Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

Sexy and hot






Το πέπλο μυστικότητας γύρω από την βάση Dulce .....






















Η μυστική βάση Dulce


Το παρακάτω υλικό είναι από ανθρώπους που ξέρουν ότι η Dulce Underground Genetics Facility υπάρχει. Είναι από ανθρώπους που δούλεψαν στα εργαστήρια, από άτομα που έχουν απαγάγει και τα έχουν πάει στη βάση, από ανθρώπους που δούλεψαν στην κατασκευή της, από άτομα σε μυστικές υπηρεσίες (FBI, CIA, NSA) και από UFO/Inner-Earth ερευνητές.
Βρισκόμενοι κοντά στην περιοχή Dulce, New Mexico είναι μια εγκατάσταση της οποίας η ύπαρξή της είναι άγνωστη στον πολύ κόσμο. Είναι το πρώτο βιογενετικό εργαστήριο στη Γη συνεργασίας Αμερικανικής Κυβέρνησης / Εξωγήινων.Υπάρχουν και άλλα στο Colorado, Nevada και Αριζόνα.Η βάση βρίσκεται 1 χλμ κάτω απ' τη γη, περιέχει πολλά πατώματα εκ των οποίων γνωστά είναι 7, έχει λεχθεί ότι υπάρχουν συστήματα ασφαλείας με κάρτες για κάθε πάτωμα και το οποίο σύστημα χρειάζεται όλο και πιο εξουσιοδοτημένη κάρτα ανά κάθε επίπεδο που κατεβαίνεις. Υπάρχουν πάνω από 3000 κάμερες ζωντανής λήψης και υπάρχουν πάνω από 100 έξοδοι που καταλήγουν κοντά στην περιοχή.
Οι Περισσότεροι από τους εξωγήινους είναι στα πατώματα 5,6,7 εκ των οποίων το πιο βασικό το 5. Το εξωγήινο είδος το οποίο και εξουσιάζει το μεγαλύτερο μέρος της βάσης είναι οι Γκρίζοι. Στην δεκαετία του 50 οι Γκρίζοι άρχισαν να παίρνουν έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων για πειράματα. Στην δεκαετία του 60 αυξήθηκε αυτό το ποσοστό ως που την δεκαετία του 80 πλέον η κυβέρνηση των ΗΠΑ κατάλαβε πως δεν υπήρχε τρόπος άμυνας ενάντια στους Γκρίζοι και έτσι δημιουργήθηκαν προγράμματα για την ενημέρωση του κοινού και για επικοινωνία μεταξύ εξωγήινων και Γης.
Ίσως ένας σύμμαχος του ανθρώπινου είδους είναι τα Reptoids όπου είναι αντίπαλα είδη με τους Γκρίζους. Όποιος έχει ασχοληθεί με το θέμα θα ξέρει για τα περίφημα "Dulce Papers" τα λεγόμενα έγγραφα Dulce όπου ένας πράκτορας του FBI έκλεψε κατά την εποχή του 60-70 με το όνομα Thomas C. καί τα οποία έδωσε σε 5-7 άτομα τα οποία περιείχαν 15 ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τα πειράματα που υπήρχαν στο εργαστήριο, ένα 6λεπτο βίντεο χωρίς ήχο και διάφορα έγγραφα. Αυτός αναφέρει πως υπάρχουν πάνω από 15000 Γκρίζοι στην βάση.Η Αμερικανική Κυβέρνηση κλωνοποίησε τον άνθρωπο ως σκοπό να φτιαχτεί ένα νέο είδος το οποίο θα είναι υποδουλωμένο στον άνθρωπο. Σε αυτό το εργαστήριο στο επίπεδο 6 γινόταν έρευνα για την αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου DΝΑ που θα είχε την επίτευξη της μετατροπής ενός απλού κυττάρου σε έναν οργανισμό. Αυτό το επίπεδο είναι γνωστό στους υπάλληλους ως "Nightmare Hall" Εφιαλτική αίθουσα όπου εκεί βρίσκονται αποτελέσματα γενετικών πειραμάτων πάνω σε ανθρώπους ,ζώα και εξωγήινα είδη. Μαρτυρίες ανθρώπων που δούλευαν εκεί λένε πως είδαν ανθρώπους που έμοιαζαν με μισό άνθρωπο και μισό χταπόδι, Reptelians-άνθρωποι, και ζώα που είχαν ανθρώπινα χέρια, έκλαιγαν σαν μωρά και μιμούνταν την ανθρώπινη φωνή. Ακόμα υπήρχαν ερπετοειδή με μορφή ανθρώπου σε κλουβιά, ανθρωποειδή με φτερά νυχτερίδας και Draco-Reptoids. Κατά την διάρκεια των πειραμάτων μπορεί να προκύψει κάποια θεραπεία για κάποια ασθένεια. Τότε την δημοσιεύουν στο ευρύ κοινό υποστηρίζοντας πως εφευρέθηκε σε κάποιο από τα γνωστά επιστημονικά εργαστήρια μετά από μακροχρόνια έρευνα.
Το επίπεδο 7 είναι χειρότερο καθώς υπάρχουν χιλιάδες ανθρωποειδή και άνθρωποι κλεισμένη σε κρυογενής θαλάμους, επίσης υπάρχουν έμβρυα σε διάφορες μορφές και επίπεδα ανάπτυξης. Πολλές φορές είδαν ανθρώπους σε κλουβιά παρακαλώντας για βοήθεια και μερικοί υπάλληλοι επαναστάτησαν ως αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να σκοτωθούν κάτω από περιέργες συνθήκες. ( τότε ήταν όπου και ο Thomas C. υπέκλεψε τα Dulce Papers). Η αλήθεια ήταν ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν αποτελέσματα από απαγωγές γυναικών από τις οποίες έπαιρναν ωάρια και έκαναν πειράματα στα ανθρώπινα αυτά έμβρυα μέσω γενετικής.Η απαγωγή ανθρώπων και ζώων μειώθηκε στα μέσα δεκαετίας 80 καθώς ειδικό εργαστήριο δημιουργούσε τεχνητό αίμα μέσω μεταλλαγμένων κυττάρων αλλά και ανθρώπους που είχαν στο εργαστήριο και κλωνοποιούσαν.Το σύμβολο της βάσης ήταν ένα τρίγωνο που κοιτάει προς τα κάτω και μέσα του ένα Τ, εκτός από γενετικά πειράματα στην βάση έκαναν και πειράματα ως σκοπό τον έλεγχο του ανθρώπινου εγκεφάλου. Δημιούργησαν chip τα οποία διοχετεύονταν στον ανθρώπινο εγκέφαλο και μπορούσαν να ελέγχουν τον ανθρώπινο οργανισμό από τους ρυθμούς της καρδιάς έως την διάθεση που έχει.
Rc-Cafe

Ford Focus 2010

Το νέο μικρομεσαίο μοντέλο της Ford θα παρουσιαστεί το πρωί της Δευτέρας 11 Ιανουαρίου (απόγευμα για την Ευρώπη), οι πρώτες πάντως φωτογραφίες του hatchback αλλά και του sedan δόθηκαν ήδη στη δημοσιότητα.Το Focus θα είναι ένα παγκόσμιο μοντέλο, θα έχει δηλαδή την ίδια σχεδίαση σε όλες τις αγορές στις οποίες θα κυκλοφορήσει.Η κατασκευή του θα αρχίσει στα τέλη του 2010 και οι πωλήσεις τους πρώτους μήνες του 2011.Σχεδιαστικά μένει πιστό στο «δόγμα» του Kinetic Design, ενώ είναι ποιοτικότερο και με περισσότερα τεχνολογικά… καλούδια από το μοντέλο που αντικαθιστά. Το νέο Focus θα κληθεί να αναμετρηθεί στην Ευρώπη με το Volkswagen Golf αλλά και το νέο Opel Astra.Η γκάμα των κινητήρων θα περιλαμβάνει και τον υπετροφοδοτούμενο 1.6 EcoBoost, με ισχύ γύρω στους 170 ίππους.Το νέο Focus θα είναι ένα από τα συνολικά 10 μοντέλα που θα βασίζονται στην πλατφόρμα C της Ford, με πρώτο το νέο C-MAX.Ο κινητήρας που θα παρουσιαστεί στο Ντιτρόιτ είναι ο 2λιτρος Ti-VCT, o οποίος συνεργάζεται με 6τάχυτο αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη PowerShift.

Γιατί δεν μπορούμε να φανταστούμε το θάνατό μας;

H Κόλαση, του Ιερώνυμου Μπος

H Κόλαση, του Ιερώνυμου Μπος

Σχεδόν καθένας έχει την τάση να φαντάζεται ότι ο νους θα εξακολουθεί να υπάρχει μετά τον θάνατο του σώματος. Ακόμα και οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο νους παύει να υπάρχει κατά τον θάνατο, εμφανίζουν αυτού του τύπου τη δικαιολόγηση για ψυχολογική συνέχεια όπως δείχνουν κάποιες έρευνες. Εκτός από το να είναι ένα παραπροϊόν της θρησκείας ή ένα καταφύγιο ψυχολογικής ασφάλειας, τέτοιες πεποιθήσεις προέρχονται από την βαθύτερη φύση της συνείδησής μας.

Καθένας αναρωτιέται πως και από πού προήλθε.
Καθένας αναρωτιέται για το που θα πάει όταν όλα θα τελειώσουν.
Αλλά κανένας δεν ξέρει στα σίγουρα και έτσι όλα είναι το ίδιο για μένα.
Νομίζω, θα αφήσω απλά το μυστήριο να υπάρχει.


Everybody's wonderin' what and where they all came from.
Everybody's worryin' 'bout where they're gonna go when the whole thing's done.
But no one knows for certain and so it's all the same to me.
I think I'll just let the mystery be.

Θα μας φαίνεται ίσως το ίδιο αλλόκοτο το ότι νιώθουμε προδιατεθειμένοι να γείρουμε το κεφάλι μας συμφωνώντας στον πικρόγλυκο υπαινιγμό που εκφράζουν τα λόγια του παραπάνω ιρλανδικού τραγουδιού, του ταπεινού αυτού παιάνα για το μεταθανάτιο μυστήριο.

Στην πραγματικότητα, το πραγματικό μυστήριο είναι το γιατί είμαστε τόσο πεπεισμένοι για το ότι η ερώτησή μας, που θα πάμε 'όταν όλα θα τελειώσουν', αποτελεί ένα μυστήριο. Άλλωστε, ο εγκέφαλος είναι σαν οποιοδήποτε άλλο όργανο: ένα τμήμα του φυσικού μας σώματος. Και ο νους είναι η λειτουργία που επιτελεί ο εγκέφαλος, είναι πιο πολύ ένα ρήμα παρά ένα ουσιαστικό. Γιατί λοιπόν αναρωτιόμαστε για το που θα πάει ο νους μας όταν το σώμα θα πεθάνει; Δεν θα έπρεπε να μας είναι προφανές ότι και ο νους θα πεθάνει;

Υπάρχουν ωστόσο άνθρωποι σε κάθε πολιτισμό που πιστεύουν στη μεταθανάτια ζωή κάποιου είδους, ή το λιγότερο, δεν είναι καθόλου σίγουροι για το τι συμβαίνει με το νου μετά τον θάνατο. Και τέτοιες μη λογικές πεποιθήσεις, αντί ή εκτός από το να είναι προϊόντα της θρησκείας ή να μας προφυλάσσουν από τον τρόμο της ανυπαρξίας, αποτελούν ένα αναπόφευκτο παραπροϊόν της αυτοσυνείδησης. Γιατί δεν έχουμε ποτέ βιώσει το να μην έχουμε συνείδηση, εφόσον η συνείδηση προϋποθέτει το να βιώνει κανείς κάτι, δεν μπορούμε να φανταστούμε πως μοιάζει το να είναι κανείς πεθαμένος. Κι εκεί βρίσκεται το πρόβλημα.

Η κοινή θέαση για τον θάνατο ως ένα μεγάλο μυστήριο συνήθως αψηφάται σαν μια συναισθηματικά φορτισμένη επιθυμία να πιστέψουμε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος της πορείας μας. Και πράγματι, μια διαπρεπής σχολή έρευνας στην κοινωνική ψυχολογία που καλείται Θεωρία Διαχείρισης Τρόμου (Terror Management Theory) ισχυρίζεται πως οι μεταθανάτιες πεποιθήσεις, όπως επίσης λιγότερο προφανείς πεποιθήσεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες, υπάρχουν για να κατευνάσουν αυτό που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν παραλυτικό άγχος για την ανυπαρξία του εγώ.

Για τους συνηγόρους αυτής της θεωρίας, διαθέτουμε ένα μυστικό οπλοστάσιο ψυχολογικών αμυνών που είναι σχεδιασμένες να κρατούν κρυφό στο ντουλάπι το άγχος που έχουμε για τον θάνατο. Ακόμα και το παρόν άρθρο θα μπορούσε να θεωρηθεί από τους θιασώτες αυτής της θεωρίας ως μια άσκηση συμβολικής αθανασίας, για να διατηρηθούν οι ιδέες που εκφράζει στην αιωνιότητα ως υποκατάστατο της αθανασίας του βιολογικού οργανισμού που το συνέθεσε.

Ωστόσο, ένας μικρός αριθμός από ερευνητές επιχειρηματολογούν ότι η εξέλιξη της αυτοσυνείδησης έχει θέσει ένα διαφορετικού είδους πρόβλημα στο σύνολό του. Σύμφωνα με τη θέση αυτή, οι πρόγονοί μας υπέφεραν από την ακλόνητη ψευδαίσθηση ότι οι νόες τους ήταν αθάνατοι και ακριβώς αυτόν τον τεράστιο παραλογισμό έχουμε κληρονομήσει από εκείνους. Κάθε ξεχωριστό ανθρώπινο ον, εξαιτίας της εξελιγμένης γνωσιακής του αρχιτεκτονικής, έχει πρόβλημα στο να συλλάβει εννοιολογικά την ψυχολογική του ανυπαρξία.

Περίεργα αθάνατος

Το πρόβλημα ισχύει ακόμα και σε εκείνους που ισχυρίζονται ότι δεν πιστεύουν στη μεταθανάτια ζωή. Όπως έγραψε ο φιλόσοφος και ιδρυτής του Κέντρου για τον Νατουραλισμό (Center for Naturalism) Thomas W. Clark σε άρθρο του για το περιοδικό Humanist το 1994:

Εδώ... είναι το πώς βλέπουμε το όλο ζήτημα: Όταν πεθαίνουμε, αυτό που έπεται είναι το τίποτα. Ο θάνατος είναι μια άβυσσος, μια μαύρη τρύπα, το τέλος της εμπειρίας. Είναι μια αιώνια ανυπαρξία, η οριστική εξάλειψη της ύπαρξης. Κι εδώ, σε ένα καρυδότσουφλο, βρίσκεται το λάθος που περιλαμβάνεται στη θέαση αυτή: το ότι την αφαίρεση της ανυπαρξίας, την κάνουμε μια θετική κατάσταση ή ποιότητα (για παράδειγμα, αυτή της 'μαυρότητας') και μετά τοποθετούμε το άτομο μέσα σ' αυτήν μετά τον θάνατο, έτσι ώστε με κάποιον τρόπο να πέσουμε στην ανυπαρξία και να παραμείνουμε εκεί αιώνια.

Λάβετε υπόψη το κάπως μακάβριο γεγονός, πως ποτέ δε θα μάθετε ότι είσαστε πεθαμένος. Μπορεί να νιώσετε τον εαυτό σας να γλιστράει μακριά, αλλά δεν μοιάζει σαν να πρόκειται να υπάρχει ένα 'εγώ' εκεί γύρω που θα έχει τη δυνατότητα να εξακριβώσει όλα όσα συμβαίνουν με την ανυπαρξία σας. Ας υπενθυμίσουμε εδώ, πως χρειάζεται ένας εν λειτουργία εγκεφαλικός φλοιός για να φιλοξενήσει οποιουδήποτε είδους γνωσιακή διαδικασία, συμπεριλαμβανομένου και του γεγονότος ότι έχετε πεθάνει και εφόσον θα έχετε πεθάνει ο φυσικός σας εγκέφαλος δεν μπορεί να παράγει τίποτε. Σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 2007 στο περιοδικό Synthese, ο φιλόσοφος του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, Shaun Nichols το έθεσε κάπως έτσι: Όταν προσπαθώ να φανταστώ την ατομική μου μη ύπαρξη πρέπει να φανταστώ πως αντιλαμβάνομαι ή γνωρίζω για τη μη ύπαρξή μου. Καθόλου περίεργο το ότι εδώ υπάρχει ένα πρόσκομμα!

Αυτή η παρατήρηση ίσως να μην ακούγεται σαν κάποια μεγάλη αποκάλυψη, αλλά ίσως αυτό ισχύει για όποιον δεν έχει σκεφτεί τι πραγματικά σημαίνει, το οποίο είναι πως η θνητότητα του καθενός από εμάς είναι ένα γεγονός που αναφέρεται και αφορά σε πρώτο πρόσωπο, είναι δηλαδή ένα συμβάν που αφορά στο υποκείμενο. Αυτό είναι το πρόσκομμα που έκανε τον συγγραφέα Wolfgang von Goethe να σημειώσει, όπως λέγεται, ότι καθένας κουβαλάει την απόδειξη της δικής του αθανασίας μέσα στον εαυτό του.

Ακόμα και όταν θέλουμε να πιστέψουμε ότι ο νους μας τελειώνει με τον θάνατο, είναι πραγματικά δύσκολο να το σκεφτούμε με αυτόν τον τρόπο. Μια έρευνα που δημοσίευσε ο συγγραφέας του παρόντος άρθρου (Jesse Bering) το 2002 στο περιοδικό 'Journal of Cognition and Culture' (Περιοδικό για τη Νόηση και τον Πολιτισμό) αποκαλύπτει ότι η ψευδαίσθηση της αθανασίας λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό στους νόες των προπτυχιακών φοιτητών που ρωτήθηκαν μια σειρά από ερωτήσεις αναφορικά με τα ψυχολογικά χαρίσματα ενός πεθαμένου ατόμου.

Ο Richard, είπε ο Jesse Bering στους φοιτητές, σκοτώθηκε ακαριαία όταν το όχημά του σφηνώθηκε σε έναν στύλο. Οι συμμετέχοντες διάβασαν μια διήγηση που αφορούσε τη νοητική κατάσταση του Richard ακριβώς πριν γίνει το ατύχημα και στη συνέχεια ρωτήθηκαν για το εάν ο άντρας, τώρα που ήταν νεκρός, διατηρούσε την δυνατότητα να βιώνει νοητικές καταστάσεις. Εξακολουθεί ο Richard να σκέφτεται τη γυναίκα του; ρώτησε τους φοιτητές. Εξακολουθεί να νιώθει τη γεύση της μέντας που έτρωγε ακριβώς λίγο πριν πεθάνει; Θέλει να είναι ζωντανός;

Τα βλέμματα που εισέπραξε ο ερευνητής ήταν περίεργα, εφόσον προφανώς δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι που σταματούν για να σκεφτούν αν οι ψυχές σιχαίνονται τις άσχημες γεύσεις, αν νιώθουν πόθο ή αν παθαίνουν πονοκέφαλο. Ωστόσο, οι περισσότεροι έδωσαν απαντήσεις που είναι ενδεικτικές της πεποίθησης και δικαιολόγησης για ψυχολογική συνέχεια, στις οποίες φαντάστηκαν τον νου του Richard να εξακολουθεί να λειτουργεί παρά τον θάνατό του. Το εύρημα αυτό δεν προκάλεσε ιδιαίτερη έκπληξη δεδομένου ότι, σε μια ξεχωριστή κλίμακα, οι περισσότεροι συμμετέχοντες έθεσαν τον εαυτό τους στην κατηγορία αυτών που έχουν πίστη για κάποιου είδους μεταθανάτιο ζωή.

Αυτό όμως που ήταν εντυπωσιακό ήταν το ότι πολλοί συμμετέχοντες που είχαν ταυτοποιήσει τους εαυτούς τους ως έχοντες 'εξαλειπτικές' πεποιθήσεις (είχανε σημειώσει το κουτάκι που έγραφε Αυτό που πιστεύουμε ως 'η ψυχή' ή η συνειδητή προσωπικότητα ενός ατόμου, παύει οριστικά όταν το σώμα πεθαίνει) περιστασιακά έδωσαν απαντήσεις που ήταν σύμφωνες με την ψυχολογική συνέχεια. Το τριάντα τρία τοις εκατό των απαντήσεων των οπαδών του εξαλειπτικού υλισμού πρόδωσε τις κρυμμένες τους δικαιολογήσεις για το ότι τα συναισθήματα και οι επιθυμίες επιβιώνουν μετά τον θάνατο. Ένα ακόμα τριάντα έξι τοις εκατό από τις απαντήσεις τους που δικαιολογούσε την ψυχολογική συνέχεια, σχετιζόταν με νοητικές καταστάσεις αναφορικά με τη γνώση, όπως η ικανότητα για μνήμες, πεποιθήσεις ή γνώσεις. Ένας ιδιαίτερα παθιασμένος θιασώτης του εξαλειπτικού υλισμού σκέφτηκε πως όλες οι ερωτήσεις ήταν γελοίες, το ίδιο και εκείνος που τις έθεσε. Ωστόσο, τόνισε ότι και βέβαια ο Richard γνωρίζει ότι έχει πεθάνει γιατί δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή και ο Richard το συνειδητοποίησε με τον θάνατό του.

Γιατί είναι λοιπόν τόσο δύσκολο να συλλάβουμε την ανυπαρξία; Σύμφωνα με τη γνώμη του συγγραφέα, που την ονομάζει 'υπόθεση της περιορισμένης προσομοίωσης' (simulation constraint hypothesis), στην προσπάθειά μας να φανταστούμε πως είναι το να είμαστε πεθαμένοι επικαλούμαστε το υπόβαθρο που έχουμε από τα συνειδητά βιώματά μας, γιατί έτσι προσεγγίζουμε τα περισσότερα νοητικά πειράματα. Αλλά ο θάνατος δεν μοιάζει με τίποτε από όσα έχουμε ποτέ βιώσει. Γιατί ποτέ δεν έχουμε υπάρξει συνειδητά χωρίς συνείδηση, ακόμα και οι καλύτερες προσομοιώσεις που κάνουμε για την πραγματική ανυπαρξία δεν είναι αρκετά καλές.

Ακόμα και για όσους δεν πιστεύουν στη μεταθανάτια ζωή, μοιάζει σα να κοιτάνε σε ένα δωμάτιο γεμάτο με καθρέφτες, αλλά αντί να γίνονται μάρτυρες ενός οπτικού τρυκ, έρχονται αντιμέτωποι με νοητικές αντηχήσεις της υποκειμενικής εμπειρίας. Στην ομιλία του ισπανού φιλόσοφου Miguel de Unamuno το 1913 με τίτλο 'Η τραγική Έννοια της Ζωής' (The Tragic Sense of Life), μπορεί κανείς σχεδόν να δει τον συγγραφέα να τραβάει τα μαλλιά του με προσήλωση σ' αυτό ακριβώς το γεγονός. Προσπάθησε να νιώσεις τη συνείδησή σου με την αναπαράσταση της μη συνείδησης, γράφει, και θα αντιληφθείς το πόσο απίθανο είναι αυτό. Η προσπάθεια να κατανοήσεις κάτι τέτοιο προκαλεί την πιο ζαλιστική ναυτία.

Ίσως απαντήσετε, για στάσου. Μήπως ο Unamuno ξεχνάει κάτι; Σίγουρα έχουμε εμπειρία της ανυπαρξίας. Κάθε νύχτα, όταν βρισκόμαστε σε ύπνο δίχως όνειρα. Αλλά θα κάνατε λάθος σ' αυτήν την υπόθεση. Ο Thomas W. Clark το θέτει κάπως έτσι: Μπορεί περιστασιακά να έχουμε την εντύπωση του ότι βιώνουμε ή υφιστάμεθα μια περίοδο μη συνειδητότητας, αλλά, βέβαια, αυτό είναι απίθανο. Αυτή η ανυπαρξία της συνείδησης δεν μπορεί να είναι μια πραγματικότητα που έχει βιωθεί.

Εάν η ψυχολογική αθανασία αναπαριστά τον διαισθητικό και φυσικό τρόπο για να σκεφτόμαστε για τον θάνατο, τότε πιθανότατα θα έπρεπε να περιμένουμε τα νεαρά παιδιά να είναι προδιατεθειμένα να σκέφτονται με τη λογική αυτή. Πολλά παιδιά σε μικρή ηλικία μπορεί να έχουν δει το αγαπημένο τους κατοικίδιο να έχει πεθάνει και θα το έχουν ίσως θάψει σε κάποιο σημείο στον κήπο. Μπορεί να σκέφτονται πως το ζωάκι μπορεί να σκεφτεί και καταλαβαίνει πόσο το αγαπούσανε και το ότι εξακολουθεί να υπάρχει δεν είναι κάτι που το έμαθαν από τους γονείς τους. Ο Gerald P. Koocher, τέως πρόεδρος της Αμερικάνικης Ψυχολογικής Ένωσης (American Psychological Association APA) είχε ρωτήσει σε μια έρευνα το 1973, που δημοσιεύτηκε στο Developmental Psychology, παιδιά με ηλικία μεταξύ έξι και δεκαπέντε ετών, σχετικά με το τι συμβαίνει όταν κάποιος πεθαίνει. Πολλές από τις απαντήσεις που πήρε βασιζόντουσαν στις καθημερινές εμπειρίες για να περιγράψουν τον θάνατο, με αναφορές στον ύπνο, στην αίσθηση γαλήνης, ή απλά στο να είναι κάποιος πολύ ζαλισμένος.

Αποσύνδεση νου και σώματος

Αλλά η έρευνα του Koocher δεν αναφέρει για το από πού προέρχονται τέτοιες ιδέες. Η υπόθεση Simulation Constraint θεωρεί πως αυτού του είδους η σκέψη είναι έμφυτη και δεν είναι αποτέλεσμα μάθησης. Ευτυχώς, αυτή η υπόθεση είναι διαψεύσιμη (σύμφωνα με τον φιλόσοφο της επιστήμης Carl Popper, μια υπόθεση, πρόταση ή θεωρία είναι επιστημονική, μονάχα εφόσον είναι διαψεύσιμη, δηλαδή είναι δυνατόν να διαψευσθεί από κάποια παρατήρηση ή πείραμα). Εάν οι πεποιθήσεις για τη μεταθανάτιο ζωή αποτελούν ένα προϊόν πολιτισμικής κατήχησης, με τα παιδιά να προσλαμβάνουν τις ιδέες αυτές μέσα από τις θρησκευτικές διδασκαλίες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή να πληροφορούνται από την οικογένεια και τους φίλους τους, τότε κάποιος θα προέβλεπε λογικά πως η λογική της ψυχολογικής συνέχειας θα μειωνόταν με το πέρασμα του χρόνου. Εκτός από το να γίνονται πιο ενήμερα για τη δική τους θνητότητα, τα μεγαλύτερα παιδιά έχουν μια μεγαλύτερη περίοδο έκθεσης στην έννοια της μεταθανάτιας ζωής.

Στην πραγματικότητα, πρόσφατες έρευνες δείχνουν το αντίθετο μοτίβο ανάπτυξης. Σε μια έρευνα του 2004 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αναπτυξιακή Ψυχολογία (Developmental Psychology), ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου Atlantic της Φλόριντα, David F. Bjorklund και ο Jesse Bering (συγγραφέας του παρόντος) παρουσίασαν ένα θέατρο με κούκλες σε 200 παιδιά με ηλικίες από τριών μέχρι δώδεκα ετών. Κάθε παιδί παρακολούθησε την ιστορία ενός μικρού ποντικιού, του Baby Mouse, που περιφερόταν ανέμελα στο δάσος. Και τότε, σύμφωνα με την ιστορία, ο ποντικός πρόσεξε κάτι πολύ περίεργο. Οι θάμνοι άρχισαν να κινούνται! Ένας αλιγάτορας πηδάει μέσα από τους θάμνους και τον καταβρόχθισε ολόκληρο. Ο Baby Mouse δεν είναι πλέον ζωντανός.

Aκριβώς όπως οι ενήλικοι από την προαναφερόμενη έρευνα, τα παιδιά ρωτήθηκαν σχετικά με τις ψυχολογικές λειτουργίες του πεθαμένου Baby Mouse. Θέλει ακόμα ο Baby Mouse να γυρίσει σπίτι του; ρωτήθηκαν τα παιδιά. Νιώθει ακόμα άρρωστος; Μπορεί ακόμα να μυρίσει τα λουλούδια; Τα νεαρότερα παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα, αυτά που ήταν από τριών έως πέντε ετών, ήταν πολύ πιο πιθανό να δώσουν απαντήσεις που σχετιζόντουσαν με την ψυχολογική συνέχεια απ' ότι τα παιδιά που άνηκαν σε μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες.

Αλλά εδώ βρίσκεται εάν πραγματικά περίεργο σημείο. Ακόμα και τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας είχαν μια στέρεη αντίληψη της βιολογικής παύσης. Γνώριζαν, για παράδειγμα, πως ο νεκρός Baby Mouse δε χρειαζόταν πλέον νερό και τροφή. Γνώριζαν πως δε θα μεγάλωνε για να γίνει ένα ενήλικο ποντίκι. Το 85 τοις εκατό από τα νεαρότερα παιδιά είπαν ακόμα πως ο εγκέφαλος του ποντικού είχε πάψει να λειτουργεί. Ωστόσο, τα περισσότερα από αυτά τα πολύ μικρά σε ηλικία παιδιά δήλωσαν στη συνέχεια πως ο νεκρός Baby Mouse πεινούσε ή διψούσε, πως ένιωθε καλύτερα ή ακόμα πως εξακολουθούσε να είναι θυμωμένος με τον αδελφό του.

Δε θα μπορούσε να πει κανείς πως τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας δεν κατείχαν την έννοια του θανάτου, γιατί σχεδόν όλα τα παιδιά αντιλήφθηκαν πως οι βιολογικές προσταγές έπαψαν να υφίστανται μετά τον θάνατο. Μάλλον, φαίνεται πως είχαν πρόβλημα στο να χρησιμοποιήσουν αυτή τους τη γνώση για να βγάλουν θεωρητικά πορίσματα σχετικά με τις νοητικές λειτουργίες.

Από μια εξελικτική σκοπιά, μια συνεπής θεωρία αναφορικά με τον ψυχολογικό θάνατο δεν είναι αναγκαία βιώσιμη. Ο ανθρωπολόγος H. Clark Barrett του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, πιστεύει αντ'αυτού πως η κατανόηση της βιολογικής παύσης (για παράδειγμα, πως ένα νεκρό πλάσμα δεν πρόκειται ξαφνικά να σηκωθεί και να σε δαγκώσει) είναι πιθανότατα αυτό που έσωσε ζωές και πέρασε στα γονίδια. Σύμφωνα με τον Barrett, η αντίληψη της παύσης του νου, από την άλλη μεριά, δεν είναι από εξελικτικής απόψεως αναγκαία.

Σε μια έρευνα που έγινε το 2005 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cognition, ο Barrett και η ψυχολόγος Tanya Behne από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ στην Αγγλία ανέφεραν πως τετράχρονα παιδιά που ανατράφηκαν στην πόλη του Βερολίνου ήταν το ίδιο καλά στο να διακρίνουν τα κοιμισμένα από τα νεκρά ζώα όσο καλά ήταν τα παιδιά κυνηγοί που προερχόντουσαν από την περιοχή Shuar του Εκουαδόρ. Ακόμα και τα σύγχρονα παιδιά φαίνονται πως είναι καλά συντονισμένα με τα αντιληπτικά σημεία που σηματοδοτούν τον θάνατο.

Ο πολιτισμικός παράγοντας

Από τη μια μεριά, σε μια πολύ νεαρή ηλικία τα παιδιά αντιλαμβάνονται πως τα νεκρά σώματα δεν πρόκειται να επανέλθουν στη ζωή. Από την άλλη μεριά, επίσης σε πολύ νεαρή ηλικία, τα παιδιά συνδέουν τον θάνατο με συνεχιζόμενες ψυχολογικές λειτουργίες. Που λοιπόν συναντούνται οι πολιτισμικές καταβολές και οι θρησκευτικές διδαχές;

Στην πραγματικότητα, η έκθεση στην έννοια της μεταθανάτιας ζωής παίζει έναν σημαντικό ρόλο στον εμπλουτισμό και στην επεξεργασία της φυσικής γνωσιακής υπόθεσης, είναι κάτι σαν μια σκαλωσιά για αρχιτέκτονες όπου οι πολιτισμικές καταβολές αναπτύσσουν και διακοσμούν τους ενδογενείς ψυχολογικούς δομικούς λίθους των θρησκευτικών πεποιθήσεων. Το τελικό προϊόν μπορεί να είναι όσο φανταχτερό ή ασκητικό θέλει κανείς, από τις πεποιθήσεις για τη μετενσάρκωση των οπαδών του Βουδισμού μέχρι κάποιου απλού ανθρώπου που πιστεύει ότι απλά υπάρχει κάτι μετά από τον θάνατο.

Για να υποστηρίξουν την ιδέα για πολιτισμικές επιδράσεις στη φυσική τάση σχετικά με την άρνηση του θανάτου του νου ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου του Harvard Paul Harris και η ερευνήτρια Marta Gimenez του Εθνικού Πανεπιστημίου Εκπαίδευσης από Απόσταση της Ισπανίας, έδειξαν πως όταν η διατύπωση σε συνεντεύξεις μετατρέπεται με τρόπο ώστε να περιλαμβάνει ιατρικούς ή επιστημονικούς όρους, η δικαιολόγηση για ψυχολογική συνέπεια μειώνεται. Σ' αυτήν την έρευνα που έγινε το 2005 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Journal of Cognition and Culture, παιδιά με ηλικία από επτά μέχρι και ένδεκα ετών που προέρχονταν από τη Μαδρίτη, άκουσαν μια ιστορία σχετικά με έναν παπά που είπε σ' ένα παιδί ότι η πεθαμένη γιαγιά του είναι παρέα με τον Θεό. Τα παιδιά αυτά ήταν περισσότερο πιθανό να αποδώσουν συνεχιζόμενες νοητικές καταστάσεις σε αυτούς που είχαν πεθάνει από μια άλλη ομάδα παιδιών που άκουσαν μια πανομοιότυπη ιστορία η οποία αντί για έναν παπά είχε έναν γιατρό ο οποίος έλεγε στο παιδί πως ο παππούς του ήταν νεκρός και είχε θαφτεί.

Και σε μια επανάληψη του πειράματος με τον Baby Mouse που έγινε το 2005 και που δημοσιεύτηκε στο British Journal of Developmental Psychology, ο ψυχολόγος David Bjorklund και ο συγγραφέας συνεργάστηκαν με τον ψυχολόγο Carlos Hermandez Blasi από το Πανεπιστήμιο Jaume I της Ισπανίας για να συγκρίνουν παιδιά από ένα καθολικό σχολείο με παιδιά που παρακολουθούσαν ένα δημόσιο κανονικό σχολείο στο Castellon της Ισπανίας.

Όπως και με την προηγούμενη έρευνα, μια μεγάλη πλειοψηφία από τα νεαρότερα παιδιά, δηλαδή αυτά που ήταν πέντε ως έξι χρονών, που προέρχονταν και από τα δυο εκπαιδευτικά υπόβαθρα, έδωσαν απαντήσεις για το ότι οι νοητικές καταστάσεις του νεκρού Baby Mouse επιβίωναν μετά τον θάνατο. Το είδος των μαθημάτων, οι συνήθειες στο σχολείο ή η θρησκεία δεν έδειξαν κάποια διαφορά. Όσο μεγαλύτερα ήταν ωστόσο τα παιδιά, οι πολιτισμικές καταβολές άρχιζαν να επιδρούν σε μεγαλύτερο βαθμό κι έτσι τα παιδιά από το καθολικό σχολείο έτειναν περισσότερο να δώσουν δικαιολογήσεις ψυχολογικής συνέχειας απ' ότι τα παιδιά που προερχόντουσαν από κανονικό σχολείο. Υπήρχαν ακόμα και κάποια παιδιά με ιδέες παρόμοιες με τον εξαλειπτικό υλισμό, στην ομάδα των παιδιών που προερχόντουσαν από το κανονικό σχολείο.

Ελεύθερα πνεύματα

Το είδος των γνωσιακών περιορισμών που συζητήθηκαν νωρίτερα μπορεί να είναι υπεύθυνοι για την έμφυτη αίσθηση που έχουμε για την αθανασία. Αλλά παρόλο που η 'υπόθεση της περιορισμένης προσομοίωσης' βοηθάει στο να εξηγηθεί το γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν σε κάτι το τόσο φανταστικά παράλογο όσο η μεταθανάτια ζωή, δεν εξηγεί γιατί οι άνθρωποι βλέπουν την ψυχή να αποκολλάται από το σώμα και να επιπλέει σαν ένα αόρατο μπαλόνι γεμισμένο με ήλιο κατευθυνόμενη στο βασίλειο της αιωνιότητας. Άλλωστε, δεν υπάρχει κάτι που μας περιορίζει στο να συνεχίζουμε να έχουμε τις πεποιθήσεις μας για μεταθανάτιο ζωή συμπεριλαμβάνοντας στις πεποιθήσεις αυτές την ιδέα ότι ο νους συνεχίζει να κατοικεί στο ενταφιασμένο κρανίο και κείτεται εκεί σε μια αιώνια μακάρια ευτυχία. Αλλά σχεδόν κανένας δεν βλέπει την συνέχεια της ύπαρξης του νου με τον τρόπο αυτό.

Όταν ήμασταν ακόμα βρέφη, μάθαμε πως οι άνθρωποι δεν σταματούν να υπάρχουν απλά επειδή δεν μπορούμε να τους δούμε. Το ίδιο συμβαίνει και με τα αντικείμενα, τα παιδιά σε κάποιο στάδιο της ανάπτυξής τους μαθαίνουν πως τα αντικείμενα διατηρούνται κι έτσι μπορεί να παίξει κανείς μαζί τους κρύβοντας αντικείμενα τα οποία τα παιδάκια στη συνέχεια τα ψάχνουν εφόσον αντιλαμβάνονται ότι συνεχίζουν να υπάρχουν. Αυτή η ψυχολογική λειτουργία μας οδηγεί στο να υποθέτουμε πως οι άνθρωποι που γνωρίζουμε βρίσκονται κάπου και κάνουν κάτι και δεν εξαφανίζονται όταν δεν είμαστε σε επαφή μαζί τους.

Για τους ανθρώπους είναι λοιπόν δύσκολο να σβήσουν αυτήν την ψυχολογική αντίληψη της διατήρησης και διάρκειας των ατόμων απλά και μόνο επειδή κάποιος ξαφνικά πεθαίνει. Αυτή η δυσκολία είναι ακόμα πιο έντονη για τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά μας και τους οποίους φανταζόμαστε σε συχνή βάση να εμπλέκονται σε διάφορες καθημερινές δραστηριότητες ακόμα και όταν δεν τους βλέπουμε. Έτσι, η έννοια της διατήρησης μπορεί να είναι το τελικό γνωσιακό μας εμπόδιο που δε μας αφήνει να αντιληφθούμε τον θάνατο ως κάτι το τελειωτικό. Αντίθετα, είναι πολύ πιο φυσικό να φανταζόμαστε όσους έχουν απεβιώσει σα να συνεχίζουν να υπάρχουν με κάποιον ασαφή τρόπο, σε κάποιον τόπο χωρίς να μπορούμε να τους παρατηρήσουμε, ζώντας κανονικά τις νεκρές τους ζωές
Rc-Cafe

Η NASA αναφέρει ότι το Αvatar της Πανδώρα θα μπορούσε να είναι πραγματικό!

Από το Smithsonian η αστρονόμος Lisa Kaltenegger ανέφερε ότι, αγώνας δρόμου γίνεται από τους κυνηγούς πλανητών, με εργαλεία τα καλύτερα τηλεσκοπία και θα είναι σε θέση να αναγνωρίζουν κάθε τη που μπορεί να κρύβετε εκεί έξω. Η μελέτη αφορά τις ατμόσφαιρες τους, τον εντοπισμό βασικών αέρων όπως το διοξείδιο του άνθρακα, οξυγόνο και υδρατμούς.Αν η "Πανδώρα" υπάρχει, θα μπορούσε να την εντοπίσουμε και να μελετήσουμε την ατμόσφαιρα της στην επόμενη δεκαετία, δήλωσε η Lisa Kaltenegger του Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics (CFA).Για προφανείς λόγους, οι περισσότεροι εξωπλανήτες που ανακαλύφθηκαν μέχρι σήμερα είναι γίγαντες αερίου, τα οποία δεν μπορούν να χρησιμεύσουν ως κατοικίες για τη ζωή όπως την ξέρουμε. Αλλά τα βραχώδη φεγγάρια που είναι σε τροχιά τους είναι ένα άλλο διαφορετικό θέμα.Οι δορυφόροι που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από πλανήτες αερίων μπορεί να είναι πιθανό να είναι κατοικήσιμοι .Το Kepler της NASA ψάχνει για πλανήτες που διέρχονται μπροστά από τα αστέρια τους. Μόλις βρεθεί ένας αλλοδαπός πλανήτης, οι αστρονόμοι μπορούν να αναζητήσουν δορυφόρους σε τροχιά γύρω από την τροχιά του. Υπολογίζεται σήμερα ποιες συνθήκες είναι καλύτερες για την εξέταση της ατμόσφαιρας στα ξένα φεγγάρια. Έχει βρεθεί ότι το σύστημα Alpha Centauri Α, εμφανίζεται να είναι εξαιρετικός στόχος και πιθανόν να υπάρχει εκεί η ΠανδώραΤο Alpha Centauri Α είναι ένα φωτεινό, κοντινό αστέρι παρόμοιο με τον Ήλιο μας, και 'αυτό μας δίνει ένα ισχυρό μήνυμα, ότι θα χρειαστεί μόνο λίγες διελεύσεις για να βρούμε νερό, οξυγόνο, διοξείδιο του άνθρακα, μεθάνιο και πλανήτες σαν το φεγγάρι, όπως η Πανδώρα.
4greek

Matrix - μια πραγματικότητα

του David Wilcock

Ήδη με την πρώτη ταινία της σειράς ταινιών "Matrix" το μήνυμα είχε δοθεί … Ο κόσμος μας αποτελεί μια ψευδαίσθηση, μια "εικονική πραγματικότητα". Αξίες που έχουν υιοθετηθεί στη ζωή μας, όπως ειρήνη, ελευθερία, δικαιοσύνη, δεν είναι παρά έννοιες που αποκτούν όποιο πρακτικό νόημα επιζητούν κάποιοι λίγοι ισχυροί, οι οποίοι ξέρουν πολύ καλά να κατευθύνουν την κοινή γνώμη παρουσιάζοντάς μας ένα "ιδανικό κόσμο".

Ας ξεκινήσουμε όμως τη διασκευή της άποψής σας για τον κόσμο που ζούμε, από τη φυσική του δομή και σύσταση.

Η επικρατούσα εικόνα για τη δομή της ύλης, ακολουθεί το μοντέλο Rutherford, με τα μόρια, τα άτομα και τα ηλεκτρόνια που περιστρέφονται γύρω τους … Κι όλα αυτά συμπληρωμένα από ένα "κενό" διάστημα που καταλαμβάνει το 99,999% του χώρου. Το μοντέλο παρουσιάζει πολλές ασυνέπειες και γι' αυτό έχει ήδη απορριφθεί από κάποιους επιστήμονες, που έχουν αντικαταστήσει τα ηλεκτρόνια με "κυματόνια" ("wavicles"), τα οποία άλλοτε συμπεριφέρονται σαν μόρια κι άλλοτε σαν κύματα, όπως και το φως που άλλοτε το προσεγγίζουμε μέσα από τη σωματιδιακή του κι άλλοτε με τη κυματική του μορφή, ακολουθώντας ένα υλο-ενεργειακό πρότυπο. (Περισσότερα στοιχεία στο έργο του Dr. Milo Wolff, "Exploring the Physics of the Unknown Universe").

Πλέον, για πολλούς ειδικούς, η κατεστημένη επιστήμη των τελευταίων 100 χρόνων, έχει κάνει πολλά λάθη στην προσπάθειά της να περιγράψει την ύλη. Λάθη που έχουν παρουσιαστεί και πειραματικά. Όλα αυτά βέβαια η κοινή γνώμη τα αγνοεί, γι' αυτό και το μοντέλο που διδάσκεται στα σχολεία για την υλική δομή του κόσμου μας, εξακολουθεί να είναι αυτό των αρχών του 20ου αιώνα.

Τα τελευταία χρόνια όμως, έχουν παρουσιαστεί νέα μοντέλα που περιγράφουν καλύτερα τον κόσμο μας. Μοντέλα που μας παραπέμπουν σε βαθιές εσωτερικές γνώσεις και διδασκαλίες απ' το παρελθόν, που παρουσιάζουν έναν "Θεό που Γεωμετρεί".

Αν πάρουμε για παράδειγμα το μασονικό σύμβολο το γράμμα "G" που εμφανίζεται εκεί, δεν αναφέρεται μόνο στη λέξη "God" (Θεός), αλλά και στη γεωμετρία ("Geometry") με την οποία έχει δομηθεί το Σύμπαν. Αυτή η Γεωμετρία αποτελούσε πάντα μια Ιερή επιστήμη που αποκαλύπτονταν μόνο στους μυημένους στα Μυστήρια σε διάφορους πολιτισμούς.

Ο Πλάτωνας είχε ήδη μιλήσει για τα βασικά στερεά που δομούν το Σύμπαν, γνωστά ως "πλατωνικά στερεά".

Ένα απ' αυτά, το πυραμιδικό τετράεδρο, αν το δούμε μέσα σε μια σφαίρα καθορίζει - σύμφωνα με τον Richard Hoagland - τις πιο ισχυρές ενεργειακά περιοχές μιας σφαίρας. Συμπέρασμα που ο ίδιος επιβεβαιώνει με παραδείγματα από τον Άρη και τον Ποσειδώνα, στο έργο του "Monuments of Mars".

Παράλληλα, η μελέτη της δομής του ήλιου, απέδειξε ότι έχει ένα οκτάπολο μαγνητικό πεδίο, το οποίο ανταποκρίνεται σε ένα οκτάεδρο (το οποίο προκύπτει αν ενωθούν δύο "αιγυπτιακού τύπου" πυραμίδες στις βάσεις τους).


Έτσι η Ιερή Γεωμετρία φτάνει να δίνει λύσεις σε προβλήματα της σύγχρονης Φυσικής, όπως φαίνεται και στο έργο "Convergence" ("Σύγκλιση") του Rod Johnson. Στο ίδιο έργο παρουσιάζονται εξηγήσεις για το πώς συνδέεται η αρχαία γνώση με τον υπολογισμό φυσικών σταθερών (όπως η σταθερά του Planck) που η σύγχρονη επιστήμη έχει ορίσει και χρησιμοποιήσει μόλις στον 20ο αιώνα.

Η ίδια τεχνική χρήσης γεωμετρικών δομών και γραμμών εφαρμόζεται και στα υγρά για τον προσδιορισμό των σημείων υψηλής πίεσης. Η προέκταση της ίδιας μεθόδου όσον αφορά το Σύμπαν, μας παραπέμπει στον εντοπισμό των ίδιων "γραμμών δύναμης" μέσα στο "ρευστό" που αρχαίες διδασκαλίες ονομάζουν "αιθέρα". Γραμμές που κι αυτές ορίζονται με βάση γεωμετρικές δομές που υπακούουν σ' αυτή την Ιερή Γεωμετρία του Σύμπαντος.

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ ΜΑΝΤΑΛΑ


Πηγαίνοντας το θέμα ακόμα πιο πέρα, ακόμα και η τοποθέτηση των γαλαξιών μέσα στο σύμπαν ακολουθεί γεωμετρικούς σχηματισμούς που θυμίζουν έντονα τα ινδικά μαντάλα (γεωμετρικές μορφές που αποτελούν "συνόψεις" της δομής του μακρόκοσμου αλλά και του μικρόκοσμου). Σε μία εργασία που δημοσίευσαν το 1998 οι καθηγητές E. Battaner και E. Florido, στην οποία χαρτογράφησαν τη διασπορά των γαλαξιακών σμηνών, διαπίστωσαν με έκπληξη ότι, οι γαλαξίες της λεγόμενης "τοπικής ομάδας γαλαξιών" (στην οποία ανήκει κι ο δικός μας γαλαξίας) σχηματίζουν ξεκάθαρα οκτάεδρα ή αν ιδωθούν συνολικά, η όλη κατανομή τους στο χώρο θυμίζει μια τρισδιάστατη σκακιέρα. Προχωρώντας - σε θεωρητικό επίπεδο - οι δύο ερευνητές διαπίστωσαν ότι, η ύλη των γαλαξιών συσσωρεύεται στις ακμές των οκτάεδρων, ενώ πέρα απ' αυτές παρουσιάζονται μεγάλα κενά … Ένα απόλυτα γεωμετρικό σύμπαν δηλαδή. Η κατανομή αυτή φαίνεται παρακάτω. Ακόμα πιο πέρα … ολόκληρο το Σύμπαν φαίνεται να σχηματίζει έναν απέραντο πίνακα - σκακιέρα (Matrix) !

Μια άλλη απεικόνιση του Σύμπαντος προκύπτει αν μπορούσαμε να το δούμε σε κάτοψη. Θα έμοιαζε τότε με μια τηγανίτα, μια σφαίρα με σχηματισμούς όμοιους με διαμάντια μέσα της, όμοια με το άνθος ενός λωτού. Το επιπλέον εκπληκτικό στοιχείο, είναι η ομοιότητα αυτής της δομής με κάποια διάσημα αγρογλυφικά (crop circles)

Η ΦΡΑΚΤΑΛΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Αλλά η γεωμετρικές φόρμες που συνθέτουν το σύμπαν μας, δεν σταματούν εδώ. Στο έργο του "The Fractal Octahedron Network of the Large Scale Structure" o Dr. Battaner υποστηρίζει ότι, η δομή ενός οκταεδρικού πίνακα αποτελεί ουσιαστικά τη σύνθεση μικρότερων οκταέδρων, ακολουθώντας σχηματισμούς που μόνο η σύγχρονη γεωμετρία φράκταλ μπορεί να περιγράψει. Η γεωμετρία αυτή αναφέρεται σε σχήματα που παρουσιάζουν το φαινόμενο της αυτό-ομοιότητας, δηλ. που μέσα στη δομή τους επαναλαμβάνονται σε "άπειρο" βάθος ο εαυτός τους ή μέρη τους.

Έτσι η σύγχρονη επιστήμη φτάνει στη διαπίστωση της αλήθειας ενός αρχαίου ερμητικού, αιγυπτιακού νόμου του Σύμπαντος που λέει ότι "Όπως είναι πάνω είναι και κάτω", αναφερόμενος στις αναλογίες Μακρόκοσμου και Μικρόκοσμου, καθώς ο Δημιουργός βρίσκεται μέσα σε κάθε συμπαντική μορφή.

Το εκπληκτικό στην όλη ιστορία με τα αγρογλυφικά είναι η ανακάλυψη του αγρογλυφικού της εικόνας 8, που παρουσιάζει ακριβώς αυτή την οκταεδρική φρακταλική δομή. Το αγρογλυφικό αυτό εντοπίστηκε στην περιοχή West Kennett Long Barrow στις 4/8/1999.


Όλες οι τελευταίες αυτές ανακαλύψεις τείνουν να μας παρουσιάσουν το σύμπαν, όχι σαν το αποτέλεσμα μιας "τυχαίας" έκρηξης, αλλά δομής που υπακούει σε συγκεκριμένους νόμους και συμμετρίες, δημιουργημένα από μια ανώτερη Διάνοια, έναν "αρχιτέκτονα" όπως αυτός παρουσιάζεται και στο δεύτερο μέρος του Matrix.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι, το "τυχαίο" δεν υπάρχει και ότι με τη λέξη αυτή θα χαρακτηρίζαμε απλά μια κατάσταση της οποίας αγνοούμε τους νόμους που την διέπουν.

rc-cafe

ανεξήγητα φαινόμενα....3

ΟΙ ΔΡΟΣΟΥΛΙΤΕΣ
Στην περιοχή του βενετσιάνικου κάστρου του Φραγκοκάστελου στη νότια Κρήτη μαρτυρείται το φαινόμενο της εμφάνισης του στρατού των Δροσουλιτών.
Εκατοντάδες Κρήτες πολεμιστές αντιτάχθηκαν στην επίθεση των τουρκικών στρατευμάτων του Μουσταφά Μπέη στις 18 Μαίου 1828.
Οι Τούρκοι στρατιώτες πολιόρκησαν στενά το κάστρο και στη μάχη που κράτησε εφτά μέρες οι περίπου εξακόσιοι υπερασπιστές του, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού τους Χατζημιχάλη Δαλιάνη, θανατώθηκαν. Ο Δαλιάνης, που επέλεξε να μείνει στο κάστρο αγνοώντας τις παροτρύνσεις του στρατού του, αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του στάλθηκε στον Πασά. Τα κόκαλα των πεσόντων λέγεται ότι σήμερα βρίσκονται κάτω από το στρώμα χώματος που αποτελεί το δάπεδο του κάστρου.
Σύμφωνα με τα λεγόμενα των κατοίκων της περιοχής, αν οι συνθήκες είναι κατάλληλες, o επίδοξος παρατηρητής που είναι εφοδιασμένος με υπομονή και οξεία όραση, μπορεί να παρατηρήσει μια σκιώδη παράταξη να αφήνει τα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου Χαράλαμπου και να προχωρά κατά μήκος των τειχών του κάστρου. Πάνοπλοι στρατιώτες, ντυμένοι στα μαύρα, προχωρούν σε απλή παράταξη παράλληλα στην ομιχλώδη ακτή.
Το φαινόμενο διαδραματίζεται στο διάστημα μεταξύ 17 και 30 Μαίου και δε διαρκεί πάνω από 10 λεπτά. Ντόπιοι κρητικοί αποκαλύπτουν ένα επιπλέον βοηθητικό στοιχείο: το φαινόμενο συμβαίνει συνήθως λίγο πριν την ανατολή, πράγμα που εξηγεί γιατί ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων διανυκτερεύει αυτό το διάστημα κοντά στο κάστρο, με την προσδοκία να παρακολουθήσει ιδίοις όμμασι την προέλαση των γενναίων ψυχών των μαχητών. Από τη στιγμή της μέρας που προτιμούν να εμφανίζονται προέρχεται η ονομασία "Δροσουλίτες"(δρόσος, πρωινή υγρασία στην ατμόσφαιρα).
Κάποιες προσπάθειες για επιστημονική ερμηνεία του φαινομένου προτείνουν ότι μπορεί να προκαλείται από την αντανάκλαση των ηλιακών ακτίνων από στρατιώτες σε ώρα γυμνασίων στα παράλια της γειτονικής Αφρικής. Ωστόσο η τακτικότητα και η χρονική συνέπεια του γεγονότος αποκλείει το ενδεχόμενο μιας τέτοιας σύμπτωσης.
Η ανάμνηση της θριαμβικής προέλασης των πολεμιστών σε μια παρέλαση θανάτου από αγάπη στην ελευθερία παίρνει υπόσταση στο Φραγκοκάστελο της Κρήτης ακόμα και σήμερα και μπορεί να γίνει φανερή στα μάτια του αποφασισμένου επισκέπτη.

το κρυμμένο Νόημα των Πολεμικών Τεχνών

Στον κόσμο που ζούμε καθετί έχει δύο όψεις. Αυτές μπορούμε να τις ερμηνεύσουμε με πολλούς τρόπους και να τις αποκαλέσουμε με πολλά ονόματα όπως: "Πάνω και Κάτω", "Λευκό και Μαύρο", "Ανώτερο και Κατώτερο" κ.λ.π.

Ομοίως θα μπορούσαμε ν'αναφερθούμε σε "Εσωτερικές και Εξωτερικές" Πολεμικές Τέχνες. Δυστυχώς, τη στιγμή που σε μία φράση υπάρχει η λέξη "Τέχνη", είναι άσχημο να αναφερόμαστε σε "Μαύρη-Λευκή" ή "Εσωτερική και Εξωτερική" κ.λ.π., αλλά τη σημερινή εποχή (και όχι μόνο) μάλλον χρειαζόμαστε τέτοιου είδους χαρακτηρισμούς μιας και οι τέχνες, γενικά, μόνο Τέχνες δεν είναι, στην πλειοψηφία τους.

Έτσι λοιπόν μέσα από αυτές τις λίγες γραμμές θα γίνει μία προσπάθεια προσέγγισης "λίγου" από το βαθύτερο νόημα των "Εσωτερικών Πολεμικών Τεχνών", το οποίο μπορεί να έχει πρακτική εφαρμογή στη ζωή του καθενός από μας!

Συνήθως όταν κάποιος ακούει για Πολεμικές Τέχνες, φαντάζεται τεχνικές για να μπορείς να αμύνεσαι ή και να προκαλείς ακόμα κάποιον να παλέψει μαζί σου. Θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτός που φαντάζεται κάτι τέτοιο δεν έχει και πολύ άδικο γιατί λίγο ως πολύ και κυρίως μέσα από τα ΜΜΕ καθώς και από τους "ψευτοδασκάλους" του χώρου των Π.Τ., αυτή η αντίληψη έχει επικρατήσει.

Ωστόσο υπάρχει πραγματικά μία μεγάλη Φιλοσοφική Ιστορία που διέπει τις Πολεμικές Τέχνες οι οποίες, αφού έπαψαν με την πάροδο των χρόνων να είναι τόσο απαραίτητες, έγιναν "μονοπάτια Αυτογνωσίας και Σοφίας" για όσους ασχολούνταν σοβαρά με αυτές. Χαρακτηριστικές είναι οι καταλήξεις στα ονόματα των διαφόρων συστημάτων Π.Τ. που εδώ και μερικούς αιώνες έχουν μετατραπεί: σε DO από ΖUTSU (όσον αφορά κάποια Ιαπωνικά συστήματα Π.Τ.) ή σε ΤΑΟ (όσον αφορά κάποια Κινέζικα) κ.λ.π., δηλαδή από "Τέχνη" σε "Δρόμο", δηλώνοντας έτσι τη σημασία τους σα τρόπους ζωής και διαμόρφωσης χαρακτήρων και Ψυχών.

Μέσα από ένα σύστημα, ή δρόμο καλύτερα Π.Τ., έχει κάποιος τη δυνατότητα να έρθει αντιμέτωπος με τους φόβους του, τις ανασφάλειες του, τους κόμπους του, και τα ελαττώματά του. Η όλη προσπάθεια "αναγνώρισης και αντιμετώπισης των παραπάνω εχθρών" είναι που οδηγεί τον άνθρωπο τελικά σε μία Πνευματική κορύφωση. Όμως υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην ασχοληθεί κάποιος με τίποτα απ'όλα αυτά, και μάλιστα το χειρότερο είναι "ν'αναγνωρίσει τους εχθρούς σα φίλους". Έτσι νομίζει πως το να τονίσει κανείς τον εγωισμό του ή να ασχολείται με τις ικανότητες του σώματος αντί της Ψυχής, σημαίνει δύναμη και αξιοσύνη.

Τελικά βλέπουμε ανθρώπους που δεν έχουν κερδίσει τίποτα απ'όλη αυτή την πορεία και άλλους που ποτέ τους δε γνώρισαν αυτό το δρόμο να επιδεικνύουν στοιχεία όπως το Ήθος, η Ανδρεία, το Σθένος, η Τιμή, η Αξιοπρέπεια, η Εντιμότητα, η Ταπεινοφροσύνη και τόσα άλλα που οι Π.Τ. πραγματικά διδάσκουν. Αυτοί οι τελευταίοι είναι οι μικροί Φιλόσοφοι της Ζωής, "βιοπαλαιστές" συνήθως, που μπορούν και διακρίνουν μέσα στην καθημερινότητα τη μαγεία της Γνώσης και της Αυτοπραγμάτωσης, στο βαθμό που μπορούν και καταλαβαίνουν.

Οι μεγάλοι Δάσκαλοι των Π.Τ. του παρελθόντος κατάφεραν να συστηματοποιήσουν τη μέθοδο για να προσεγγίσει κανείς τη Γνώση, μεταλλάσσοντας τις Π.Τ. σε "Πολεμικούς Δρόμους", όπως προαναφέρθηκε, βοηθώντας τους ανθρώπους να γίνουν "Εσωτερικοί Πολεμιστές" των παθών τους, των λαθών τους και της μικροπρέπειάς τους. Μέσα δε από την πληθώρα των συστημάτων Π.Τ., είναι που μπορεί κανείς να βρει πιο συγκεκριμένα το "δρόμο" που του ταιριάζει, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του και το χαρακτήρα του.

Τα δε αποτελέσματα της πορείας του μέσα από μία Π.Τ. θα πρέπει να είναι πρακτικά και να φαίνονται στον τρόπο που ζει, σε καθημερινή και μόνιμη βάση, πράγμα πολύ δύσκολο βέβαια.

Για παράδειγμα λοιπόν, ένας καλός Καρατέκα όταν θα βρεθεί σε μία συνέντευξη για πρόσληψη εργασίας θα πρέπει με ευθύ, κάθετο και άμεσο τρόπο να πείσει τον εργοδότη για την εντιμότητα, το ήθος και την ικανότητά του να φέρνει εις πέρας την εργασία που σκέφτονται να του αναθέσουν, ακόμα και αν οι σπουδές του δε σχετίζονται με το εν λόγω αντικείμενο εργασίας. Ενώ για παράδειγμα ένας καλός μαθητής του Ζίου Ζίτσου θα πρέπει να του παρουσιάσει μία τέτοιου είδους επιχειρηματολογία ώστε να αποκλείει κάθε πιθανότητα απόρριψής του από τον εργοδότη, σαν να εκτελεί μία στραγγαλιστική λαβή.

Όλα αυτά βέβαια, και πολλά άλλα, θα πρέπει να γίνονται μέσα σε ηθικά πλαίσια και με επίγνωση των αποτελεσμάτων δράσης τους.

Έτσι φίλε εσύ που ασχολείσαι με τις Π.Τ., θαυμάζεις, ή σκέφτεσαι να ασχοληθείς, προσπάθησε να μη μένεις στην επιφάνεια των πραγμάτων αλλά προχώρησε βαθιά, όσο πιο βαθιά μπορείς, να κάνεις αυτά που σου λένε και όχι αυτά που κάνουν οι δήθεν δάσκαλοι, και αν ακόμα βρεις ένα μεγάλο Δάσκαλο, να ξέρεις πως εκτός από την Αφοσίωση στο συγκεκριμένο σύστημα, η μεγαλύτερη χαρά του θα είναι να σε βλέπει να Ερευνάς - "προς τα μέσα και προς τα έξω ταυτόχρονα", ενώ παράλληλα να Υπηρετείς τα Ιδανικά που πιστεύεις όσον αφορά τον εαυτό σου και τους άλλους.

Η πραγματική Μαθητεία σ'ένα σύστημα Π.Τ. μπορεί ν'αλλάξει βαθιά τη ζωή κάποιου ανθρώπου, αλλά μπορεί και όχι. Είναι στο χέρι του καθενός να ακολουθήσει "το δρόμο της Αρετής" ή "το δρόμο της Κακίας και αδιαφορίας".

Καλή Πορεία!


Rc-Cafe

Η επιστήμη του χρόνου: τι είναι αυτό που κάνει το εσωτερικό μας ρολόι να χτυπάει

Στη μοντέρνα εποχή των υψηλών ταχυτήτων, ο χρόνος αποτελεί μία από τις πιο πολύτιμες πηγές ενέργειας. Τον χειριζόμαστε και τον ξοδεύουμε με προσοχή. Είναι λοιπόν ειρωνικό το γεγονός ότι μια πηγή τόσο πολύτιμη, όσο τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά και οι ώρες, είναι τόσο λίγο εξηγήσιμη και τόσο συχνά παρεξηγημένη από τους σύγχρονους ανθρώπους.

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσωπική αντίληψη για τον χρόνο και συχνά αυτές οι αντιλήψεις διαφέρουν σε σημαντικά ποσοστά που κυμαίνονται από 15-25% προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση (άλλος αντιλαμβάνεται ότι περνάει ο χρόνος πιο αργά και άλλος ότι περνάει πιο γρήγορα). Αλλά το να κατανοήσουμε την δυνατότητα που έχουμε στο να αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο και το να τον χρησιμοποιούμε για να ερμηνεύσουμε τον κόσμο μας αποτελεί ένα από τα νεότερα και πιο αινιγματικά σύνορα που καλείται να εξερευνήσει η νευροεπιστήμη.

Αναφέρει ο νευροεπιστήμονας του UCLA (University of California, Los Angeles) Dean Buonomano: "Εάν σκοπεύουμε να κατανοήσουμε τη φύση του ανθρώπινου νου θα πρέπει να διαλευκάνουμε το μυστήριο του πως ο εγκέφαλος μετράει το χρόνο, τόσο σε φυσιολογικές όσο και σε παθολογικές καταστάσεις."

Η πρόκληση για την εξερεύνηση της χρονικότητας έχει γίνει λοιπόν σήμερα περισσότερο επιστημονικά σχετική όσο ποτέ άλλοτε. Οι νευροεπιστήμονες έχουνε αναγνωρίσει ότι ασθενείς με καταστρεπτικές εγκεφαλικές βλάβες όπως στη νόσο του Parkinson και του Huntington υποτιμούν σε μεγάλο βαθμό το πώς περνάει ο χρόνος. (Η νόσος του Parkinson είναι μια εκφυλιστική νόσος του κεντρικού νευρικού συστήματος που συχνά προκαλεί βλάβες στις κινητικές δεξιότητες, στην ομιλία και σε άλλες λειτουργίες. Η νόσος του Huntington είναι μια γενετικής φύσεως νευρολογική δυσλειτουργία που χαρακτηρίζεται από ασυντόνιστες και απότομες σωματικές κινήσεις και μείωση σε κάποιες νοητικές δεξιότητες).

Η κακή αντίληψη του χρόνου αποτελεί σήμα κατατεθέν για πολλές ψυχιατρικές καταστάσεις, όπως στη σχιζοφρένεια, στον αυτισμό και στη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής. Πολλοί άνθρωποι, από περίπου πέντε χιλιάδες στρατιωτών που επέστρεψαν από το Ιράκ και το Αφγανιστάν με τραυματικές εγκεφαλικές βλάβες, ανακαλύπτουν ότι ένα από τα αόρατα τραύματα που τους έχουν ακολουθήσει στην επιστροφή τους στην καθημερινότητα είναι η λανθασμένη αντίληψη του χρόνου. Και ερευνητές έχουν διαπιστώσει πως καθώς προχωράμε προς τα γηρατειά, το εσωτερικό μας ρολόι γίνεται ολοένα και πιο αναξιόπιστο.

Αλλά οι ερευνητές λένε, πως για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις δυσλειτουργίες και να κατανοήσουμε πως αντιλαμβανόμαστε το πέρασμα του χρόνου, θα πρέπει να δούμε τον εγκέφαλο ως ένα περίπλοκο δίκτυο κυκλωμάτων, κάποια από τα οποία είναι αλληλοσυνδεόμενα και κάποια λειτουργούν ανεξάρτητα από τα άλλα. Η 'δικτυακή' αυτή προσέγγιση της επιστήμης του εγκεφάλου "είναι ένα πολύ πιο περίπλοκο πρόβλημα" από το να αναρωτηθούμε για το ποιες δραστηριότητες επιτελούνται από ξεχωριστές εγκεφαλικές περιοχές, λέει ο Δρ. Catalin Buhusi, επιστήμονας της Πληροφορικής που ασχολήθηκε με τις Νευροεπιστήμες και τώρα ερευνά την αντίληψη του χρόνου στο Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια.

Αποφάσεις για αύριο και για τώρα

Χρησιμοποιούμε τα μεγάλα χρονικά περιθώρια που διαθέτουμε, από ώρες μέχρι και βδομάδες, για να καταμερίσουμε τις ενέργειές μας: έχω τη δυνατότητα να σερφάρω άσκοπα στο Διαδίκτυο ή θα πρέπει να σταματήσω για να ολοκληρώσω την αναφορά που πρέπει να παραδώσω αύριο;

Ποντίκια που επιβραβεύονται όταν επιτελούν κάποιο χρονικά προγραμματισμένο έργο γίνονται πιο προσεκτικά και αναπτύσσουν περισσότερα κίνητρα για να μάθουν, σημειώνει ο Buhusi. Παρατηρεί επίσης, ότι οι φοιτητές παρουσιάζουν το ίδιο μοτίβο, τόσο σε ωριαίες πειραματικές καταστάσεις αλλά και στην προσέγγισή τους στον ακαδημαϊκό χρόνο: τείνουν να κάνουν παρέες, να συμμετέχουν σε πάρτι και να κοινωνικοποιούνται τις πρώτες βδομάδες ενός εξαμήνου, ενώ στις εβδομάδες που προηγούνται των εξετάσεων γίνονται όλο και πιο προσεκτικοί σε αυτά που έχουν να μελετήσουν για τις σπουδές τους.

Αυτή η αίσθηση του χρόνου προκύπτει πιθανότατα από την εξέλιξη, λέει ο Buhusi, ώστε να σιγουρευτούμε ότι διανέμουμε ικανοποιητικά την προσοχή και την ενέργειά μας και όχι να την ξοδεύουμε αλόγιστα χωρίς να μας μένουν περιθώρια στο τέλος. Και αυτό εξηγεί το γεγονός, γιατί οι ανοιχτές σε λήξη προκλήσεις, όπως το να επισκεφτούμε κάποια στιγμή την πεθερά μας, ή το να γράψουμε ένα ερευνητικό άρθρο χωρίς συγκεκριμένη προθεσμία υποβολής ή την απειλή ότι αν δεν το γράψουμε θα μας φυλακίσουν στο Guantanamo, μπορεί να μας αποπροσανατολίσει σημαντικά.

Στην άλλη πλευρά του φάσματος του χρόνου είναι το απατηλό και πολύ μικροσκοπικό διάστημα του χρόνου που αποκαλούμε 'τώρα'.

Για τους περισσότερους ανθρώπους, οι ερευνητές έχουν καταλήξει να προσδιορίζουν τη διάρκεια του 'τώρα' σε περίπου δυόμισι δευτερόλεπτα, βασικά όσο είναι το τυπικό διάστημα μη συνειδητής προσοχής. Αυτοί των οποίων τα διαλείμματα του 'τώρα' είναι μικρότερα από το χρονικό αυτό διάστημα, μπορούν εύκολα να αποσπαστούν και έτσι δεν είναι συχνά δυνατόν να προσηλωθούν σε έναν στόχο αρκετή ώρα ώστε να αντιληφθούν πλήρως το περιβάλλον τους και να αντιδράσουν κατάλληλα. Εάν το 'τώρα' είναι μεγαλύτερο από το διάστημα αυτό, οι δυνάμεις του ανθρώπου για προσοχή μπορεί να είναι αλύγιστες για να αλλάξουν όταν υπάρξει ανάγκη ώστε να ακολουθήσουν τις μεταβολές του περιβάλλοντος του παρατηρητή.

Το διάστημα του 'τώρα' μπορεί να βοηθήσει στην ερμηνεία του γιατί η προσοχή μπορεί να είναι το πιο σημαντικό και το πιο εύθραυστο τμήμα του εσωτερικού μας ρολογιού.

Βλέπουμε, κινούμαστε και αντιδρούμε σε μικροσκοπικές διαδοχές αυτού του μη συνειδητού 'τώρα'. Οι μοτοσικλετιστές κάνουν διαρκείς υπολογισμούς για να αποφύγουν τις συγκρούσεις. Οι αθλητές χρησιμοποιούν εκτιμήσεις του χρόνου που αφορούν σε κλάσματα του δευτερολέπτου ώστε να πετύχουν μια μπάλα που έρχεται προς το μέρος τους. Ακόμα και το να δώσει κανείς ένα φιλί στο σωστό σημείο απαιτεί τον ακριβή συντονισμό της κίνησης και της εκτίμησης του χρόνου. Ένας άνθρωπος με διαταραγμένη την αίσθηση του 'τώρα' θα αντιμετωπίζει προβλήματα χρονισμού.

Χρόνος, διακομμένος

Οι ερευνητές πιστεύουν πως σε έναν υγιή ανθρώπινο εγκέφαλο κάθε δευτερόλεπτο που είμαστε συνειδητοί, ένα κύκλωμα που περιλαμβάνει τρεις διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου (την παρεγκεφαλίδα, τα βασικά γάγγλια και τον προμετωπιαίο φλοιό) ελέγχει και διασταυρώνει τις εισερχόμενες πληροφορίες και το χρονικό τους αποτύπωμα. Σε πραγματικό χρόνο, αυτό το κύκλωμα δημιουργεί μια λογική ακολουθία με γεγονότα που προέρχονται από εισερχόμενες πληροφορίες τις οποίες λαμβάνουμε από διαφορετικές πηγές και σε διαφορετικές ταχύτητες.

Από τις πρώτες μας μέρες, το κύκλωμα αυτό μας βοηθάει να εξάγουμε συσχετισμούς που αφορούν αιτίες και αποτελέσματα, να κατανοήσουμε τον κόσμο και να μάθουμε. Ένα μωρό εντυπωσιάζεται από ένα κρεμαστό παιχνίδι με κουδουνάκια, νιώθει την επαφή του καθώς χτυπάει επάνω του το χέρι του και σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο μετά ακούει το κουδούνισμα. Με τη σωστή πρόσληψη της σειράς αυτών των γεγονότων και τον ελάχιστο χρόνο που μεσολαβεί μεταξύ των ερεθισμάτων, το μωρό μαθαίνει πως η δράση του έκανε το παιχνίδι να κουνηθεί και να κουδουνίσει. Και κάνοντάς του, μαθαίνει πως μπορεί να το ξανακάνει με το ίδιο αποτέλεσμα.

Αν αυτή η αίσθηση του χρόνου διαταραχθεί, όπως σε σοβαρές ασθένειες που βρίσκονται υπό μελέτη, ο κόσμος μπορεί να γίνει ένας χαοτικός κυκεώνας από γεγονότα των οποίων ο συσχετισμός δεν είναι προφανής ή από αποτελέσματα που ανάγονται σε λανθασμένες αιτίες. Εάν η αντίληψη αυτή του χρόνου μπορεί να οδηγήσει σε έναν παράλογο κόσμο, ένας ασθενής με χρονική δυσλειτουργία θα απαντούσε με παράλογο θυμό ή φόβο. Ή θα αισθανόταν αβοήθητος να καταλάβει πως οι δράσεις του επηρεάζουν τα πράγματα και τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν, καταλήγοντας έτσι σε απάθεια.

Ο David Eagleman, νευροεπιστήμονας στο ιατρικό κολέγιο Baylor του Τέξας, προτείνει πως τέτοιες δυσλειτουργίες της αίσθησης του χρόνου μπορούν να κρύβονται πίσω από αυτό που αποκαλεί ως 'τμηματική νόηση στην σχιζοφρένεια' (fragmented cognition of schizophrenia). Οι ασθενείς με σχιζοφρένεια, όπως αναφέρει ο Eagleman, αναγνωρίζεται ότι έχουν ανομοιόμορφες δυνατότητες στην εκτίμηση του χρόνου, κάποιες φορές πολύ γρήγορες και κάποιες φορές πολύ αργές. Ασθενείς με τραυματικές παθήσεις του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανόμενων χιλιάδων στρατιωτών που υπέστησαν διάσειση από εκρήξεις βομβών στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, μπορούν επίσης να βοηθήσουν στο να βρεθούν σημαντικά στοιχεία για τους μηχανισμούς χρονισμού του εγκεφάλου και του τι συμβαίνει όταν αυτοί διαταράσσονται.

"Αυτοί οι ασθενείς μπορούν να βλέπουν, να κινούνται και να ακούνε. Όλα τα αισθητηριακά τους συστήματα είναι ανέπαφα, αλλά δεν μπορούν να αλληλεπιδράσουν με αναμενόμενους τρόπους, λέει ο Δρ. Jamshid Ghajar, νευροχειρούργος του Πανεπιστημίου Cornell και ερευνητής της αντίληψης του χρόνου, που διευθύνει το Ίδρυμα Εγκεφαλικών Τραυματισμών (Brain Trauma Foundation). "Συνήθως σου λένε, 'νιώθω εκτός συγχρονισμού'. Σου λένε πως δεν μπορούν να συγχρονιστούν όταν προσπαθούν να αλληλεπιδράσουν." Συνοπτικά, ο χρονισμός τους δεν λειτουργεί, πιθανότατα επειδή το τραύμα τους έχει επηρεάσει τη χρονική δεσμίδα που ασυνείδητα προσδιορίζουν ως 'τώρα'.

Ο Ghajar λέει ότι η σωστή αντίληψη του χρόνου επιτρέπει στον υγιή εγκέφαλο να προβληθεί μερικά βήματα μπροστά από τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και να ξεκινήσει να προετοιμάζεται ώστε να αντιδράσει, ακόμα και πριν αυτό καταστεί αναγκαίο. Είτε αποκρούοντας ένα μπαλάκι του τένις, απαντώντας σε μια ερώτηση ή αντιδρώντας σε μια χειρονομία χαιρετισμού, αυτή η πρόβλεψη μας επιτρέπει να αντιδρούμε ομαλά σε ότι συμβαίνει στον κόσμο μας. Για πολλούς ασθενείς με εγκεφαλικούς τραυματισμούς μια τέτοια άκοπη αλληλεπίδραση είναι οδυνηρά απούσα. Αυτοί που είναι θύματα εγκεφαλικών τραυματισμών μπορεί να φαίνονται αδέξιοι, τεμπέληδες, επιθετικοί ή πολύ αργοί. Αλλά σύμφωνα με την άποψη του Ghajar, πολλοί από αυτούς τους ασθενείς πάσχουν από καταστροφή σε κάποια από τα κυκλώματα χρονισμού που διαθέτει ο εγκέφαλος.

Ο αδύναμος κρίκος

Σύμφωνα με τον Ghajar, "μπορείς να εξηγήσεις πολλές παθολογίες, συμπεριλαμβανόμενης της σχιζοφρένειας, του αυτισμού και της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής (ADHD) ως προβλήματα της αντίληψης του χρόνου." Συνεχίζει, ότι αυτοί οι ασθενείς μπορεί να ξεκινούν με λανθασμένη αντίληψη σε επίπεδο μερικών δευτερολέπτων ή και λιγότερο. "Αλλά εάν τα πράγματα αρχίσουν να εκτροχιάζονται μέσα σ' αυτό το χρονικό πλαίσιο, θα συνεχίσουν να εκτροχιάζονται για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα."

Αυτό μπορεί να αποτελεί μια εξήγηση γι' αυτό που συμβαίνει σε ασθενείς που πάσχουν από τις νόσους του Parkinson και του Huntington. Αυτοί οι ασθενείς, που οι νευρολογικές τους δυσλειτουργίες σταδιακά διασπούν τον έλεγχο των κινήσεων, συνήθως εκτιμούν λανθασμένα το πέρασμα του χρόνου, τόσο σε πολύ σύντομα διαστήματα όσο και σε διαστήματα που διαρκούν αρκετά δευτερόλεπτα.

Και στις δύο αυτές ασθένειες, ο εγκεφαλικός νευροδιαβιβαστής ντοπαμίνη (νευροδιαβιβαστής είναι μια χημική ουσία που χρησιμοποιείται από τα νευρικά κύτταρα για τη χημική μετάδοση των σημάτων μεταξύ διάφορων νευρώνων) γίνεται σταδιακά όλο και λιγότερο διαθέσιμος, ή δραστικός και αυτό συμβαίνει στην περιοχή των βασικών γαγγλίων και του μεσεγκεφάλου. Αλλά εάν δοθεί σε έναν ασθενή που πάσχει από τη νόσο του Parkinson το φάρμακό του, που μιμείται τα αποτελέσματα της ντοπαμίνης, "η αίσθησή του για τον χρόνο επανέρχεται δραματικά μέσα σε δευτερόλεπτα" παρατηρεί με θαυμασμό ο Δρ. Catalin Buhusi.

Τέτοια ψήγματα φαρμακευτικής 'μαγείας' υποδηλώνουν για κάποιους ερευνητές ότι τα βασικά γάγγλια μπορεί να είναι ο αδύναμος κρίκος στο εσωτερικό ρολόι τέτοιων ασθενών. Αλλά ο αδύναμος κρίκος θα μπορούσε εύκολα να είναι η αδύναμη προσοχή, σύμφωνα με άλλους ερευνητές. Το φάρμακο για το Parkinson L-Dopa έχει επίσης το αποτέλεσμα να αναζωογονεί τη δραστηριότητα στον προμετωπιαίο φλοιό αυτών των ασθενών, οξύνοντας την προσοχή τους. "Έχουμε μάθει πολλά από τους ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο του Parkinson. Αλλά σίγουρα δεν τα έχουμε μάθει όλα," λέει ο Buhusi.

Καθώς το σύνορο μεταξύ της αντίληψης του χρόνου και της υγείας έχει γίνει πιο ορατό, η μελέτη του χρόνου δεν είναι πλέον στην αποκλειστική δικαιοδοσία των φιλοσόφων, των φυσικών και των ποιητών.

"Δεν υπάρχει κάποιο 'Εθνικό Ινστιτούτο Χρόνου'", λέει ο Richard Ivry, σημαντικός ερευνητής για την αντίληψη του χρόνου στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Berkeley. Αλλά καθώς φιλανθρωπικές οργανώσεις και χρηματοδότες όπως το Εθνικό Ινστιτούτο Νοητικής Υγείας (National Institute of Mental Health) και το Τμήμα Υποθέσεων Βετεράνων (Department of Veterans Affairs) εκδηλώνουν ενδιαφέρον, η αντίληψη του χρόνου μπορεί να πάψει να είναι αυτό που ο Ivry ονομάζει 'το αποπαίδι του αισθητηριακού συστήματος', κάτι που σύμφωνα με τον Ivry, αποτελεί την παραδοσιακή αντιμετώπιση του ζητήματος στους κύκλους των νευροεπιστημόνων.

Ο χρόνος για τον χρόνο, μπορεί πολύ σύντομα να είναι το τώρα
Rc-Cafe

Φωτορύπανση: Όταν οι Πόλεις Αδειάζουν από Αστέρια!



Και εγένετο φως, φως τεχνητό, μια ανθρώπινη ασπίδα στο σκοτάδι, που κάλυψε σαν μανδύας τα «μυστήρια» της νύχτας: τον ουρανό, τα αστέρια και το Φεγγάρι. Ωστόσο, το σύγχρονο, διαρκώς φωτεινό, αστικό περιβάλλον και η αντανάκλαση του τεχνητού φωτισμού από τα συστατικά της γήινης ατμόσφαιρας έχει σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον και η κακή χρήση του προκαλεί το γνωστό πρόβλημα της Φωτορύπανσης.



Μενέλαος Λουντέμης
, απόσπασμα από το μυθιστόρημα Ένα Παιδί Μετράει τ’ Άστρα: «Πήχτωσε το βράδυ... Ανάψανε οι λαμπάδες τ\' ουρανού. Όλα ήταν γάλα... γάλα... λουλακί... και σπίθες. Το ποτάμι μουρμούριζε μες τον ύπνο του κρυφά παραμιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε... ολόκληρο το βράδυ. Έγραψε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παραμύθι. Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν... παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ\' άστρα. Να τα μετρήσει όλα... σιγά σιγά... ένα ένα... Όλα... Και τα βρήκε σωστά.

Ο αρχέγονος φόβος του ανθρώπου για το σκοτάδι, γι’ αυτό που «κρύβει» η νύχτα και που δεν μπορεί να ελέγξει, αντιμετωπίστηκε με το τεχνητό φως που αποδείχθηκε χρήσιμο και εντέλει αναπόσπαστο κομμάτι του ανθρώπινου πολιτισμού. Με τη χρήση του ο άνθρωπος επέκτεινε τις δραστηριότητές του κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Όμως ο υπερβολικός, και πιο συγκεκριμένα ο κακός φωτισμός των αστικών περιοχών, έχει ως άμεση συνέπεια τη δημιουργία ενός φωτεινού κλωβού, με αποτέλεσμα να εμποδίζεται ο κάτοικος των περιοχών αυτών να έρθει σε επαφή και επικοινωνία με το φυσικό περιβάλλον, δηλαδή με το νυκτερινό ουρανό, με άμεση συνέπεια τον αποκλεισμό του, σε ένα απόλυτα τεχνητό περιβάλλον, με καταστροφικές συνέπειες στη ψυχική του υγεία και τη συμπεριφορά του.



Μέχρι πρόσφατα τη Φωτορύπανση τη θεωρούσαν πρόβλημα των αστρονόμων, των ρομαντικών και όσων στρέφονται στον ουρανό. Ως Φωτορύπανση ορίζεται «η παρεμπόδιση της θέασης ουρανίων αντικειμένων από τον τεχνητό φωτισμό», ο ορισμός αυτός όμως κρίνεται πλέον ανεπαρκής, διότι περιορίζεται σε ένα μικρό μέρος του προβλήματος, που είναι πιο σύνθετο και περίπλοκο.

Άμεσες συνέπειες της Φωτορύπανσης είναι:


1) η κατασπατάληση ενεργειακών πόρων για φωτισμό που δεν εξυπηρετεί σωστά το σκοπό του,

2) η δημιουργία θάμβωσης με αποτέλεσμα την πρόκληση τροχαίων ατυχημάτων,

3) την όχληση που προκαλούν τα φωτιστικά σώματα όταν φωτίζουν τις κατοικίες μας και προκαλούν προβλήματα αϋπνίας

4) η συμβολή στο φαινόμενο του θερμοκηπίου,

5) η ανατροπή της οικολογικής ισορροπίας, αφού σε πολλές περιπτώσεις τα φώτα των πόλεων δημιουργούν την εντύπωση σε πουλιά και ζώα ότι είναι ημέρα.

Το φυσικό φως είναι μια ισχυρή βιολογική δύναμη, όχι όμως και το τεχνητό φως που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, άλλωστε, θεωρεί «πηγή μίανσης», καθώς η έκθεση του ανθρώπου σε αυτό προσβάλλει και αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, ταράζει τον οργανισμό και δεν σέβεται τη βασική ανάγκη του σώματος να ξεκουράζεται στο απόλυτο σκοτάδι.

Πιο συγκεκριμένα μειώνει την παραγωγή της μελατονίνης, ορμόνης στον εγκέφαλο που απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια του βραδινού ύπνου, επηρεάζοντας σοβαρά το βιολογικό ρολόι σε σημείο που το σώμα συγχέει τη μέρα με τη νύχτα. Αν αυτό συμβαίνει στον άνθρωπο που είναι θηλαστικό της ημέρας, φανταστείτε τί συνέπειες έχει η Φωτορύπανση στα νυχτόβια είδη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι από κάποιες κοιλάδες της Ελβετίας εξαφανίστηκε το είδος της νυχτερίδας Rhinolophus hipposideros, όταν ξαφνικά φωταγωγήθηκαν οι δρόμοι. Έτσι, το περιβάλλον, ο άνθρωπος και τα όντα του πλανήτη έχουν ανάγκη από χρόνο παραμονής στο σκοτάδι για να συντελεστούν διάφορες αναγκαίες λειτουργίες, όπως και στο φως.



Για την αντιμετώπιση της Φωτορύπανσης κρίνεται απαραίτητη η ενημέρωση των κρατικών φορέων, αλλά και η ευαισθητοποίηση των πολιτών για τις σοβαρές επιπτώσεις της στην οικονομία και στο περιβάλλον. Για παράδειγμα, τα φωτιστικά των δημόσιων και ιδιωτικών χώρων, πρέπει να είναι έτσι κατασκευασμένα ώστε να φωτίζουν μόνον τα αντικείμενα για τα οποία προορίζονται και να προάγουν τον σωστό φωτισμό, αλλιώς προκαλούν θάμβωση, οπτική όχληση και εντέλει ρύπανση.

Επιπλέον, το οικονομικό κόστος τους είναι πολύ μεγάλο. Η θέσπιση κανόνων δικαίου, μπορεί να είναι αποτελεσματική για την προστασία του περιβάλλοντος. Διεθνείς προσπάθειες καταγραφής της Φωτορύπανσης πραγματοποιούν το Globe at Night, το Great World Wide Star Count και το How Many Stars.

«Το σκοτάδι κρίνεται τόσο ουσιαστικό στη βιολογική μας ευημερία και στον εσωτερικό μηχανισμό μας όσο και το φως», δηλώνει ο Verlyn Klinkenborg του National Geographic. Κάποιος που βρίσκεται στο Σύνταγμα των Αθηνών βραδινή ώρα και υψώσει το βλέμμα στον ουρανό, μπορεί να δει μόνο το φεγγάρι και τους πολύ λαμπερούς αστέρες, χωρίς όμως καλή ευκρίνεια.

Αν βρισκόταν στην ύπαιθρο θα μπορούσε να δει με γυμνό μάτι τα χρώματα και τα σμήνη των αστέρων, να διακρίνει αμυδρούς αστέρες και νεφελώματα, να αναγνωρίσει αστερισμούς και λαμπερούς πλανήτες, όπως τον Δία και την Αφροδίτη να μεταβάλουν τη θέση τους στον ουράνιο θόλο κατά τη διάρκεια ενός έτους. Ένα παιδί που ζει στην πόλη δεν μπορεί να μετρήσει τ΄ άστρα, ούτε να νιώσει το δέος του ουρανού, σαν το μικρό ήρωα του Λουντέμη.

tv-greek
αναδημοσίευση από apolitistosteki

Άγνωστα αντικείμενα κοντά στον Ήλιο στο μέγεθος της Γης αποκαλύπτουν δορυφόροι της NASA


"Εικόνες από τους δύο πανομοιότυπους δορυφόρους που αποτελούν μέρος του προγράμματος STEREO (Solar TErrestrial RElations Observatory) που σα σκοπό έχει την μελέτη της επίδρασης των ηλιακών εξάρσεων και ανέμων στο μαγνητικό πεδίο της γης, άρχισαν να δείχνουν τουλάχιστον δύο αντικείμενα στο μέγεθος της γης να περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο.

Τα δύο εργαστήρια-παρατηρητήρια όπως αποκαλούνται από τη NASA και το εργαστήριο εφαρμοσμένης Φυσικής APL (Applied Physics Laboratory) του Πανεπιστημίου John Hopkins, που είναι οι υπεύθυνοι φορείς για τη συγκεκριμένη επιστημονική αποστολή, δημιουργούν...

μια τρισδιάστατη εικόνα του Ήλιου, καθώς βρίσκονται σε απόσταση μεταξύ τους, το ένα μπροστά από τη Γη (STEREO Ahead) ακολουθώντας την τροχιά της γύρω από τον Ήλιο και το άλλο πίσω από τη Γη (STEREO Behind) -πάντα σε ότι αφορά την τροχιά της- και λαμβάνουν τις εικόνες τους στο φάσμα της υπεριώδους ακτινοβολίας. Τα αντικείμενα αυτά άρχισαν να εμφανίζονται από τις 18 Ιανουαρίου και ήταν ορατά στις εικόνες των δύο δορυφόρων του προγράμματος STEREO τουλάχιστον μέχρι και τις 21 Ιανουαρίου, ενδεχομένως όμως να συνεχίζουν να εμφανίζονται και σήμερα καθώς η λήψη των εικόνων είναι καθημερινή και ανανεώνεται ανά 10 λεπτά περίπου."

Άρωμα γυναίκας είχαν τα μαθηματικά στην αρχαία Ελλάδα

Άρωμα γυναίκας είχαν τα μαθηματικά στην αρχαία Ελλάδα, όπως αποδεικνύει έρευνα του μαθηματικού Ευ. Σπανδάγου στην οποία αναφέρονται Τα Νέα (30.10.2007).
Μπορεί να έμεινε στην Ιστορία ως η μητέρα του Θησέα, αλλά πόσοι γνωρίζουν πως η Αίθρα ήταν δασκάλα λογιστικής; Και πως στη σύντροφο του σπουδαίου μαθηματικού Πυθαγόρα, Θεανώ, φέρεται ότι οφείλεται η θεωρία της χρυσής τομής;

Image Είναι δύο μόλις από τις 40 άγνωστες αρχαίες Ελληνίδες μαθηματικούς, που αν και συνέβαλαν στην εξέλιξη της επιστήμης βυθίστηκαν στη λήθη της Ιστορίας.
Χρειάστηκε να περάσουν 31 αιώνες για να έρθουν και πάλι στο φως και να διεκδικήσουν μια θέση στον επιστημονικό κόσμο, χάρη στην έρευνα που πραγματοποίησε ο μαθηματικός και συγγραφέας Ευάγγελος Σπανδάγος.
Η «σκυταλοδρομία» για την ανακάλυψη των άγνωστων αρχαίων Ελληνίδων μαθηματικών ξεκίνησε για τον βραβευμένο τόσο από τον Παγκόσμιο Όμιλο για την μελέτη των αρχαίων πολιτισμών όσο και από την Ακαδημία Αθηνών μαθηματικό, όταν ένας μαθητής του τον ρώτησε «εκτός από την Υπατία, που αναφέρεται στο σχολικό βιβλίο της Γεωμετρίας, δεν υπήρχαν κι άλλες γυναίκες μαθηματικοί στην αρχαιότητα;».«Γύρισα σπίτι, άρχισα να ψάχνω βιβλία, να ρωτάω φίλους και γνωστούς, αλλά ουδείς γνώριζε κάτι», εξηγεί ο κ. Σπαγδάνος την αφορμή της περιπέτειας του στον κόσμο των γυναικών μαθηματικών.
Μια ερευνητική περιπέτεια τεσσάρων ετών μαζί με την επίσης μαθηματικό, κόρη του Ρούλα που είχε ως αποτέλεσμα να εντοπίσει συνολικά 40 γυναίκες μαθημα τικούς από τον 10ο αι. π.Χ. έως τον 5ο αι. μ.Χ.
Ποιο ήταν το προφίλ τους; Προέρχονται από διάφορες γωνιές του ελληνικού κόσμου. Οι περισσότερες είχαν σπουδάσει πέραν της βασικής εκπαίδευσης. Εκείνες που ανήκαν στην Πυθαγόρειο Σχολή δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα, διότι ο Πυθαγόρας έκανε δεκτές γυναίκες στη σχολή του.
Υπήρχαν και ορισμένες όμως όπως η Λασθενία από την Αρκαδία που φαίνεται πως φοίτησαν και στην Ακαδημία του Πλάτωνα ντυμένες ως άνδρες, επειδή δεν επιτρέπονταν γυναίκες. Ενδιαφέρον επίσης είναι πως ελάχιστες ήταν παντρεμένες και είχαν παιδιά.
Γιατί έμειναν στην αφάνεια; Κατά ένα μεγάλο ποσοστό, από τη στάση των αρχαίων κοινωνιών προς «τας πεπαιδευμένας γυναίκας», όπου η γυναίκα αντιμετωπιζόταν πάντα ως η διαφορετική, η διεφθαρμένη, η ανώμαλη ή η περίεργη που ξέφευγε από την κλασική εικόνα της νοικοκυράς, συζύγου και μητέρας.
Κατά ένα μικρότερο όμως η άγνοιά μας για τις γυναίκες αυτές οφείλεται και στην καταστροφή διαφόρων ιστορικών μαρτυριών με προεξάρχουσα την καταστροφή της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, ενώ ρόλο παίζει και το γεγονός πως υπάρχει μια αντιπάθεια τόσο προς τα μαθηματικά όσο και προς τα αρχαία ελληνικά.
Αρκεί να σκεφτείτε πως ενώ έχει εκδοθεί σχεδόν το σύνολο της σωζόμενης αρχαίας ελληνικής γραμματείας, μόλις το 1965 εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα αρχαίο ελληνικό μαθηματικό σύγγραμμα από τον Ευάγγελο Σταμάτη, ενώ από το 2000 έχω καταφέρει να εκδώσω περί τα 26 έργα αρχαίων Ελλήνων μαθηματικών και αστρονόμων.
Υπάρχει πιθανότητα να εντοπιστούν και άλλες γυναίκες επιστήμονες του αρχαίου κόσμου;
Η έρευνα συνεχίζεται και τα πάντα είναι πιθανά. Όσο ψάχνουμε ειδικά σε αραβικά χειρόγραφα τα οποία έχουν διασώσει σε μετάφραση αρχαία ελληνικά έργα που κάηκαν μαζί με τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, υπάρχουν ελπίδες.
Ακόμη και σήμερα όμως γυναίκες και μαθηματικά μοιάζουν με έννοιες ασύμβατες. Μάλιστα, ο πρόεδρος του Χάρβαρντ Λόρενς Σάμερς αναγκάστηκε να παραιτηθεί λίγο καιρό μετά τη δήλωσή του πως «οι γυναίκες δεν είναι φτιαγμένες για μαθηματικά!». «Ίσως η αντιμετώπιση των γυναικών που ασχολούνται με τα μαθηματικά να μην έχει αλλάξει πολύ από την αρχαιότητα», λέει στην εφημερίδα η καθηγήτρια στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών Μαρία Φραγκουλοπούλου. «Ακόμη και σήμερα πολλοί παραξενεύονται όταν ακούνε πως μια γυναίκα είναι μαθηματικός, γεγονός που ίσως οφείλεται στο ότι τα μαθηματικά θεωρούνται δύσκολα. Δεδομένου δε, πως εμείς λογιζόμαστε ως το ασθενές φύλο...».

Η πιο γνωστή μαθηματικός της αρχαιότητας και η πρώτη γυναίκα επιστήμονας της οποίας η ζωή έχει καταγραφεί με λεπτομέρειες, η Υπατία η «Γεωμετρική» (4ος αι. μ.Χ.), ασχολήθηκε με τα μαθηματικά, την αστρονομία και τη μηχανική. Κατακρεουργήθηκε από χριστιανούς που έκαψαν το νεκρό σώμα της.

Αίθρα: Η κόρη του βασιλιά της Τροιζήνας και μητέρα του Θησέα δίδασκε λογιστική στους νέους με τη χρήση άβακα και συμβόλων (κρητικοκομυκηναϊκό σύστημα) ήδη από τον 10 αι. π.Χ.

Θεμιστόκλεια: Μύησε τον Πυθαγόρα στις αρχές της αριθμοσοφίας και της γεωμετρίας και αποτέλεσε την αιτία για να δεχτεί ο Πυθαγόρας γυναίκες στη σχολή του (6ος αι. π.Χ.).

Θεανώ: Μαθήτρια και σύντροφος του Πυθαγόρα (παρά τα 36 χρόνια διαφοράς τους) και στην οποία αποδίδεται η πυθαγόρεια άποψη περί χρυσής τομής (6ος αι. π.Χ.).

Φιντύς: Αναφέρεται ως εμπνεύστρια της ισότητας που συνδέει τις πυθαγόρειες τριάδες (6ος αι. π.Χ.).

Λασθενία: Σπούδασε ντυμένη ως άνδρας στην Ακαδημία Πλάτωνος, έγινε σύντροφος του Σπευσίππου και της αποδίδεται ο ορισμός της σφαίρας (4ος αι. π.Χ.)
Rc-Cafe

Sexy Hailee




ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ & ΑΠΟΚΡΙΕΣ .......Από πού προέρχεται ο εορτασμός και ποιός ο συμβολισμός του;


Απόκριες και Καρναβάλι, ημέρες γλεντιού, μεταμφίεσης και ξενασιάς. Από πού προέρχεται ο εορτασμός και ποιός ο συμβολισμός του; Η λέξη αποκριά προέρχεται από το Βυζαντινό "αποκρέω", που σημαίνει αποχή από το κρέας. Το ίδιο επίσης σημαίνει και η Λατινική λέξη "Καρνεβάλε".

Οι απόκριες έχουν προέλευση Θρακική, και προέρχονται από την λατρεία του Θεού του κρασιού και του κεφιού, αλλα και της ζωής και της αναπαραγωής Διονύσου. Ο Διόνυσος είχε μαζί του τους Σάτυρους και τους Σελινούς, οι οποίοι έβαζαν στα κεφάλια τους στεφάνι από κισσό, φόραγαν μάσκες, και ντύνονταν με δέρματα ζώων. Οι λάτρεις του Διόνυσου ζαλισμένοι από το κρασί του Βάκχου χυδαιολογούσαν, θορυβούσαν, και χόρευαν. (Η κωμωδία και η σάτυρα αναπτύχθηκαν σταδιακά κατά τις Διονυσιακές αυτές τελετές).

Οι Διονυσιακές και Βάκχικες αυτές γιορτές, είχαν σχέση με το τέλος του χειμώνα, και τον ερχομό της άνοιξης, συμβόλιζαν δε την εποχή που η γή "ξυπνά" από την χειμερία νάρκη, και αναγεννάται. Για τους αρχαίους λαούς ο κύκλος αυτός της αναγέννησης της φύσης, είχε σχέση και με τις ανθρώπινες ψυχές και συμβολίζονταν με το φόρεμα της μάσκας.

Οι Θρακικές αυτές τελετές αναμιγνύονται τον 7ο με 6ο π.χ αιώνα, με την Αθηναική γιορτή των Ανθεστηρίων. Οι γιορτές αυτές γίνονταν κατά την ενδέκατη, δωδέκατη και δέκατη τρίτη ημέρα του μηνός Ανθεστηρίωνος του δικού μας δηλαδή Φεβρουαρίου. Η πρώτη ημέρα λεγόταν "Πιθοιγία", η δεύτερη "Χόες" και η τρίτη "Χύτροι". Την πρώτη ημέρα έκαναν σπονδές στον Διόνυσο, με ένα μείγμα κρασιού, με την ευχή το καινούργιο κρασί να είναι αβλαβές. Την δεύτερη ημέρα, πίστευαν ότι άνοιγαν πύλες του Άδη και ότι οι νεκροί ανέβαιναν στον πάνω κόσμο. Η δεύτερη ημέρα χωριζόταν σε δύο μέρη :

  • Στον ιερό γάμο του Διονύσου. Στην ιερογαμία τον Διόνυσο αντιπροσώπευε συμβολικά ο άρχοντας βασιλιάς, στεφανωμένος με φύλλα και φορώντας μάσκα
  • και στις "Χόες", τους αγώνες οινοποσίας δηλαδή. Ο νικήτής επιβραβευόταν από τον βασιλία με ένα ασκί γεμάτο κρασί, και στεφάνι από πράσινα φύλλα.

Η τρίτη μέρα των Ανθεστηρίων ήταν αφιερωμένη στους νεκρούς. (Κάτι που διασώζεται διαμέσω του Χριστιανισμού - παρόλους τους αφορισμούς - έως σήμερα, μιάς και το πρώτο Σάβατο της Σαρακοστής είναι αφιερωμένο στους νεκρούς και ονομάζεται "ψυχοσάββατο"). Γίνονταν θυσίες και πρόσφεραν την "πανσπερμία" στον ψυχοπομπό και χθόνιο Ερμή, ένα παρασκεύασμα από σπόρους δημητρικών και όσπριων αντίστοιχο με τα σημερινά κόλλυβα. Η πανσπερμία προσφέρονταν στους νεκρούς, που πίστευαν ότι τους επισκέπτονταν για να συμετάσχουν στα γεύματα. Η αναπαράσταση των νεκρών γινόταν φορώντας μάσκες, και χορεύοντας έξαλλα. Η γιορτή τέλειωνε με την φραση:

"φευγάτε ψυχές των νεκρών, τα ανθεστήρια τελείωσαν".

Τον δεύτερο αιώνα μ.χ οι Βάκχικες γιορτές εισήχθησαν στην Ρώμη, ονομάστηκαν "Σατουρνάλια", προς τιμήν του Σατούρνου (του Κρονου δηλαδή) και άρχιζαν στις 17 Δεκεμβρίου. Αρχικά τελούνταν θυσίες στον ναό του Θεού, ακολουθούσε γέυμα και διάφορες λαικές εκδηλώσεις και διασκεδάσεις. Κατά την διάρκεια των γιορτών αυτών υπήρχε πλήρη κατάλυση των κοινωνικών κανόνων, οι δούλοι ελευθερώνονταν, μπορούσαν και διακωμοδούσαν τους αφέντες τους, φόραγαν τα ρούχα τους, κ.λ.π. Απο τούς δούλους εκλέγονταν δια κλήρου ένας βασιλιάς που κυβερνούσε προσωρινα τον παράλογο και ανάποδο κόσμο της αποκριάς, που συμβόλιζε την Χρυσή εποχή του Κρόνου όπου όλοι οι άνθρωποι ήταν ίσοι.

Το έθιμο τελικά εάν και καταπολεμήθηκε από την εκκλησία λόγω της εθνικής καταγωγής του, επικράτησε και μάλιστα επεκτάθηκε η χρονική του διάρκεια στις τρείς εβδομάδες του Τριωδίου. Το Τριώδιο για το Χριστιανικό εορτολολόγιο είναι τρείς εβδομάδες πριν από την μεγάλη Σαρακοστή, η οποία αρχίζει από την Καθαρά Δευτέρα έως την Κυριακή των Βαίων.

Βασίλης Χλέτσος

πειράματα των Nazi, στα δίδυμα αδέλφια!

Τα δίδυμα αδέλφια νιώθουν καλύτερα ο ένας τον άλλο, επικοινωνούν μεταξύ τους χωρίς να πουν πολλά ή ακόμα και τίποτα, λειτουργούν σαν πομπός και δέκτης.

Πολλοί θεωρούν οτι μεταξυ διδύμων υπάρχει μια ψυχική και πνευματική επικοινωνία που ίσως αποτελεί την καλύτερη απόδειξη οτι υπάρχουν δυναμεις στον άνθρωπο πέρα από τις γνωστές. Δυστυχώς οι "δυνάμεις" αυτές αποτέλεσαν πεδίο έρευνας για τα άρρωστα μυαλά των Ναζί στο Άουσβιτς που τα μετέτρεψαν σε "ιδανικά πειραματόζωα".Η Eva Mozes Kor, είναι πρόεδρος ενός συλλόγου που μόνο το άκουσμα του ονόματος προκαλεί ανατριχίλα: "Σύλλογος για τα επιζώντα παιδιά από τα εργαστηριακά πειράματα του Άουσβιτς".
Μιλώντας εξήντα τέσσερα χρόνια μετά, δεν μπορεί να ξεχάσει τις φρικαλέες στιγμές που έζησε μαζί με τή δίδυμη αδερφή της Μίριαμ, σε ένα από τα μεγαλύτερα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου βρήκαν το θάνατο πάνω από 2 εκατομμύρια Εβραίοι:


"Πάντα σκεφτόμουν τα δίδυμα αδέλφια που επέζησαν από τα πειράματα του Γιόζεφ Μένγκελε, του αρχίατρου του Άουσβιτς. Και ήθελα να κάνω κάτι για αυτά. Έτσι ίδρυσα το Σύλλογο για αυτά τα παιδιά».Η Eva Mozes Kor (στη φωτογραφία), έφτασε μία ανοιξιάτικη μέρα του 1944 στο στρατόπεδο του Άουσβιτς μαζί με τους γονείς της και τις τρεις αδερφές της. Μόλις αποβιβάστηκαν στην τσιμεντένια πλατφόρμα του σιδηροδρομικού σταθμού, ένας αξιωματικός των SS άρπαξε εκείνη και τη δίδυμη αδερφή της, τη Μίριαμ.Τα δύο κορίτσια ήταν μόλις 10 ετών."Ήμασταν ντυμένες με τα ίδια ακριβώς ρούχα", θυμάται η Eva. "Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ικανοποίηση του αξιωματικού όταν κατάλαβε ότι είμαστε δίδυμες".
Ποιος ήταν ο στόχος των πειραμάτων που έκαναν οι Ναζι στα δίδυμα αδέλφια; Τα δύο κορίτσια βρεθήκαν σε μία ομάδα με άλλα οχτώ ζευγάρια διδύμων και περίμεναν υπομονετικά υπό το άγρυπνο βλέμμα των SS. Στη συνέχεια προστέθηκαν κι άλλα οχτώ ζευγάρια διδύμων. Η περιγραφή της σοκάρει:
"Μας μετέφεραν όλα σε ένα τεράστιο κτίριο όπου μας ζήτησαν να κάτσουμε γυμνά. Αφού μας σημάδεψαν τη σάρκα με ένα αριθμό, μετέφεραν όλα τα δίδυμα ηλικίας από 1 έως 13 ετών σε ένα στρατώνα. Οι άντρες των SS μας είπαν συνοπτικά κάποια πράγματα για το στρατόπεδο και μας εξήγησαν κυνικά το λόγο που μας κράτησε μέχρι τότε ζωντανά: ήμασταν δίδυμα αδέλφια, μοιράζομαστε το ίδιο DNA άρα χρησίμευαμε ως ιδανικά πειραματόζωα. "
Περίπου 1500 δίδυμα αδέλφια χρησιμοποίηθηκαν σε αυτά τα θανάσιμα πειράματα και επέζησαν μόλις 200. Ανάμεσα τους και η Eva, η οποία θυμάται :
"Τα πειράματα γίνονταν τρεις φορές την εβδομάδα και διαρκούσαν 6-8 ώρες. Έπρεπε να καθόμαστε γυμνά στο δωμάτιο, και οι γιατροί των Ναζί μετρούσαν, συνέκριναν και φωτογράφιζαν κάθε μέρος του σώματός μας. Σημείωναν κάθε μας κίνηση."
Γιατί όμως επιλέγονταν τα δίδυμα αδέλφια; Τι τα έκανε πιο ιδανικά πειραματόζωα από δύο απλά αδέλφια; Η απάντηση δια στόματος Eva Mozes Kor:
"Αν ένα από τα δίδυμα αδέλφια πέθαινε εξαιτίας των πειραμάτων, τότε έκαναν μια θανατηφόρα ένεση κατευθείαν στην καρδιά του άλλου και στη συνέχεια έκαναν αυτοψίες στα δύο νεκρά κορμιά. Τα δύο πτώματα ήταν τόσο όμοια που τους επέτρεπαν να εξετάσουν και να συγκρίνουν τα αποτελέσματα την έρευνάς τους μ'έναν "μοναδικό" τρόπο που δεν τους προσέφεραν τα απλά αδέλφια!!"
Μαργαρίτα Τζαγκαράκη

Είσαι χακεράς; έλα στην υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ.

Με απόφαση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, το «ταπεινό» τμήμα Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ασφάλειας γιγαντώνεται και θα λειτουργεί πλέον με διευρυμένο πεδίο ερευνών, στο πλαίσιο μιας νέας υπερ-διεύθυνσης, με αρμοδιότητα το οικονομικό, ηλεκτρονικό και πάσης φύσεως οργανωμένο έγκλημα (από το λαθρεμπόριο καυσίμων και ναρκωτικών, στο trafficking, τα κυκλώματα διακίνησης λαθρομεταναστών, εκβιαστών, ακόμη και τα κυκλώματα παράνομων συνταγογραφήσεων φαρμάκων).Η συνεχής εξέλιξη και «αναβάθμιση» της εγκληματικής δραστηριότητας οδηγεί την κυβέρνηση στην απόφαση να δημιουργήσει μια υπηρεσία, στην οποία θα προσληφθούν από «άπιαστοι» χάκερ, μέχρι επιστήμονες με μεταπτυχιακές σπουδές στο «κυβερνοέγκλημα» και στην οικονομία. Παραπέμποντας στη λειτουργία της αμερικανικής DIA, η νέα υπηρεσία θα ασχολείται με ολόκληρο το φάσμα του οικονομικού-ηλεκτρονικού εγκλήματος, θα φτάνει ωστόσο ακόμη και στον τομέα των τηλεφωνικών υποκλοπών.Σειρά υποθέσεων επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα ίδρυσης μιας τέτοιας αστυνομικής «μονάδας», όπως για παράδειγμα η πρόσφατη αποκάλυψη ότι 3 Αλβανοί που συνελήφθησαν βρέθηκαν με καταθέσεις 45 εκατ. ευρώ, αγνώστου φυσικά προελεύσεως.«Επιστράτευση» πολιτών:

Ηδη, όπως έγινε γνωστό, η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη έλαβε το «πράσινο φως» για τη στελέχωση της συγκεκριμένης Διεύθυνσης με περίπου 100 άτομα «επιστημονικό» προσωπικό για την πρόσληψη στην ΕΛ.ΑΣ., σε «μάχιμες» θέσεις για πρώτη φορά πολιτών.

Οι πληροφορίες του «Εθνους της Κυριακής» αναφέρουν ότι σε πρώτη φάση θα προκηρυχθεί διαγωνισμός για την ένταξη στη Διεύθυνση Ηλεκτρονικού και Οικονομικού Εγκλήματος τουλάχιστον 30 ιδιωτών, οι οποίοι θα πρέπει να έχουν στο ενεργητικό τους μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στο κυβερνοέγκλημα και να μη είναι μόνο «πληροφορικάριοι». Ο λόγος που ο πήχης τοποθετείται ψηλά είναι ένας: Το ηλεκτρονικό έγκλημα απαιτεί ιδιαίτερη εξειδίκευση και πάνω απ' όλα σπουδές στον συγκεκριμένο τομέα.Αλλοι 15 πολίτες επιστήμονες, που θα προσληφθούν επίσης με διαγωνισμό, θα πρέπει να έχουν κάνει οικονομικές σπουδές με μεταπτυχιακούς τίτλους, ώστε να μπορούν να καταπιάνονται χωρίς προβλήματα, με έρευνες στις δαιδαλώδεις «διαδρομές» του οικονομικού εγκλήματος. Γιατί σήμερα οι περισσότεροι αστυνομικοί δεν κατέχουν -και είναι φυσικό- ακόμη και απλά οικονομικά θέματα που απαιτούν εξειδίκευση, όπως μελέτη ισολογισμών, εξέταση λογιστικών βιβλίων κ.ά. Εως τώρα, οι αστυνομικοί ζητούσαν τη βοήθεια των «ράμπο» της ΥΠΕΕ (πρώην ΣΔΟΕ), για να βγάλουν άκρη.
Το «Εθνος της Κυριακής» παρουσιάζει σήμερα επτά από τους τομείς που θα ιδρυθούν και θα λειτουργούν στη νέα υποδιεύθυνση του Οικονομικού-Ηλεκτρονικού Εγκλήματος:

1 Τμήμα Καταπολέμησης της Παιδικής Πορνογραφίας.

2 Τμήμα Διερεύνησης Ηλεκτρονικών Απατών.

3 Τμήμα Ασφάλειας Τηλεπικοινωνιών. Σύμφωνα με τον Νόμο που βρίσκεται σε ισχύ εδώ και τρεις μήνες, η Αστυνομία και όχι η ΑΔΑΕ, θα έχει την ευθύνη της διερεύνησης υποθέσεων τηλεφωνικών υποκλοπών. Η ΑΔΑΕ έχει πλέον συμβουλευτικό χαρακτήρα.

4 Τμήμα Εργαστηρίων. Περισσότερες από 1.000 υποθέσεις στις οποίες υπάρχουν «ηλεκτρονικά» πειστήρια προς διερεύνηση και τεκμηρίωση, έχουν βαλτώσει, αφού οι μόλις τρεις(!) αστυνομικοί που απασχολούνται εκεί, λαμβάνουν υλικό από όλη την Ελλάδα και αδυνατούν να προλάβουν να απαντούν ύστερα από εξέταση (σκληροί δίσκοι, ηλεκτρονικά «ίχνη» κ.λπ.) σε όλες τις Αστυνομικές Διευθύνσεις!

5 Τμήμα Προσωπικού. Θα ρυθμίζει τα του προσωπικού της υπερ-διεύθυνσης (θα είναι κατά 80% αστυνομικοί και 20% πολίτες).

6 Τμήμα Αντιμετώπισης διείσδυσης σε υπολογιστικά συστήματα (κράκινγκ).

7 Τμήμα καταπολέμησης πειρατειών στα λογισμικά συστήματα. Στον τομέα αυτό η χώρα αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα, καθώς κάποιες επιχειρήσεις «ζουν» σε βάρος άλλων με τις κλοπές κωδικών ταινιών κλπ.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο αστυνόμος με το λάπτοπ και το «τμήμα - ταξί»
Η «γνωριμία» των ελληνικών διωκτικών αρχών, και με το πέρασμα των χρόνων και της ελληνικής κοινής γνώμης, με το «ηλεκτρονικό έγκλημα» ξεκίνησε δειλά στα μέσα της δεκαετίας του ΄90 από έναν υπαστυνόμο. Τον αστυνομικό υποδιευθυντή (σήμερα) του τμήματος Ηλεκτρονικών Εγκλημάτων Μάν. Σφακιανάκη.
Οσοι τον γνωρίζουν θυμούνται ότι ήταν ο πρώτος αστυνομικός που το 1995, όταν υπηρετούσε ως υπαστυνόμος στα οικονομικά εγκλήματα, άρχισε να «βλέπει» εγκλήματα στον κυβερνοχώρο.
Οι ανώτεροί του τότε, όπως και συνάδελφοί του, τον κοίταζαν με περιέργεια και δεν είχαν καμία διάθεση να συμμετάσχουν στους προβληματισμούς τους για το νέο έγκλημα που γεννιόταν, προσκολλημένοι σε ό,τι γνώριζαν έως τότε.
Από την τσέπη του
Αφού η Υπηρεσία δεν διέθετε ούτε δραχμή τότε, αγόρασε από την τσέπη του ένα λάπτοπ. Για τέσσερα χρόνια σερφάριζε μόνος του. Και το 1999, όταν υπουργός Δημόσιας Τάξης ανέλαβε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, πληροφορήθηκε τα καθέκαστα και ξεκίνησε η «επάνδρωση» του Τμήματος: δίπλα στον κ. Σφακιανάκη προστέθηκαν μόλις τρεις αστυνομικοί.
Τους έβλεπαν οι συνάδελφοί τους μέσα στην Ασφάλεια και τους φώναζαν χαμογελώντας «τμήμα-ταξί».
Γιατί, όπως εξηγεί ένας αστυνομικός που έζησε την εποχή, «όπως τα ταξί παίρνουν το πολύ τέσσερις επιβάτες, έτσι και το Τμήμα αυτό είχε τέσσερις αστυνομικούς»!
Τα χρόνια πέρασαν και με βάση το 1999, ήρθαν οι αλλεπάλληλες συλλήψεις εγκληματιών του κυβερνοχώρου και εκατοντάδες βραβεία από την Ελλάδα και το εξωτερικό...

ΦΩΦΗ ΓΙΩΤΑΚΗ - ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΡΣΙΩΤΗΣ

MATI ...... Η.... ΒΑΣΚΑΝΙΑ


Με τον όρο βασκανία εννοείται η δυσμενής και ολέθρια ψυχική επίδραση, η οποία εξασκείται τόσο στους ανθρώπους και στα ζώα όσο και στα φυτά αλλά ακόμη και στα αντικείμενα δια του βλέμματος και μόνο από άτομα τα οποία έχουν έμφυτη αυτή τη δύναμη. Έτσι το άτομο που ματιάζει κάνει κακό χωρίς κάποια συγκεκριμένη χειρονομία ή λόγια ή άλλη τελετουργική πράξη και συνήθως χωρίς να το θέλει ή να έχει συνείδηση της πράξεώς του. Αρκεί απλά το γεγονός του θαυμασμού ή της ιδιαίτερης ενασχόλησης και παρατήρησης ή της ύπαρξης ζήλιας στις προθέσεις του ατόμου ώστε να ματιάσει κάποιον ή κάτι.

Πιστεύεται ότι το κακό μάτι ή βασκανία είναι αποτέλεσμα κακόβουλης ή και απλώς ζωώδους μαγνητικής επιδράσεως η οποία είναι αρκετά ισχυρή σε μερικά άτομα. Με άλλα λόγια η βασκανία δεν είναι τίποτε περισσότερο από την ασυνείδητη εκπομπή σε μεγάλη ένταση χαμηλού μαγνητικού δυναμισμού. Ο βασκανηστής συνήθως άτομο προικισμένο με ισχυρή θέληση, μπορεί να επιβληθεί μόνον σε άτομα με ασθενή θέληση, σε άσχημη ψυχική κατάσταση, και γενικά πιο αδύναμα. Πιστεύετε ότι άτομα ηθικά, με υγιή ψυχική και πνευματική κατάσταση, που ζούνε έντιμα και σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, δύσκολα ματιάζονται. Βέβαια, ανέκαθεν πιστεύονταν ότι τα άτομα που μπορούσαν να ματιάσουν παρουσίαζαν κάποια συγκεκριμένα εξωτερικά χαρακτηριστικά π.χ. το πράσινο χρώμα των ματιών και γενικότερα τα ανοικτόχρωμα μάτια, τα μικρά μάτια ή τα σμιχτά φρύδια, ενώ θεωρούνταν ότι οι σαββατογεννημένοι δεν ματιάζονται.

Στην Ελλάδα και ανάλογα με την περιοχή το μάτι θα το συναντήσουμε με διάφορες ονομασίες. Το βάσκαμα ή κακό μάτι στην Θεσσαλία το συναντάμε ως αρμένιασμα, στα Δωδεκάνησα ως ματικό, στην Κρήτη ως λάβωμα, φιαρμός ή θιάρισμα και στη Μάνη ως αποσκασμός.

Η Χριστιανική θρησκεία αν και δέχεται την ύπαρξή της και διαβάζει και ευχές για την εξουδετέρωση της αρνητικής αυτής ενέργειας δεν δέχεται την χρήση άλλων φυλακτών πλην του σταυρού, η πίστη στον οποίο είναι και το όπλο του χριστιανού ενάντια στο κακό μάτι και γενικά σε ό,τι κακό. Η ευχή της βασκανίας έχει ως εξής : «....ο ιατρός και θεραπευτής των ψυχών ημών, η ασφάλεια των εις Σε ελπιζόντων, Σου δεόμεθα και Σε παρακαλούμεν απόστησον, φυγάδευσόν και απέλασον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδον και πάσαν επιβουλήν περιέργειαν Τε πονηράν και βλαβήν και οφθαλμών βασκανίαν...από του δούλου σου, και ή υπό ωραιότητος, ή ανδρείας, ή ευτυχίας, ή ζήλου και φθόνου ή βασκανίας συνέβη αυτός.....κατάπεμψον άγγελον ειρηνικόν, κραταιόν, ψυχής και σώματος φύλακα, ός επιτιμήσει και απελάσει πάσαν πονηράν βουλήν, πάσαν φαρμακείαν και βασκανίαν των φθοροποιών και φθονερών...»

Γενικά σήμερα την βασκανία και την πίστη σε αυτήν θα την συναντήσουμε σε ολόκληρη την υδρόγειο και στις περισσότερες θρησκείες καθώς και αντιβασκανικά τελετουργικά και φυλακτά ακόμη και χειρονομίες. Για παράδειγμα στην Ιταλία και την Γαλλία γίνεται ευρεία χρήση, ως αποτρεπτική του ματιού, της χειρονομίας που σχηματίζεται με τα δάκτυλα του ενός χεριού αν κλείσουμε με τον αντίχειρα τον μεσαίο και τον παράμεσο και κρατήσουμε τεντωμένα τον δείκτη και το μικρό δάκτυλο ( Γραβ. Ιατροσοφία 3, 794). Βέβαια οι χειρονομίες αποτελούν μόνο στιγμιαία προφύλαξη. Την πραγματική προστασία προσφέρουν τα φυλακτά και όπως αναφέρθηκε το ήθος και η κατάσταση του ατόμου.

Η πίστη για την ύπαρξη του κακού ματιού υπάρχει ριζωμένη ακόμη από τους αρχαίους λαούς, Χαλδαίους, Ασσύριους, Ιουδαίους, Αιγυπτίους, Έλληνες και Ρωμαίους μέσω των οποίων επικράτησε σε όλη την Ευρώπη και συνεχίζει ακόμη και σήμερα να διατηρείται στους «πολιτισμένους» λαούς, απασχολώντας ακόμη και την επιστήμη.

Οι αρχαίοι Τριβαλλοί και Ιλλυριοί πίστευαν ότι υπάρχουν βάσκανα πρόσωπα ικανά να προκαλέσουν ακόμη και το θάνατο μόνο με το βλέμμα τους.

Οι Αφρικανοί πιστεύοντας ότι το κακό μάτι μπορεί να προκαλέσει εκτεταμένες καταστροφές ακόμη και να ξηράνει πηγές, να σκοτώσει κοπάδια ολόκληρα ή να μαράνει δέντρα κατέφευγαν στην προστασία τοτέμ. Κατεξοχήν μορφές που προστάτευαν ( και αυτό δεν ισχύει μόνον για τους αφρικανούς αλλά για όλους τους λαούς που πίστευαν και πιστεύουν στην ύπαρξη του κακού ματιού )ήταν τερατόμορφα πλάσματα που προκαλούσαν φόβο και απέχθεια, αλλά και διάφορα ζώα όπως ο ποντικός, ή ύαινα, ο σκορπιός, ο λύκος , ο κόρακας, αλλά και το λιοντάρι , ο γυπαετός λόγω της δύναμης που απέπνεαν. Από το φυτικό βασίλειο αντιβασκανικά θεωρούντο το σκόρδο, η δάφνη, η λευκάκανθα και διάφορα φυτά αποκρουστικά στην μυρωδιά, την αφή, ή την όψη. Από το ορυκτό βασίλειο αντιβασκανικά θεωρούνται ο μαγνήτης, ο σίδηρος, ο ορείχαλκος, η γαλαζόπετρα κ.α. Από όλα αυτά κατασκευάζονταν τα διάφορα χαϊμαλιά ή φυλακτά.

Οι Αιγύπτιοι μεταχειρίζονταν φύλλα παπύρου με μυστηριώδεις γραφές που φορούσαν στα εσώρουχά τους. Οι Πέρσες έκαναν χρήση λωρίδων πάνω στις οποίες χάραζαν ξορκισμούς και έδεναν με αυτές διάφορα μέρη του σώματός τους. Οι Εβραίοι στα αντιβασκανικά φυλακτά τους έγραφαν κομμάτια από την παλαιά διαθήκη και τα φορούσαν είτε σαν περιβραχιόνια στο αριστερό τους χέρι είτε στο κεφάλι τους, επίσης στα φυλακτά τους συναντούμε και παραστάσεις φιδιών. Από τους Εβραίους θα πρέπει να επηρεάσθηκαν και οι Μωαμεθανοί ώστε στα φυλακτά τους συναντούμε ρητά του κορανίου.

Ιδιαίτερη λαογραφική σημασία παρουσιάζει η βασκανία στην αρχαία Ελλάδα γιατί υπάρχουν γραπτές αναφορές σε αυτήν. Αξιοσημείωτο είναι το πόσο απαράλλακτες μεταφέρθηκαν οι δοξασίες αυτές ως τις ημέρες μας. Το «οφθαλμίζειν», και «εποφθαλμίζειν» σήμαιναν ακριβώς ό,τι εννοούμε σήμερα λέγοντας «ματιάζω». Το ματιάστηκε μόνος του πρωτοπαρατηρήθηκε σαν αυτοβασκανία στους αρχαίους Ελληνες. Το μη λες μεγάλο λόγο ελέχθηκε από τον Σωκράτη « μη μέγα λέγε, μη τις βασκανία περιτρέψη τον λόγον τον μέλλοντα» (Πλατ. «Φαίδων» 95Β). Το «χτύπα ξύλο» αντιστοιχεί στο «άπτεσθαι ξύλου». Το «κουφό του διαβόλου το αυτί» είναι το αντιστρόφως ανάλογο του « προσκυνώ Αδράστειαν»( θεότητα του φθόνου και της εκδικήσεως των Αρχαίων). Επίσης έχει διατηρηθεί από την αρχαιότητα το «φτύσε τον κόρφο σου», ή το φτύνω τρεις φορές για να μην σε ματιάξω. Ο Θεόκριτος αναφέρει « ως μη βασκαθώ δε τρις εις εμόν έπτυσα κόλπον». Επίσης ο Αριστοτέλης αναφέρει : «εμπτύει αυτοίς ως μη βασκανθώσιν» ( Αριστ. Απ. 347).

Το να κρεμάνε σκόρδο στην είσοδο του σπιτιού ή του καταστήματος έχει παραμείνει από τα αρχαία χρόνια. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι μερικές αντιβασκανικές για τότε χειρονομίες μεταφέρθηκαν και χρησιμοποιούνται σήμερα ως υβριστικές π.χ. το φασκέλωμα ή η σχετική παραστατική χειρονομία του φαλλού. Υπήρχαν και τότε όπως και σήμερα τρόποι και μέσα διαγνώσεως της βασκανίας όπως το κοίταγμα του λαδιού της καντήλας. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι τρόποι αυτοί μαθαίνονται από συγκεκριμένα άτομα και μεταφέρονται από γενιά σε γενιά με συγκεκριμένους τρόπους για να μην χάσουν την δύναμή τους. Π.χ. πηγαίνει από άντρα σε γυναίκα εναλλάξ, ή από γιαγιά σε εγγόνι.

Συνεχίζοντας την περιήγηση στους αρχαίους Έλληνες ας αναφερθούμε στον μεγάλο ρήτορα της Αντιόχειας τον Λιβάνιο , ο οποίος αναφέρει πολλά περί μαγείας στην αυτοβιογραφία του, και ανάμεσα σε αυτά και το ότι πίστευε στην βασκανία και μάλιστα ότι εκδηλώνεται έντονα σε αυτούς που όλοι επαινούν : «γνώριζα πως κάποιο κακό μάτι (βασκανία τις ) θα κάρφωνε το βλέμμα του στους γιούς σου. Από την φύση του το κακό μάτι καρφώνει όποιον επαινούν οι άλλοι.....ο δαίμονας του φθόνου δεν μπορούσε όμως να ανεχθεί αυτούς τους επαίνους...» (σελ. 281, Έλληνες μάγοι)

Ο Δημοσθένης πολλές φορές και με μεγάλη επιμονή καταγγέλλει την βασκανία που προκαλεί δυστυχία και αποτυχία των προσπαθειών.

Ο Στράβων (63 - 25 π.Χ.) αναφέρει ότι σύμφωνα με τον Αρτεμίδωρο τους Εφεσίους τους είχε συκοφαντήσει ο ιστορικός Τιμαίος ο Ταυρομενέος τον οποίου μάλιστα χαρακτηρίζει ως βάσκανο, δηλαδή κακόβουλο άνθρωπο ο οποίος μπορεί και ματιάζει.

Ο Πλούταρχος αναφέρει στα συμποσιακά μία συζήτηση αναφορικά με αυτούς που έχουν την ικανότητα να προκαλούν βασκανία, ενώ είναι αυτός που αναφέρει και την περίπτωση της αυτοβασκανίας.

Ο Φίλαρχος έλληνας ιστοριογράφος αναφέρει ότι κάποιοι λαοί, που κατοικούν κοντά στον Πόντο, προκαλούν ακόμη και το θάνατο σε παιδιά αλλά και άνδρες με το βλέμμα τους και μόνο.

Ο Δημόκριτος αναφέρει ότι εκπέμπουν τα μάτια του βασκάνου εικόνες που έχουν αισθήσεις και ορμή και φέρνουν μαζί τους τη μοχθηρία και το φθόνο του, επηρεάζοντας και προκαλώντας διαταραχές στον βασκανόμενο.

Κλείνοντας ας αναφερθούμε στο παλαιότερο σωζόμενο Ελληνικό κείμενο που περιγράφει το αποτέλεσμα του κακού ματιού. Η αναφορά γίνεται για τα Αργοναυτικά του Απολλώνιου του Ρόδιου ο οποίος περιγράφει χαρακτηριστικά πως η Μήδεια με το κακό της μάτι κατάφερε να σταματήσει τον Ταλώ, τον χάλκινο άνδρα - ρομπότ που φύλαγε το νησί της Κρήτης, από το να πετάει τεράστιες πέτρες στο καράβι του Ιάσονα εμποδίζοντας τον έτσι να πλησιάσει το νησί. Η Μήδεια, λοιπόν, τραγουδώντας μαγικά τραγούδια, κάλεσε τις θεές του θανάτου, τα μαγικά σκυλιά του Άδη, γονατιστή τα κάλεσε τρεις φορές με προσευχές. Έβαλε το κακό στο νου της και με το κακό της το μάτι έριξε κατάρα στα μάτια του Ταλώ.. «...πατέρα Δία, τρόμος με πιάνει και θαμπώνομαι σαν σκέφτομαι ότι ο φρικτός θάνατος μας βρίσκει όχι μόνο από αρρώστεια ή από λαβωματιά αλλά και από κάποιον που μας κάνει κακό από μακρυά....» (σελ. 187, η μαγεία στον Ελληνικό και Ρωμαϊκό κόσμο)
Rc-Cafe
Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory