αριθμεί 15000 αναφορές ΑΤΙΑ από το 1952 έως το 1970.

Το 1997, τα μέλη της αίρεσης της Ουράνιας Πύλης (Heaven's Gate), με αρχηγό τον Μάρσαλ Χερφ Άπλγουαϊτ, αυτοκτόνησαν, πιστεύοντας ότι θα μεταφερθούν στους ουρανούς σε ένα ιπτάμενο δίσκο. Άλλες αιρέσεις με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, είναι η Αιθέρια Κοινωνία (Aetherius Society) και το Διεθνές Κίνημα Ραέλ (International Raelian Movement), το οποίο ιδρύθηκε το 1974 από τον Ραέλ, ή αλλιώς Κλόντ Βοριλόν, έναν πρώην Γάλλο δημοσιογράφο μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Σύμφωνα με τη διδασκαλία της αίρεσης, ένας εξωγήινος ονόματι Ελόα εκμυστηρεύτηκε στον Ραέλ ότι το ανθρώπινο γένος υπήρξε προϊόν γενετικών πειραμάτων. Για τους οπαδούς της αίρεσης η Βίβλος και τα υπόλοιπα θρησκευτικά κείμενα αναφέρονται σε επαφές των πρωταγωνιστών της Βίβλου με εξωγήινους και όχι σε επαφές με τον Θεό και τους απεσταλμένους του. Ο Ραέλ που πιστεύει ότι είναι απόγονος του Ιησού και του Μωάμεθ έχει καταφέρει να προσελκύσει αρκετές χιλιάδες πιστών, που σκοπεύουν να εγκαταστήσουν το αρχηγείο τους στο Λας Βέγκας


Μέρες μετά την παρατήρηση του Άρνολντ, τον Ιούλιο του 1947, η τοπική εφημερίδα Roswell Daily Record ισχυρίστηκε ότι στη στρατιωτική βάση του Ρόσγουελ είχε συντριβεί ένας ιπτάμενος δίσκος. Ο στρατός υποστήριξε ότι τα συντρίμμια προέρχονταν από ένα μετεωρολογικό μπαλόνι και το γεγονός ξεχάστηκε μέχρι τα τέλη του 1970 οπότε αυτόπτες μάρτυρες άρχισαν να εμφανίζονται ισχυριζόμενοι ότι το μπαλόνι ήταν στην πραγματικότητα ένα εξωγήινο όχημα.

Το γεγονός στο Ρόσγουελ αποτελεί πλέον τον ακρογωνιαίο λίθο της πεποίθησης ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει περισυλλέξει εξωγήινη τεχνολογία και συνεργάζεται με εξωγήινους. Η αεροπορία των ΗΠΑ αρνείται το γεγονός και εξέδωσε την Αναφορά Ρόσγουελ, Γεγονότα ενάντια σε Μύθους στην Έρημο του Νέου Μεξικού, όπου παρουσιάζει την άλλη πλευρά της υπόθεσης.

Το 1948 και το 1949, παράξενες φωτεινές πράσινες σφαίρες παρατηρήθηκαν στον ουρανό πάνω από το Νέο Μεξικό. Πολύ αρχικά φοβήθηκαν ότι ήταν κατευθυνόμενοι Σοβιετικοί πύραυλοι, ωστόσο ένα συνέδριο που διοργανώθηκε από την αεροπορία των ΗΠΑ, κατέληξε στο ότι το φαινόμενο ήταν απλά ασυνήθιστοι μετεωρίτες.

Στην δεκαετία του 50, υπήρξε μια έξαρση στους ισχυρισμούς ατόμων ότι συναντήθηκαν με εξωγήινους και ότι μεταφέρθηκαν στα διαστημόπλοιά τους. Ο πιο διάσημος εξ’ αυτών, ο Τζώρτζ Αντάμσκι, ισχυρίστηκε ότι συναντήθηκε με ένα εξωγήινο ονόματι Όρθον, στην έρημο της Καλιφόρνια στις 20 Νοεμβρίου 1952. Αυτοί οι φιλικοί επισκέπτες προειδοποίησαν για τους κινδύνους που κρύβει η τεχνολογική πρόοδος και έστειλαν μηνύματα πνευματικού περιεχομένου για την ανθρωπότητα.

Το Χόλυγουντ αφουγκραζόμενο τα μηνύματα των καιρών προχώρησε με την παραγωγή θεματικά συναφών ταινιών όπως « Μέρα που σταμάτησε η Γη» (του Ρόμπερτ Ουάις, 1951). Στην Βρετανία το 1957, ο Αντόνιο Βίλιας Μπόας ισχυρίστηκε ότι εξωγήινες γυναίκες τον συνέλαβαν και τον βίασαν.

Ερασιτεχνικά κλαμπ και γκρουπάκια άρχισαν να σχηματίζονται. Στις ΗΠΑ, τα πιο σημαντικά γκρουπ αποτελούν Οργάνωση για την Έρευνα Εναέριων Φαινομένων (Aerial Phenomena Research Organization – APRO) που ιδρύθηκε από τον Τζιμ και την Κόραλ Λορέντζεν το 1952, και η Εθνική Επιτροπή Ερευνών Εναέριων Φαινομένων (the National Investigations Committee on Aerial Phenomena – NICAP) που ξεκίνησε το 1956. Η τελευταία, υπό την ηγεσία του συγγραφέα σε θέματα ΑΤΙΑ Ντόναλντ Ε. Κίχο υποστήριξε ότι τα ΑΤΙΑ είναι εξωγήινα σκάφη.


Πολλοί ισχυρίζονται ότι η αεροπορία των ΗΠΑ προσπάθησε να αποκρύψει στοιχεία για τα ΑΤΙΑ. Μέγιστη ειρωνεία αποτελεί το γεγονός ότι πολύ πράκτορες της CIA υπήρξαν μέλη της NICAP, συμπεριλαμβανομένου και του αντιναύαρχου Ρόσκο Χίλλενκετερ, που υπήρξε μέλος του συμβουλίου μέχρι το 1962.

Γενικά, οι ισχυριζόμενοι ότι είχαν κάποια επαφή με εξωγήινους, αγνοήθηκαν έως την υπόθεση των Μπέτυ και Μπάρνεϊ Χιλ, που ανέφεραν ότι ένα ΑΤΙΑ ακολούθησε το αμάξι τους την νύχτα της 19ης Σεπτεμβρίου 1961. Όταν επέστρεψαν σπίτι, ανακάλυψαν ότι δεν μπορούσαν να θυμηθούν ένα μεγάλο κομμάτι της διαδρομής. Σε κατάσταση ύπνωσης το ζευγάρι αναθυμήθηκε ότι είχε απαχθεί και ότι υποβλήθηκε σε σειρά ιατρικών εξετάσεων. Το περιστατικό έτυχε παγκόσμιας προσοχής όταν ο Τζον Φούλερ δημοσίευσε το Διακεκομμένο Ταξίδι το 1966.

Το 1969, η έρευνα για τα ΑΤΙΑ του Πανεπιστημίου του Κολοράντο, υπό την καθοδήγηση του Δρ. Έντουαρντ Ούερ Κόντον, δημοσίευσε τα ευρήματά της πάνω στην διετή μελέτη των αρχείων για τα ΑΤΙΑ που είχε συλλέξει η αεροπορία των ΗΠΑ στην Μπλε Βίβλο. Το αποτέλεσμα της έρευνας συμπερασματικά καταλήγει ότι η μελέτη των ΑΤΙΑ δεν είναι επιστημονικά χρήσιμη και η έρευνα Μπλε Βίβλος τερματίστηκε. Οι ουφολόγοι ισχυρίζονται ότι η έρευνα του Κόντον χρησιμοποιήθηκε για να ρίξει στάχτη στα μάτια του κοινού. Ο αστρονόμος Άλεν Χάινεκ, σύμβουλος στην μελέτη, απογοητευμένος από τα αποτελέσματα της μελέτης, δημιούργησε το Κέντρο Μελετών ΑΤΙΑ το 1974 για να συνεχίσει τις μελέτες του.

Η μελέτη του Κόντον δεν αποθάρρυνε το κοινό το οποίο συνέχισε να αναφέρει παρατηρήσεις ΑΤΙΑ. Στην δεκαετία του 70, οι αναφορές για απαγωγές αυξήθηκαν κατακόρυφα.

Η ταινία του Σπίλμπεργκ, Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου το 1977, θεωρείται από τους ουφολόγους ως μέρος σχεδίου της κυβέρνησης των ΗΠΑ για να συνηθίσει στην ιδέα φιλικών εξωγήινων (για τον Κυνηγό και το Άλιεν δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση). Η ταινία είχε τόσο επίπτωση στην βουλή των Λόρδων, ώστε να αφιερώσει τρεις ώρες στο θέμα των απαγωγών από εξωγήινους. Η Βρετανική κυβέρνηση ωστόσο αποφάσισε ότι τα ΑΤΙΑ δεν είναι εξωγήινα σκάφη και δεν αποτελούσαν απειλή για τη χώρα.

Η δεκαετία του 80 ξεκίνησε δυναμικά. Το Περιστατικό του Ρόσγουελ του Γούιλιαμ Μουρ, παρουσίασε την συντριβή στο Ρόσγουελ ως μέρος μια μεγαλύτερης συνομωσίας και ξεκίνησε ένα κύμα περιέργων ιστοριών με θέμα την ανάκτηση ιπτάμενων δίσκων και εξωγήινων πτωμάτων.

Μια σειρά αναφορών για απαγωγές (συμπεριλαμβανομένης μιας πρωκτικής εξέτασης) αποτέλεσαν το 1987 την βάση για το μπεστ σέλερ του Γουίτλι Στράιμπερ Κοινωνία: Μια Αληθινή Ιστορία. Τα γραπτά του Μπαντ Χόπκινς, του Ντέιβιντ Τζέικομπς και του Τζον Μακ, ισχυροποίησαν την πεποίθηση ότι χιλιάδες άτομα απαγάγονται τακτικά..

Οι φημολογίες για την ύπαρξη ΑΤΙΑ και το περιστατικό στο Ρόσγουελ αποτέλεσαν την βάση για την επιτυχημένη σειρά Χ-files (1993-2002). Επίσης αποτέλεσαν έμπνευση για τους δημιουργούς των ταινιών η «Μέρα Ανεξαρτησίας» και «Οι Άντρες με τα Μαύρα». Το 1995, ένα φιλμ του Ρέι Σαντίλι, η «Αυτοψία ενός Εξωγήινου» συμπεριλαμβάνει σκηνές από την (υποτιθέμενη) αυτοψία ενός εξωγήινου πτώματος που βρέθηκε στο Ρόσγουελ.



Το 2000, το βιβλίο του Άλφρεντ Ουέμπρ «Εξωπολιτική: Μια Δεκαετία Επαφών», δημιούργησε το κίνημα της Εξωπολιτικής με πολλούς οπαδούς που υποστηρίζουν ότι η ύπαρξη των ΑΤΙΑ δεν χρειάζεται αν αποδειχθεί επιστημονικά. Σκοπός του είναι να πιέσουν τις ΗΠΑ και τις κυβερνήσεις άλλων κρατών να αποκαλύψουν αν όντως δουλεύουν σε συνεργασία με εξωγήινους από την δεκαετία του 40.

Το 2005, ένα μεγάλο κείμενο που υποτίθεται ότι στο τέλος της δεκαετίας του 70, ήρθε στην επιφάνεια ισχυριζόμενο ότι στην συντριβή στο Ρόσγουελ βρέθηκαν έξι εξωγήινοι. Μάλιστα ένας από αυτούς επιβίωσε από την σύγκρουση και οργάνωσε μια ομάδα ανθρώπων για να επισκεφθούν τον πλανήτη του Σέρπο. Η ιστορία αναφέρει ότι 12 άνθρωποι έμειναν εκεί από το 1965 έως το 1978, δυο παρέμειναν και οι υπόλοιποι πέθαναν είτε στον πλανήτη είτε αφού επέστρεψαν στην Γη.

Τελικά ίσως η μόνη λογική άποψη μπορεί και μάλλον είναι αυτή της συγγραφέα για τα ΑΤΙΑ, Τζένυ Ράνταλς που υποστηρίζει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των παρατηρήσεων των ΑΤΙΑ μπορούν να εξηγηθούν με κοινούς όρους. «Δεν έχω βρει καμία ουσιαστική απόδειξη ότι η ύπαρξη των ΑΤΙΑ σχετίζεται με εξωγήινους επισκέπτες ή διαστημόπλοια και καμία ένδειξη ότι οι κυβερνήσεις καλύπτουν τίποτα παραπάνω από την άγνοια τους περί του τι βρίσκεται πίσω από τις ελάχιστες ανεξιχνίαστες υποθέσεις».
Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory