Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Sexy Mischa & Titania Lyn





Στριπτιζέζ σε κηδεία


Ένας άντρας, από την Ταϊβάν, προσέλαβε μια στριπτιζέζ να χορέψει στην κηδεία του πατέρα του!

Ο κύριος Cai Ruigong είπε πως είχε υποσχεθεί στο πατέρα του να φέρει μια στριπτιζέζ στην κηδεία του εάν έφτανε πάνω από 100 ετών.

Ο πατέρας του πέθανε στην ηλικία των 103 ετών και έτσι ο γιος κράτησε την υπόσχεση του και έφερε την χορεύτρια που χόρεψε για περίπου 10 λεπτά μπροστά από το φέρετρο του εκλιπόντος!

Ο εκλιπών ήταν ο γηραιότερος του χωριού και άφησε πίσω του πάνω από 100 απόγονους της οικογένειας του.

«Του άρεσε να ταξιδεύει και να πηγαίνει και να βλέπει τις στριπτιζέζ να χορεύουν,» είπε ο γιος του
Rc-Cafe

Αεροφωτογραφίες της πόλης των Δόγηδων … Βενετία

Αεροφωτογραφίες της πόλης των Δόγηδων… Η Βενετία είναι χτισμένη σε πολυάριθμα μικρά νησιά και είναι πολύ δύσκολο να μετακινηθεί κάποιος με αυτοκίνητο ή με άλλο μέσο. Έτσι οι κάτοικοί της χρησιμοποιούν τις γόνδολες για την μετακίνησή τους.
Rc-Cafe









Ανέπτυξε και άλλο στήθος!

Μια γυναίκα από την Κίνα πήρε πολύ περισσότερα από αυτό που ζητούσε όταν "έκανε" επέμβαση για μεγέθυνση του στήθους της.

Η 24-χρονη κοπέλα λίγο καιρό μετά την επέμβαση αισθητικής, σε μια μικρή κλινική, άρχισε να αισθάνεται λίγο παράξενα. Ένα νέο ζευγάρι στήθους είχε άρχισε να "αναπτύσσεται" λίγο πιο πάνω από το στομάχι της.

Η νεαρή δεν πίστευε στα μάτια βλέποντας το νέο στήθος να μεγαλώνει μέρα με την μέρα.
Έτσι λοιπόν αναγκάστηκε να μπει πάλι στο χειρουργείο για τις αφαιρέσουν τα νέα μέλη του σώματος της.

Η κοπέλα ανακάλυψε πως η κλινική που είχε προσφύγει για την πρώτη επέμβαση δεν ήταν εξουσιοδοτημένη να πραγματοποιεί τέτοιες εγχειρήσεις
Rc-Cafe

ο Αζόρ σας είναι μοναδικός!


Για να τον ανακαλύψετε, αρκεί να αξιολογήσετε τα τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά του. Για ένα πράγμα μπορείτε να είστε σίγουροι: ο Αζόρ σας είναι μοναδικός!

Μετά από πολλά χρόνια αμφισβήτησης, σήμερα οι ειδικοί είναι πεπεισμένοι για κάτι που όλοι οι ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων γνώριζαν πάντα. Κάθε σκύλος έχει τη δική του μοναδική προσωπικότητα. Το ίδιο ισχύει και για τις ύαινες, για κάποια πουλιά όπως και για τα χταπόδια. Υπάρχουν οι ιδιότροποι, οι άγριοι, οι φιλήσυχοι, οι επιθετικοί, οι στοχαστικοί...

Ο Σάμιουελ Γκόσλινγκ, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, διαβεβαιώνει ότι οι μελέτες της ανθρώπινης προσωπικότητας βρίσκουν άριστη εφαρμογή και στους σκύλους (βλ. πλαίσιο στις επόμενες σελίδες). Αφού διέκρινε σε αυτούς χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα της ανθρώπινης προσωπικότητας -πλην της αυτοσυνείδησης, την οποία πρακτικά μετράμε με την ικανότητα να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη-, ο Γκόσλινγκ, αφού μελέτησε τις ύαινες ανακάλυψε ανάμεσά τους ατομικές διαφορές. Κάποιες από αυτές αντιδρούν με επιθετικό τρόπο, ενώ κάποιες άλλες υιοθετούν μια πιο φιλειρηνική συμπεριφορά.

Ανάλογες είναι οι παρατηρήσεις και του Ρόλαντ Άντερσον, ερευνητή στο Ενυδρείο του Σιάτλ, ο οποίος τονίζει: «Συνειδητοποιήσαμε πόσο διαφορετικό είναι το κάθε ζώο όταν οι εργαζόμενοι στο ενυδρείο άρχισαν να τα φωνάζουν με ονόματα που επέλεξαν βάσει της προσωπικότητάς τους».

Παζλ με ουρά
Οι πρώτες μελέτες για την προσωπικότητα των σκύλων ξεκίνησαν πριν από είκοσι χρόνια. Σήμερα οι ειδικοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι κάθε άτομο είναι καρπός ενός μωσαϊκού παραγόντων. Για να κατανοήσουμε έναν σκύλο πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τρία διαφορετικά γνωρίσματα: τη συμπεριφορά, δηλαδή το πώς αντιδρά στα ερεθίσματα, τη γνωστική συνιστώσα, δηλαδή πόσο γρήγορα αντιλαμβάνεται τη σημασία ενός σήματος, και τη συναισθηματική συνιστώσα, δηλαδή πόσο εκδηλωτικός ή συνεσταλμένος είναι. Εν γένει δέχεται επιδράσεις από τη ράτσα του, από τα βιώματά του ?πού γεννήθηκε και πώς μεγάλωσε? και από την ιδιοσυγκρασία, την ψυχολογική του κατάσταση και το φύλο του. Όλα αυτά τα στοιχεία μαζί διαμορφώνουν την προσωπικότητά του.

Διαφορετικοί από κούνια
Τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας κάθε σκύλου εκδηλώνονται από τις πρώτες στιγμές της ζωής του. Κατά τη γέννα εύκολα κάποιος μπορεί να αναγνωρίσει εξ όψεως τον δειλό, τον θαρραλέο, τον ζωηρό ή τον ήσυχο. Οι διαφορετικοί χαρακτήρες έχουν ήδη διαμορφωθεί από τις πρώτες ημέρες ζωής και αποκλίνουν ακόμη περισσότερο μετά από μήνες ανάλογα με τα βιώματά του και από τον τρόπο προσέγγισης από τον ιδιοκτήτη του.
Ο Κόνραντ Λόρεντζ, πατέρας της εθολογίας, στο βιβλίο O Άνθρωπος Συναντά τον Σκύλο (Man Meets Dog) περιγράφει τις εμπειρίες του για όλα τα κατοικίδια που πέρασαν από τα χέρια του. Ο αγαπημένος του σκύλος «αν είχε κάνει κάποια ζημιά και το ήξερε, φαινόταν ξεκάθαρα ότι δεν είχε ήσυχη τη συνείδησή του^ προσπαθούσε λοιπόν με κάθε τρόπο να με εξευμενίσει ζητιανεύοντας χάδια». Αναφερόμενος σε ένα μπασέ ονόματι Κρόκι, «πραγματική καρικατούρα σκύλου», τόνιζε: «Ήταν ένας σκύλος κυριευμένος από την υπερβολική αγάπη για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Δυστυχώς, του ήταν εντελώς αδιάφορο ποιος το αντιπροσώπευε κάθε φορά!». Κάνει λόγο επίσης και για την πρώτη του σκύλα τσοόυ τσόου, την οποία δώρισε στη σύζυγό του ενώ αρχικά την είχε εμπιστευτεί σε μια ξαδέρφη του: «Δεν χρειάστηκε πάνω από μία εβδομάδα για να αποκτήσει εμμονή μαζί της, πράγμα που φυσικά στέρησε από το δώρο την αξία του? Ακόμη και μετά από χρόνια, ήταν σε θέση να μας εγκαταλείψει για να ακολουθήσει την ξαδέρφη μου!».

Αφύσικη επιλογή
Πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός σκύλου παίζει η ράτσα και ο βαθμός σύνδεσής της με τον λύκο, κοινό πρόγονο όλων των σκύλων. Όσοι σκύλοι μοιάζουν περισσότερο με τον λύκο δυσκολεύονται να κοινωνικοποιηθούν και να συνάψουν σχέσεις με τον άνθρωπο. Για παράδειγμα, ο τσεχοσλοβάκικος λύκος ωριμάζει πιο αργά και εκδηλώνει σημαντικές δυσκολίες στις σχέσεις του. Ακόμη και σε επαφή τόσο με ανθρώπους όσο και με σκύλους, χάνει την κοινωνική του ιδιότητα κατά την εφηβεία. Ο λύκος κοινωνικοποιείται από νεογνό, όταν όμως φτάσει στη σεξουαλική ωριμότητα αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως διαφορετικό είδος και ενίοτε ως εχθρό.
Η γενετική αυτή κληρονομιά καλλιεργείται με την ανθρώπινη παρέμβαση. Σε κάποιες ράτσες, όπως σε αυτές που έχουν επιλεγεί για τις κυνομαχίες, ο άνθρωπος αναδεικνύει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά και καταστέλλει κάποια άλλη. Ο ριτρίβερ, θηραματοφόρος σκύλος, δεν θα είναι ποτέ καλός στο να ξετρυπώνει τη λεία. Το ίδιο και το κυνηγετικό σέτερ, που δεν θα φέρει ποτέ πίσω το σκοτωμένο ζώο. Ακόμη και οι εκτροφείς, στην προσπάθειά τους να βελτιώσουν τις ράτσες, μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα στην υγεία τους. Οι γερμανικοί ποιμενικοί υποφέρουν από μια ανωμαλία στο ισχίο και στην προσπάθεια να εξαλειφθεί αυτό το ελάττωμα προκύπτουν δειλά ζώα.

Από τον λύκο, στον σκύλο
Ακριβώς όπως στον άνθρωπο, έτσι και στους σκύλους η εμπειρία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους. Στη διαδικασία αυτή συμβάλλουν όλα τα ερεθίσματα που δέχεται το κουτάβι από τον τρίτο μήνα ζωής του, περίοδος που συμπίπτει με το τέλος της κοινωνικοποίησής του. Η εφηβεία είναι η τελευταία περίοδος κατά την οποία αλλάζει η συμπεριφορά ενός σκύλου. Ακολουθεί η περίοδος της ωριμότητας, λιγότερο ή περισσότερο σύντομη. Οι μικροί σκύλοι εντάσσονται στους κόλπους της οικογένειας τόσο των ανθρώπων όσο και των σκύλων και γύρω στον έκτο ή έβδομο μήνα αναλαμβάνουν μια καθορισμένη θέση στην κλίμακα της ιεραρχίας. Από την άλλη, οι μεγαλόσωμοι σκύλοι όπως οι ποιμενικοί προσδιορίζουν τον ρόλο τους πιο αργά, μέχρι την ηλικία των δύο έως δυόμισι ετών.
Τα βιώματα των σκύλων κατά τους πρώτους σημαντικούς μήνες ζωής τους φαίνονται και από το ότι κάποιες διαταραχές συμπεριφοράς έχουν τις ρίζες τους σε αυτή ακριβώς την περίοδο. Κάποιοι σκύλοι είναι πολύ δειλοί λόγω του Συνδρόμου Αισθητήριας Στέρησης, της έλλειψης εμπειριών κατά τους τρεις πρώτους μήνες. Σε χειρότερες περιπτώσεις η πάθηση εκφράζεται με την ανικανότητα να αποδεχτούν κάποια άτομα ή με φοβία για συγκεκριμένους ήχους.

Οι βαθμίδες της προσωπικότητας
Όποιοι και αν είναι οι παράγοντες που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα ενός σκύλου, οι μελέτες του Σάμιουελ Γκόσλινγκ επιβεβαίωσαν ότι η ράτσα δεν αποτελεί παρά ένα από τα πολλά στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Απόδειξη; Υπάρχουν νωθρά ντόμπερμαν όπως υπάρχουν και επιθετικά σκυλιά Δαλματίας...
Δεν μένει παρά να επιχειρήσουμε να αναγνωρίσουμε τα στοιχεία-κλειδιά της προσωπικότητας ενός σκύλου (βλ. πλαίσιο πάνω), η οποία αποδεικνύεται πολύ πιο απλή από την ανθρώπινη.
Αρχικά κάθε σκύλος επιδιώκει ενστικτωδώς να ενταχθεί σε ένα από τα επίπεδα ιεραρχίας που περιλαμβάνει τόσο τους άλλους σκύλους όσο και τους ανθρώπους. Αυτή η επιλογή του είναι το πρώτο χαρακτηριστικό που πρέπει να εξετάσουμε προκειμένου να κατανοήσουμε την προσωπικότητά του. Υπάρχει ο κυριαρχικός σκύλος, ο οποίος είναι τολμηρός, εξωστρεφής και θέλει να είναι αυτός ο αρχηγός^ υπάρχει όμως και ο υποταγμένος, που είναι πιο δειλός.
Μεταξύ των ηγετών διακρίνουμε εκείνους που είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, τους ήσυχους και στοχαστικούς, όπως και τους πιο θρασείς, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται τα όριά τους. Υπάρχουν και τα αιώνια κουτάβια που «χιμούν» πάνω σε οποιοδήποτε ερέθισμα. Ανάμεσα στους σκύλους που είναι γεννημένοι υποταγμένοι, κάποιοι αποδέχονται τη θέση που έχουν στην οικογένεια που τους υιοθέτησε, άλλοι αποτραβιούνται, ενώ κάποιοι τρομοκρατούνται πολύ εύκολα. Συμπέρασμα; Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε όλους τους τετράποδους φίλους μας με τον ίδιο τρόπο, αφού είναι διαφορετικοί μεταξύ τους. Έτσι, ακόμη και αν βάλουμε τα δυνατά μας για να τους κατανοήσουμε και να τους εντάξουμε σε μια κατηγορία, πάντα θα υπάρχει κάτι που θα μας ξεφεύγει
Rc-Cafe

Καφές από ..... 600 ευρώ το κιλό

Καφές από κόπρανα μοσχογαλής προσφέρει γκουρμέ απολαύσεις



Τζακάρτα


Περί ορέξεως ουδείς λόγος. Λάτρεις του καφέ πληρώνουν έως και 600 ευρώ το κιλό για το σπάνιο χαρμάνι «κόπι λούβακ», το οποίο παράγεται από μισοχωνεμένους κόκκους καφέ που συλλέγονται από τα περιτώματα μοσχογαλών.

Όπως αναφέρει Το Βήμα της Μ.Τετάρτης, Ινδονήσιοι αγρότες περιπλανώνται στα νησιά Ιάβα, Σουμάτρα και Σουλαουέζι για να εντοπίσουν τα πολύτιμα κόπρανα και να παράγουν μόλις 230 κιλά κόπι λούβακ ετησίως.

Οι μισοχωνεμένοι σπόροι απομονώνονται από την κοπριά, καθαρίζονται και καβουρδίζονται, για να δώσουν ένα μοναδικό, πρωτότυπο άρωμα.

«Έχει διαπιστωθεί ότι το γαστρικό υγρό, τα οξέα και τα ένζυμα φτάνουν στο εσωτερικό του κόκκου και διασπούν τις πρωτεΐνες. Έτσι απελευθερώνονται αμινοξέα, τα οποία με το καβούρδισμα θερμαίνονται, αντιδρούν με άλλα συστατικά και το αποτέλεσμα είναι μια γεύση διαφορετική από εκείνη που έχουμε συνηθίσει στους κοινούς καφέδες» εξηγεί ο Μάσιμο Μαρκόνε, χημικός τροφίμων στο Πανεπιστήμιο Welp στον Καναδά.

Το τελικό άρωμα, ωστόσο, εξαρτάται από τη δίαιτα που ακολουθεί η κάθε μοσχογαλή και από την ποικιλία καφέ που προτιμάει. Συνήθως τρέφεται με την ποικιλία ρομπούστα, καθώς οι φυτείς με την ποικιλία αράμπικα καταστράφηκαν στην Ινδονησία το 1878.

Ο κόπι λούβακ είναι ήδη εξαιρετικά σπάνιος και γίνεται όλο και σπανιότερος. Οι παραγωγοί -που σπανίως παραδέχονται ποια είναι η πρώτη ύλη τους- συναντούν δυσκολίες εξαιτίας του εμφύλιου πολέμου που συνεχίζεται στη Σουμάτρα, και το κέρδος τους ούτως ή άλλως είναι μικρό. Τα 125 γραμμάρια κόπι λούβακ, που στοιχίζουν 75 δολάρια στους δυτικούς γκουρμέ καταναλωτές, αποφέρουν στον Ινδονήσιο μόλις 1,30 δολάρια.
Rc-Cafe

Καλή τύχη κύριε Gorsky!


Eνα πραγματικό γεγονός που εχει έρθει στην επιφάνεια. Η ιστορία που ακολουθεί είναι πέρα για πέρα αληθινή(απ’ότι λενε).

Στις 20 Ιουλίου του 1969, ως κυβερνήτης της σεληνακάτου του Apollo 11, ο
Neil Armstrong ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε πόδι στο φεγγάρι. Οι
πρώτες του λέξεις αφού έκανε τον πρώτο του περίπατο στη Σελήνη ήταν:
"Αυτό είναι ένα μικρό βήμα για μένα, είναι όμως ένα μεγάλο βήμα για την
ανθρωπότητα".

Οι λέξεις αυτές, μεταδόθηκαν μέσω τηλεόρασης στη Γη και τις λέξεις αυτές
άκουσαν εκατομμύρια κόσμου. Μόλις πριν ξαναμπεί όμως στη σεληνάκατο,
έκανε την εξής αινιγματική παρατήρηση:
"Καλή τύχη κύριε Gorsky"

Πολλοί από τη NASA θεώρησαν ότι ήταν μια τυπική παρατήρηση, που
απευθυνόταν σε κάποιο Ρώσο κοσμοναύτη. Όμως, μετά από έλεγχο που έκαναν,
δε βρήκαν κανέναν Gorsky ούτε στα Ρώσικα ούτε στα Αμερικάνικα διαστημικά
προγράμματα. Και όπως πέρναγαν τα χρόνια, όλο και περισσότεροι απορούσαν
για το νόημα της φράσης "Καλή τύχη κύριε Gorsky".

Ο Armstrong δεν απαντούσε, ποτέ, μόνο χαμογελούσε...
και η κυρία Gorsky. Όπως πήγαμε να μαζέψουμε τη
μπάλα, άκουσα την κυρία Gorsky να φωνάζει στον κύριο Gorsky:
"Στοματικό;;;; Θα σου κάνω στοματικό όταν το κωλόπαιδο από δίπλα ανέβει
στο φεγγάρι!!"
Rc-Cafe

Η δύναμη της θέλησης ..... με όραμα


Τυφλός Βρετανός πιλότος ,πέρασε στην ιστορία. Απογειώθηκε από το Λονδίνο στις 7 Μαρτίου και σήμερα προσγειώθηκε στο Σίδνευ της Αυστραλίας

Τυφλός Βρετανός πιλότος ,πέρασε στην ιστορία. Απογειώθηκε από το Λονδίνο στις 7 Μαρτίου και σήμερα προσγειώθηκε στο Σίδνευ της Αυστραλίας. Μόνη του βοήθεια, τα όργανα ναυσιπλοΐας που "μιλάνε" σε τυφλούς. Φανερά συγκινημένος, δήλωσε πως στόχος του ήταν να συγκεντρώσει ένα εκατομμύριο δολάρια, τα οποία θα διατεθούν σε άτομα με προβλήματα όρασης που ζουν σε υπανάπτυκτες χώρες
Rc-Cafe

Ferrari Enzo από …Gemballa!

Η Gemballa Mig-U1 των 700 ίππων
Έχετε μια Ferrari Enzo και δεν ξέρετε πώς να κάνετε τους φίλους σας να χάσουν τον ύπνο τους; Είναι πολύ απλό. Αναθέτετε στον οίκο Gemballa που μας έχει συνηθίσει στις Porsche Cayenne των 700 ίππων να της «φορέσει» το πακέτο που βλέπετε στη φωτογραφία!
Το δημιούργημα που βλέπετε ο οίκος Gemballa από τη Στουτγκάρδη το ονομάζει Mig-U1, και όπως είναι ολοφάνερο βασίζεται στη Ferrari Enzo. Αν λοιπόν και εσείς έχετε μια «κοινότυπη» Enzo και δεν ξέρετε πώς να την κάνετε να ξεχωρίσει, ο γερμανικός οίκος θα αναλάβει να την κάνει ταχύτερη, πιο σκληρή πιο χαμηλή και πιο φαρδιά. Συγκεκριμένα, η Mig-U1 έχει ιπποδύναμη που από τους 660 ίππους της κανονικής έκδοσης ανέβηκε στους 700 ίππους, ενώ αλλαγές υπάρχουν επίσης σε ανάρτηση και φρένα. Υπάρχει πληθώρα αεροδυναμικών βοηθημάτων με τα εμπρός να προσφέρουν 35 κιλά επιπλέον δύναμης στον εμπρός άξονα, ενώ πίσω υπάρχει αεροτομή που χαμηλώνει μετά τα 120 χ.α.ω. και προσφέρει επιπλεόν 80 κιλά δύναμης στον πίσω άξονα. Επίσης υπάρχει και ήλεκτρο-υδραυλική ανάρτηση που ανυψώνει κατά 45 χιλ. το εμπρός μέρος για να μη βρίσκει στα διάφορα εμπόδια. Το κερασάκι στην τούρτα βέβαια είναι ότι για να πατάει ακόμη καλύτερα στο δρόμο, η Mig-U1 έχει φαρδύτερα μετατρόχια κατά 80 χιλ. εμπρός και κατά 100 χιλ. πίσω! Ο οίκος ανακοίνωσε ότι θα κατασκευαστούν μόνο 25 κομμάτια, και ότι κανένα δεν θα είναι ίδιο με κάποιο άλλο.

ΣΙΑΤΣΟΥ

Το "Σιάτσου" είναι ιαπωνική λέξη (shi:δάκτυλο, atsu:πίεση) και σημαίνει πίεση με τα δάκτυλα. Η τεχνική αυτή της μάλαξης ή πίεσης γίνεται για χαλάρωμα, κατευνασμό πόνων μυϊκών συσπάσεων, συμπτωμάτων ασθενειών και στρες. Η εφαρμογή του Σιάτσου δεν απαιτεί βελόνες, παρά μόνο τα χέρια του θεραπευτή. Τα αποτελέσματα εξαρτώνται από τη διοχέτευση της ενέργειας που γίνεται από το θεραπευτή στο θεραπευόμενο μέσα από τις ρώγες των δακτύλων και κυρίως του αντίχειρα. Οι πιέσεις έχουν ρυθμό σταθερό. Κάθε σημείο πιέζεται 3 φορές, προκαλώντας ένα αίσθημα μεταξύ ευχαρίστησης και πόνου. Οι πιέσεις ακολουθούν μία σπειροειδή κίνηση και εξασκούνται σε ειδικά σημεία του σώματος που είναι: σημεία βελονισμού, ειδικά σημεία μυών, νεύρων, οστών, αιμοφόρων και λεμφικών αγγείων και ενδοκρινών αδένων.

Το παραδοσιακό ιαπωνικό Σιάτσου γίνεται στο πάτωμα πάνω σε στρώμα από φυτικά συστατικά. Εφαρμόζεται σε ολόκληρο το σώμα μέχρι τα δάκτυλα των ποδιών. Ανάλογα με την περίπτωση του δέκτη, μπορεί να κρατήσει από 30-60 λεπτά. Το Σιάτσου έχει πολύ καλά αποτελέσματα σε περιπτώσεις στρες, μυοσκελετικούς πόνους (αυχενικό σύνδρομο, οσφυαλγία) και μυϊκές συσπάσεις (πιασίματα). Μπορεί ακόμη να εφαρμοστεί με καλά αποτελέσματα σε όλες τις περιπτώσεις όπου εφαρμόζεται ο βελονισμός (π.χ. πονοκεφάλους, νευραλγίες), αλλά και σε άλλα προβλήματα όπως απλά ψυχολογικά προβλήματα, άγχος, κόπωση, δυσπεψία, δυσκοιλιότητα. Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι δεν χρειάζεται να υπάρχει ασθένεια για να γίνει το Σιάτσου.

Σε απόλυτα υγιή άτομα μπορεί να βοηθήσει (προληπτικά) στην κυκλοφορία της ενέργειας που υπάρχει στους μεσημβρινούς του σώματός μας. Κάνοντας κάποιος για αρκετό καιρό Σιάτσου, αρχίζει να συνειδητοποιεί αυτή τη βιοενέργεια ή ηλεκτρομαγνητική ενέργεια, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνδέεται με την κανονική ροή των ηλεκτρικών παλμών μέσω του συμπαθητικού νευρικού συστήματος.

Τα σημεία πίεσης του Σιάτσου είναι 365 και λέγονται TSUBO. Είναι σημεία όπου συσσωρεύεται ένταση και γι' αυτό μπορεί να είναι επώδυνα κατά την πίεση. Αυτό συμβαίνει, όταν ένα από τα όργανα του σώματος δεν λειτουργεί καλά, οπότε χαλάει η ισορροπία του οργανισμού και η ενεργειακή ροή γίνεται ακανόνιστη. Τότε αρχίζουν να εμφανίζονται λιμνάζοντα σημεία όπου συσσωρεύεται η ενέργεια κατά μήκος των μεσημβρινών.

Τα αίτια που μπορούν να προκαλέσουν μπλοκαρίσματα της ενέργειας και δυσλειτουργία του σώματος (συνεπώς και ασθένεια) είναι ποικίλα: λανθασμένη διατροφή, έλλειψη άσκησης, υπερκόπωση νου και σώματος, μπλοκαρίσματα συναισθηματικά και πνευματικά κ.ά. Τα πρώτα συμπτώματα από έλλειψη σωστής ενεργειακής ροής στη σπονδυλική στήλη είναι: πονοκέφαλοι, δυσκοιλιότητα, αϋπνίες, υπολειτουργία στη χολή, στο συκώτι, νεφρά, έντερα, γεννητικά όργανα, πόνοι στα πόδια, πόνοι στον αυχένα και στα χέρια, ψυχολογικά προβλήματα.

Σκοπός του Σιάτσου, όπως και του βελονισμού, είναι η εξισορρόπηση των ενεργειών YIN-YANG μέσα στο σώμα μας που έχουν διαταραχθεί, προκαλώντας ένταση, πόνο ή λειτουργική ανωμαλία. Οι προϋποθέσεις για την επιτυχία του Σιάτσου είναι η επιθυμία να βοηθήσουμε, η συνειδητή διοχέτευση της ενέργειας, ο ήρεμος νους, η συγκέντρωση κατά την εφαρμογή των πιέσεων και μία ευαισθησία στα χέρια. Ο κατάλληλος χώρος για την εφαρμογή του Σιάτσου έχει απαλό φωτισμό, ήρεμη μουσική, ελαφριά αρώματα, θερμοκρασία γύρω στους 22 βαθμούς Κελσίου. Τέλος πρέπει να αφαιρούνται όλα τα μεταλλικά αντικείμενα και πρέπει ο θεραπευτής να συντονιστεί ψυχικά με τον θεραπευόμενο.

Μία αποτελεσματική θεραπεία Σιάτσου πρέπει να αρχίζει με την εφαρμογή πίεσης σε όλα τα πρόσθια σημεία. Ενώ όταν θεραπεύεται μία συγκεκριμένη ασθένεια, η προσοχή πρέπει να συγκεντρωθεί στα σημεία που είναι πιο κοντά στο μέρος που πονά, αλλά συχνά ωφελεί και η πίεση που εξασκείται σε μακρινά σημεία (π.χ. στα πέλματα των ποδιών για τις βλάβες των νεφρών ή στο αριστερό χέρι για την ενίσχυση της καρδιάς). Παράδειγμα θεραπείας πονοκεφάλου: Ενισχύουμε τη ροή του αίματος πιέζοντας τα σημεία του κεφαλιού, τα σημεία των κροτάφων και του λαιμού δεξιά και αριστερά. Τα σημεία αυτά βοηθούν επίσης στην εξουδετέρωση της διανοητικής κούρασης και στην αναζωογόνηση της ικανότητας συγκέντρωσης, κάνοντας πιο ευχάριστη την εργασία. Μετά απ' όλα αυτά βλέπουμε καθαρά ότι ο ανατολικός τρόπος θεραπείας διαφέρει από το σύγχρονο δυτικό τρόπο.

Όταν το Σιάτσου και ο βελονισμός χρησιμοποιούνταν ευρύτερα στην Ανατολή (κυρίως στην Κίνα), οι γιατροί πληρώνονταν από την κοινότητα όσο καιρό οι πελάτες τους ήταν υγιείς. Γι' αυτό ήταν συμφέρον του γιατρού να χρησιμοποιεί κυρίως προληπτικές θεραπείες. Επίσης οι Ανατολικοί γιατροί εξέταζαν τους πελάτες τους πιο ολοκληρωμένα, συμβουλεύοντάς τους για την προσωπική, επαγγελματική και δημόσια ζωή τους, για τη στάση και τη δίαιτά τους, δίνοντας επίσης φυσικές ιατρικές συμβουλές. Υπήρχε η αντίληψη ότι κάθε άτομο είναι σώμα, ψυχή, νους και το να δοκιμάσεις να θεραπεύσεις μόνο μία όψη αυτού του από 3 μέρη αποτελούμενου οργανισμού είναι καταδικασμένο σε αποτυχία. Ένας νους νευρικός θα προκαλέσει αρρώστια στο σώμα, και ένα άρρωστο δεν θα αφήσει το νου να σκεφτεί καθαρά. Έτσι το άτομο πρέπει να ληφθεί υπόψη ως σύνολο για τη θεραπεία από μια ασθένεια.

Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η στάση που κρατούσαν οι παραδοσιακοί γιατροί, οι γιατροί που χρησιμοποιούσαν τις εναλλακτικές θεραπείες. Οι γνώσεις αυτές αν συνδυαστούν με τις γνώσεις και τις σύγχρονες ανακαλύψεις και επιτεύγματα της Δύσης, μπορούν να προσφέρουν πολλά στην ανθρωπότητα. Κλείνοντας το θέμα θα ήθελα να τονίσω ότι είτε είμαστε άρρωστοι είτε υγιείς, οι παραπάνω γνώσεις και τεχνικές για τους εναλλακτικούς τρόπους διάγνωσης και θεραπείας, αν τους χρησιμοποιήσουμε στην πράξη, μπορούν να μας βοηθήσουν να ζήσουμε μία πιο ολοκληρωμένη και υγιή ζωή (σε όλα τα επίπεδα του ανθρώπου: σωματικό, ενεργειακό, ψυχολογικό, νοητικό). Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να εξασφαλιστεί κάποιος από τον πόνο με μέσα όπως τα φάρμακα ή η εγχείρηση, όταν το σώμα του έχει φτάσει σ' αυτό το βαθμό ανάγκης για θεραπεία, αλλά μπορεί ακούγοντας προσεκτικά τον εαυτό του να αποφύγει να φτάσει στο σημείο μιας τέτοιας αναγκαστικής επιλογής, γιατί κάθε άτομο έχει μέσα του την ικανότητα να είναι ο "γιατρός" του εαυτού του.

rc-cafe

Με ύψος μόλις 84 εκατοστά .... ο πιο δυνατός νάνος στον κόσμο

Ο πιο δυνατός νάνος στον κόσμο


Με ύψος που φτάνει μόλις τα 84 εκατοστά, ο Ινδός Aditya Dev, ή αλλιώς Romeo, είναι ο πιο κοντός αρσιβαρίστας του κόσμου. Ο Romeo που ζυγίζει μόλις 9 κιλά, γυμνάζεται εδώ και 2 χρόνια και πιστεύει ότι μπορεί πλέον να θεωρείται ο δυνατότερος νάνος στον κόσμο. Πλήθος κόσμου μαζεύεται καθημερινά στο γυμναστήριο όπου γυμνάζεται ο Romeo, για να δουν από κοντά την προπόνηση του μικρόσωμου άνδρα. Δείτε μερικές πόζες του καθώς και τον προπονητή του, Ranjeet Pal.

RC-cafe

Ο κηπουρός που δεν άργησε ποτέ


Επιβραβεύθηκε 63χρονος κηπουρός επειδή δεν έχει αργήσει ποτέ στη δουλειά του.Έλαβε ως ανταμοιβή 50.000 ντιράμ (13.600 ευρώ)

Με 50.000 ντιράμ (13.600 ευρώ) επιβραβεύθηκε από τον κυβερνήτη του Ντουμπάι ένας 63χρονος κηπουρός από το Πακιστάν, επειδή εδώ και 28 χρόνια που δουλεύει στο εμιράτο πηγαίνει πάντα στην ώρα του στη δουλειά του.

Το χρηματικό έπαθλο που έλαβε ο Μοχάμαντ Ναζίερ ισοδυναμεί με 49 μισθούς του, γράφει η εφημερίδα "Emirates Today".

"Είχα αναγκαστεί να πάρω κάποια δάνεια για να πληρώσω για τους γάμους και την εκπαίδευση των παιδιών μου. Τώρα θα ξεπληρώσω τα χρέη μου και θα κρατήσω και κάποια χρήματα για το μέλλον", σημείωσε ο Ναζίερ, ο οποίος έχει πάρει άδεια μόνο μία φορά στην 28χρονη εργασία του στο δήμο του Ντουμπάι και αυτό για να υποβληθεί σε εγχείρηση.

"Το βραβείο αυτό σημαίνει πολλά για μένα", πρόσθεσε ο 63χρονος και κατέληξε: "Μου το έστειλε η χάρη του Θεού"
Rc-Cafe

ρολόι για τρελούς......


Γιατί ρολόι για τρελούς; Η εξήγηση είναι απλή. Αυτό το ρολόι κοστίζει 300.000 δολάρια και δεν λέει καν την ώρα αλλά μόνο σας πληροφορεί αν ο ήλιος έχει βγει ή όχι, κάτι που γνωρίζετε, εκτός αν ζείτε σε λαγούμι.

Ποιοι θα έδιναν όμως ένα τόσο μεγάλο ποσό για να μάθουν κάτι που ήδη ξέρουν, αν είναι μέρα ή νύχτα; Δυστυχώς πολλοί γιατί το ρολόι ξεπούλησε μέσα σε 48 μόλις ώρες.

Μάλλον αρκετός κόσμος έχει πολλά λεφτά που δεν ξέρει τι να τα κάνει. Κρίμα γιατί είχαμε πολύ καλύτερες προτάσεις να κάνουμε για να ξοδέψετε 300.000 δολάρια
Rc-Cafe

Sexy Young Jeans Ass





Το χιούμορ έχει τη δική του επιστήμη

Το χιούμορ έχει τη δική του επιστήμη. Ακόμα και στα αστεία, γυναίκες και άνδρες αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, η οποία βασίστηκε σε πειράματα και μελέτη του εγκεφάλου.

Όπως διαπίστωσε, οι γυναίκες χρησιμοποιούν περισσότερη εγκεφαλική ενέργεια και χρειάζονται περισσότερο χρόνο σε σχέση με τους άνδρες για να "πιάσουν" ένα αστείο, αλλά, μόλις το καταλάβουν, το απολαμβάνουν πιο πολύ.

Επιπλέον, αντίθετα, με τους άνδρες, δύσκολα θα γελάσουν με μια "κρυάδα", καθώς αναζητούν ποιότητα στο χιούμορ.

Η έρευνα έγινε από επιστήμονες του πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνιας, υπό τον καθηγητή Άλαν Ράις, διευθυντή του Κέντρου Διεπιστημονικών Ερευνών στις Επιστήμες του Εγκεφάλου, σύμφωνα με τους "Τάιμς του Λονδίνου". Οι ερευνητές, με τη βοήθεια μαγνητικών τομογραφιών λειτουργικού συντονισμού (fMRI), μελέτησαν τους εγκεφάλους δέκα ανδρών και δέκα γυναικών, στους οποίους έδειξαν διάφορα αστεία ή αδιάφορα καρτούν και, ανάλογα με το πόσο αστεία τους φάνηκαν, τους ζήτησαν πατήσουν ορισμένα κουμπιά.

Το πείραμα έδειξε ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούν περισσότερα τμήματα του εγκεφάλου τους, ιδίως του προμετωπιαίου φλοιού (που ελέγχει την ερμηνεία του λόγου και την σε βάθος ανάλυση), από ό,τι οι άνδρες, για να "επεξεργαστούν" ένα αστείο και, παράλληλα, έχουν εκ των προτέρων λιγότερη αναμονή ότι θα το βρουν αστείο.

Επίσης, όπως διαπιστώθηκε, αντιδρούν στο αστείο με μια ελαφριά χρονική υστέρηση σε σχέση με τους άνδρες, αλλά το απολαμβάνουν περισσότερο. Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι γυναίκες φαίνεται να προτιμούν το πιο εξεζητημένο και "σοφιστικέ" χιούμορ και χρησιμοποιούν πιο πολύπλοκες εγκεφαλικές λειτουργίες για να αναλύσουν ένα αστείο.

Από την άλλη, στους άνδρες ένα αστείο ενεργοποιεί περισσότερο, όχι τον προμετωπιαίο φλοιό, αλλά τον επικλινή πυρήνα (το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που εμπλέκεται στην ανταμοιβή και την ευχαρίστηση). Έτσι, οι άνδρες περιμένουν εκ των προτέρων να γελάσουν με το αστείο, αλλά όταν το δουν ή το ακούσουν, μετά πέφτουν πιο απότομα σε… κατάθλιψη
Rc-Cafe

Βρείτε πόσο ταιριάζετε.

erwtometro
Βρείτε πόσο ταιριάζετε. Το Ερωτόμετρο είναι ένα πολύ προχωρημένο τεστ που βασίζεται στη νουμερολογία και υπολογίζει πόσο ταιριάζεις με το άτομο που σου αρέσει και τι πιθανότητες έχετε να παραμείνετε μαζί. Και φυσικά παίζεις με δική σου ευθύνη!

Rc-Cafe

Bertone Mantide: O ιππότης της Σανγκάης

Το Bertone Mantide δεν είναι ένα supercar που περιμένεις να δεις στο δρόμο. Για την ακρίβεια, όσοι δεν επισκέφθηκαν το σαλόνι αυτοκινήτου της Σανγκάης θα αρκεστούν σε μερικές μονάχα φωτογραφίες, μιας και είναι concept car χωρίς ψευδαισθήσεις ότι πρόκειται να δει κάποτε από κοντά τη γραμμή παραγωγής. Παρόλα αυτά, το Mantide κατάφερε να κλέψει όλη τη λάμψη στην κινεζική έκθεση και να εντυπωσιάσει τους επισκέπτες, που πιθανότατα δεν είχαν αυτό στο μυαλό τους όταν έκοβαν το εισιτήριο της εισόδου


Δια χειρός Castriota

Το χέρι που κρύβεται πίσω από την… ατημέλητη και ιδιαίτερα προχωρημένη σχεδίαση του Bertone Mantide δεν είναι άλλο από αυτό του Jason Castriota, σχεδιαστή του προ ετών -επίσης πρωτότυπου- Ferrari P4/5 για λογαριασμό τότε του οίκου Pininfarina. Παρά τη συγγενή τους φιλοσοφία, όμως, δύσκολα μπορεί να πει κανείς ότι θα μπέρδευε το ιδιόρρυθμο supercar με κάποια Ferrari. Κάποιοι κάνουν λόγο για ομοιότητα με το πρωτότυπο Kia Kee ή κάτι τέτοιο. Εμάς μας θυμίζει κάποιο τετράτροχο που ξέφυγε από την πρόσφατη ταινία των Transformers και πήγε προς… Ασία μεριά.



Αντίθετα, όμως, με τα κινηματογραφικά ρομποτάκια, το Mantide δεν μετασχηματίζεται. Απλώς κινείται, και μάλιστα πολύ γρήγορα, καθώς είναι κατασκευασμένο εξολοκλήρου από κάρμπον, ενώ χρησιμοποιεί τον πανίσχυρο V8 turbo κινητήρα της ZR-1, χωρητικότητας 6.200 κ.εκ. και απόδοσης 638 ίππων. Χαρακτηριστικά, καταφέρνει τα 0-100 χλμ./ώρα σε μόλις 3,2'', αφήνοντας πίσω του την κατά 100 κιλά βαρύτερη Vette. Η τελική ταχύτητα των 350 χλμ./ώρα είναι απλώς επιστέγασμα του φανταχτερού supercar και φυσικά ένας ακόμη λόγος θλίψης για όσους δεν θα μπορέσουν ποτέ να το απολαύσουν.

Κείμενο: Νίκος Βαϊλακάκης

Μια νέα συσκευή υπόσχεται ότι στο μέλλον οι άνθρωποι θα μπορούν κάποια μέρα να περπατάνε στους τοίχους

Μια νέα συσκευή υπόσχεται ότι στο μέλλον οι άνθρωποι θα μπορούν κάποια μέρα να περπατάνε στους τοίχους όπως ο Σπάιντερμαν.

Η συσκευή σε μέγεθος παλάμης –που ανέπτυξαν ερευνητές του αμερικανικού πανεπιστημίου Κορνέλ- επιτρέπει στα χέρια να κολλάνε με ασφάλεια στον τοίχο .

Η συσκευή χρησιμοποιεί την επιφανειακή τάση του νερού και των άλλων υγρών ως δεσμούς συγκόλλησης σε μια επιφάνεια και μπορεί να οδηγήσει στην κατασκευή γαντιών και παπουτσιών, που θα κολλάνε και θα ξεκολλάνε κατά βούληση από κάθετες επιφάνειες, επιτρέποντας στους ανθρώπους να αναρριχώνται εκεί που σήμερα μπορούν μόνο στους όνειρά τους.

Η ανακάλυψη έγινε από τον καθηγητή χημικής και βιομοριακής μηχανικής Πολ Στιν και τους συνεργάτες του και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PNAS της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ.

Η έμπνευση για τη συσκευή-κόλλα προήλθε από ένα σκαθάρι της Φλόριδα (Hemisphaerota cyanea), το οποίο μπορεί να προσκολληθεί σε ένα φύλλο με δύναμη 100 φορές μεγαλύτερη από το δικό του βάρος, παρόλα αυτά μπορεί να ξεκολλήσει αμέσως όταν το θελήσει.

Η λεπτή επίπεδη συσκευή, που δεν περιλαμβάνει καθόλου στερεά κινούμενα μέρη, διαθέτει μικροσκοπικές οπές και μια μικρή κοινή μπαταρία 9 βολτ, η οποία στέλνει νερό ή άλλο υγρό (π.χ. λάδι), το οποίο βρίσκεται αποθηκευμένο σε ένα ξεχωριστό χώρο, να κυλήσει μέσω της συσκευής και των ανοιγμάτων της. Η επιφανειακή τάση των σταγόνων του υγρού, καθώς αυτές εκτίθενται στις οπές, δημιουργεί "υγρές γέφυρες" και επιτρέπει στη συσκευή να προσκολληθεί γερά σε μια άλλη επιφάνεια (π.χ. κάθετο τοίχο)

Rc-Cafe

υπερ-ήπειρος ....... Παγγαία


ΓεωλογίαΓια τον σύγχρονο άνθρωπο είναι δεδομένη η εικόνα του πλανήτη με τις σπαρμένες ηπείρους στην υδάτινη μάζα των ωκεανών. Ωστόσο, ο πατέρας της θεωρίας της μετατόπισης των ηπείρων, ο γερμανός μετωρολόγος Άλφρεντ Βέγκνερ, συγκέντρωσε γεωγραφικά, γεωλογικά και παλαιοντολογικά στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία πριν από 200 εκατομμύρια χρόνια όλες οι ήπειροι ήταν ενωμένες σε μία υπερ-ήπειρο, την Πανγαία ή «Παγγαία».

Καθώς ο πυθμένας των θαλασσών απλώθηκε εξαιτίας τεκτονικών ανακατατάξεων, η Παγγαία διαχωρίστηκε και οι ήπειροι άρχισαν να απομακρύνονται μεταξύ τους, παίρνοντας τελικά τη σημερινή τους θέση. Η υπόθεση του Βέγκνερ έμεινε κλειδωμένη στο ντουλάπι ως το 1968, οπότε τα εμπειρικά στοιχεία που αντλήθηκαν από τους πυθμένες των ωκεανών αποδυνάμωσαν τα παλιά γεωλογικά μοντέλα και η θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων έγινε το κύριο ρεύμα κατανόησης της γεωλογικής δομής της Γης.

Οι διαχωρισμένες ήπειροι της Παλαιοζωικής Εποχής, χωρισμένες από την υπερήπειρο της Ροδινίας, περίπου 650 εκατομμύρια, κατά τη Βένδια περίοδο, επανενώθηκαν κατά τη διάρκεια της Παλαιοζωικής για να σχηματίσουν την Παγγαία, κατά τη διάρκεια της Δεβόνιας και της Λιθανθρακοφόρου περιόδου, πριν από 350 εκατομμύρια χρόνια. Πιο συγκεκριμένα, η Παγγαία συγκεντρώθηκε από τη σύγκρουση τριων συγκεκριμένων τμημάτων, της Γκοντγουαναλάνδης, της Λαυρασίας (ονομάζεται και Ευραμερική) και της Σιβηρίας, κατά τη διάρκεια της Περμο-Λιθανθρακοφόρου εποχής, δηλαδή 350-260 εκατομμύρια χρόνια πριν. Διάφορα μικρότερα τμήματα, ειδικά της Ν.Α. Ασίας, ήταν τα τελευταία της συγκέντρωσης.

Στην αρχική σύγκρουση μεταξύ της Γκοντουαναλάνδης και των βόρειων ηπείρων, η Νότια Αμερική έπεσε πάνω στην Κεντρική Αμερική. Η σύγχρονη Ισπανία και η κεντρική Γαλλία είναι κομμάτια της Βενεζουέλας. Η Παγγαία ολοκληρώθηκε στην Κουνγκούρια εποχή, (προς το τέλος της πρώιμης Πέρμιας). Η Γκοντουαναλάνδη μεταφέρθηκε 3.500 χλμ. δυτικά σε σχέση με τις βόρειες μάζες ξηράς, έως ότου η Αφρική συνενώθηκε με τη Βόρεια Αμερική στη Νόρια Εποχή, (Ύστερη Τριάσια), δημιουργώντας το κλασικό σχήμα της Παγγαίας. Η Παγγαία έμεινε ανέπαφη για 250-300 εκατομμύρια χρόνια, για να απλωθεί και πάλι από την πρώιμη έως τη μέση Κρητιδική, περίπου πριν 130-100 εκατομμύρια χρόνια. Όμως, για ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας της η υπερήπειρος ήταν στην πραγματικότητα μια σειρά μεγάλων νησιών, που χωρίζονταν μεταξύ τους από ρηχές ηπειρωτικές θάλασσες.

Κατά τον ίδιο τρόπο η υπερήπειρος δε διαχωρίστηκε αμέσως, αλλά μάλλον διαιρέθηκε σε μικρότερα ηπειρωτικά τμήματα σε τρεις κύριες φάσεις. Η πρώτη φάση συνέβη στη μέση Ιουράσιο, περίπου πριν από 180 εκατομμύρια χρό νια. Μετά από έντονη ηφαιστειακή δραστηριό-τητα κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Βόρειας Αμερικής και της Β.Δ. ακτής της Αφρικής, άνοιξε ο Κεντρικός Ατλαντικός Ωκεανός, καθώς η Βόρεια Αμερική κινήθηκε βορειοδυτικά. Από τούτη την κίνηση δημιουργήθηκε ο Κόλπος του Μεξικού, καθώς η Βόρεια Αμερική μετακινήθηκε από τη Νότια. Την ίδια στιγμή στην άλλη πλευρά της Αφρικής εκτεταμένες ηφαιστειακές εκρήξεις κατά μήκος των παρυφών της Αν. Αφρικής και της Μαδαγασκάρης έγιναν ο προπομπός για το σχηματισμό του Δ. Ινδικού Ωκεανού.

Κατά τη διάρκεια της Μεσοζωικής Περιόδου η Βόρεια Αμερική και η Ευρασία αποτελούσαν μια μάζα γης, αυτή που γνωρίζουμε ως Λαυρασία. Καθώς άνοιξε ο Κεντρικός Ατλαντικός Ωκεανός, η Λαυρασία περισrράφηκε στη φορά των δεικτών του ρολογιού, στέλνοντας τη Βόρεια Αμερική βόρεια και την Ευρασία νότια. Οι ξυλάνθρακες που αφθονούσαν στην ανατολική Ασία κατά την πρώιμη Ιουράσιο, αντικαταστάθηκαν από ερήμους και αποθέσεις άλατος κατά την ύστερη Ιουράσιο, καθώς η Ασία μετακινείτο από την υγρή εύκρατη ζώνη στις ξηρές υποτροπικές ζώνες. Αυτή η κυκλική δεξιόστροφη κίνηση της Λαυρασίας οδήγησε, επίσης, στην έμφραξη της Τηθύος, ενός μεγάλου ωκεανού σε σχήμα V, που τελικά χώρισε τη Λαυρασία απ' τη νότια υπερήπειρο της Γκοντουαναλάνδης.

Η βιόσφαιρα στην Τριάσια Περίοδο

Όλες αυτές τις τιτανικές αλλαγές υποδεικνύουν πως ο πλανήτης μας είναι μια ζωντανή οντότητα, πάνω στην οποία τίποτα δεν μπορεί να μείνει στατικό. Tα πάντα εξελίσσονται, κινούνται σε μια αέναη εναλλαγή, αναδιαπλάθονται και αναμορφώνονται, πιέζοντας τη βιόσφαιρα να εξελιχθεί σε τελειότερες μορφές ύπαρξης, περισσότερο περίπλοκες και ικανές στη συμβιωτική σχέση, μορφές που χτίζουν σταδιακά την ιστορία της ζωής πάνω στον πλανήτη. Όσον αφορά στην ιστορία της ζωής πάνω στη Γη, η Τριάσια Περίοδος ήταν σημαντική για πολλούς λόγους. Ήταν μια μεταβατική περίοδος κατά την οποία πολλές παλαιές μορφές ζωής έσβησαν και νέες εμφανίστηκαν. Οι πιο σύγχρονες ομάδες ασπόνδυλων, επίσης, εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στις οποίες περιλαμβάνονται τα εχινόδερμα (αχινοί, αστερίες κ.λπ.) και τα κοράλια. Στην ξηρά εμφανίστηκαν μικρά ζώα όπως οι βάτραχοι και οι χελώνες, καθώς επίσης και τα περισσότερα είδη των σύγχρονων εντόμων.

Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, βοηθούμενα πιθανώς από την καλύτερη προσαρμογή τους σε άνυδρα περιβάλλοντα, εκτοθερμικά πλάσματα (ψυχρόαιμα) όπως ο Αρχόσαυρος ή «κυρίαρχα ερπετά» κατάφεραν να κυριαρχήσουν στα ενδοθερμικά (Θερμόαιμα) πλάσματα, όπως οι Πελυκόσαυροι ή τα «θηλαστικοειδή ερπετά». Οι περισσότεροι από αυτούς τους Αρχόσαυρους ανήκαν στην τάξη των Θηκόδοντων, των Τριλοφόσαυρων και των Ρυγχόσαυρων. Στην ίδια περίπου εποχή αναπτύχθηκαν οι Πρωτο-δεινόσαυροι και οι Προκολοφονίδες, κοντόχοντρες φυτοφάγες σαύρες. Οι ποταμοί, οι λίμνες και τα έλη συγκέντρωναν μεγάλα αμφίβια, όπως οι Τεμνοσπόνδυλοι. Για παράδειγμα, ο Μαστοδόσαυρος έφτανε περίπου τα 5 μέτρα μήκος. Στις θάλασσες αναπτύχθηκε μια άνευ προηγουμένου ποικιλία θαλάσσιων ερπετών, όπως ο Ιχθυόσαυρος, πρόγονος του δελφινιού, οι σαυρόμορφοι Παχυπλευρόσαυροι και Θαλασσόσαυροι, οι μακρύλαιμοι Νοτόσαυροι, πρόγονοι της φώκιας, τα χελωνοειδή Χενόδοντα και οι μακρύλαιμοι Πιστόσαυροι.

Τα περισσότερα από αυτά τα ζώα ελαττώθηκαν σημαντικά στην ύστερη Κάρνια, πιθανώς εξαιτίας της πτώσης κομήτη ή αστεροειδή, ή ακόμη εξαιτίας της εμφάνισης ακραίων καιρικών φαινομένων. Νέες μορφές ζωής εξελίχθηκαν στη θέση τους, ή κυριάρχησαν ξαφνικά μετά από εκατομμύρια χρόνια αφάνειας. Σε αυτές περιλαμβάνονταν αρχοσαυρικοί Δεινόσαυροι, Πτερόσαυροι (ιπτάμενα ερπετά) και πρωτο-κροκόδειλοι. Στις Θάλασσες, οι Ιχθυόσαυροι που επεβίωσαν, συνέχισαν μαζί με τους μακρύλαιμους Πλησιόσαυρους. Στο τέλος αυτής της περιόδου εμφανίστηκαν τα πρώτα αληθινά θηλαστικά, τα οποία, όμως, έμειναν στην αφάνεια μέχρι το τέλος της μεσοζωικής εποχής.

Η χλωρίδα της Τριάσιας Περιόδου

Τα μεγάλα Λυκόποδα, οι Σφηνοψίδες και οιγιγάντιες φτέρες, οι οποίες αναπαράγονταν με σπόρια και απαιτούσαν υγρό περιβάλλον, δεν τα πήγαν καλά στο ξηρό τριάσιο κλίμα. Σε τούτη τη χλωρίδα κυρίαρχα ήταν τα αειθαλή δέντρα (κωνοφόρα και άλλα γυμνόσπερμα). Παρόλο που υπήρχε μια ενιαία μάζα γης, οι βιότοποι της τριάσιας περιόδου εναλάσσονταν εξαιτίας κλιματικών μάλλον, παρά γεωγραφικών παραγόντων, όπως είναι οι ισχυροί μουσώνες και τα ακραία εποχικά φαινόμενα που προκαλούνταν από τη συμμετρική θέση της Παγγαίας γύρω από τον ισημερινό.

'Ετσι, έχουμε τη βόρεια χλωρίδα της Λαυρασίας και τη νότια χλωρίδα της Γκοντουαναλάνδης με αρκετές μεταξύ τους επικαλύψεις, όπως στην περίπτωση της Ινδίας, όπου η χλωρίδα της Γκοντουαναλάνδης συνδυάζεται με τα τετράποδα της Λαυρασίας. Ωστόσο, οι διαφορές στη χλωρίδα αυτών των δύο ξεχωριστών περιοχών είναι εντονότερες απ' ό,τι οι διαφορές στην πανίδα. Για παράδειγμα, στην Γοντουαναλάνδη η Πέρμια χλωρίδα των Γλωσσόπτερων εξαφανίζεται για να αντικατασταθεί από τη φτέρη (Dicrodium), η οποία επιβιώνει σε όλα τα περιβάλλοντα, ακόμη και στις πλέον άνυδρες περιοχές. Εδώ, επίσης, εμφανίζονται και ορισμένα γυμνόσπερμα της Λαυρασίας και γκίγκο ή δίλοβοι. Η χλωρίδα της Λαυρασίας είναι ένα μίγμα πρωτόγονων κωνοφόρων, μαζί με γκίγκο, γυμνόσπερμα και σφηνοψίδες. Tα κωνοφόρα της έχουν μέτριο έως μεγάλο μέγεθος, ικανό να παράγει σκιά.

Η θάλασσα της Τηθύος

Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου μια τροπική Θάλασσα σχηματίστηκε ανάμεσα στις υπερ-ήπειρους της Γκοντουαναλάνδης στο Νότο και της Λαυρασίας στο Βορά. Σε τούτη τη θάλασσα που πήρε τo όνομα της Τηθύος έγινε μια μοναδική συγκέντρωση θαλάσσιων ερπετών, τα περισσότερα από τα οποία ζούσαν κοντά στις ακτές και τα ρηχά νερά. Πολλά από αυτά τα πλάσματα ανακαλύπτονται στα υποστρώματα του όρους Σαν Τζιόρτζιο, δίνοντας μια πολύ καλή ιδέα για το τι συνέβαινε στις θάλασσες του πλανήτη πριν από 243 εκατομμύρια χρόνια περίπου. To παλαιοντολογικά ευρήματα μας δίνουν μια ιδέα από τα κυριότερα είδη, τα οποία εξαιτίας περιβαλλοντικών πιέσεων προτίμησαν το θαλάσσιο περιβάλλον, για να εξελιχθούν με τον καιρό σε ιχθυόμορφα πλάσματα.

Ο Ιχθυόσαυρος Μιξόσαυρος, με μήκος περίπου ένα μέτρο είναι εκείνο το είδος που ξεφεύγει περισσότερο από την κλασική γραμμή των θαλάσσιων ερπετών και μοιάζει στην κίνηση και την πιθανή συμπεριφορά του με ψάρι. Ο Πλακόδους, με δυόμισι μέτρα μήκος, μοιάζει περισσότερο με μεγάλη σαύρα. 0 Tanystropheus, με μακρύτερο λαιμό, φτάνει περίπου στο μήκος των έξι μέτρων, ενώ ο σαυροπτέρυγος Παραγναθόσαυρος φτάνει περίπου τα τρία μέτρα μήκος. Ανάμεσά τους ανακαλύφθηκε και ένας αμμωνίτης, που χρησιμοποιούσε μελάνι για να διαφεύγει, όπως ορισμένα σύγχρονα μαλάκια.

Στη πραγματικότητα η Τηθύς είναι ένας ισημερινός ωκεανός, που ακολουθεί τη σημερινή ορεινή αλυσίδα Άλπεις-Ιμαλάια και σχηματίστηκε κατά την περίοδο της Μεσοζωικής Εποχής, περίπου 245 εκατομμύρια χρόνια πριν. Οι ηπειρωτικές συγκρούσεις που εξαφάνισαν την Τηθύ, δημιούργησαν τις υψηλές οροσειρές που γνωρίζουμε σήμερα ως Άλπεις και Ιμαλάια. To όνομα της συζύγου και αδελφής του Ωκεανού το πήρε το 1893 από τον αυστριακό γεωλόγο Έντουαρντ Σουές, αν και η ανακάλυψη των στοιχείων που οδήγησαν σε τούτη την επιστημονική υπόθεση ανήκει στο γερμανό γεωλόγο Μέλχιορ Νόιμάγιερ και στηρίζεται στο γεγονός της κατανομής μεγάλων εναποθέσεων ιζηματογενών βράχων που ξεκινούν από τις Άλπεις, περνούν στα Καρπάθια όρη, κατόπιν στην Τουρκία και το Ιράν, ως τα Ιμαλάια και την Μπούρμα.

Η Μετατόπιση των Ηπείρων

Ως μετατόπιση των Ηπείρων θα μπορούσαμε να καθορίσουμε τις μεγάλης κλίμακας οριζόντιες κινήσεις των ηπείρων μέσα στο γεωλογικό χρόνο. Τούτη η ιδέα μιας μεγάλης μετατόπισης έχει μακρά ιστορία. Παρατηρώντας το γεγονός ότι το σχήμα της ακτογραμμής της ανατολικής Ν. Αμερικής ταίριαζε στο σχήμα της ακτογραμμής της Δ. Αφρικής, ο γερμανός φυσιολόγος Αλεξάντερ φον Χούμπολτ διαμόρφωσε το 1800 τη θεωρία ότι οι ακτές που περιβάλλουν τον Ατλαντικό Ωκεανό ήταν κάποτε ενωμένες. Πενήντα χρόνια αργότερα ένας γάλλος επιστήμονας, ο Αντόνιο Σνάιντερ-Πελεγκρίνι, υπέθεσε πως η παρουσία ταυτόσημων απολιθωμάτων φυτών στις ευρωπαϊκές και αμερικανικές εναποθέσεις άνθρακα μπορεί να εξηγηθεί μόνο αν οι δύο ήπειροι ήταν αρχικά ενωμένες. Στην ίδια τροχιά κινούμενος, ο Φρανκ Β. Τέιλορ από τις Η.Π.Α. εξήγησε το σχηματισμό ορισμένων οροσειρών με τη θεωρία της σύγκρουσης των ηπείρων.

Η πρώτη αληθινά λεπτομερειακή και συνεκτική θεωρία για τη μετατόπιση των ηπείρων προτάθηκε το 1912 από τον Άλφρενr Βέγκνερ, το γερμανό γεωλόγο. To 1937 ο Αλεξάντρ Λ. Ντι Τουά, ένας νοτιοαφρικανός γεωλόγος, τροποποίησε την υπόθεση του Βέγκνερ προτείνοντας δύο αρχέγονες ηπείρους, τη Λαυρασία στο Βορρά και την Γκοντουαναλάνδη στο νότο. Ωστόσο, το ενδιαφέρον για τη θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων αναζωπυρώθηκε, καθώς αυξήθηκε η γνώση μας για το μαγνητικό πεδίο της Γης, χάρη στις μελέτες των γεωφυσικών Στάνλεϊ κ. Ράνκορν, Π.Μ.Σ. Μπλάκετ κ.α. Σιδηρομαγνητικά μεταλλεύματα όπως ο μαγνητίτης, αποκτούν μόνιμο μαγνητισμό, όταν κρυσταλλοποιούνται ως στοιχεία πυριγενών λίθων. Η διεύθυνση του μαγνητικού τους πεδίου είναι ίδια με εκείνη του μαγνητικού πεδίου της Γης κατά τη στιγμή της κρυσταλλοποίησής τους. Σωματίδια μαγνητικών υλικών που απελευθερώνονται με διάφορους φυσικούς τρόπους από τους πυριγενείς λίθους αναδιατάσσονται σύμφωνα με τη διεύθυνση του μαγνητικού πεδίου της Γης και ενσωματώνονται σε διάφορα ιζηματογενή στρώματα. Οι μελέτες της παραμένουσας μαγνήτισης σε διαφορετικά στρώματα έδειξε πως μαγνητικοί πόλοι όιαφορετικών εποχών σε όλα τα σημεία του κόσμου έχουν αλλάξει με τo πέρασμα του χρόνου. Οι αποκλίσεις των πόλων είναι διαφορετικές για κάθε ήπειρο, αλλά οι τιμές τους εξηγούνται μόνο στις βάση της υπόθεσης ότι οι ήπειροι ήταν κάποτε ενωμένες. Οι αποκλίσεις για την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, για παράδειγμα, δείχνουν πως η τελευταία μετακινήθηκε περίπου 30° Δυτικά σε σχέση με την Ευρώπη από την Τριάσια Περίοδο, δηλαδή από τη θέση που είχε πριν από 245 εκατομμύρια χρόνια.

Η αυξημένη γνώση μας για το σχηματισμό του ωκεάνειου πυθμένα και η επακόλουθη διατύπωση των Θεωριών της εξάπλωσης του Θαλάσσιου πυθμένα και των τεκτονικών πλακών, ισχυροποίησε ακόμη περισσότερο τη θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων. Στην αρχή της δεκαετίας του '60 ο αμερικανός γεωφυσικός Χάρι Χ. Χες πρότεινε την υπόθεση πως διαρκώς δημιουργείται νέος ωκεάνειος φλοιός, εξαιτίας της διαρκούς ηφαιστειακής δραστηριότητας στις μεσωκεάνειες οροσειρές. Αυτές τις ωκεάνειες οροσειρές φανταστείτε τις ως υποβρύχια βουνά που ακολουθούν μια ελικοειδή πορεία περίπου 60.000 χλμ. κατά μήκος του πυθμένα. Λειωμένο υλικό από το μανδύα της Γης έρχεται στην επιφάνεια, ψύχεται και κατόπιν σπρώχνεται από νέες εκρήξεις. Έτσι, ο πυθμένας του ωκεανού σπρώνεται σε αντίθετες κατευθύνσεις. Στα τέλη του '60 αρκετοί αμερικανοί ερευνητές, ανάμεσά τους οι Τζακ Ε. Όλιβερ και Μπράιαν Λ. Άιζακς, σύνδεσαν τη ιδέα της εξάπλωσης του πυθμένα των ωκεανών με εκείνη της μετατόπισης των ηπείρων και διαμόρφωσαν τη θεωρία των τεκτονικών πλακών.

Η Θεωρία των Τεκτονικών Πλακών

Σύμφωνα με τούτη τη θεωρία η λιθόσφαιρα, (το εξωτερικό τμήμα της στερεάς Γης), χωρίζεται σε μικρό αριθμό πλακών που επιπλέουν και ταξιδεύουν ανεξάρτητα πάνω στο μανδύα της Γης. To μεγαλύτερο μέρος της σεισμικής δραστηριότητας της Γης συμβαίνει σrα όρια αυτών των πλακών. Τώρα, η επιφάνεια της Γης συντίθεται από δώδεκα περίπου μεγάλες πλάκες και αρκετές μικρότερες. Μέσα στα όρια κάθε πλάκας οι βράχοι του γήινου φλοιού κινούνται ως ενιαίο άκαμπτο σώμα με μικρή κάμψη και λίγες ηφαιστειακές ή σεισμικές εκδηλώσεις. Tα όρια των πλακών καθορίζονται από στενές ζώνες, πάνω στις οποίες εκδηλώνεται τo 80% της ηφαιστειακής και σεισμικής δραστηριότητας.

Αν και η πλευρική έκταση των τεκτονικών πλακών σήμερα είναι καλά καθορισμένη, αυτό που θεωρείται αβέβαιο είναι το πάχος τους. Ωστόσο, σύμφωνα με υπολογισμούς που έχουν γίνει, η πλάκα σπάνια υπερβαίνει τα 145 χλμ. βάθους. Κάθε πλάκα συντίθεται από ένα συμπαγή μανδύα βράχων και κρυστάλλων. Η ζώνη των κρυστάλλων και των βράχων ονομάζεται λιθόσφαιρα, για να διακρίνεται από τη βαθύτερη ασθενόσφαιρα, στην οποία οι βράχοι βρίσκονται σε μεγαλύτερη θερμοκρασία κι έτσι υφίστανται πλαστική παραμόρφωση, όταν υπόκεινται σε τεκτονικές πιέσεις. Οι κινήσεις του μανδύα προκύπτουν από την ανάγκη να μεταφερθεί στην επιφάνεια της Γης η θερμοκρασία που παράγεται εξαιτίας της ραδιενεργού εξασθένισης. Για αυτό άλλωστε τα πρότυπα μεταγωγής της ενέργειας ποικίλουν ανάλογα με το χρόνο. Αυτό φαίνεται ενίοτε από τις αλλαγές στα όρια των πλακών. Για παράδειγμα, η εξασθένιση που σχημάτισε τις δυτικές Κορδιλιέρες της Βόρειας Αμερικής, σταμάτησε πριν από 10 εκατομμύρια χρόνια περίπου, αν και κάποια δραστηριότητα συνεχίζει να ενεργοποιεί ηφαίστεια και σεισμούς, στο όρος της Αγίας Ελένης, στην Ουάσινγκτον και την Αλάσκα.

Η Συνειδητοποίηση

Μέσα από όλα αυτά, βέβαια, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνειδητοποιήσουμε πως η Γη είναι ένας ζωντανός οργανισμός που διαρκώς ανανεώνεται. Αν μπορούσε κανείς να κινηματογραφήσει όλες αυτές τις μετακινήσεις των ηπείρων και να τις προβάλλει κατόπιν με εξαιρετικά γοργή ταχύτητα, σίγουρα το μάτι του σύγχρονου θεατή θα κατανοούσε πως έχει να κάνει με μια στοιχειώδη οντότητα που κάθε άλλο παρά ακίνητη και παγιωμένη είναι. Ακίνητη και παγιωμένη την αντιλαμβάνεται το μικρό μας μάτι, που δεν μπορεί να συλλάβει την εικόνα αυτού του πλανήτη σφαιρικά και να τον αγκαλιάσει συνειδησιακά.

Ωστόσο, ο άνθρωπος είναι ένα νέο είδος πάνω στο πρόσωπο της Γης. Ένα νέο είδος διαφορετικό από To άλλα, εφοδιασμένο είτε με τη δημιουργική είτε με την καταστροφική ικανότητα. Οι γνώσεις του αυξάνονται τόσο, ώστε να παρεμβαίνει στις λειτουργίες αυτής της σφαίρας που φιλοξενεί το είδος του. Προσπαθεί να τη δαμάσει σύμφωνα με τη βούλησή του. Πιθανώς μπορεί να ελέγξει διάφορα ακραία φαινόμενα ξεχωριστά. Όμως, σίγουρα δεν μπορεί να τα ελέγξει τη συνδυασμένη δράση τους. Καλό είναι, λοιπόν, αν επιθυμεί να φιλοξενείται για αρκετό χρόνο πάνω στον πλανήτη και να ολοκληρώσει τον εξελικτικό του κύκλο, να μάθει να συνεργάζεται με τον πλανήτη και να μην του προκαλεί φαγούρα. Διαφορετικά, αν η Γη κάποια στιγμή νιώσει ένα τσίμπημα και αποφασίσει να ξυστεί, τότε ο άνθρωπος θα αποχαιρετήσει ως είδος τον πλανήτη. Θα ήθελα να πιστεύω πως αυτό είναι κάτι που δεν το θέλουμε, όσο εγωιστές και κοντόφθαλμοι και αν είμαστε.

Η Γη σίγουρα δεν έχει κλείσει τον εξελικτικό της κύκλο και με βάση τις επιστημονικές μαρτυρίες φαίνεται πως αναδιατάξεις συμβαίνουν στο φλοιό της. Σε ποια έκταση θα γίνουν ορατές και αισθητές αυτές οι ανακατατάξεις δεν το γνωρίζουμε ακόμη με σαφήνεια, αλλά σίγουρα ως ανθρωπότητα έχουμε βάλει και εμείς το χέρι μας στην επιτάχυνση κάποιων διαδικασιών που θα αλλάξουν σημαντικά τουλάχιστον το κλίμα μέσα στον επόμενο αιώνα. Θα μπορούσαμε να αφήσουμε τη φύση να λειτουργήσει από μόνη της. Εκείνη γνωρίζει τις ιδιαίτερες ανάγκες του πλανήτη ως συλλογική οντότητα, μέσα στην οποία περιλαμβάνεται και ο άνθρωπος. Και να θυμόμαστε πως ο άνθρωπος δεν είναι ακόμα τόσο σοφός, όσο και η Φύση.

του Κ. Καλογερόπουλου
Rc-Cafe

Τα Λουπερκάλια των Ρωμαίων και ο Άγιος Βαλεντίνος

Μια δυτική παράδοση αφηγείται ότι τον 3ο μ.Χ. αιώνα ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος Κλαύδιος ο Β΄, ο επονομαζόμενος «Γοτθικός», από τους συνεχείς κι ανηλεείς πολέμους του εναντίον των ανυπότακτων φυλών των Γότθων, απαγόρεψε τους γάμους των νεαρών υπηκόων του, ώστε καμία δέσμευση να μην είναι ικανή να κρατήσει τους στρατιώτες του μακριά από το πεδίο της μάχης.

Ένας χριστιανός παπάς στη Ρώμη, ο Βαλεντίνος, αψηφώντας την απαγόρευση του αυτοκράτορα, αλλά και τους διωγμούς που υφίσταντο την εποχή εκείνη οι χριστιανοί, άρχισε να παντρεύει κρυφά τα ερωτευμένα ζευγάρια. Η φήμη του σιγά-σιγά εξαπλωνόταν στην αχανή Ρωμαϊκή αυτοκρατορία κι όλοι οι νέοι έσπευδαν στη Ρώμη και στο «φίλο των ερωτευμένων», όπως τον αποκαλούσαν, για να παντρευτούν. Ώσπου αναπόφευκτα το έμαθε κι ο ίδιος ο Κλαύδιος, που διέταξε να συλληφθεί και να φυλακιστεί ο αντιδραστικός ιερέας. Όταν εκείνος αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει και ν’ απαρνηθεί τις ιδέες και τα πιστεύω του καταδικάστηκε σε θάνατο με λιθοβολισμό κι αποκεφαλισμό. Εκτελέστηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 270 μ.Χ., την ίδια χρονιά που πέθανε από λοιμό κι ο αυτοκράτορας Κλαύδιος. Ο δεύτερος έμεινε στην ιστορία για τους πολέμους του εναντίον των βόρειων βαρβαρικών λαών και τους διωγμούς των χριστιανών. Ο πρώτος σαν προστάτης του έρωτα και της αγάπης. Μερικές δεκαετίες αργότερα η Καθολική Εκκλησία ανακήρυξε το Βαλεντίνο άγιο και καθιέρωσε τη γιορτή του την ημέρα του θανάτου του, στις 14 Φεβρουαρίου, βρίσκοντας στο πρόσωπό του τον ιδανικό εκφραστή και προστάτη του έρωτα και της αγάπης. Τα λείψανά του φυλάσσονται σήμερα στην Ιταλία και στην Ιρλανδία.

Οι γιορτές της γονιμότητας στην αρχαία Ρώμη

Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, που καθιερώθηκε από τη Δυτική Εκκλησία για τις 14 του Φλεβάρη, αντικατέστησε ένα αρχαιότατο παγανιστικό έθιμο, που τελούνταν στη Ρώμη για περισσότερα από 800 χρόνια. Τα Λουπερκάλια, την αρχαιότερη όλων των ρωμαϊκών εορτών, που κι αυτή έχει σχέση με τη γονιμότητα και την εκλογή συντρόφου. Πιθανότατα η αντικατάσταση της γιορτής αυτής με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου να έδωσε στον άγιο το μετέπειτα χαρακτηρισμό του ως προστάτη των ερωτευμένων, αφού η συνήθεια των πρώτων χριστιανικών χρόνων να αντικαθιστούνται οι διάφορες παγανιστικές λατρείες με άλλες χριστιανικές, κληροδότησε σ’ αυτές, πολλές από τις ειδωλολατρικές συνήθειες, που με το πέρασμα των αιώνων αφομοιώθηκαν και ταυτίστηκαν με τις γιορτές της νέας θρησκείας.

Τα Λουπερκάλια γιορτάζονταν κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου προς τιμήν του Φαύνου ή Λούπερκου, μίας πρωτόγονης θεότητας που προστάτευε τα κοπάδια από τους λύκους κι ευλογούσε την γονιμότητα και την αφθονία των ζώων. Το όνομα Λούπερκος το πήρε από τη λατινική λέξη lupus που σημαίνει λύκος και την ιδιότητα του ως προστάτης των κοπαδιών. Ο Φαύνος, που αργότερα ταυτίστηκε με τον Έλληνα Πάνα, ήταν, σύμφωνα με τη ρωμαϊκή μυθολογία, πατέρας του Λατίνου, του μυθικού γενάρχη των Ρωμαίων. Η ύπαρξη του θεού αυτού αμφισβητείται έντονα μέχρι σήμερα, καθώς καμία σαφής περιγραφή ή απεικόνισή του δεν έχει διασωθεί. Μόνο ο Ρωμαίος ιστορικός Ιουστίνος περιγράφει κάποιο χάλκινο άγαλμα του Φαύνου στο σπήλαιο Λούπερκαλ της Ρώμης, που παρουσίαζε το θεό γενειοφόρο και ντυμένο με δέρματα ζώων από τη μέση και πάνω.

Τα Λουπερκάλια ήταν αρχικά ποιμενική γιορτή που τελούσαν οι βοσκοί στα βουνά για τη γονιμότητα και την αφθονία των ζώων τους. Στη συνέχεια, όμως, απέκτησαν και καθαρτήριο χαρακτήρα και τελούνταν με στόχο τη γονιμότητα της γης, αλλά και των ανθρώπων.

Στη Ρώμη η γιορτή γινόταν κάθε χρόνο στο σπήλαιο Λούπερκαλ του Παλατίνου λόφου εκεί όπου, σύμφωνα με τη ρωμαϊκή μυθολογία, ανατράφηκαν από μία λύκαινα ο Ρέμος κι ο Ρωμύλος κι εκεί όπου βρισκόταν, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ιουστίνου, το χάλκινο άγαλμα του θεού. Οι γιορτές, που διεξάγονταν υπό την εποπτεία ενός σωματείου ιερέων, των Λούπερκων, ξεκινούσαν με τις θυσίες κατσικιών και σκύλων για την προστασία των κοπαδιών. Στη συνέχεια δύο από τους Λούπερκους οδηγούνταν στο βωμό. Εκεί τους έβαφαν τα μέτωπα μ’ ένα ματωμένο μαχαίρι και τους σκούπιζαν με μαλλί βουτηγμένο σε γάλα, συνήθεια ελληνική. Στο τέλος των τελετουργιών δύο ομάδες Λούπερκων ή ίσως δύο από τους ιερείς, με μαστίγια φτιαγμένα από τα δέρματα των θυσιασθέντων ζώων, έτρεχαν γύρω από τα τείχη της παλιάς πόλης του Παλατίνου λόφου και χτυπούσαν όποιον συναντούσαν στο δρόμο τους, ιδιαίτερα τις γυναίκες, για να τους μεταδώσουν γονιμότητα. Ο δρόμος που έκαναν αποτελούσε μίμηση της καταδίωξης των κλεφτών ζώων από το Ρωμύλο και το Ρέμο, οι οποίοι και καθιέρωσαν τα Λουπερκάλια. Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση τα Λουκερκάλια καθιερώθηκαν από τον Εύανδρο, ένα μυθικό θεό από τον κύκλο του Πανός, ο οποίος μετοίκησε στην Ιταλία από την Ελλάδα και εκεί καθιέρωσε τη λατρεία του Φαύνου και τις γιορτές της γονιμότητας.

Στις τελετουργίες της γονιμότητας συμπεριλαμβανόταν και η εκλογή συντρόφου. Αυτή γινόταν με την τοποθέτηση των ονομάτων των ελεύθερων γυναικών σ’ ένα κουτί, από το οποίο οι άνδρες τραβούσαν στην τύχη ένα όνομα που αντιστοιχούσε στο μελλοντικό τους ταίρι! Η παράδοση αυτή συνηθιζόταν μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα στις αγροτικές περιοχές της Αγγλίας και ιδιαίτερα στη Σκωτία, όπου το έθιμο αυτό αναβίωνε κάθε χρόνο στις 14 Φεβρουαρίου.

Τα Λουπερκάλια διατηρήθηκαν μέχρι και το 494 μ.Χ., οπότε και καταργήθηκαν από τον πάπα Γελάσιο τον Α΄ και αντικαταστήθηκαν από τη χριστιανική γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου που κατάφερε, όμως, να διατηρήσει μέσα στους αιώνες τις αρχαίες ρίζες της και να θεωρείται σήμερα γιορτή των απανταχού ερωτευμένων.

Δώρα και συνήθειες ανά τον κόσμο και ανά τους αιώνες

Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, ως γιορτή του έρωτα και της αγάπης, σύντομα εξαπλώθηκε από την Ιταλία στη Δυτική Ευρώπη και κατά το Μεσαίωνα άρχισε να γιορτάζεται στη Γαλλία και την Αγγλία. Αργότερα, ο εορτασμός επεκτάθηκε και στο Νέο Κόσμο, όπου από τις αρχές του περασμένου (20ου) αιώνα πήρε σιγά-σιγά εμπορικό χαρακτήρα. Σήμερα γιορτάζεται παγκοσμίως, ιδιαίτερα στην Αμερική, τη Βρετανία και τη Γαλλία και λιγότερο στις υπόλοιπες χώρες. Με τον καιρό η 14η Φεβρουαρίου καθιερώθηκε σαν τη μέρα που οι νέοι προσπαθούσαν να βρουν το ταίρι τους ή να φανερώσουν τα αισθήματα τους στη γυναίκα των ονείρων τους. Κι όπως σε κάθε γιορτή, έτσι και σ’ αυτή, συνηθίζεται η ανταλλαγή δώρων.

Κατά το 16ο αιώνα στην Αγγλία τα πιο συνηθισμένα δώρα, εκτός από τα κοσμήματα, ήταν ένα ζευγάρι γάντια που συμβόλιζαν την πίστη ή ένα ζεύγος κουταλιών που συμβόλιζαν την ερωτική έλξη! Βέβαια, ο πιο απλός τρόπος εκδήλωσης της αγάπης ήταν και τότε τα ερωτικά μηνύματα που οι επίδοξοι εραστές αφήναν στο γραμματοκιβώτιο της αγαπημένης τους. Και το πιο τρομερό για μια δεσποινίδα της εποχής σε ηλικία γάμου δεν ήταν να βρει το γραμματοκιβώτιο της άδειο, αλλά να το βρει γεμάτο από κοροϊδευτικά γράμματα που έστελναν όσοι είχαν απορριφθεί από την καρδιά της παραλήπτριας!

Στην Ιαπωνία το έθιμο θέλει τις γυναίκες μόνο να προσφέρουν δώρα στους άνδρες της ζωής και των ονείρων τους, οι οποίοι, όμως, πρέπει να τους τα ανταποδώσουν μέσα σ’ ένα μήνα το αργότερο, ενώ στην Αγγλία διαδεδομένη ήταν και η αντίληψη ότι ο πρώτος ελεύθερος άνδρας που θα έβλεπε μια ανύπαντρη γυναίκα στις 14 Φεβρουαρίου θα γινόταν ο Βαλεντίνος της.

Στην Ταϊβάν και στην Ταϊλάνδη η ημέρα των ερωτευμένων είναι η 28η Αυγούστου, η 7η μέρα του 7ου μήνα σύμφωνα με το σεληνιακό ημερολόγιο. Τη μέρα εκείνη, στην πρωτεύουσα Ταϊπέχ, τα ερωτευμένα ζευγάρια διασχίζουν τη «Γέφυρα των ερωτευμένων» για καλή τύχη.

Οι ευχετήριες κάρτες έκαναν την εμφάνιση τους τον 18ο αιώνα. Αρχικά ήταν χειροποίητες, ζωγραφισμένες με καρδιές, λουλούδια και ζωηρά χρώματα και διανθισμένες με ερωτικούς στίχους ή την ερωτική εξομολόγηση του αποστολέα. Αργότερα αρωματισμένες, διακοσμημένες με αποξηραμένα άνθη, κάποιες φορές με χιουμοριστική διάθεση, ενώ πολύ διαδεδομένες ήταν οι «σέξι» για την εποχή (18ος αι.) καρτούλες, που απεικόνιζαν έναν κύριο να φιλάει το χέρι μιας κυρίας. Σήμερα, πολυπρόσωπες και πολύχρωμες, σε απεριόριστη ποικιλία σχεδίων, ρομαντικές ή χιουμοριστικές, έντυπες και ηλεκτρονικές, ο καλύτερος και πιο εύληπτος τρόπος έκφρασης του έρωτα και της αγάπης. Λέγεται ότι την πρώτη κάρτα για τη γιορτή των ερωτευμένων την έστειλε στην αγαπημένη του μέσα από τη φυλακή, όπου κρατούνταν, ο δούκας της Ορλεάνης Κάρολος το 1415.

Από την Αγγλία ξεκίνησε και η ανταλλαγή ερωτικών μηνυμάτων για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου μέσω των εφημερίδων. Τέτοια έντυπα μηνύματα δημοσιεύονται κάθε χρόνο, όχι μόνο σε λαϊκές, αλλά και σε έγκυρες καθημερινές εφημερίδες, όπως οι TIMES του Λονδίνου κι είναι σήμερα μια αρκετά συνηθισμένη χειρονομία αγάπης τόσο στη Βόρεια Ευρώπη, όσο και στη Βόρεια Αμερική. Μία πρώτη προσπάθεια ανταλλαγής ερωτικών μηνυμάτων μέσω εφημερίδων στην Ελλάδα έκανε το ΕΘΝΟΣ το 1991 και το πλήθος, όσο και η πρωτοτυπία των ερωτικών μηνυμάτων είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

Ο δικός μας Άγιος Υάκινθος και άλλοι ορθόδοξοι άγιοι

Στην Ελλάδα ο δυτικός Άγιος Βαλεντίνος μπήκε στη ζωή μας τη δεκαετία του 1980 ως παγκόσμιος προστάτης των ερωτευμένων. Σήμερα είναι πανελληνίως γνωστός και ιδιαίτερα προβαλλόμενος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης την ημέρα της γιορτής του. Υπάρχει, όμως, κι ένας ορθόδοξος άγιος, λιγότερο γνωστός από το δυτικό «συνάδελφό» του, που προστατεύει κι αυτός τον έρωτα και την αγάπη. Ο δικός μας Άγιος Υάκινθος πολύ μικρή σχέση έχει με το δυτικό Άγιο Βαλεντίνο. Θαλαμηπόλος στην αυλή του αυτοκράτορα Τραϊανού μαρτύρησε κι αυτός για την πίστη του, σε νεαρή ηλικία, δύο αιώνες πριν το Βαλεντίνο, το 98 μ.Χ. Η δική του γιορτή είναι καλοκαιρινή, στις 3 Ιουλίου και ο πρώτος ναός που χτίστηκε, αφιερωμένος αποκλειστικά σ’ εκείνον βρίσκεται στα Ανώγεια της Κρήτης, σε κάποια από τις πλαγιές του Ψηλορείτη, φτιαγμένος από πέτρα, κρυφός, γιατί κρυφά είναι και τα αισθήματα.

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών & πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος, σε μία προσπάθεια να τραβήξει την προσοχή των νέων προς την ορθόδοξη πίστη, πρότεινε στους ερωτευμένους να γιορτάζουν την αγάπη τους την προηγούμενη του Αγίου Βαλεντίνου, δηλαδή στις 13 Φεβρουαρίου, που η ορθόδοξη εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων Ακύλα & Πρισκίλλης. Το αγαπημένο αυτό ζευγάρι ήταν σκηνοποιοί και ασπάστηκαν το χριστιανισμό, πιθανότατα όταν κατέφυγαν από τη Ρώμη στην Κόρινθο τον 1ο αιώνα μ.Χ. για ν’ αποφύγουν τους διωγμούς του αυτοκράτορα Κλαύδιου. Εκεί συνάντησαν πρώτη φορά και φιλοξένησαν τον Απόστολο Παύλο, ο οποίος μάλιστα τους μνημονεύει σε τρεις επιτολές του και τον ακολούθησαν στην Έφεσο ως συνοδοί. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Ακύλας έγινε Επίσκοπος Ηρακλείας και μαρτύρησε για την πίστη του μαζί με τη σύζυγό του, ενώ κατ’ άλλους ερευνητές κοιμήθηκαν ειρηνικά. Στη μνήμη αυτού του αγαπημένου μέχρι το θάνατο ζευγαριού πρότεινε ο μακαριστός Χριστόδουλος να γιορτάζουν την αγάπη τους οι ερωτευμένοι.

Όμως οι ερωτευμένοι δε χρειάζονται γιορτές και ξεχωριστές ημέρες για να δείξουν και ν’ αποδείξουν την αγάπη τους. Ο Έρωτας, ούτως ή άλλως, είναι από μόνος του γιορτή και γιορτάζει μόνιμα και τις 365 μέρες του χρόνου, χωρίς να χρειάζεται κανέναν άγιο προστάτη. Μάλλον κάτι τέτοιο σκέφτηκαν κι οι αρχαίοι Έλληνες κι αφού ξεχώρισαν τον Έρωτα από την αγάπη -η ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική ή ίσως μία από λίγες γλώσσες στον κόσμο που έχει άλλη λέξη για τον έρωτα κι άλλη για την αγάπη- έκαναν τον Έρωτα θεό, καρπό της παράνομης και γι’ αυτό παθιασμένης σχέσης της πανέμορφης Αφροδίτης με τον Άρη, το θεό του πολέμου, τρομερός και καταστροφικός ο Έρωτας σαν τον πόλεμο πατέρα του κι ίσως κι ακόμη πιο δυνατός, ικανός να ξεκινήσει και να θρέψει χίλιους δεκαετείς Τρωικούς πολέμους για τα μάτια μιας Ωραίας Ελένης. Ο Έρωτας δε γιορτάζει μόνο στις 14 του Φλεβάρη κι όχι γιατί είναι ενάντιο στην ορθόδοξη πίστη μας. Απλά γιατί είναι από μόνος του γιορτή και η καλύτερη αφορμή για να γιορτάζουμε τη ζωή και την αγάπη, τη συνέχεια μας την ίδια, το χρόνο ολόκληρο

της Κατερίνας Μ. Μάτσου


Rc-Cafe

το νέο .... Kia Sportage

Περίπου ένα μήνα πριν από την παγκόσμια πρεμιέρα του στο προσεχές σαλόνι αυτοκινήτου της Γενεύης, το νέο Kia Sportage αποκαλύπτεται.

Το κορεατικό SUV, που ξεχώρισε στη χώρα μας χάρη στο ιδιαίτερα προσιτό προφίλ του, επιστρέφει.



Ο εξευρωπαϊσμένος σχεδιασμός του που φέρει την υπογραφή του Peter Schreyer και οι εμφανώς αυξημένες εξωτερικές του διαστάσεις το διαφοροποιούν από το παρελθόν.

Με μεγαλύτερο μήκος, πλάτος και μεταξόνιο, το νέο Sportage υπόσχεται μεγαλύτερη ευρυχωρία στο εσωτερικό του και βελτιωμένη ποιότητα κύλισης.

Εξίσου καθοριστική για την πορεία του αυτοκινήτου στην ευρωπαϊκή αγορά αναμένεται να αποδειχθεί και η παρουσία νέων κινητήρων βενζίνης και πετρελαίου, χωρίς ωστόσο η κορεατική φίρμα να έχει ανακοινώσει περισσότερες πληροφορίες γι΄αυτούς.


Η δεύτερη γενιά του Sportage, όπως άλλωστε κάθε Kia που θα λανσάρεται στην Ευρώπη, συνοδεύεται από εργοστασιακή εγγύηση επτά ετών, υπογραμμίζοντας την αξιοπιστία των τετράτροχων προτάσεων του κατασκευαστή.

Στη χώρα μας το κορεατικό SUV, που βασίζεται στο "αδελφό" ix35 της Hyundai, αναμένεται να εισαχθεί το προσεχές καλοκαίρι σε δικίνητες και τετρακίνητες εκδόσεις βενζίνης και πετρελαίου.

Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory