Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Sexy ... babes 3





100 χρόνια Ford Model T



Πριν από εκατό χρόνια, ο Χένρι Φορντ έγραψε ιστορία με αυτό το αυτοκίνητο. Έχοντας εμπνευστεί από τα σφαγμένα γουρούνια που κρέμονταν στη σειρά στα σφαγεία του Σικάγο, δημιούργησε στο εργοστάσιό του στο Ντιτρόιτ την πρώτη αλυσίδα παραγωγής ενός αυτοκινήτου για τη μάζα: Αρκετά φθηνό ώστε να μπορεί ο οποιοσδήποτε να το αποκτήσει, εύκολο στην επιδιόρθωση και απλό στην οδήγηση. Απλό, βέβαια, ο λόγος το λέει...

Οι δυσκολίες αρχίζουν με το ξεκίνημα του κινητήρα. Πρώτα πρέπει να γυρίσουμε τη μανιβέλα του -κατασκευής 1927- Ford Model T μας. Γι’ αυτόν το σκοπό, ο διευθυντής του τμήματος Κλασικών Αυτοκινήτων της Ford, Βόλφγκανκ Λάουφερ, χώνεται κάτω από το αυτοκίνητο. Ακολουθεί ένα αγχωτικό «πηγαινέλα» μεταξύ κόκπιτ και καπό. Πρώτα πρέπει να τραβήξει το εξωτερικό τσοκ δίπλα από τη μανιβέλα, μετά να σηκώσει το μοχλό ανάφλεξης που βρίσκεται αριστερά από το τιμόνι, να πιέσει προς τα κάτω το μοχλό του γκαζιού και να σηκώσει το χειρόφρενο. Τέλος, να βγει πάλι έξω και να γυρίσει τη μανιβέλα μέχρι να... πιαστεί το χέρι του.

Ο κινητήρας... βήχει και αγκομαχάει, δε λέει όμως να πάρει μπροστά. Οι λέξεις «κάταγμα Ford» μάς έρχονται στο νου. Έτσι ονόμαζαν παλιότερα οι γιατροί τα κατάγματα που πάθαιναν διάφοροι ανίδεοι ιδιοκτήτες του Τ γυρίζοντας τη μανιβέλα, κι εμείς χαιρόμαστε που δε χρειάζεται να το κάνουμε οι ίδιοι. Ξαφνικά ακούγεται ένας δυνατός θόρυβος. Η εξάτμιση βγάζει καπνούς και το... κονσερβοκούτι αρχίζει κουδουνίζοντας να κυλάει προς τα εμπρός με έναν εκκωφαντικό μεν, αλλά συγχρόνως ωραίο ήχο. Ο Λάουφερ χαμογελά ανακουφισμένος. Μετά πηδάει μέσα στο αυτοκίνητο, αλλάζει την ανάφλεξη από την μπαταρία στο δυναμό και ρυθμίζει το μίγμα καυσίμου-αέρα.

Τον παλιό καιρό, όταν το χειμώνα έκανε πολύ κρύο, οι Αμερικανοί ιδιοκτήτες ξεβίδωναν τα μπουζί και τα ζέσταιναν στη σόμπα. Άλλοι πάλι έβαζαν φωτιά σε ένα δοχείο με πετρέλαιο και το τοποθετούσαν κάτω από το αυτοκίνητο, για να ζεστάνουν το κάρτερ του λαδιού. Αυτό είχε, βέβαια, ως αποτέλεσμα να πάρουν φωτιά κάμποσα Model T.

Σκαρφαλώνουμε πίσω από το τιμόνι του κουπέ. Η γκρίζα υφασμάτινη ταπετσαρία θυμίζει τον καναπέ της γιαγιάς. Απουσιάζουν οι ζώνες ασφαλείας, τα φλας, η θέρμανση και ο μοχλός ταχυτήτων. Το κόκπιτ είναι μάλλον... απέριττο, καθώς μόνο ένα απλό αμπερόμετρο για το ηλεκτρικό δυναμό κοσμεί το ταμπλό. Ανοίγουμε όλα τα παράθυρα, συμπεριλαμβανομένου του διαιρούμενου στα δύο παρμπρίζ. Τότε πέφτει το βλέμμα μας στο πάτωμα: Υπάρχουν μόνο τρία χωριστά πεντάλ. «Εκεί δεξιά, όπου κανονικά είναι το γκάζι, βρίσκεται το φρένο», φωνάζει ο Λάουφερ μέσα στο σαματά. «Το πεντάλ στη μέση είναι η όπισθεν.»

Πανούργο! Αν δεν προσέξεις, το πατάς αντανακλαστικά και, αντί να φρενάρεις, καταστρέφεις τον κινητήρα. «Τέρμα αριστερά, εκεί όπου κανονικά είναι ο συμπλέκτης, βρίσκεται το πεντάλ των ταχυτήτων. Πατώντας το μέχρι κάτω, βάζουμε 1η, αφήνοντάς το βάζουμε 2η.» Και το γκάζι πού είναι; «Είναι ο μοχλός δεξιά από το τιμόνι.» Αμάν!

Πιάνουμε το τιμόνι από ξύλο κερασιάς. «Βάλτε το πόδι στο αριστερό πεντάλ και μην το κουνήσετε από εκεί», φωνάζει ο Λάουφερ. «Αφήστε αργά το χειρόφρενο, πιέστε προσεκτικά προς τα εμπρός το αριστερό πεντάλ και πατήστε γκάζι με το δεξί χέρι.»

Το ημισφαίριο του εγκεφάλου μας, που ελέγχει τη λογική, αναλαμβάνει τον έλεγχο της κατάστασης. Διστακτικά λύνουμε το ογκώδες χειρόφρενο, πατάμε μαλακά το αριστερό πεντάλ και, πράγματι, η Lizzy κυλάει αργά μπροστά. Με το δείκτη του δεξιού χεριού πατάμε γκάζι και το αυτοκίνητο αρχίζει να κινείται κανονικά. Μοιάζει απίστευτο. Ας γίνει ό,τι θέλει, αρκεί να μην πατήσουμε το μεσαίο πεντάλ. «Βάλτε τη 2η ταχύτητα τώρα», φωνάζει ο Λάουφερ. Αφήνουμε το αριστερό πεντάλ και το αυτοκίνητο πηδάει μπροστά. Αναστατωμένοι, ψάχνουμε με το βλέμμα τον Λάουφερ, ο οποίος όμως κάνει σαν να μην έχει συμβεί κάτι.

Οι περαστικοί γελούν, καθώς βλέπουν το αυτοκίνητο να περνά δίπλα τους τρίζοντας και βουίζοντας, ενώ εμείς πατάμε χαρούμενοι το κλάξον. Το Ford T δεν έχει ταχύμετρο, καθώς το συγκεκριμένο όργανο εκείνα τα χρόνια κόστιζε όσο το ένα τέταρτο της τιμής ενός καινούργιου αυτοκινήτου. Υπολογίζουμε, λοιπόν, την ταχύτητά μας περίπου στα 45 χλμ./ώρα. Και τότε βλέπουμε ότι πλησιάζουμε σε φανάρι, και μας πιάνει πανικός. Βάζουμε 1η ταχύτητα, αλλά συνεχίζουμε να πηγαίνουμε πολύ γρήγορα.

Πού είπαμε ότι είναι το φρένο; Το δεξί πόδι κινείται αναποφάσιστα ανάμεσα στο δεξί και το μεσαίο πεντάλ, καθώς προσπαθούμε να μην κάνουμε λάθος. Πατάμε το δεξί με όλη μας τη δύναμη. Το φρένο δεν πιάνει αμέσως, αλλά τελικά το ταμπούρο -σε μέγεθος καπακιού κονσέρβας- καταφέρνει να σταματήσει το αυτοκίνητο. Ανακούφιση! Μέσα σε όλα, αρχίζει να βρέχει. Πώς μπορούμε ταυτόχρονα να κλείσουμε το ανοιχτό μέρος του παρμπρίζ, να βάλουμε σε λειτουργία τον υαλοκαθαριστήρα, να πατήσουμε γκάζι με το δεξί χέρι και να στρίψουμε; Βοήθεια, Ford, κάνε κάτι!




"Έξυπνες" κάλτσες


Το "έξυπνο μαλλί" που μπορεί να ζεσταίνεται δημιουργήθηκε από τη Νεοζηλανδική εταιρεία Canesis Network σε συνεργασία με τους παραγωγούς μαλλιού της χώρας.
Το νέο μαλλί λειτουργεί χρησιμοποιώντας αγώγιμες ίνες οι οποίες είναι "δουλεμένες" μαζί με το κανονικό μαλλί.

Όταν λοιπόν το "έξυπνο" αυτό μαλλί πλέκεται δημιουργεί ένα στρώμα συνδεδεμένων ινών με αρκετή αντίσταση ώστε να μπορεί να ζεσταίνεται διατηρώντας όμως τις ιδιότητες του μαλλιού.

Ο Stewart Collie, επικεφαλής του ερευνητικού τμήματος της Canesis, αναφερόμενος στη νέα αυτή τεχνολογία ανέφερε ότι η συγκεκριμένη τεχνολογία που διαθέτουμε είναι η πρώτη φορά που υλοποιείται στην κλωστοϋφαντουργία.

Το πρώτο προϊόν της εταιρείας, που δεν θα είναι παρά μόνο θερμαινόμενες κάλτσες, αναμένεται ότι θα κυκλοφορήσει στην ευρωπαϊκή αγορά στις αρχές του επόμενου χρόνου
Rc-Cafe

NEO blog


Ένα blog διαφορετικό από όλα τα αλλα
Ένα blog που ο απώτερος σκοπός του είναι να δημιουργήσει την μεγαλύτερη βάση δεδομένων-banner στον παγκόσμιο ιστό
Στείλτε το banner σας και ο Μανος θα σας το αναρτήσει αμέσως

http://worldblogbanners.blogspot.com/

όξινη βροχή


Η όξινη βροχή είναι ένα μεγάλο οικολογικό πρόβλημα πάνω στη Γη μας. Αναγκάζει τα ψάρια και τα φυτά να πεθαίνουν στις λίμνες και τα ποτάμια. Επίσης προκαλεί ζημιά στον άνθρωπο, επειδή τρώει αυτά τα ψάρια και τα φυτά ενώ πίνει αυτό το νερό. Είναι ένα πρόβλημα που πρέπει όλοι να αντιμετωπίσουμε μαζί και να προσπαθήσουμε να το μειώσουμε. Εντούτοις η όξινη βροχή δεν είναι δημιουργεί μόνο αυτά τα προβλήματα. Προκαλεί πολλά ακόμη προβλήματα όπως είναι η δηλητηρίαση του αργιλίου. Η όξινη βροχή είναι λοιπόν θανάσιμη.

Τι είναι όμως η Όξινη βροχή;

Η όξινη βροχή είναι οτιδήποτε πέφτει από τον ουρανό πάνω στον πλανήτη μας, η βροχή, το χιόνι, η υγρασία κλπ, και που είναι αφύσικα όξινα. Να μη την συγχέουμε με τη μη μολυσμένη βροχή που πέφτει, γιατί εκείνη η βροχή είναι φυσικώς ελαφρώς όξινη. Προκαλείται από τη σημερινή βιομηχανία που χρησιμοποιεί πολλές χημικές ουσίες για να κατασκευάζει διάφορα προϊόντα. Εντούτοις λόγω της δυσκολίας και του κόστους των προϊόντων εκπέμπονται συχνά στην ατμόσφαιρα, με ελάχιστη ή καμία επεξεργασία, πολλές χημικές ουσίες.

Ο όρος πρωτοαναφέρθηκε περίπου 20 χρόνια πριν όταν οι επιστήμονες στη Σουηδία και τη Νορβηγία θεώρησαν αρχικά ότι η όξινη βροχή μπορεί να προκαλέσει μεγάλη οικολογική ζημιά στον πλανήτη. Το πρόβλημα όμως ήταν, ότι ώσπου να καταλάβουν τις επιπτώσεις της όξινης βροχής, το πρόβλημα ήδη είχε γίνει πολύ μεγάλο. Η ανίχνευση μιας όξινης λίμνης είναι συχνά αρκετά δύσκολη. Μια λίμνη δεν γίνεται όξινη κατά τη διάρκεια μιας νύχτας. Συμβαίνει μέσα σε μία περίοδο πολλών ετών, ακόμη και μερικών δεκαετιών. Οι αλλαγές γίνονται συνήθως βαθμιαία για αυτές που παρατηρούνται νωρίς.

Στην αρχή του 20ού αιώνα οι περισσότεροι ποταμοί και λίμνες, όπως ο ποταμός Tovdal στη Νορβηγία, δεν είχαν αρχίσει ακόμα να πεθαίνουν. Εντούτοις μέχρι το 1926 οι τοπικοί επιθεωρητές παρατηρούσαν ότι πολλές από τις λίμνες άρχιζαν να παρουσιάζουν σημάδια θανάτου. Ψάρια βρίσκονταν νεκρά στις όχθες πολλών ποταμών. Και καθώς ο χειμερινός πάγος άρχιζε να λειώνει βρίσκονταν ολοένα και περισσότερα ψάρια νεκρά, πέστροφες κατά κύριο λόγο. Τότε άρχισαν και οι επιστήμονες να ψάχνουν για την αιτία του θανάτου.

Καθώς οι επιστήμονες συνέχισαν να εργάζονται, βρήκαν πολλούς σωρούς νεκρών ψαριών, μέχρι και 5000 νεκρά ψάρια σε έναν σωρό, κοντά σε ποταμούς. Τότε αποφασίστηκε να σταλούν δύτες για να εξετάσουν το κατώτατο σημείο των ποταμών. Η έκπληξη τους μεγάλωσε όταν βρήκαν ότι στους πυθμένες τους υπήρχαν πολύ περισσότερα νεκρά ψάρια. Λήφθηκαν τότε πολλά ζωντανά και νεκρά δείγματα που στάθηκαν στα εργαστήρια από όλη τη Νορβηγία.

Όταν εξετάστηκαν τα ζωντανά δείγματα βρέθηκαν να έχουν πολύ λίγο νάτριο στο αίμα τους. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα της όξινης δηλητηρίασης. Το οξύ εισέρχεται στα βράγχια των ψαριών και τα δηλητηριάζει έτσι ώστε να γίνουν ανίκανα να εξαγάγουν το αλάτι από το νερό για να διατηρήσουν στον οργανισμό τους τα επίπεδα του νατρίου.

Πολλοί επιστήμονες έλεγαν ότι αυτό το όξινο δηλητήριο οφειλόταν στο γεγονός ότι βρέθηκε αμέσως μετά από το χειμώνα, όταν το χιόνι και ο πάγος έρεαν κατευθείαν στα ποτάμια και τις λίμνες. Θεώρησαν ότι το χιόνι είχε εκτεθεί σε πολλά φυσικά φαινόμενα, κάτι που έδωσε στο χιόνι υψηλό όξινο περιεχόμενο.

Άλλοι επιστήμονες δεν ήταν βέβαιοι ότι αυτή η θεωρία ήταν σωστή επειδή αν εκείνη την εποχή το χιόνι προστέθηκε στις λίμνες και τα ποτάμια τα επίπεδα του pH θα άλλαζε από, περίπου, 5.2 έως 4.6. Θεώρησαν ότι ένα τέτοιο υψηλό άλμα δεν θα μπορούσε να αποδοθεί στις φυσικές αιτίες. Έτσι πίστεψαν ότι οφειλόταν στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Και αυτό ήταν το σωστό. Από την αρχή της βιομηχανικής επανάστασης στην Αγγλία η ρύπανση είχε επιπτώσεις σε όλα τα δέντρα, το χώμα και τους ποταμούς στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.

Εντούτοις μέχρι σήμερα οι απώλειες των ψαριών υπήρχαν στα Νότια μέρη της Ευρώπης. Λόγω της συνεχόμενης έντονης όξινης βροχής οι λίμνες και τα ποτάμια άρχισαν να χάνουν την ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν δραστικά την επίδρασή της. Ένα μεγάλο μέρος των αλκαλικών στοιχείων, όπως το ασβέστιο και ο ασβεστόλιθος, είχαν φύγει από το χώμα. Για αυτές οι λίμνες πρέπει να ανησυχούμε γιατί θα σύντομα θα εκλείψουν.

Το πρόβλημα είναι ότι το οξύ προκαλεί δυσκολίες στο αναπαραγωγικό σύστημα των ψαριών. Συχνά τα ψάρια που γεννιούνται στις όξινες λίμνες δεν επιζούν γιατί γεννιούνται με ελαττώματα όπως παραμορφωμένες σπονδυλικές στήλες. Αυτό είναι ένα σημάδι ότι είναι ανίκανοι να εξαγάγουν αρκετό ασβέστιο από το νερό για να αναπτύξουν πλήρως τα οστά τους.

Επίσης στις λίμνες μολύνεται και η τροφή των ψαριών. Σύντομα δεν έχουν αρκετή τροφή και στρέφονται στον κανιβαλισμό. Σε λίγο υπάρχουν μόνο τα μεγάλα ψάρια που στο τέλος πεθαίνουν και αυτά.

Μέχρι την δεκαετία του '70 πολλοί επιστήμονες άρχισαν να υποψιάζονται ότι δεν ήταν μόνο το οξύ στο νερό που προκαλούσε τους θανάτους. Είχαν αποδείξει ότι τα περισσότερα ψάρια θα μπορούσαν να επιζήσουν σε ένα ρεύμα που είχε ακόμη και διαφορά κατά 1 μονάδα στο PH. Μετά από πολλά πειράματα και έρευνα διαπίστωσαν ότι το στοιχείο που τους έλλειπε ήταν το αργίλιο.

Το αργίλιο είναι ένα από τα πιο κοινά μέταλλα στη Γη. Αποθηκεύεται σε μορφή χημικών ενώσεων με άλλα στοιχεία στη γη. Όταν συνδυάζεται δεν μπορεί να διαλυθεί στο νερό και να βλάψει τα ψάρια και τα φυτά. Εντούτοις το οξύ από την όξινη βροχή μπορεί εύκολα να διαλύσει το δεσμό μεταξύ αυτών των στοιχείων. Το αργίλιο μετατρέπεται τότε σε μια πιο διαλυτή κατάσταση από το οξύ. Άλλα μέταλλα όπως ο χαλκός (Cu), ο σίδηρος (Fe) κλπ, μπορούν να προκαλέσουν παρόμοια αποτελέσματα στα ψάρια. Εντούτοις το αργίλιο είναι το πιο κοινό.

Παραδείγματος χάριν: CuO + H2SO4 ----> CuSO4 + H2O

Σε αυτή τη μορφή εύκολα απορροφώνται από το νερό. Όταν έρχεται σε επαφή με τα ψάρια προκαλεί ενόχληση στα βράγχια. Τότε το ψάρι αντιδρά και δημιουργεί μια βλέννα στα βράγχια για να σταματήσει αυτήν την ενόχληση έως ότου περάσει ο ερεθισμός. Όμως το αργίλιο δεν φεύγει πάντα και το ψάρι συνεχίζει να βγάζει όλο και περισσότερη βλέννα για να αντιδράσει σε αυτό. Τελικά υπάρχει τόσο πολλή βλέννα που φράζει τα βράγχια. Όταν αυτό συμβεί τα ψάρια δεν μπορούν πλέον να πάρουν αναπνοή. Πεθαίνουν και βυθίζονται στο κατώτατο σημείο της λίμνης. Οι επιστήμονες θεωρούν σήμερα ότι το οξύ, το αργίλιο και τις ελλείψεις του ασβεστίου ως τους τρεις καθοριστικούς παράγοντες στην εξαφάνιση των ψαριών.

Επίσης υπάρχει και το πρόβλημα του χλωρίου. Σε πολλά μέρη του κόσμου βρίσκεται συνήθως στο χώμα. Εάν εισαχθεί στο περιβάλλον των ψαριών αυτό μπορεί να είναι αιτία θανάτου. Έχει επιπτώσεις σε πολλούς οργανισμούς ψαριών και τα αναγκάζει να πεθάνουν. Επίσης παρεμβαίνει στη διαδικασία φωτοσύνθεσης στα φυτά.

NaOH + HCl ----> NaCl + H2O

Ο άνθρακας στο νερό μπορεί επίσης να γίνει πολύ επικίνδυνος για τα ψάρια και τα φυτά στο νερό εάν συμβεί η παρακάτω αντίδραση:

CaCO3 + 2HCl -----> CaCl2 + H2CO3 και στη συνέχεια H2CO3----> H2O + CO2

Το άλας που δημιουργείται από αυτήν την αντίδραση μπορεί να τα σκοτώσει. Παρεμποδίζει άμεσα το νευρικό σύστημα των ψαριών.

Οι όξινες λίμνες σε ξεγελούν γιατί έχουν μια ειδική ομορφιά. Είναι καθαρές σαν κρύσταλλο και έχουν ένα όμορφο πυθμένα από πράσινα άλγη. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι πολλοί από τους οργανισμούς που αποσυνθέτουν είναι νεκροί. Δεν μπορούν να αποσυνθέσουν υλικό όπως τα φύλλα και τα νεκρά ζώα. Αυτά τα υλικά βυθίζονται τελικά στο κατώτατο σημείο αντί να περάσουν από τη φυσική διαδικασία της αποσύνθεσης. Στις όξινες λίμνες η αποσύνθεση είναι πολύ αργή. Ολόκληρος ο μεταβολισμός της λίμνης επιβραδύνεται.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου Καναδοί επιστήμονες επί οκτώ χρόνια έριχναν θειικό οξύ H2SO4 σε μια λίμνη του Οντάριο για να δουν τα αποτελέσματα της μείωσης στο PH κατά τη διάρκεια της περιόδου. Στο PH 5,9 άρχισαν να εξαφανίζονται οι πρώτοι οργανισμοί. Ήταν οι γαρίδες. Άρχισαν με έναν πληθυσμό περίπου επτά εκατομμυρίων, αλλά στο pH 5,9 πέθαναν όλες. Μέσα σε ένα χρόνο ένα μικρό ψαράκι για δόλωμα πέθανε επειδή δεν μπόρεσε πλέον να αναπαραχθεί.

Τη στιγμή που το pH ήταν 5.8, απέτυχαν να παραχθούν οι πέστροφες επειδή πολλοί μικρότεροι οργανισμοί που χρησίμευαν ως τροφή τους είχαν εξαφανιστεί. Χωρίς τροφή τα παλαιότερα ψάρια δεν είχαν την ενέργεια για αναπαραγωγή. Όταν το pH έγινε 5,1 διαπιστώθηκε ότι η πέστροφα έγινε κανίβαλος. Θεωρείται ότι τότε εξαφανίστηκε η τροφή της, το μικρό ψαράκι.

Σε pH 5,6 οι εξωτερικοί σκελετοί των αστακών μαλάκωσαν και μολύνθηκαν σύντομα με παράσιτα, ενώ τα αυγά τους καταστράφηκαν από μύκητες. Όταν το pH κατέβηκε σε 5,1 σχεδόν εξαφανίστηκαν. Μέχρι το τέλος του πειράματος κανένα από τα σημαντικότερα είδη δεν είχε επιζήσει των δοκιμών με το οξύ.

Το επόμενο πείραμα που πραγματοποιήθηκε από τους επιστήμονες ήταν να γίνει προσπάθεια να γυρίσει πίσω στη λίμνη η ζωή. Μείωσαν στο μισό τη ποσότητα του οξέος και σύντομα πάλι άρχισαν να αναπαράγονται πάλι τα ψαράκια. Η ζωή τελικά επέστρεψε μέχρις ενός σημείου πίσω στη λίμνη.

Η νέα θεωρία

Ένας επιστήμονας στη Νορβηγία, ο Rosenqvist, είχε πρόβλημα να πιστέψει ότι μόνο η όξινη βροχή δημιουργούσε επιπτώσεις στις λίμνες κατά τέτοιο θανάσιμο τρόπο.

"Γιατί κατά τη διάρκεια δυνατής βροχής, οι ποταμοί μπορεί να είναι μέχρι δεκαπέντε φορές περισσότερο όξινοι από την ίδια τη βροχή; Δεν μπορεί να είναι η βροχή μόνο που καταστρέφει τις λίμνες". Σύντομα οι επιστήμονες αναγκάστηκαν να δεχτούν αυτήν την θεωρία ελλείψει καλύτερης θεωρίας.

Το θειικό οξύ αποτελείται από δύο τμήματα, τα δύο ιόντα. Το ιόν του υδρογόνου είναι αυτό που κάνει μια ουσία οξύ. Το άλλο ιόν είναι θειικό άλας. Όταν υπάρχουν περισσότερα ιόντα υδρογόνου μια ουσία είναι πιο όξινη. Όταν η βροχή προκαλεί υπερχείλιση των ποταμών το νερό περνά μέσω του χώματος. Από τη βιομηχανική επανάσταση στη Μεγάλη Βρετανία υπάρχει μια αυξανόμενη συνεχώς ποσότητα θείου στο χώμα. Στον ποταμό δεν υπάρχει αρκετό θείο για να σχηματιστεί οξύ σε μεγάλες ποσότητες. Εντούτοις στο χώμα υπάρχει μια μεγάλη ποσότητα θείου για να βοηθήσει το σχηματισμό του οξέως. Όταν το θείο ενώνεται με το νερό το pH γίνεται πολύ μικρότερο. Αυτό το φαινόμενο είναι η πιο θανάσιμη επίδραση της όξινης βροχής στο νερό.

Το ίδιο το νερό δεν περιέχει αρκετό θείο για να σκοτώνει τους πληθυσμούς των ψαριών και των φυτών. Αλλά με τη βοήθεια του θείου στο χώμα μπορεί να το κάνει.

Συμπέρασμα

Η όξινη βροχή είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Προκαλεί το θάνατο των λιμνών μας, των ποταμών μας, της άγριας ζωής και επιπλέον βλάπτει τους ανθρώπους. Επίσης προκαλεί άλλα προβλήματα που είναι πολύ σοβαρά επίσης όπως η ελευθέρωση του αργιλίου και του μολύβδου στις παροχές του νερού μας. Υποφέρουμε δυστυχώς λόγω αυτής. Ελπίζουμε η όξινη βροχή στο μέλλον να μειωθεί με τα μέτρα που έχουν ληφθεί
Rc-Cafe

Πήγε για μαλλί και βγήκε... γουλί


Μια κομμώτρια στην κεντρική Κίνα κούρεψε γουλί μια πελάτισα της όταν της είπε ότι δεν μπορεί να την πληρώσει, ενώ της είχε παράσχει ήδη τις υπηρεσίες της. Η γυναίκα παρέμεινε στο κομμωτήριο για περισσότερο από έξι ώρες και αφού πρoηγουμένως είχε δεχθεί πολλές υπηρεσίες από την κομμώτρια, καθώς και ειδικές θεραπείες. Όταν ήλθε η ώρα να πληρώσει είπε στην κομμώτρια ότι είχε χάσει το πορτοφόλι της. Μετά από μια σειρά αποτυχημένων τηλεφωνικών προσπαθειών να βρει χρήματα από φίλους της, δήλωσε στην εξαγριωμένη κομμώτρια ότι δεν έχει να την πληρώσει. Τότε οι βοηθοί της κομμώτριας της ακινητοποίησαν και εκείνη της έκοψε τα μαλλιά μέχρι τη ρίζα, κοινώς γουλί. Τώρα η ασυνεπής πελάτισσα αναγκάζεται να κυκλοφορεί με περούκα.
Rc-Cafe

Αραβική Παροιμία


Να γελάς σημαίνει να ρισκάρεις να φανείς ανόητος. Να κλαίς σημαίνει να φαίνεσαι συναισθηματικός. Να πλησιάσεις κάποιον άλλο σημαίνει να ρισκάρεις δέσμευση. Να ρισκάρεις συναισθήματα σημαίνει να ρισκάρεις να εκθέτεις τον αληθινό σου εαυτό. Να εκθέτεις τις ιδέες, τα όνειρά σου στον πολύ κόσμο σημαίνει να ρισκάρεις το χάσιμό τους. Να αγαπάς σημαίνει να ρισκάρεις να μην σε αγαπούν αμοιβαία. Να ζεις σημαίνει να ρισκάρεις να πεθάνεις. Να ελπίζεις σημαίνει να ρισκάρεις την απόγνωση. Να προσπαθείς σημαίνει να ρισκάρεις την αποτυχία. Όμως πρέπει να παίρνουμε όλα τα ρίσκα, γιατί το μεγαλύτερο χάσιμο στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτα. Αυτός που δε ρισκάρει τίποτα, δεν κάνει τίποτα, ούτε έχει τίποτα, ούτε είναι τίποτα. Μπορεί να αποφύγει το να υποφέρει και να πονά, αλλά απλά δεν μπορεί να μάθει, να νοιώσει, να μεγαλώσει, να αγαπήσει, να ζήσει. Αλυσοδεμένος από τη σιγουριά του είναι σκλάβος. Έχει χάσει, σαν αποτέλεσμα, την ελευθερία του. Μόνο αυτός που ρισκάρει είναι ελεύθερος. Δώσε σημασία στο σήμερα. Περίμενε τη μέρα αυτή. Γιατί είναι η ζωή η καρδιά της Ζωής. Στη σύντομη διάρκεια της πορείας της, υπάρχουν όλες οι πραγματικότητες και οι αλήθειες της ύπαρξης. Η χαρά του να μεγαλώνεις. Η απόλαυση της πράξης. Η δόξα της δύναμης. Γιατί το χθες είναι μόνο μια ανάμνηση και το αύριο μόνο ένα όραμα. Αλλά το σήμερα όταν Ζεις καλά, κάνει το χθες μια ανάμνηση ευτυχίας και το κάθε αύριο ένα όραμα ελπίδας. Γι’ αυτό φρόντισε αυτή τη μέρα.
Rc-Cafe

2010 Cosmos 4RWF V8 Muscle

Το 2010 Cosmos 4RW V8 Muscle bike σχεδιάστηκε από τον Βραζιλιάνο Amadeu Ferreira Junior. Φαίνεται πολύ ογκώδης, με τους τέσσερις τροχούς 17-ιντσών.
Ο κινητήρας της μπορεί να παράγει ισχύ 350 ίππων



Αυτή η μοτοσικλέτα είναι πολύ κατάλληλή για αρχάριους μοτοσικλετιστές, διότι είναι πολύ σταθερή, με τέσσερις μεγάλες ρόδες, να είστε σίγουροι ότι δεν θα πέσετε.

Rc-Cafe

Η πίστη της Ανάστασης

Τα αρχαία Αιγυπτιακά τεχνουργήματα
διατηρούν την εικόνα του Χριστού;

Από τον Richard Russell Cassaro

Γιατί οι Αιγύπτιοι έθαβαν τους νεκρούς με το κάλυμμα στο κεφάλι, με γένια στο πηγούνι, και ράβδο βοσκού στο χέρι;

Δεν υπάρχει μοναδική θεωρία στην Αιγυπτιολογία που να έχει ομόφωνη υποστήριξη και να εξηγεί λογικά τη σημασία αυτών των επικήδειων ρουχισμών. Μια νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι δημιουργούσαν μια απεικόνιση του Χριστιανικού Σωτήρα - ένα ποιμένα με γενειάδα και μακριά μαλλιά.

Το κάλυμμα του κεφαλιού, η γενειάδα, και η ράβδος του ποιμένα έχουν μια συμβολική σημασία. Χρησιμοποιούνταν για να αλλάζουν την εξωτερική εμφάνιση του αποθανόντος σε μια απεικόνιση του θεού Όσιρι, την μοναδική τόσο σημαντική Αιγυπτιακή θεότητα, και του πρώτου στην κατεγραμμένη ιστορία που αναστήθηκε από τους νεκρούς.



Η πίστη της Ανάστασης.


Ο μετέπειτα Αιγυπτιολόγος Egyptologist Sir E. A. Wallis Budge έγραψε "Η κεντρική μορφή της αρχαίας Αιγυπτιακής Θρησκείας ήταν ο Όσιρις," ,"και οι κύριες αρχές της λατρείας του ήταν η πίστη στη θεότητα του, στο θάνατο, στην ανάσταση, και στον απόλυτο έλεγχο των μοιρών των σωμάτων και των ψυχών των ανθρώπων. Το κύριο σημείο κάθε Οσιρικής Θρησκείας ήταν η ελπίδα του για ανάσταση σε μεταμορφωμένο σώμα και της αθανασίας, που ήταν δυνατό να αντιληφθεί μόνο από αυτόν μέσο του θανάτου και της ανάστασης."1

Παλιά στην Αιγυπτιακή ιστορία ήταν θρησκευτικό έθιμο να θάβουν τους νεκρούς βασιλιάδες με μια απεικόνιση του Όσιρι. Αργότερα δίνονταν στις ανώτερες τάξεις και τελικά στις κοινές μάζες Οσιριακή ταφή.Τα έθιμα επηρεάζουν την Αιγυπτιακή έρευνα να ακολουθήσεις την ανάσταση του. Ο Henri Frankfort, ένας πρώην καθηγητής της προ-κλασσικής αρχαιότητας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, υπογράμμισε την εξής ιδέα: "Θα ήταν καλό να δοθεί έμφαση στο ότι η ταυτότητα των νεκρών με τον Όσιρη ήταν ένα μέσο για ένα τέλος, που είναι, το να φτάσει στην ανάσταση στο μέλλον" 2

Το όνομα "Όσιρις" (Ausar) στα ιερογλυφικά περιλαμβάνει τη σκιαγραφία ενός άντρα με γενειάδα και μακριά μαλλιά. Αυτή είναι ίδια με την απεικόνιση που ενταφιάστηκε στα ανθρωπομορφικά φέρετρα. Το κάλυμμα του κεφαλιού της nemes που ξεκινάει από το μέτωπο του αποθανόντος και καταλήγει πάνω στους ώμους, αποτελεί σύμβολο για τα μακριά μαλλιά (Το κάλυμμα του κεφαλιού ήταν δεμένο αλογοουρά στο πίσω μέρος του κεφαλιού όπως συνήθως γίνεται με τα μακριά μαλλιά.) Το μούσι στο πηγούνι, που ήταν δεμένο κοτσίδα, αντιπροσωπεύει μεγάλο μούσι.

Αυτή η ανακάλυψη μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μυστήριο. Για χιλιάδες χρόνια πριν την άνοδο του Χριστιανισμού οι Αιγύπτιοι ήταν στην αναζήτηση για να ακολουθήσουν στην ανάσταση έναν άντρα με γενειάδα και μακριά μαλλιά και να αποκτήσουν τη ζωή μετά θάνατο!

Τα Οσιριακά φέρετρα επίσης παρουσιάζουν ράβδο ενός ποιμένα στο αριστερό χέρι, ένα καθαρά Χριστιανικό σύμβολο. (Ο Ιησούς περιέγραψε τον εαυτό του σας τον "Καλό Ποιμένα" του ανθρώπινου κοπαδιού. Προσωπογραφίες του Χριστού τον δείχνουν να κρατάει τη ράβδο του ποιμένα.) Η ράβδος απεικονίστηκε στα χέρια του Όσιρι από την Αιγυπτιακή τέχνη. Στη λογοτεχνία τα επίθετα του sa και Asar-sa σημαίνουν "ποιμένας" και "Όσιρις ο ποιμένας". Η ονομασία ποιμένας αποτελεί τον κατάλληλο τίτλο για ένα πολυαγαπημένο πνευματικό ηγέτη του οποίου η πίστη της ανάστασης υποσχόταν ζωή μετά θάνατο για την ψυχή

Cross of Life

Είναι απίστευτο ότι, η "ζωή" μετά το θάνατο εκφραζόταν με το σταυρό ανκ, άλλο ένα παράλληλο σύμβολο στο Χριστιανισμό. Το ανκ ήταν το πιο σεβαστό και γόνιμο έμβλημα στην Αίγυπτο. Αφιερωνόταν σε τάφους και ναούς και απεικονίζονταν στα χέρια θεών, βασιλιάδων, ιερέων, βεζίριδων, απλών πολιτών και των παιδιών τους. Κανείς δε γνωρίζει την προέλευση του. Η σημασία του, της "ζωής" μετά θάνατο είναι εντυπωσιακά όμοια με τη σημασία της σταύρωσης του Χριστού, επίσης σύμβολο της "ζωής" μετά θάνατο. (Το Δόγμα της αιώνιας ζωή του Χριστού είναι ένα περιοδικό θέμα στην Καινή Διαθήκη. Στον Ιωάννη 11:25 ο Χριστός λέει: "Είμαι η ανάσταση, και η ζωή: αυτός που θα πιστέψει σε μένα, αν και ήταν νεκρός θα ζήσει: Και οποιοσδήποτε ζήσει και πιστέψει σε μένα δε θα πεθάνει ποτέ.").

Πρέπει να σημειωθεί ότι οι συμβολιστές βλέπουν στο Ανκ την περιγραφή ενός θυσιασμένου ανθρώπου: ο κύκλος εκφράζει το κεφάλι του, η οριζόντια γραμμή τα δυο του χέρια, και η κάθετη γραμμή τα πόδια του που είναι καρφωμένα στο σταυρό σαν ένα.

Μετά την ανάσταση του ο Όσιρις έγινε ο κριτής των ψυχών των νεκρών. Σ' αυτή τη θέση είχε τη δύναμη να χαρίσει τη ζωή στον παράδεισο σ' αυτούς που συμπεριφέρονταν έντιμα στη γη. Ο Wallis Budge εξήγησε: "η πίστη ότι ο Όσιρις ήταν ο αμερόληπτος κριτής των πράξεων και των λόγων των ανθρώπων, που αντάμειψε τους ενάρετους, και τιμώρησε τους αδύνατους, και εξουσίαζε πάνω στον παράδεισο που περιελάμβανε μόνο αναμάρτητα όντα, και ότι κατείχε τη δύναμη να κάνει αυτά τα πράγματα επειδή είχε ζήσει στη γη, και υπέφερε το θάνατο, και αναστήθηκε από τους νεκρούς, είναι τόσο παλιά όσο ο δυναστικός πολιτισμός στην Αίγυπτο..."3

Η Ημέρα της Κρίσης αποτελεί κεντρικό δόγμα της Χριστιανικής θρησκείας. Οι ψυχές των νεκρών θα στέκονται μπροστά στην θρόνο της Κρίσης του Χριστού. Αυτοί που ακολούθησαν τις διδασκαλίες του κατά τη διάρκεια της ζωής τους θα κριθούν έντιμα και θα γίνουν δεκτοί στον παράδεισο, όπως λέει η Επιστολή του Παύλου Προς Κορινθίους Β' 5, 10.

Απεικονίσεις του Χριστού και του Όσιρη σαν κριτές είναι εκπληκτικά όμοιες. Η Τελευταία Κρίση του Michelangelo έχει πολλά κοινά στοιχεία με την Ημέρα της Κρίσης που είναι χαραγμένη με οξύ σε Αιγυπτιακούς παπύρους και φτιαγμένα με ακρίβεια σε τοίχους τάφων. Στην Αιγυπτιακή τελετή η καρδιά του αποθανόντος, σύμβολο της αρετής του, του ηθικού χαρακτήρα, και των γήινων κατορθωμάτων, τοποθετούνταν σε μια ζυγαριά και ζυγίζονταν έναντι σε ένα φτερό που αντιπροσώπευε την Μάατ, το θεϊκό νόμο. Αν τα τάσια της ζυγαριάς ισορροπούσαν, επιτρεπόταν στο νεκρό να περάσει στον παράδεισο. Σαν κριτής, ο Όσιρις απεικονίζεται πάντα στην εδράζουσα θέση, μια τοποθέτηση που παραλληλίζεται με την περιγραφή της Καινής Διαθήκης για τη θέση του Χριστού στην κρίση.

Τι είμαστε εμείς για να βρούμε τέτοιες εντυπωσιακές ομοιότητες; Μήπως οι Χριστιανοί μελετητές απλά "δανείστηκαν" απεικονίσεις" και σύμβολα του Όσιρη από την Αιγυπτιακή θρησκεία; Ή αυτές οι αποδείξεις αποκαλύπτουν ένα βαθύ και μέχρι τώρα ανεξήγητο φαινόμενο το οποίο επηρεάζει την πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού; Με την αποκάλυψη των κοινών ομοιοτήτων στην Αιγυπτιακή και τη Χριστιανική θρησκεία, αυτό που κάνουμε στην ουσία, είναι, η επανα-ανακάλυψη των ιερών σχεδίων μιας αρχαίας Μεσσιανικής παράδοσης που επιταχύνει τον ανθρώπινο πολιτισμό και την πνευματική εξέλιξη από το ξεκίνημα της ιστορίας;

Μύθος ενάντια της πραγματικότητας

Επειδή η ιστορία του Όσιρη ήταν τόσο γνωστή στην Αίγυπτο δεν καταγράφηκε ποτέ σε χαρτί. Σαν αποτέλεσμα οι σύγχρονοι ερευνητές δεν μπορούν να αποτιμήσουν τα γεγονότα που πλαισιώνουν τη ζωή, το θάνατο και την ανάσταση του. Οι πρώτες γραπτές περιγραφές του Όσιρη έρχονται από πηγές εκτός της Αιγύπτου, βλέπε αρχαίους ιστορικούς όπως ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (1ος αιώνας π.Χ.), Ηρόδοτος (5ος αιώνας π.Χ.), και ο Πλούταρχος (1ος αιώνας μ.Χ). Αυτοί οι κλασσικοί συγγραφείς περιγράφουν τον Όσιρη σαν ημίθεο βασιλιά που κατάργησε τον κανιβαλισμό, έμαθε στους άντρες και τις γυναίκες να ζουν σύμφωνα με το νόμο της Μάατ, να βελτιώσουν την ηθική τους, και, γεμάτος αγάπη για την ανθρωπότητα, ξεκίνησε ένα ταξίδι αναζήτησης σε όλο τον κόσμο για να φέρει τα πλεονεκτήματα του πολιτισμού σε άλλες κουλτούρες. Οι σχολιασμοί τους συνεχίζονται με μυθολογικές περιγραφές του φόνου του Όσιρη από ένα ζηλιάρη αδελφό του, τον ονομαζόμενο Σεθ· η μετεμψύχωση του, πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια της μαγείας της αδερφής/γυναίκας του, Ίσιδας· και ο δεύτερος θάνατος, προήλθε πάλι από τον Σεθ, που διαμέλισε το σώμα του και διασκόρπισε τα κομμάτια προς τα πάνω και κάτω του Νείλου. Μετά την απόλυτη καταστροφή του Όσιρη, ο γιος του, Όρος, νικάει τον Σεθ σε μια επική μάχη δικαιώνοντας έτσι το δολοφονημένο πατέρα του.

Ο μύθος του Όσιρη φαίνεται ότι λαμβάνει χώρα ο μισός στο δικό μας κόσμο και ο μισός σε ένα γοητευτικό κόσμο μαγείας και φαντασίας. Αυτό το στοιχείο φαντασίας είναι υπεύθυνο, κατά ένα μέρος, για την παρανόηση ότι ο Όσιρις ήταν φανταστικό ον. Τα γεγονότα που απέμειναν ανάμεσα στα ερείπια της Αιγύπτου παρουσιάζουν μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Η Οσιριακή θρησκεία υποδαύλισε μια αναγέννηση μεταξύ των αρχαίων κατοίκων του Νείλου, οι επιδράσεις της οποίας επηρέασε κάθε όψη της πρωτόγονης τους κοινωνίας. Τους ενσταλάχτηκε ένας υψηλός ηθικός κώδικας, η αίσθηση του καλού και του κακού, και μια τάση προς την αδερφική αγάπη και θαυμασμό, πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία και απαράμιλλο κάθε άλλου αρχαίου έθνους.

Καλλιεργήθηκε επίσης μια υψηλά προοδευμένη φιλοσοφία. Οι πιστοί του Όσιρη αντιλαμβάνονταν ότι το ανθρώπινο σώμα δεν ήταν ούτε τέλειο ούτε μόνιμο. Αλλά ήταν επίσης πεπεισμένοι ότι ο θάνατος δεν αποτελούσε το τέλος της ύπαρξης. Υπήρχε ένα αθάνατο, πνευματικό στοιχείο μέσα τους που θα ανυψωνόταν - ανάσταση - από το σώμα και υπάρχει σε μια ανώτερη πνευματική σφαίρα, υπό τον όρο ότι η συμπεριφορά τους ήταν σύμφωνη με τον υψηλό ηθικό κώδικα (μάατ). Συνεπώς, ποτέ δεν δένονταν υπερβολικά με τα πράγματα αυτού του κόσμου. Αυτή ακριβώς είναι η φιλοσοφία που εκφράστηκε από τη θρησκεία του Χριστιανισμού υποδαυλισμένη από τη ζωή, το θάνατο, και την ανάσταση του Χριστιανού Σωτήρα.

Ο Φοίνικας στην Ανατολή

Οι Αιγύπτιοι απεικόνιζαν το πνεύμα του Όσιρη με ένα θαυμάσιο πουλί, αρκετά όμοιο με τις Χριστιανικές απεικονίσεις της ψυχής του Χριστού σαν ένα λευκό και αστραφτερό περιστέρι. Οι Αιγύπτιοι ονόμαζαν το πουλί Benu (Μπεν-Μπεν), οι Έλληνες το ονόμαζαν Φοίνικα. Σύμφωνα με το θρύλο αυτό το εξαίσιο πλάσμα εμφανίζεται σαν από θαύμα στον ανατολικό ουρανό κατά τη διάρκεια παγιωμένων σημείων της ιστορίας για να αναγγείλει την αρχή μια νέας κοσμικής εποχής. Όταν εμφανίζεται, μυστηριωδώς βάζει φωτιά στον εαυτό του και απότομα μετατρέπεται σε φωτιά και στάχτες. Παρόλα αυτά, υψώνεται θριαμβευτικά από το θάνατο ξαναγεννημένο και ανανεωμένο.

Οι μελετητές πιστεύουν ομόφωνα, ότι ο φοίνικας ήταν σύμβολο του Όσιρη. Ο Γερμανός φιλόλογος Adolf Erman εξήγησε ότι "η ψυχή του Όσιρη...κατοικεί στο πουλί Benu, το φοίνικα...."4 Ένα εδάφιο από τα Ταφικά Κείμενα υποστηρίζει αυτή την παρατήρηση: "Είμαι ο μεγάλος Φοίνικας που είναι στο Ένα. Ποιος είναι; Είναι ο Όσιρις. ο επιβλέπων των πάντων. Ποιος είναι; Είναι ο Όσιρις. "5

Τα χαρακτηριστικά του Όσιρη σαν φοίνικα είναι τα ίδια με αυτά που αποδίδονται στο Χριστιανικό Μεσσία. Ο φοίνικας και ο Μεσσίας εμφανίζονται στον ανατολικό ουρανό (το άστρο της Βηθλεέμ υψώθηκε στην ανατολή αναγγέλλοντας τον νεογέννητο Βασιλιά). Και οι δύο ξεπέρασαν το θάνατο. Και οι δύο συμπεριέλαβαν το θέμα της ζωής μετά το θάνατο μέσω της ανάστασης. Και οι δύο ήταν προάγγελοι του αστεριού νέων εποχών. (η παρουσία του Χριστού ξεκίνησε τη δική μας εποχή: π.Χ./μ.Χ.) Τέλος, και ίσως το πιο σημαντικό είναι το ότι, και οι δύο είναι συνδυασμένοι με την υπόσχεση μιας μοιραίας επανεμφάνισης (οι Χριστιανοί περιμένουν την επανεμφάνιση του Χριστού, το Δόγμα της Δευτέρας Παρουσίας).

Ποιο είναι το νόημα που κρύβεται πίσω από τις κοινές συγκρίσεις ανάμεσα στο φοίνικα και το Μεσσία; Διατηρεί ο μύθος του φοίνικα τη σοφία των επανεμφανίσεων ενός σωτήρα στην ανθρώπινη ιστορία, ενός σωτήρα του οποίου η ζωή, ο θάνατος και η ανάσταση ήταν επίτηδες σχεδιασμένη για να επιταχύνει την εξέλιξη της ανθρώπινης κουλτούρας; Είναι μια δυνατή και καλά προσεγμένη παράδοση που εκφράζεται στο μύθο του αινιγματικού Αιγυπτιακού φοίνικα; Μια παράδοση που είναι τώρα στα όρια να ξανά-ανακαλυφθεί;

Η "ΠΡΩΤΗ ΕΠΟΧΗ" του Όσιρη

Οι Αιγύπτιοι συνέδεσαν την πρώτη εμφάνιση του φοίνικα με μια χρυσή εποχή στην ιστορία τους γνωστή σαν Zep Tepi, η "Πρώτη Εποχή". Ήταν πεπεισμένοι ότι τα θεμέλια του πολιτισμού τους εδραιώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της ασυνήθιστης και ένδοξης εποχής. Ο R. T. Rundle Clark, πρώην καθηγητής Αιγυπτιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ σχολίασε πάνω στις αρχαίες αρχές της Πρώτης Εποχής: "Κάθετι του οποίου η ύπαρξη ή η αυθεντία πρέπει να δικαιολογηθεί ή να εξηγηθεί πρέπει να αναφέρεται στην Πρώτη Εποχή.' Αυτό ήταν πραγματικότητα για τα φυσικά φαινόμενα, τις ιεροτελεστίες, τα βασιλικά εμβλήματα, τα σχέδια των ναών, τις μαγικές ή ιατρικές φόρμουλες, το ιερογλυφικό σύστημα, το ημερολόγιο - όλα τα εφόδια του πολιτισμού... Όλα όσα ήταν καλά ή αποτελεσματικά ιδρύθηκαν στις αρχές της "Πρώτης Εποχής" - η οποία ήταν, επομένως, μια χρυσή εποχή απόλυτης τελειότητας..."6

Η Πρώτη Εποχή φαίνεται πως ήταν η περίοδος κατά τη διάρκεια της οποίας ο Όσιρις βασίλευε σαν πρώτος βασιλιάς της Αιγύπτου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν που δημιούργησε το νόμο (Μάατ) και ξεκίνησε τη λατρεία προς τον Ρα, το μονοθεϊστικό Θεό της Αιγύπτου. Ο Rundle Clark εξήγησε: "Η βασιλεία του Όσιρη ήταν μια χρυσή εποχή, μοντέλο για τις μετέπειτα γενεές. "7. Η Μάατ και ο μονοθεϊσμός, το "μοντέλο για τις μετέπειτα γενεές" που διατυπώθηκε από τον Όσιρη, ήταν η δύναμη που οδηγούσε, πίσω από την Αιγυπτιακή κουλτούρα, για χιλιάδες χρόνια.

Τι ακριβώς σημαίνει η φράση "η Πρώτη Εποχή"; Είναι μια αναφορά στην πρώτη εμφάνιση - τον πρώτο ερχομό - του Χριστιανικού Σωτήρα στη γη; Υπήρχε μια καθοδηγητική δύναμη πίσω από την ανύψωση του Αιγυπτιακού πολιτισμού; Η ίδια δύναμη που εγκαινίασε τη Χριστιανική αυτοκρατορία; Ήταν η Πρώτη Εποχή μια περίοδος κατά τη διάρκεια της οποίας μια αρχαία Μεσσιανική παράδοση πρώτο-δημιουργήθηκε; Μια παράδοση που σκόπευε στην σπουδαία πολιτιστική σοφία, το νόμο, και την πνευματική αλήθεια στο ανθρώπινο είδος κατά τη διάρκεια διαφορετικών ιστορικών εποχών;

Rc-Cafe

Περιοδικό προσφέρει δωρεάν σεξ!!!


Ένα Ελβετικό περιοδικό για αντρικό κοινό βρέθηκε στην «πυρά» επειδή προσέφερε στους αναγνώστες του δωρεάν σεξ!!!
Η προσφορά του περιοδικού Okay ήταν στο πλαίσιο της επετείου των 20 χρόνων όπου ο κάθε αναγνώστης κέρδιζε ένα ταξίδι σε «ερωτικό στούντιο» περιλαμβανομένου δωρεάν σεξ.
«Θέλαμε να δώσουμε στο κοινό μας κάτι πιο δυναμικό από τα CD και τις αφίσες που προσφέρουν οι ανταγωνιστές μας,» είπε ο Pietro Attardo, εκπρόσωπος του περιοδικού.
Η καμπάνια του περιοδικού έγινε γνωστή όταν ραδιοφωνικοί σταθμοί της χώρας αρνήθηκαν να «παίξουν» την προσφορά στον αέρα. Τότε το θέμα πήρε διαστάσεις στο γραπτό τύπο και έγινε γνωστό σε όλη την χώρα.
«Δεν κατάλαβα γιατί τα ραδιόφωνα αρνήθηκαν να παίξουν την προσφορά μας. Δεν υπάρχει άντρας που να μην θέλει δωρεάν σεξ,» πρόσθεσε ο κύριος Attardo
Rc-Cafe

Μετεωρίτης χτύπησε Βρετανίδα..


Λονδίνο : Μια 76χρονη Βρετανίδα υπέστη εκδορές όταν χτυπήθηκε από μια πέτρα που έπεσε από τον ουρανό την ώρα που άπλωνε τη μπουγάδα της στον κήπο του σπιτιού της στο Σάφολκ, αναφέρει την Τετάρτη η εφημερίδα Sun.
Εάν οι αναλύσεις επιβεβαιώσουν ότι η πέτρα είναι μετεωρίτης, η κυρία Πολίν Αγκους θα καταγραφεί ως η πρώτη Βρετανίδα που την έχει χτυπήσει πέτρα από το Διάστημα.
Η κ. Αγκους διηγείται στην εφημερίδα πως έξαφνα ένοιωσε έναν ανεξήγητο οξύ πόνο στο χέρι της. Λίγο αργότερα ο σύζυγός της βρήκε στο έδαφος δίπλα της ένα καφέ μεταλλικό χαλίκι, στο μέγεθος μπάλας του γκολφ.
«Δεν μπορούσα να το πιστέψω όταν ο Τζακ βρήκε το χαλίκι πάνω στο γρασίδι. 'Eνοιωσα μεγάλη ανακούφιση που δεν με βρήκε στο κεφάλι. Θα μπορούσε να με έχει σκοτώσει» δήλωσε η ηλικιωμένη.
Εκπρόσωπος της Βρετανικής Αστρονομικής 'Eνωσης ανακοίνωσε πως είναι «πιθανό» το χαλίκι να είναι μετεωρίτης, διαβεβαίωσε πάντως πως η πιθανότητα να χτυπηθεί κανείς από διαστημικά αντικείμενα είναι γενικά «ελάχιστη»
Rc-Cafe

Nέα μόδα με... αλμυρά παγωτά που πλασάρει «η μοριακή γαστρονομία»



Τι έχουν κοινό μεταξύ τους η γλώσσα βοδιού, η παρμεζάνα, το φουά γκρα και το μελάνι της σουπιάς. Θα τα βρει κανείς όλα αυτά σε μια νέα γενιά παγωτών που έχουν γίνει της μόδας. Δεν έχει λοιπόν απομείνει τίποτα πια όρθιο σε αυτό τον κόσμο;

Πριν από λίγο καιρό, το να διαλέξει κανείς παγωτό ήταν εύκολη υπόθεση. Τα διλήμματα ήταν απλά. Μία ή δύο μπάλες; Βανίλια ή σοκολάτα; Τρούφα ή σιρόπι; Σύμφωνοι, το πράγμα έγινε κάπως πιο πολύπλοκο στη δεκαετία του 1980, με την εμφάνιση εταιρειών όπως η Haagen-Dazs που παρουσίασαν μια νέα σειρά από εξωτικές ποικιλίες. Αλλά σε γενικές γραμμές, το παγωτό που έτρωγε κανείς ήταν το ίδιο, όπως ήταν την παλιά εποχή τού «άσπρου και του μαύρου»: χορταστικό, αμαρτωλό και προπαντός γλυκό.

Αυτό το καλοκαίρι, όμως, κάτι έχει αλλάξει. Στον Μπορέλι, στου Χάροντς, οι πελάτες ζητούν παγωτό με παρμεζάνα και αχλάδι, γκοργκοντζόλα και μέλι, κι ακόμη πιο παράξενους συνδυασμούς. Την ίδια ώρα, στην Ιταλία, την πατρίδα του καλού παγωτού, οι παραδοσιακές γεύσεις εκτοπίζονται από το λεγόμενο «φυσικό παγωτό»: με κάθε λογής λαχανικά και βότανα και με ένα κοτσάνι σέλινο αντί για το παραδοσιακό ξυλάκι. Όσο για το παγωτό με γεύση μπάρμπεκιου, που λανσάρεται στη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ, όσο λιγότερο μιλάμε γι' αυτό τόσο το καλύτερο.

Όχι πως δεν υπήρχαν και άλλοτε τέτοιες γεύσεις παγωτού. Μερικές συνταγές, όπως το παγωτό με καμαμπέρ, χρονολογούνται στο 1800. Απλώς δεν ήταν ποτέ τόσο στη μόδα όσο είναι τώρα. H πρόσφατη «έκρηξη» ήρθε με την εμφάνιση της λεγόμενης «μοριακής γαστρονομίας» και τους πειραματισμούς διάσημων σεφ, όπως ο Ίστον Μπλούμενταλ του «Fat Duck» στη Βρετανία και ο Φεράν Αντρία του «El Bulli» στην Ισπανία.

Πειραματισμοί που αναγορεύουν τους «καλύτερους σεφ του κόσμου»
ME TON OPO «μοριακή γαστρονομία» περιγράφεται το επιστημονικό ενδιαφέρον το οποίο επιδεικνύουν σεφ όπως ο Μπλούμενταλ και ο Αντρία στα «πώς» και στα «γιατί» της γεύσης. Τους επέτρεψε να δημιουργήσουν συνδυασμούς που θεωρούνταν αδύνατοι, αν όχι γελοίοι, με τη χρήση διαφόρων τροφίμων. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το παγωτό του Μπλούμενταλ με μπέικον και αυγό. Όμως, ο Φεράν Αντρία ήταν εκείνος που άρχισε αυτό τον χορό, στο φημισμένο ισπανικό εστιατόριό του «El Bulli» (είναι ανοιχτό μόνο έξι μήνες τον χρόνο, για να μπορεί τους υπόλοιπους μήνες ο Αντρία να σκέπτεται επαναστατικές γεύσεις για τους πελάτες του). Εκεί ήταν που για πρώτη φορά το παγωτό έγινε πρώτο πιάτο. H σπεσιαλιτέ του είναι το παγωτό με παρμεζάνα. Τέτοιοι πειραματισμοί ήταν που έκαναν τον Φεράν Αντρία να θεωρείται σήμερα «ο καλύτερος σεφ του κόσμου».

Ο Άντονι Φλιν, που μαθήτευσε κοντά στον Αντρία, κάνει τη δική του επανάσταση στο παγωτό, στο εστιατόριό του στο Λιντς. H επανάστασή του ονομάζεται παγωτό με μπρι. Πάντως, αν και «επαναστάτης», αισθάνεται την ανάγκη να βάλει κάποια όρια σε αυτή τη μόδα. «Παγωτό με μελάνι σουπιάς;» λέει με αγανάκτηση. «Ποιος στο καλό το σκέφτηκε;»
Rc-Cafe

Έγινε γαμπρός στη θέση του αδερφού του!


Για άλλον ξεκίνησε και άλλον κατέληξε να παντρευτεί μια νεαρή στην Ινδία. Ο πραγματικός γαμπρός ήταν υπερβολικά μεθυσμένος για να παραστεί στο γάμο, κι έτσι με τη συναίνεση όλων τη θέση πήρε ο αδερφός του.

Ο γαμπρός εμφανίστηκε στο γάμο ως όφειλε, αλλά η συμπεριφορά του προς τους καλεσμένους και τους συγγενείς της νύφης ήταν απαράδεκτη. Όλοι μαζί λοιπόν ομόφωνα αποφάσισαν ότι δεν ήταν ικανός να παραστεί στην τελετή και τον «αντικατέστησαν» με το νεότερο αδερφό του.

Ο γαμπρός όταν συνήλθε απολογήθηκε για τη συμπεριφορά του αλλά μάλλον θα δυσκολευτεί να βρει άλλη νύφη καθώς ακόμα και οι πέτρες στο μικρό χωριό της επαρχίας Μπιχάρ, όπου κατοικεί έμαθαν για τα «κατορθώματα» του
Rc-Cafe

Τα μικροσκόπια στην αρχαία Ελλάδα


Τεκμηριώνοντας την άποψη μου, ότι το μικροσκόπιο (ασφαλώς όχι με την μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα) είχε ήδη ανακαλυφθεί και υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για την χρήση του ήδη από τον 5ο & 4ο αιώνα π.Χ., λαμβάνω υπ’ όψιν μου την νομισματοκοπία της εποχής, παράλληλα με τις μαρτυρίες από αρχαία κείμενα, για τις τότε επιστημονικές γνώσης και προϊόντα που παράχθηκαν (νομίσματα, κοσμήματα κ.α.) και σώζονται έως σήμερα, όπου χωρίς την χρήση υπερμεγέθυνσης θα ήταν αδύνατο να υλοποιηθούν. Το γεγονός ότι χάθηκε στην πορεία του χρόνου η τεχνολογία που χρησιμοποιούσαν στην αρχαία Ελλάδα μας το επιβεβαιώνει η κακότεχνη νομισματοκοπία του μεσαίωνα.

Οι αρχαιολόγοι για το θέμα αυτό σιωπούν ή δίνουν μη ικανοποιητικές απαντήσεις. (π.χ. είχαν πολλούς δούλους και κοπίαζαν σκληρά, ήταν καλλιτέχνες, είχαν διαφορετική όραση και έβλεπαν την λεπτομέρεια με γυμνό μάτι κτλ). Είναι λίγες από τις απαντήσεις στην έρευνα μου αυτή, από τους ειδικούς στους οποίους απεύθυνα το εύλογο ερώτημα.

Παραθέτω μεγεθύνσεις αρχαίων νομισμάτων (που μου παραχώρησε για την βοήθεια της έρευνας μου η νομισματική συλλογή της Alpha bank) και αποσπάσματα από μετάφραση αρχαίου κειμένου. Τα οποία μας δείχνουν την γνώση πάνω σε τεχνολογίες που εικάζετε ότι εμφανίσθηκαν πολύ αργότερα όπως το μικροσκόπιο, που ενώ νομίζουμε ότι ανακαλύφθηκε πολλούς αιώνες μετά, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, ότι το μικροσκόπιο το είχαν ήδη ανακαλύψει και εφαρμόσει στις τέχνες και τις επιστήμες από τον 5ο αιώνα π.Χ.

«Την δε υπόθεση του σχηματισμού των ειδώλων στα κάτοπτρα και σε όλα εκείνα που καθρεπτίζουν και είναι λεία δεν είναι δύσκολο να την ενοήσωμε»
(πολιτεία Πλάτωνα 46a)
«το δε περι την των κατόπτρων ειδωλοποιίαν και πάντα οσα ενφανή και λεία, κατιδειν ουδέν έτι χαλεπόν.»

Αυτό σημαίνει ότι ήδη έχουν επίγνωση του να μεταφέρουν την εικόνα με κάτοπτρα, από εκεί και πέρα με ελαφρά κοίλο κάτοπτρο έχουμε την μεγέθυνση η σμίκρυνση της εικόνας αντίστοιχα και αυτό είναι και η βάση του μικροσκοπίου.

Το ότι χρησιμοποίησαν την τεχνική αυτή, μας το μαρτυράνε τα κάτωθι στοιχεία:

1ο) Τα καλλιτεχνικά αρχαία νομίσματα που εμφανίσθηκαν σε διάφορες περιοχές ήδη από τον 5ο αιώνα τα οποία με την μεγέθυνση τους ανακαλύπτουμε τέτοιες λεπτομέρειες που είναι αδύνατο να δούμε ακόμα και με απλό μεγεθυντικό φακό.

2ο) Μέσα στην πολιτεία του Πλάτωνα και συγκεκριμένα στο έργο ΤΙΜΑΙΟΣ–ΚΡΙΤΙΑΣ, που περιγράφεται και η πολυσυζητημένη ιστορία της χαμένης Ατλαντίδος, βλέπουμε το κάτωθι κείμενο:

«Αυτό συνεχίζεται μέχρις ότου και από τις δυο μεριές η επιθυμία και ο έρωτας, του ανδρός και της γυναικός, συνενωθούν. Και τότε σαν να συγκομίζουν καρπόν από τα δένδρα, σπέρνουν στη μήτρα όπως σε καλλιεργημένο και εύφορο χωράφι αόρατα λόγο της μικρότητος των και αδιάπλαστα ζωντανά όντα (σπερματοζωάρια) και αφού τα διαχωρίσουν πάλιν, θα τα εκθρέψουν και θα τα μεγαλώσουν εκεί μέσα και ύστερα θα τα οδηγήσουν στο φώς και θα ολοκληρώσουν έτσι την δημιουργίαν των ζώντων.
(πολιτεία Πλάτωνα 91d)

«μέχριπερ αν εκατέρων η επιθυμία και ο έρως συναγάγοντες, οίον από δένδρων καρπόν καταδρέψαντες, ως είς άρουραν την μήτραν αόρατα υπό σμικρότητος και αδιάπλαστα ζώα (σπερματοζωάρια) κατασπείραντες και πάλιν διακρίναντες μεγάλα εντός εκθρέψωνται και μετά τούτο είς φώς αγαγόντες ζώων αποτελέσωσι γένεσιν»

Οι αρχαιολόγοι αφού δεν έχουν ενδείξεις από συσκευές, σαφείς περιγραφές από αναφορές ή αποτυπώσεις πάνω σε εικόνες της εποχής, είναι λογικό να σιωπούν αφού δεν έχουν όπως είναι λογικό τις γνώσεις ενός φυσικού, ενός βιολόγου, ενώ χαράκτη νομισμάτων, για να γνωρίζουν τις δυσκολίες στην επεξεργασία 1:1 της μήτρας των αριστουργηματικών -όπως φαίνεται και σε πολλαπλάσια μεγέθυνση- των τότε νομισμάτων, με αποτέλεσμα να θεωρούν ότι απλά με την τέχνη και την συμβολή των πολλών δούλων είναι εύκολο να χαραχθούν μήτρες όπως αυτές που έφτιαξαν τα καλλιτεχνικά νομίσματα που εμφανίζονται ήδη από τον 5ο αιών π.Χ.


του Παύλου Κριαρά

Rc-Cafe

Φτιάξτε το δικό σας photo banner


Μπορείτε να αλλάξετε το κείμενο σύμφωνα με τις διαθέσεις σας. Δεν υποστηρίζεται σε όλα τα μοτίβα η ελληνική γλώσσα.

Ανοίξτε το σύνδεσμο, γράψτε το μήνυμά σας, επιλέξτε «Background» και πατήστε «Done».[Link]

Rc-Cafe

Σχέδια πυρηνικής ενέργειας που ναυάγησαν


Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 70 δεν ήταν λίγες οι χώρες που σε μικρό ή μεγάλο βαθμό διερεύνησαν τις δυνατότητες και τη σχέση κόστους-οφέλους για το εγχείρημα κατασκευής και λειτουργίας πυρηνικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Σε αρκετές περιπτώσεις τα κίνητρα δεν ήταν μόνο ενεργειακά και οικονομικά, αλλά έκρυβαν και άλλου είδους φιλοδοξίες και επιδιώξεις.

Ας δούμε μερικές από τις περιπτώσεις που έγιναν γνωστές:

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ: Το 1972, Αυστραλοί αξιωματούχοι προγραμμάτιζαν πυρηνικούς σταθμούς ισχύος 21.000 μεγαβάτ ως το 2000. Τι απέγινε απ' αυτά τα σχέδια; Απολύτως τίποτα! Παρόλα αυτά, το 1984 διέρρευσαν κυβερνητικά σχέδια για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων από την Αυστραλία, σε περίπτωση που κάποιες γειτονικές χώρες, όπως π.χ. η Ινδονησία, αποκτούσαν πυρηνικό οπλοστάσιο.

ΑΥΣΤΡΙΑ: Το πυρηνικό εργοστάσιο στο Τζβέντεντορφ ολοκληρώθηκε το 1978, δεν έμελλε όμως να λειτουργήσει ποτέ, χάρη σε ένα δημοψήφισμα στις 5 Νοεμβρίου 1978. Ο τότε καγκελλάριος Κράισκυ, είχε απειλήσει με παραίτηση αν η πλειοψηφία των Αυστριακών ψηφίσουν εναντίον. Βλέπετε, υπήρχαν φήμες ότι πολιτικά κόμματα είχαν δωροδοκηθεί με 60 εκατ. δολάρια από την κατασκευάστρια εταιρεία KWU. Η εταιρεία έθεσε το σταθμό σε ψυχρή εφεδρεία για μια πενταετία, πριν τα σχέδιά της ναυαγήσουν οριστικά με ένα αντιπυρηνικό νόμο που ψηφίστηκε στο αυστριακό Κοινοβούλιο. Τα σχέδια για ένα δεύτερο πυρηνικό σταθμό εξανεμίστηκαν.

ΔΑΝΙΑ: Τα σχέδια του 1976 προέβλεπαν πέντε πυρηνικούς αντιδραστήρες, οι οποίοι όμως δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Η αιτία θα πρέπει να αναζητηθεί στο ισχυρό αντιπυρηνικό κίνημα που αναπτύχθηκε στη Δανία και το οποίο οδήγησε την δανέζικη κυβέρνηση να εγκαταλείψει οριστικά το πυρηνικό μονοπάτι το 1985. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, το 80% του πληθυσμού τάσσεται εναντίον της πυρηνικής ενέργειας, ενώ συχνές είναι οι διαμαρτυρίες των Δανών για τα κοντινά πυρηνικά εργοστάσια στη Σουηδία και τη Γερμανία. Σημειωτέον ότι ο σουηδικός πυρηνικός σταθμός Μπάρσεμπεκ βρίσκεται μόλις 20 χιλιόμετρα από την Κοπεγχάγη…

ΕΛΛΑΔΑ: Το 1971, η χούντα υπέγραψε συμφωνία με τη Βρετανία για την κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού, προσφέροντας για αντάλλαγμα 40.000 τόνους καπνού! Η ολοκλήρωση του πυρηνικού εργοστασίου προβλεπόταν για το 1974, χρόνος πολύ σύντομος για ένα τέτοιο εγχείρημα, που μαρτυρά άλλωστε και την αφέλεια και προχειρότητα των εμπνευστών αυτού του σχεδίου. Το σχέδιο ναυάγησε γιατί δεν ενδιαφέρθηκε καν η βρετανική καπνοβιομηχανία. Στη συνέχεια έδειξε ενδιαφέρον η Σοβιετική Ένωση, χωρίς όμως να υπάρξει ανταπόκριση από ελληνικής πλευράς. Το 1972, η Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας ανακοίνωσε κάποια σχέδια βάσει των οποίων, ως το 1990, η Ελλάδα θα αποκτούσε 4.200 μεγαβάτ πυρηνικής ισχύος. Τελικά, το 1976, η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να κατασκευάσει ένα πυρηνικό σταθμό, η ολοκλήρωση του οποίου προγραμματιζόταν για το 1986. Η υποψήφια περιοχή ήταν η Κάρυστος στην Εύβοια, μια ανάσα μόνο από την Αθήνα. Ένα ισχυρό αντιπυρηνικό κίνημα που αναπτύχθηκε εξ αιτίας αυτών των σχεδίων, ματαίωσε τελικά το εγχείρημα και το 1982 η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε και επίσημα πως ακυρώνει κάθε σχέδιο για δημιουργία πυρηνικού σταθμού στην Ελλάδα. Στα χρόνια που ακολούθησαν, υπήρξαν φήμες για εγκατάσταση δύο αντιδραστήρων στην Κρήτη, φήμες που δεν άντεχαν όμως σε αυστηρή κριτική. Η τραγωδία του Τσερνομπίλ το 1986, έστρεψε οριστικά την ελληνική κοινή γνώμη εναντίον της πυρηνικής ενέργειας. Παρά τους ευσεβείς πόθους μιας ασήμαντης μειοψηφίας, που θα ήθελε να δει πυρηνικούς σταθμούς στην Ελλάδα, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θεωρείται πλέον απίθανο.

ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Η πετρελαϊκή κρίση του 1973, οδήγησε, ένα χρόνο μετά, στην απόφαση να ξεκινήσει η κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού στο Carnsore Point στα νοτιοανατολικά της χώρας, με στόχο να ολοκληρωθεί ως το 1980. Η ιδέα δεν άντεξε στην ισχυρή πίεση του αντιπυρηνικού κινήματος.

ΙΤΑΛΙΑ: Μετά το ατύχημα του Τσερνομπίλ, και οι τέσσερεις πυρηνικοί αντιδραστήρες της Ιταλίας έκλεισαν. Οι δύο τελευταίοι έκλεισαν το 1990 μετά από ένα δημοψήφισμα που έγινε το 1988. Άλλοι εννέα αντιδραστήρες συνολικής ισχύος 8.000 μεγαβάτ, οι οποίοι επρόκειτο να κατασκευαστούν, ακυρώθηκαν. Οι πέντε απ' αυτούς είχαν αρχίσει να κατασκευάζονται ήδη από το 1974. Ο κυβερνητικός συνασπισμός διελύθη στα εξ ων συνετέθη το 1988, όταν αποφάσισε να συνεχίσει την κατασκευή του πυρηνικού σταθμού στο Montalto di Castro. Οι σοσιαλιστές συμφώνησαν αρχικά, στη συνέχεια όμως άλλαξαν γνώμη. Η Ιταλία συμμετείχε επίσης κατά το 1/3 στον γαλλικό πυρηνικό σταθμό Superphenix, ο οποίος έκλεισε το 1998.

ΚΟΥΒΑ: Η Κούβα ξεκίνησε το 1983 την κατασκευή δύο ρωσικής τεχνολογίας αντιδραστήρων VVER-440 (τύπου "Κοζλοντούι"), οι εργασίες όμως σταμάτησαν το 1992. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1998, ο Φιντέλ Κάστρο ανακοίνωσε πως οι εργασίες στον σταθμό Σενφουέγος αναστέλλονται επ' αόριστον. Θα περάσει πάρα πολύ καιρός πριν είμαστε σε θέση να ξεκινήσουμε και πάλι τις εργασίες, είπε ο Κουβανός ηγέτης. Αυτό μεταφράζεται στην πράξη ότι οι ξεπερασμένης, ούτως ή άλλως, τεχνολογίας αντιδραστήρες δεν πρόκειται ποτέ να τεθούν σε λειτουργία.

ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ: Μετά τις πρώτες αντιπυρηνικές διαμαρτυρίες, το Λουξεμβούργο αποφάσισε να αποσύρει την κατά 1% συμμετοχή του στον αντιδραστήρα ταχείας αναπαραγωγής Κάλκαρ στη Γερμανία. Το 1976, το Λουξεμβούργο είχε υπογράψει συμφωνητικό με τρεις γερμανικές εταιρείες για την κατασκευή ενός αντιδραστήρα ισχύος 1.300 μεγαβάτ στο Ρέμερσεν. Το πυρηνικό ατύχημα στο Χάρισμπουργκ των ΗΠΑ το 1979, στάθηκε η αιτία να ακυρωθεί αυτό το σχέδιο.

ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ: Ήδη από το 1965, το Μπαγκλαντές σχεδίαζε την κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού στο Ροοπούρ. Οι πρώτες προτάσεις ήρθαν από την αμερικανική Westinghouse. Ακολούθησαν οι Καναδοί, οι Σοβιετικοί και οι Γάλλοι. Το 1981 μάλιστα, η Σαουδική Αραβία δήλωσε πρόθυμη να πληρώσει τα έξοδα για λογαριασμό του Μπαγκλαντές! Ευτυχώς όμως, τα σχέδια δεν ευοδώθηκαν. Το 1997, η Παγκόσμια Τράπεζα αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει το εγχείρημα. Θα υπάρξει άραγε και άλλη προσπάθεια;

ΝΟΡΒΗΓΙΑ: Τα σχέδια για κατασκευή πυρηνικού σταθμού ξεκίνησαν το 1973 για να ακυρωθούν οριστικά το 1986, μετά από τις αντιδράσεις κυρίως των πολιτικών νεολαιών και του ισχυρού φεμινιστικού κινήματος.

ΠΟΛΩΝΙΑ: Το 1974, η Πολωνία παρήγγειλε τέσσερις πυρηνικούς αντιδραστήρες ρωσικής τεχνολογίας VVER-440 (τύπου "Κοζλοντούι"), με στόχο να λειτουργήσουν ως το 1980. Η κατασκευή ξεκίνησε τελικά το 1982 στο Ζαρνόβιετς κοντά στο Γκντανσκ. Τα σχέδια προέβλεπαν την κατασκευή άλλων εννέα αντιδραστήρων ισχύος 8.500 μεγαβάτ ως το 1990. Μετά το Τσερνομπίλ όμως, η αντίδραση στα σχέδια αυτά γιγαντώθηκε και παρόλα τα νέα σχέδια το 1989 για τέσσερις αντιδραστήρες κοντά στο Πόζναν, τα πυρηνικά όνειρα της Πολωνίας έσβησαν οριστικά το 1990.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: Το 1971, η πορτογαλική κυβέρνηση είχε το φιλόδοξο σχέδιο να καλύψει ως το 2000 το 70% των αναγκών της σε ηλεκτρισμό με πυρηνικά εργοστάσια ισχύος 8.000 μεγαβάτ. Οι συνεχείς καθυστερήσεις και οι αντιδράσεις όμως, ανάγκασαν την κυβέρνηση να ακυρώσει όλα τα σχέδια το 1995. Την ίδια αρνητική εξέλιξη είχαν και τα σχέδια για συμμετοχή στην κατασκευή πυρηνικών σταθμών στη γειτονική Ισπανία.

ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ: Το 1972, ο δικτάτορας Μάρκος ανακοίνωσε πως θα κατασκευάσει έξι πυρηνικούς σταθμούς. Το 1976 ξεκίνησε η κατασκευή του πρώτου από την αμερικανική Westinghouse στο Μπαταάν, οι δε εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1985. Ο σταθμός όμως δεν λειτούργησε ποτέ λόγω ισχυρών αντιδράσεων των κατοίκων.

Rc-Cafe

Υπολογιστές βασισμένοι στο DNA!

Οι υπερυπολογιστές, όπως ο Cray X-MP/48, των οποίων τα υλικά βασίζονται στο πυρίτιο, ίσως τελικά αντικατασταθούν σε ορισμένες εφαρμογές από άλλους που θα βασίζονται στο DNA.

Οι σύγχρονοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές είναι αξιοθαύμαστες μηχανές, αριστουργήματα της επιστημονικής, της μηχανολογικής και της κατασκευαστικής ευφυϊας.

Σήμερα, ένας τυπικός υπολογιστής γραφείου μπορεί να εκτελέσει περίπου 10^6 μαθηματικούς υπολογισμούς ανά δευτερόλεπτο, ενώ οι ταχύτεροι υπολογιστές μπορούν να πραγματοποιήσουν στο ίδιο χρονικό διάστημα περίπου 10^12 υπολογισμούς. Αυτά, ωστόσο, είναι και τα όριά τους.

Καθώς τα υλικά κατασκευής τους γίνονται ολοένα και μικρότερα και καθώς όλο και περισσότερα τρανζίστορ τοποθετούνται στα μικροτσιπ πυριτίου, έρχεται κάποια στιγμή που η δυνατότητα περαιτέρω σμίκρυνσης των ηλεκτρονικών υλικών θα φθάσει σε κάποιο όριο.
Στο σημείο αυτό, θα απαιτηθούν νέες υπολογιστικές τεχνικές.

Έσχατο όριο σμίκρυνσης θα μπορούσε να είναι ένας μοριακός υπολογιστής και το DNA θα ήταν το ιδανικότερο μόριο, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Εάν θεωρήσουμε τις ακολουθίες βάσεων A, T, G και C του DNA ως "μονάδες" πληροφοριών ανάλογες του 0 και του 1 του δυαδικού συστήματος, που χρησιμοποιείται σήμερα στους υπολογιστές, εκτιμάται ότι μισό περίπου χιλιόγραμμο DNA θα μπορούσε να αποθηκεύσει περισσότερες πληροφορίες απ' ότι οι μνήμες όλων των ηλεκτρονικών υπολογιστών που κατασκευάστηκαν μέχρι σήμερα.

Σήμερα πραγματοποιούνται πειράματα στα οποία οι μέθοδοι υπολογισμού που στηρίζονται στο DNA είναι ανώτεροι από τους αντίστοιχους των συμβατικών ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Το μέλλον των υπολογιστικών τεχνικών φαίνεται πως θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον...


(Το κείμενο αυτό προέρχεται από το βιβλίο Οργανική Χημεία Τόμος ΙΙ του John McMurry των Επιστημονικών Εκδόσεων Κρήτης και διδάσκεται στους δευτεροετείς φοιτητές του τμήματος Χημείας του Α.Π.Θ.)
Rc-Cafe

Θωρηκτό Αβέρωφ: 90 χρόνια ιστορίας

Από τις πρώτες ναυμαχίες όπου έλαβε μέρος, στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 – 13, το «Αβέρωφ» έγινε ένας θρύλος. Οι επιτυχίες του, του χάρισαν αμέσως τον χαρακτηρισμό «το τυχερό καράβι». Σήμερα, είναι ένα συναρπαστικό πλωτό μουσείο, όπου όλο και περισσότεροι χώροι είναι επισκέψιμοι.

«Ο βασικός άξονας της προσπάθειας αποκατάστασης του πλοίου κλίνει προς την πλευρά της νοητικής και ψυχικής συμμετοχής του επισκέπτη, και όχι της παθητικής ενατένισης», λέει ο κυβερνήτης του Αβέρωφ, υποναύαρχος Αριστοτέλης Δήμιτσας. «Το να μπορεί κανείς να δει τόσο άμεσα πώς ζούσαν οι ναυτικοί, είναι πραγματική διδαχή της ιστορίας της θάλασσας».

Το Θωρηκτό Αβέρωφ (θωρακισμένο καταδρομικό, για την ακρίβεια), αποκτήθηκε από την Ελλάδα χάρη σε κληροδότημα του εθνικού ευεργέτη Γεώργιου Αβέρωφ, απ’ όπου προήλθε σημαντικό μέρος των χρημάτων για την αγορά του. Η ναυπήγησή του ολοκληρώθηκε το 1911 στην Ιταλία.

Το νέο πλοίο χάρισε τεχνολογική ανωτερότητα στο στόλο του Αιγαίου. Oι 23,5 κόμβοι που ανέπτυσσε (ταχύτητα σημαντική και σήμερα) και η τολμηρή στρατηγική του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, έκαναν το Αβέρωφ να επιβληθεί του τουρκικού στόλου στις ναυμαχίες της «Έλλης» και της Λήμνου (τέλη 1912, αρχές 1913).

Το θωρακισμένο καταδρομικό, που συνδέθηκε άρρηκτα με τον Ναύαρχο Κουντουριώτη και την πολιτική πίστη του Ελευθέριου Βενιζέλου στην ναυτική ισχύ της Ελλάδας, εξακολούθησε να είναι η ναυαρχίδα του ελληνικού στόλου έως το 1951.

Tο 1941, είχε καταφέρει να διαφύγει από την Ελευσίνα (παρά την αρχική εντολή να αυτοβυθιστεί ώστε να μην πέσει στα χέρια των Γερμανών) και να πλεύσει με τον υπόλοιπο ελληνικό στόλο στην Μέση Ανατολή, όπου χρησιμοποιήθηκε σαν συνοδεία νηοπομπών στον Ινδικό. Τον Οκτώβριο του 1944, με την απελευθέρωση και το τέλος του πολέμου, είχε επιστρέψει πανηγυρικά επικεφαλής του κύριου μέρους του ελληνικού στόλου.

Σήμερα, μπορεί κανείς να γνωρίσει πολλούς από τους χώρους όπου ζούσαν οι 670 ναύτες και οι πάνω από 20 αξιωματικοί του πλοίου. Θα δει χώρους ενδιαίτησης, ύπνου (σε αιώρες!) μαγειρείων και αποθηκών (όταν το πλοίο μετέφερε αγήματα, έφθανε τους 1200 ναύτες), καταστρώματα, λέμβους και γέφυρες απ’ όπου κυβερνιόταν το «Αβέρωφ»…

Από ένα ειδικό «παράθυρο» ο επισκέπτης μπορεί να δει στο εσωτερικό του πύργου των δύο κανονιών της πλώρης (το Αβέρωφ έχει 12 πυροβόλα, διάφορα βοηθητικά ταχυβόλα και αντιαεροπορικά και 3 τορπιλοσωλήνες).

Κάτω από το κύριο κατάστρωμα, τεράστια σακιά για κάρβουνο μας θυμίζουν ότι το πλοίο κινιόταν με ατμό – και το νερό στους λέβητες θερμαινόταν με κάρβουνο. Εικοσιδύο θερμαστές είχε το πλοίο και, όταν έφθανε η ώρα να φορτώσει κάρβουνο, όλοι εκτός από τον καπετάνιο και τον πρώτο μηχανικό, το κουβαλούσαν στις ανθρακαποθήκες του.

Γοητευτικό είναι το τεράστιο μηχανοστάσιο, ένας πολυώροφος λαβύρινθος γεμάτος έμβολα και σωληνώσεις. Τα διαμερίσματα των αξιωματικών και τα ναυαρχικά διαμερίσματα, με την απαραίτητη στο «παιχνίδι» της ιεραρχίας πολυτέλεια, αποτελούν μια ενδιαφέρουσα αντίθεση.

Από τις τέσσερις γέφυρες του Αβέρωφ (με εντυπωσιακά παλιά όργανα) οι δύο ήταν θωρακισμένες, όπως θωρακισμένο ήταν ένα σημαντικό τμήμα του πλοίου, με ατσάλι που φθάνει σε πάχος τα 200 χιλιοστά.

Σε περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο το πλοίο δεν μπορούσε να κυβερνηθεί από τις γέφυρες, υπήρχαν τέσσερα τιμόνια, το ένα πίσω από το άλλο, κοντά στην πρύμη: αυτά συνδέονταν απευθείας με το πηδάλιο ανάγκης.

Μια έκθεση από φωτογραφίες φέρνει τον επισκέπτη σε επαφή με την ιστορία που, για το «Γεώργιος Αβέρωφ», ξεκίνησε πριν ενενήντα χρόνια.

Περισσότερες πληροφορίες στην επίσημη ιστοσελίδα του Θωρηκτού Αβέρωφ: http://www.bsaverof.com/


της Σοφίας Λοβέρδου
Rc-Cafe

Γυναικεία αξεσουάρ και οι παγίδες που κρύβουν

Γράφει ο Λαλάκης Τσουρουφλισμένος

Περιποίηση - Γυναικεία αξεσουάρ και οι παγίδες που κρύβουνΘα ξεκινήσω παραδεχόμενος ότι οι γυναίκες είναι το ωραιότερο δημιούργημα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι το έχουν πάρει χαμπάρι και το έχουν καβαλήσει το καλάμι.
Σε αυτό το άρθρο θα περιγράψω μία κατάσταση που όλοι οι άντρες έχουμε ζήσει: το ψώνιο της καθεμιάς που νομίζει ότι είναι κράμα της Αντζελίνας και της Σοφίας Λώρεν και γι' αυτόν τον λόγο ξοδεύει το τελευταίο cent για να ψωνίσει οποιαδήποτε αηδία της πασάρουν στα μαγαζιά.




Λένε ότι θέλουν να είναι όμορφες για μας! Τρίχες! Θέλουν να είναι όμορφες για να μπορούν να ελέγχουν όσο το δυνατόν περισσότερους από μας και να μας κάνουν να τρέχουμε σαν τα σκυλάκια από πίσω τους. Έχετε παρατηρήσει πώς κάνουν όταν έρχονται οι εκπτώσεις; Εγώ φοβάμαι να μπω σε κατάστημα. Μια φορά, μάλιστα, μία μου είχε πατήσει το κότσι πάνω στη μανία της να προλάβει το τελευταίο μπλουζάκι με γιακά ψαλίδι(?) και έμεινα κουτσός για μια βδομάδα. Εννοείται ότι το μπλουζάκι δεν της έκανε, γιατί την καταράστηκα. Πώς μπορούμε, όμως, όλοι εμείς οι άντρες –άμαχος πληθυσμός – να εντοπίζουμε τη μοβόρα φυλή των υπερκαταναλωτικών όντων που, παρά τα ελαττώματά τους, μας κάνουν και τρέχουμε σαν τρελοί;


Ρούχα

Αυτό αποτελεί το γενικότερο στοιχείο και γι’αυτό είναι παγίδα. Θα τις δεις να φοράνε ό,τι άσχετο μπορείς να φανταστείς, γιατί, λέει, έτσι εκφράζουν τη φαντασία τους. Χαι ρετίσματα! Αν θέλουν να εκφράσουν τη φαντασία τους, να το κάνουν στο κρεβάτι, που όλη την ώρα είναι τα ίδια και τα ίδια. Κοντές φουστίτσες, αβυσσαλέα ντεκολτέ και μπότες Vikings. Τις έχετε προσέξει; Είναι κάτι μπότες που φοράνε και δένουν με κάτι περίεργα λουριά, που, αν πας να τα δέσεις το πρωί, θα καταλήξεις δεμένος στο κομοδίνο. Το δεύτερο συχνό αξεσουάρ είναι οι μπερέδες , τα καπελάκια, οι τραγιασκούλες και τα σκουφάκια. Νομίζεις ότι βρίσκεσαι στη Μονμάρτη με τη Δαμανάκη. Προς αυτή την κατεύθυνση τείνουν και τα σαλβάρια και κάτι ριχτά πλεχτά που φοράνε, τα οποία είναι πολύ ύπουλα και επικίνδυνα. Μια φορά στο λεωφορείο πιάστηκε το φερμουάρ μου σε ένα από δαύτα και δε φτάνει που έχασα τη στάση μου, με είπε και ανώμαλο το κοκκινόμαλλο τέρας που το φορούσε.

Τζέσικα Ράμπιτ - Γυναικεία αξεσουάρ και οι παγίδες που κρύβουν

Υπάρχει βέβαια και το άλλο στυλ, όπου εφτά η ώρα το πρωί σκάει μύτη η άλλη με μια καούκα ξανθιά σαν την Ντούβλη, μπότες στιλέτο , καυτό κολλητό μπλουζάκι που στέλνει στον άλλο κόσμο τον υπερτασικό και φούστα να κρύβεται κάτω από μία τερά στια ζώνη των Beatles. Πανδαισία! Άμα έχει και δικτυωτό καλσόν, εύχεσαι να ήσουν χαμένος πόντος πάνω του! Μπορεί να νομίζεις ότι έρχεται κατευθείαν από τα μπουζούκια, αλλά δε βαριέσαι, έχεις κάτι να χαζεύεις. Τελευταίο και όχι αμελητέο στυλ είναι το «Κάντε στην άκρη φτωχοί και ταπεινοί πληβείοι, περνάει η απόλυτη θεά.» Βαρύ παλτό, μεταξένια πασμίνα, εφαρμοστό παντελόνι, τσάντα Λουί Βιτόν και ύφος επτά καρδιναλίων. Κρατούν πάντα στο χέρι το πρόγραμμα της Λυρικής -ανάθεμα κι αν έχουν πάει ποτέ- και μετά πάνε και σαρώνουν το βρώμικο στη Μαβίλη. Είναι οι ίδιες που σε κοιτούν με βλέμμα υποτιμητικό αν τολμήσεις να τις πεις όμορφες, γιατί νομίζουν ότι είσαι λιμασμένος. Βρε ουστ από δω! Εγώ φταίω που είμαι ευγενής! Και όσο για τη «σεξουαλική πείνα», εγώ έχω την Κούλα μου, που δεν την αλλάζω με καμία! Κούλα ακούς; Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.


Τσάντα

Εγώ όλα όσα μου χρειάζονται -κλειδιά, λεφτά, κινητό- τα έχω στις τσέπες μου. Πείτε μου ειλικρινά, τι βάζετε σε αυτές τις τσάντες-μπαούλα;! Αυτό που λένε για το φονικό όπλο-γυναικεία τσάντα είναι αλήθεια. Απέξω είναι τόσο χαριτωμένες και μέσα κρύβουν έναν μικρό χαλύβδινο πολιορκητικό κριό. Κυκλοφορούν σε πολλά χρώματα, σχήματα και μεγέθη, με λουράκι ή μη, βραδινές, καθημερινές, για τα ψώνια. Πρέπει, λέει, να ταιριάζουν με τα παπούτσια. Εγώ πάλι δε βλέπω καμία διαφορά όταν τα συνδυάζουν με τα παπούτσια ή με το κοκαλάκι των μαλλιών, όπως έκανε η Ζουμπουλία.

Τσάντα - Γυναικεία αξεσουάρ και οι παγίδες που κρύβουν

Να πω την αμαρτία μου, εγώ μια φορά έχω ψάξει την τσάντα της Κούλας και από τότε αποφεύγω τα δολοφονικά αυτά αντικείμενα. Ήταν μία από εκείνες τις τσάντες τις τεράστιες που οι περισσότερες κοπέλες αγκομαχούν να σηκώσουν και όμως πεισματικά εξακολουθούν να κουβαλάνε. Είχε μέσα κλειδιά, κινητό, λεφτά σε δύο πορτοφολάκια, μία πούδρα που πασπαλίζει τα μάγουλά της όλη την ώρα, δύο βιβλία της σχολής, ένα ροζουλί σημειωματάριο με κάτι φουντίτσες ροζ, προφυλακτικά για τον Τίγρη [ :-) ] , κάτι που τις είχε φέρει μια τσιγκούνα φίλη της και ήθελε να το αλλάξει στα Hondos -μη με ρωτάτε, δεν ξέρω τι είναι- χαρτομάντηλα, μωρομάντηλα, μαντηλάκια για το μακιγιάζ, λιποζάν κεράσι και ενυδατική κρεμούλα. Αυτά αναγνώρισα. Είχε και κάτι άλλα περίεργα που δε μου άρεσε το σχήμα τους και τη ρώτησα τι είναι και ότι δε μου αρέσουν και να μην τα έχει μαζί της. Εκείνη με ρώτησε γιατί και της απάντησα απολύτως φυσιολογικά ότι έτσι λέει ο άντρας (δηλαδή εγώ) και εκείνη οφείλει να υπακούσει. Τότε είναι που έφαγα και την τσάντα του Σπορτ Μπίλυ στο κεφάλι. Δυο μέρες ήμουν ζαλισμένος, αλλά δεν την χώρισα, γιατί είμαι μεγαλόκαρδος.

Βέβαια, τώρα τελευταία έχω δει αρκετές που πάνε σαν τις βάρκες στον γιαλό και έχουν την τσαντάρα για καραβόπανο. Έχετε προσέξει ότι αφήνουν την τσάντα να κρέμεται από το έσω μέρος του αγκώνα και να κουνιέται στον αέρα, χωρίς να τη στηρίζουν στο κορμί τους; Είναι το στυλ «Να, Λόλα, ένα μήλο». Αν αυτό το συνδυάσεις με το ανέμελο περπάτημα πάνω στο δεκάποντο, έχεις την απόλυτη αιτιολόγηση γιατί αποτελούν τα υπ’ αριθμόν ένα θύματα κλοπής. Πού πας κοπελιά σινάμενη κουνάμενη με την προίκα σου στο χέρι να ανεμίζει;


Παπούτσια

Εδώ ό,τι και να πω, είναι λίγο. Γόβες, γοβάκια, μποτάκια, μπαλαρίνες, με λαστιχάκι, με λουράκι, με κλιπς, με σκοινιά, με αλυσίδες(μμμμ….), κοντά, ψηλά, με τακούνια, μπαμπού, δερμάτινα, υφασμάτινα και ό,τι θέλει η καρδιά σου! Πρέπει η καθεμιά να έχει καμιά κατοσταριά! Τα φοράνε μια δυο φορές, συνήθως τις χτυπάνε στο πόδι και μετά σου κλαίγονται να στηριχτούν πάνω σου, γιατί η γόβα, λέει, είναι σκληρή και τις έχει χτυπήσει! Να μην την αγόραζες άμα δε σε βόλευε! Υπάρχουν όμως και αρκετές που φοράνε κάτι μπότες εντελώς κατακόρυφες και όταν περπατούν είναι φανερό ότι κάνουν προσπάθεια να αποφύγουν το διάστρεμμα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλες θέλουν να δείχνουν ψηλές. Εγώ ξέρω ότι η κοντή γυναίκα είναι για κρεβάτι και η ψηλή για παρέλαση. Τι τις έχει πιάσει και θέλουν να το παίξουν Σκλεναρίκοβες, δεν το καταλαβαίνω. Αφού δεν το χεις το πόδι το ατελείωτο, μην το παλεύεις! Φοράνε τους κοθόρνους και περπατούν ισορροπώντας. Αφού δεν μπορείς κοπέλα μου, άστο και φόρα ένα παπουτσάκι της προκοπής.

Παπούτσι Γόβα - Γυναικεία αξεσουάρ και οι παγίδες που κρύβουν

Αααα, τώρα που το θυμήθηκα, έχετε προσέξει τα καινούρια παπούτσια που είναι χειμωνιάτικα και ανοιχτά μπροστά; Η Κούλα μου είπε ότι τα λένε «πιπ-τοου» αυτά και είναι της μόδας. Εμένα, πάλι, γιατί που θυμίζουν την Τζίνα Τζέιμσον; Θα ρωτήσετε, «Σε χαλάει Λαλάκη»; Όχι βέβαια, αρκεί να μην τα φοράει η Κούλα. Ή τουλάχιστον να τα φοράει μόνο στο σπίτι όταν είμαστε μαζί. Τα «πιπ-τοου» δε μου αρέσουν και για έναν άλλο λόγο: Μια φορά που περίμενα να βγάλω εισιτήρια στο θέατρο (είχε λυσσάξει η Κούλα να πάμε να δούμε τους Ρέππα-Παπαθανασίου, την τύχη μου μέσα) ήταν πίσω μου μια τύπισσα με αυτά τα παπούτσια. Δίπλα μας ήταν μια μαντάμ με ένα άσπρο πατσαβουρέ σκυλί. Αυτό κάτι το πείραξε, ψιλοφταρνίστηκε, έκανε σβούρες, η τύπισσα φοβήθηκε το φοβερό μαλλιαρό κτήνος των είκοσι εκατοστών -έλεος- και κλώτσησε στον αέρα. Μόνο που δεν κλώτσησε στον αέρα. Κλώτσησε το δικό μου το καλάμι όταν γύρισα έκπληκτος να δω τι συνέβη. Και σας ρωτάω: εκείνη τη στιγμή αρχίζεις να τη στολίζεις ή όχι; Άρχισε κάτι ναζιάρικα συγγνώμη και δεν το ήθελα και δεν το πρόσεξα και είσαι καλά και τις λοιπές χαζομάρες που λέει κάποιος όταν έχει σκοτώσει τον άλλον. Α, να πω και το κλου της βραδιάς, τα εισιτήρια όταν έφτασα στο ταμείο είχαν εξαντληθεί.


Καλλυντικά

Η μόνη επιχείρηση που δε θα κλείσει ΠΟΤΕ είναι ο Hondos. Σεισμοί και πλημμύρες να συμβούν, το κραχ να επαναληφθεί, πόλεμος να γίνει, η γυναίκα θα αγοράσει καλλυντικά. Έχετε δει τι γίνεται στα μαγαζιά κάθε πρώτη και δεκαπέντε του μήνα; Πάνε και ακουμπάνε το δεκαπενθήμερο στα καλλυντικά. Προχτές η Κούλα μου είπε ότι δεν μπορούμε να πάμε Αράχωβα, όπως είχε υποσχεθεί, γιατί, λέει, πήρε μία μάσκαρα του Dior και έσκασε εκατόν πενήντα ευρώ. Μου ανέβηκαν εκατόν πενήντα οι σφυγμοί και έφυγα από το σπίτι για να μην τη σκοτώσω! Έχει πάνω από είκοσι κραγιόν και ρουζ και κάτι σκιές που βάζει στο μάτι και πολλές φορές με αγριεύει, γιατί βάφει όλο το βλέφαρο και είναι σαν τη Σωσώ από τα Εγκλήματα κι έτσι πώς να λειτουργήσει ο Τίγρης; Έχει και κάτι μολύβια που έχει πάει άπειρες φορές να βγάλει τα μάτια της στην προσπάθεια να βάψει μια μικρή λωριδίτσα μέσα στο μάτι. Της το έχω πει ότι θα πάθει ζημιά, αλλά δεν ακούει. Όταν είχε χτυπήσει το χέρι της, μου ζήτησε να της βάψω εγώ αυτή τη λωριδίτσα. Ευτυχώς η λογική επικράτησε και αρνήθηκα, γιατί τώρα θα τα ‘χα με τον Τζακ Σπάροου.

Γυναικεία αξεσουάρ και οι παγίδες που κρύβουν

Η κολλητή της, πάλι, πάει και ασβεστώνεται. Κάθε φορά που βγαίνουμε έχει στα μάγουλά της δύο κιλά μέικ απ. Είναι σαν κάτι gothic συγκροτήματα από τη Φινλανδία. Την τελευταία φορά που βγήκαμε, της είπα γελώντας ότι ξέρει να χειρίζεται καλά το μυστρί κι εκείνη με κοιτούσε με τα μάτια γουρλωμένα. Δε φταίει το αστείο, εκείνη είναι τούβλο. Η Κούλα τότε μου 'ριξε μια τσιμπιά που θα τη θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή και μου είπε απειλητικά να μην πειράζω τη φιλενάδα της, γιατί έχει ακμή και θέλει να την κρύψει. Εγώ τότε απάντησα πως με τόσο ασβέστη μέχρι και οι Lordi φαίνονται καλά και στην τελική να μην κρύβει το πρόσωπό της νέα κοπέλα που είναι. Άλλωστε, όλες έχετε λίγη ακμή κάποια στιγμή. Στο τελευταίο σχόλιο είναι που η Κούλα δε μου μιλούσε για δύο μέρες. Νομίζει πως δεν έχω παρατηρήσει τα μικρά σπυράκια στο σαγόνι της. Μα καλά, στραβός είμαι; Εμένα δε με πειράζουν, της το χω πει.

Καλλυντικά Μέικαπ - Γυναικεία αξεσουάρ και οι παγίδες που κρύβουν

Όλοι έχετε δει στην τηλεόραση σήριαλ που πάνε και καλύπτουν το πρόσωπο με φιλέτα, καρότα και λοιπά ζαρζαβατικά. Δεν είναι απλά μια επινόηση αυτό, συμβαίνει και στη ζωή! Αντί να κάνουν το φιλετάκι με πατατούλες στο φούρνο να φάμε κι εμείς κανά φαγάκι της προκοπή ς-πού'σαι ρε μάνα- πάνε και το απλώνουν πάνω στο μάγουλο για να τσιτώσει, λέει. Είναι στα καλά τους; Κάθε Τρίτη δε, που έχουμε λαϊκή, βλέπεις την Κούλα και πάει πουρνό πουρνό να πάρει φρέσκα καροτάκια και αγγουράκια. Στην αρχή που την έβλεπα να τα φέρνει όλο χαρά, μπήκαν διάφορα ύποπτα στο νου μου και ήμουν έτοιμος να κάνω τρικούβερτο καυγά, αλλά όταν την είδα να απλώνει με θρησκευτική ευλάβεια το αγγουράκι πάνω στο βλέφαρο κατέληξα ότι είναι παλαβή και όχι ξετσίπωτη.


Ξέρω πως ό,τι και να λέω και όσο να γκρινιάζω ή να απορώ, ποτέ δεν πρόκειται να καταλάβω τις γυναίκες. Ξέρω ότι όλα αυτά φαίνονται σε όλους τους νορμάλ και λογικούς άντρες εξίσου ακατανόητα. Ξέρω όμως ότι τις αγαπάμε και ας είναι τρελές, γιατί πολύ απλά είναι όμορφες και δεν μπορούμε να ζήσουμε μακριά τους. Ξέρω ότι είμαστε καταδικασμένοι να τις λατρεύουμε και στην τελική μας αρέσει. Ξέρω ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά για τους άντρες, παιδιά. Ενωθείτε, γιατί χανόμαστε.

Rc-Cafe

Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory