Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

SEXY AND HOT .... χάσαμε το κορμί πατριώτηηηη


Ολόκληρη η gallery στην Agenda του Rc-Cafe

Αφιέρωμα στα ποτήρια μπύρας

Υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος, που χρησιμοποιούμε διάφορα είδη ποτηριών για να πιούμε τη μπύρα μας;
Θα έλεγα ότι ένας λόγος, σημαντικός για μένα, είναι να αποφύγουμε τη μονοντονία.
Ας δούμε πρώτα συνοπτικά τα βασικά είδη ποτηριών, που υπάρχουν και κατόπιν θα επεκταθούμε πάνω σ’αυτά.
Πρώτα έχουμε τα ποτήρια “mug”
με μια κύρια υποκατηγορία τα “stein mug”.

Κατόπιν έχουμε τα “pint”

με υποκατηγορίες τα “pilsner”


και “wheat”.


Τα “chalice” ή “goblet”,

τα“snifter” που θα μπορούσε κάποιος να τα αποκαλέσει και goblet,
τα “flute”


και τα “tulip” .
Υπάρχουν και άλλα είδη ποτηριών, όπως τα “funnel” ή τα “horn” ή
τα “kwak”
αλλά επειδή έχουν εξεζητημένο χαρακτήρα δε θα αναφερθώ περισσότερο σε αυτά.

Γιατί όμως τόση ποικιλία; μάλιστα οι ειδήμονες προκαθορίζουν με περισσή βεβαιότητα ποιά είδη μπύρας ταιριάζουν με ποιά είδη ποτηριών. Για παράδειγμα τα ποτήρια “pilsner” αναδεικνύουν καλύτερα τη σπιρτάδα μιας μπύρας pilsner ή ένα ποτήρι “chalice” θα αναδείξει τα αρώματα μιας μοναστηριακής μπύρας καλύτερα από ένα ποτήρι “mug”.
Πριν λίγο καιρό (νομίζω το 2006) ο Jim Koch ο ζυθοποιός της Samuel Adams σχεδίασε το τελειότερο ποτήρι
“pint”, κατά την άποψή του, για να πιεί κανείς μία μπύρα lager.

Πόσο δίκιο ή άδικο όμως έχουν όλοι αυτοί οι ειδικοί και λάτρεις της μπύρας, που επιμένουν στη χρήση του κατάλληλου ποτηριού για κάθε είδος μπύρας;

Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα κάτω από το πρίσμα της λογικής και της επιστήμης, όπου αυτό είναι δυνατό, και να απομυθοποιήσουμε ή να αποδεχτούμε κάποια στερεότυπα, που αφορούν τα ποτήρια.

Ερώτηση 1η. Το σχήμα του ποτηριού μπορεί να επηρεάσει την ένταση και τη διάρκεια των αρωμάτων μιας μπύρας, και αν ναι πως;

Οι επιστήμονες Ulrich Fischer του πανεπιστημίου του Neustadt και η Britta Loewe-Stanienda μελέτησαν το πόσο έντονα αντιλαμβανόμαστε τα αρώματα σε ποτήρια διαφορετικών μεγεθών και σχημάτων. Η έρευνα αυτή έγινε για το κρασί όμως θεωρώ ότι υπάρχει σαφής αντιστοιχία και στη μπύρα, δεδομένου ότι και αυτή περιέχει αρωματικούς εστέρες.
Δε θα υπεισέλθω σε λεπτομερείς περιγραφές των πειραμάτων, όμως το συμπέρασμα που βγήκε είναι ότι ναι, η ένταση των οργανοληπτικών εντυπώσεων αλλάζει ανάλογα με τον τύπο του ποτηριού.
Επίσης παρατηρήθηκε ότι η αύξηση του ύψους του κάλυκα και της αναλογίας του ανοίγματος προς τη μέγιστη διάμετρο του κάλυκα ενισχύει την ένταση των εντυπώσεων.
Αυτό σημαίνει (για τα κρασιά) ότι ποτήρια κατάλληλα για τη δοκιμή λευκών κρασιών (μακρόστενα) είναι εξίσου κατάλληλα και για τη δοκιμή κόκκινων κρασιών.
Δηλαδή για τις μπύρες, ένα ταπεινό ποτήρι “flute” ίσως να είναι το καλύτερο για να πιεί κανείς μια La Trappe tripel.

Ερώτηση 2η. Η κατασκευή του ποτηριού μπορεί να επηρεάσει την ένταση και τη διάρκεια των αρωμάτων μιας μπύρας, και αν ναι πως;

Στα ποτήρια “chalice” στον πυθμένα του ποτηριού υπάρχει ένα βαθούλωμα έτσι ώστε, εξ αιτίας αυτού, να δημιουργείται συνεχής παραγωγή φυσαλίδων, οι οποίες ανεβαίνοντας στην επιφάνεια να απελευθερώνουν μαζί τους και τους αρωματικούς εστέρες της μπύρας. Το ίδιο έκανε και ο Koch στο ποτήρι που σχεδίασε για την μπύρα του. Δηλαδή έκανε στον πυθμένα μικρές τομές με laser για να υποβοηθήσει τις φυσαλίδες της lager του να ανεβαίνουν στην επιφάνεια του ποτηριού.
Ο Γάλλος επιστήμονας Patrick Lehuédé, κατ’ άλλους ο Λιζέ-Μπελέρ, πειραματίστηκαν με τη δημιουργία φυσαλίδων στα ποτήρια της σαμπάνιας και καταλήξαν στο συμπέρασμα ότι για τη δημιουργία τους δεν ευθύνεται η ποιότητα και οι κατασκευαστικές πατέντες του γυαλιού αλλά στις ίνες κυτταρίνης που μπορεί να υπάρχουν πάνω στο γυαλί.

Δηλαδή το προηγούμενο ταπεινό ποτήρι “flute” αν το σκουπίσετε εσωτερικά με μία χαρτοπετσέτα θα έχετε την επιθυμητά διαρκή παραγωγή φυσαλίδων, που θα αναδείξουν τα αρώματα της αγαπημένης μπύρας σας.

Ερώτηση 3η. Μπορεί ο σχεδιασμός του ποτηριού να κρατήσει δροσερή τη μπύρα μου;

Η απάντηση είναι ναι και εδώ δε χρειάζονται επιστημονικά πειράματα. Σε ένα ποτήρι “pint” με στενή βάση δηλαδή ένα ποτήρι “pilsner” ή “wheat”, όταν το πιάνετε για να πιείτε τη μπύρα σας, το χέρι πιάνει μικρότερη επιφάνεια οπότε μεταδίδει και λιγότερη θερμότητα στη μπύρα. Είναι σαφές ότι στα ποτήρια “mug”, “chalice” “flute”, κ.τ.λ δεν υφίσταται τέτοιο θέμα.
Βέβαια ο καλύτερος τρόπος να κρατήσετε δροσερή τη μπύρα σας είναι να την πιείτε γρήγορα γιατί αν τη «λιβανίζετε», ειδικά μια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα, όποιο ποτήρι και αν χρησιμοποιήσετε στο τέλος κα....ουρο θα πιείτε.

Ερώτηση 4η. Και αν η μπύρα μου αφρίζει πολύ;

Χρησιμοποιείστε ένα μεγάλο ποτήρι μπύρας. Σε ένα “pint glass” όχι όμως των 568 ml, να είναι λίγο μεγαλύτερο, και με στενό πάτο για να μή ζεσταίνεται γρήγορα ή μπύρα σας όταν τη χουφτώνετε, βάλτε τη Weiss σας (και όχι μόνο) και απολαύστε την.
Αν θέλετε μαζί με τη μπύρα σας να πίνετε και αφρό τότε ένα ωραίο ποτηράκι “tulip” θα σας βοηθήσει να παντρέψετε στο στόμα σας και τα δύο.

Ερώτηση 5η. Εκτός από το ποτήρι τι άλλο παίζει ρόλο στην ανάδειξη των αρωμάτων;

Οι επιστήμονες, που έκαναν τα πειράματα για την απάντηση της ερώτησης 1, διαπίστωσαν ότι ο ρυθμός απελευθέρωσης των αρωματικών εστέρων μεταβάλλεται σε συνάρτηση με τη θερμοκρασία. Οι φρουτώδεις εστέρες εμφανίζονται γρήγορα και σε ποσότητες ικανές να τους αντιληφθούμε όταν η θερμοκρασία είναι χαμηλή. Άρα και η θερμοκρασία παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη των αρωμάτων μίας μπύρας. Ο Michael Jackson, συγγραφέας μπύρας, κάνει τον εξής διαχωρισμό:
κρύες (7°C) για τις lager.
ψυχρές (8-9°C) για τις σταρόμπυρες και τις dark lager.
κελάρι (13°C) για τις British ale και stout.
δωμάτιο (15,5°C) για τις μοναστηριακές, strong ales κ.τ.λ.

Τελικά τι;

Θα έλεγα ότι για τις lager και συναφείς μπύρες, που πίνει κανείς για να ξεδιψάσει διαλέξτε το ποτήρι που σας αρέσει και απολαύστε τις κρύες.
Για τις δυνατές αρωματικές μπύρες ...(από το πολύ γράψιμο μου άνοιξε η όρεξη και άνοιξα μια Erdinger)... ένα ωραίο ποτηράκι με μακρύ και φαρδύ κάλυκα θα κάνει μια χαρά τη δουλειά του.

Και τέλος ο βασικότερος παράγοντας για να απολαύσετε τη μπύρας σας είναι η διάθεσή σας, οπότε...

Καλή διάθεση.

Πηγές

1. Internet
2. Herve This "Μοριακή γαστρονομία (Κατσαρόλες και δοκιμαστικοί σωλήνες)"
αναδημοσίευση από Beer.gr

Ανακαλύφθηκε ότι τα μαμούθ είχαν αντιψυκτικό στο αίμα τους.















Τα μαμούθ είχαν ένα είδος «αντι-ψυκτικού» αίματος που επέτρεπε στο σώμα τους να ανεφοδιάζεται με οξυγόνο ακόμα και στις πιο παγωμένες θερμοκρασίες, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα, στο πλαίσιο της οποίας οι επιστήμονες «ανέστησαν» την πρωτεΐνη του αίματος αιμοσφαιρίνη από ένα εξαφανισμένο τριχωτό μαμούθ.

Η αιμοσφαιρίνη υπάρχει στα ερυθρά αιμοσφαίρια και μεταφέρει οξυγόνο. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα μαμούθ κατείχαν τρεις γενετικές προσαρμογές (μεταλλάξεις) που επέτρεπαν στην αιμοσφαιρίνη να απελευθερώνει οξυγόνο στο αίμα τους ακόμα και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες υπό το μηδέν. Φυσιολογικά, η ικανότητα της αιμοσφαιρίνης να απελευθερώνει οξυγόνο στους ιστούς του οργανισμού, αναστέλλεται από το κρύο. Οι σημερινοί αφρικανικοί ελέφαντες - οι στενότεροι απόγονοι των μαμούθ- έχουν πια χάσει την ικανότητα να παράγουν «αντιψυκτική» αιμοσφαιρίνη, καθώς δεν διαθέτουν την ίδια γενετική μετάλλαξη.

Η έρευνα, υπό τον βιολόγο Κέβιν Κάμπελ του πανεπιστημίου της Μανιτόμπα του Καναδά (ειδικό στην φυσιολογία των θηλαστικών) και τον γενετιστή Άλαν Κούπερ του πανεπιστημίου της Αδελαϊδας στην Αυστραλία, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό γενετικής “Nature Genetics”.

Οι επιστήμονες ανέλυσαν τα γονίδια της αιμοσφαιρίνης, αποκωδικοποιώντας το γενετικό υλικό (DNA) ενός σιβηριανού μαμούθ, ηλικίας 43.000 ετών, το οποίο είχε διατηρηθεί στους πάγους. Οι γενετικές αλληλουχίες DNA του μαμούθ μετατράπηκαν σε RNA (μόριο συγγενικό με το DNA, που παίζει κεντρικό ρόλο στην παραγωγή πρωτεϊνών) και μετά αυτό εισήχθη σε βακτήρια E.coli. Τα τελευταία πέτυχαν να αναπαράγουν την από καιρό χαμένη πρωτεΐνη (αιμοσφαιρίνη) του μαμούθ. Μια ανάλογη διαδικασία χρησιμοποιείται για να δημιουργηθούν συνθετικές ανθρώπινες πρωτεΐνες όπως η ινσουλίνη.

«Υπήρξε αξιοσημείωτο επίτευγμα να φέρουμε πίσω στη ζωή μια πολύπλοκη πρωτεΐνη από ένα εξαφανισμένο είδος και να ανακαλύψουμε σημαντικές αλλαγές που δεν συναντώνται σε άλλα είδη», δήλωσε ο Κούπερ. «Είναι σαν να ταξιδέψαμε 40.000 χρόνια πίσω στον χρόνο και πήραμε ένα δείγμα αίματος από ένα ζωντανό μαμούθ», πρόσθεσε ο Κάμπελ. Πρόκειται για μια από τις πρώτες πρωτεΐνες -αν όχι η πρώτη- που έχουν ποτέ «αναστηθεί» από έναν εξαφανισμένο οργανισμό. Άλλα είδη, μεταξύ αυτών οι Νεάντερταλ, πρόκειται να ακολουθήσουν στο μέλλον.

Χωρίς τις γενετικές μεταλλάξεις τους, τα τριχωτά μαμούθ, τα οποία εξαφανίστηκαν οριστικά πριν περίπου 3.500 χρόνια, θα έχαναν πολύ περισσότερη ενέργεια στη διάρκεια των χειμώνων και θα έπρεπε να την αντικαθιστούν τρώγοντας περισσότερες ποσότητες τροφής, κάτι όχι εύκολο σε ένα παγωμένο περιβάλλον.

Οι κοινοί πρόγονοι των μαμούθ και των ελεφάντων προήλθαν από την περιοχή του ισημερινού στην Αφρική πριν από περίπου 6,7 - 7 εκατ. χρόνια, όμως πριν από 1,2 έως 2 εκατ. χρόνια μερικά μέλη της οικογένειας των μαμούθ μετανάστευσαν σε πιο βόρεια γεωγραφικά πλάτη. Η συγκεκριμένη γενετική μετάλλαξη στην αιμοσφαιρίνη τους, σύμφωνα με τους ερευνητές, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να επιτρέψει στους προγόνους των μαμούθ να εξερευνήσουν νέα πιο κρύα περιβάλλοντα στη διάρκεια της Πλειστοκαίνου περιόδου.

Στρατός εθελ. επιστημόνων έβαλε στο χέρι τους 1ους 2 κόκκους

Επιτέλους οι επιστήμονες ανακοίνωσαν, μετά από πολύχρονη προσπάθεια, ότι κατά πάσα πιθανότητα απομόνωσαν για πρώτη φορά δύο σωματίδια διαστρικής σκόνης, δηλαδή τα θεμελιώδη υλικά συστατικά από τα οποία αποτελούνται ο ήλιος, η Γη και όλο το ηλιακό μας σύστημα.


Η ανακάλυψη κατέστη εφικτή χάρη σε μια πραγματική oline «στρατιά» εθελοντών ερευνητών, οι οποίοι, μέσω του Ιντερνετ, συνέβαλαν καθοριστικά να αναλυθούν τα δείγματα ύλης που συνέλλεξε το διαστημικό σκάφος Stardust («Αστρόσκονη») της NASA, το οποίο είχε εκτοξευτεί το 1999, με στόχο ακριβώς να φέρει πίσω στη Γη δείγματα από την αρχέγονη ύλη του διαστήματος.

Η ανακοίνωση για το εύρημα έγινε από τον ερευνητή Άντριου Γουέστφαλ του Εργαστηρίου Διαστημικών Επιστημών του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας (Μπέρκλεϊ), σε συνέδριο που διοργάνωσε στο Τέξας η Σεληνιακή και Πλανητική Εταιρία.

Η ανακάλυψη αποτελεί το επιστέγασμα τεσσάρων ετών ερευνών από περισσότερους από 27.000 εθελοντές, από όλο τον κόσμο, οι οποίοι έψαξαν 71 εκατομμύρια φωτογραφίες σκόνης, που είχαν τραβηχτεί στο πλαίσιο της αποστολής του Stardust.

Τα δύο (πιθανότατα) σωματίδια διαστρικής σκόνης που έχουν βρεθεί μέχρι τώρα, σύμφωνα με το "Nature", σηματοδοτούν το ξεκίνημα μιας νέας ανάλυσης σχετικά με τη σύσταση των άστρων και των πλανητών, καθώς και της χημικής εξέλιξης του γαλαξία μας. «Η διαστρική σκόνη αποτελεί το θεμελιακό υλικό από το οποίο είμαστε φτιαγμένοι. Προσπαθούμε να καταλάβουμε την καταγωγή μας», δήλωσε ο Γουέστφαλ.

Η γνήσια αρχέγονη διαστρική σκόνη είναι πιο σπάνια από ό,τι περίμεναν οι επιστήμονες. Τα επιμέρους συστατικά στους κόκκους της δημιουργήθηκαν μέσα σε άστρα-ήλιους, αλλά συνενώθηκαν και συμπυκνώθηκαν σε κόκκους στο ανοιχτό διάστημα ανάμεσα στα άστρα, όπου κατέληξαν να βρεθούν, αφού προηγουμένως εκτοξεύτηκαν μετά από εκρήξεις σουπερνόβα.

Τα σωματίδια αυτά είναι πολύ δύσκολο να συλληφθούν ως δείγματα, καθώς είναι πολύ μικρά και πολύ γρήγορα (κινούνται με ταχύτητα έως 30 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο).

Σύμφωνα με τους ερευνητές υπό τον Γουέστφαλ, πρέπει να γίνουν και άλλα τεστ για να βεβαιωθούν απόλυτα ότι τα δύο σωματίδια που ξεχώρισαν ανάμεσα σε πολλά-άλλα, με τη βοήθεια των εθελοντών, είναι όντως αστρόσκονη και όχι σκόνη από ουρές κομητών ή από μικρομετεωρίτες. Οι πρώτες αναλύσεις από αυτά τα σωματίδια διαστρικής σκόνης δείχνουν ότι αποτελούνται από μια υαλώδη άμορφη ύλη, πλούσια σε αργίλιο.

Οι εθελοντές, που συντονίστηκαν από τον Γουέστφαλ, στο πλαίσιο της online πρωτοβουλίας Stardust@Home, και «ξεσκόνισαν» (φωτογραφικά!) άπειρους κόκκους σκόνης για να βρουν τους σωστούς, δηλαδή την πραγματική αστρόσκονη, απέδειξαν την χρησιμότητα της εθελοντικής επιστήμης. Ένας 46χρονος Καναδός, ο Μπρους Χάντσον, που βρήκε τον πρώτο κόκκο αστρόσκονης, απέκτησε το δικαίωμα να τον «βαφτίσει» και τον ονόμασε «Ωρίωνα».

Έχοντας πάθει εγκεφαλικό το 2003, αποφάσισε να ασχοληθεί με το project Stardust@Home για να περνάει παραγωγικά την ώρα του –και αποδείχτηκε τυχερός. Μετά από ένα περίπου χρόνο, όπου περνούσε μέχρι και 15 ώρες την μέρα (!) «σκανάροντας» φωτογραφίες διαστημικής σκόνης (πέντε δευτερόλεπτα για κάθε φωτογραφία), φαίνεται πως πέτυχε διάνα.

Η εθελοντική επιστημονική πρωτοβουλία Stardust@Home συνεχίζεται. Σύντομα θα ξεκινήσει η νέα φάση της, καθώς ο Γουέστφαλ θα βοηθήσει τους εθελοντές που συνεχίζουν το ψάξιμο, να εστιάσουν καλύτερα την έρευνά τους, δημοσιοποιώντας τις φωτογραφίες των δύο κόκκων (πιθανής) αστρόσκονης.
Πηγή : enet.gr

Η «διαβολική» συνταγή που παχαίνει

Εχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί είναι τόσο δύσκολο να αντισταθούμε σε ένα πακέτο μπισκότα και να νιώθουμε ευτυχείς μόνο αν φάμε ολόκληρο το πακέτο; Εχετε ποτέ σκεφτεί πώς γίνεται να ξεκινάμε να φάμε μια μπάλα παγωτό και τελικώς να τρώμε ένα κιλό; Ε, λοιπόν, δεν φταίει μόνο η έλλειψη θέλησης, αλλά και ένα είδος σακχάρου που περιέχεται σε προϊόντα όπως τα μπισκότα, το παγωτό, τα αναψυκτικά, ακόμη και στα δημητριακά για το πρωινό.

Το σιρόπι γλυκόζης-φρουκτόζης που χρησιμοποιείται ευρέως σε μπισκότα, παγωτά και αναψυκτικά προκαλεί την ανάπτυξη λιποκυττάρων γύρω από την καρδιά, το ήπαρ και άλλα ζωτικά όργανα και μπορεί να οδηγήσει σε διαβήτη, παχυσαρκία και καρδιοπάθειες (WΑSΗΙΝGΤΟΝ ΡΟSΤ/ DΑΥΝΑ SΜΙΤΗ)

Ο λόγος για το σιρόπι γλυκόζηςφρουκτόζης, το οποίο αποτελεί ουσιαστικώς σιρόπι καλαμποκιού (corn syrup- ένα σιρόπι που γίνεται από το άμυλο καλαμποκιού και αποτελείται κυρίως από γλυκόζη), ειδικά επεξεργασμένο με κάποια ένζυμα ώστε να μετατραπεί η γλυκόζη που περιέχει σε φρουκτόζη. Η χρήση του σιροπιού γλυκόζηςφρουκτόζης εμφανίζει συνεχή αύ ξηση στη βιομηχανία τροφίμων καθώς είναι φθηνότερο, βοηθά στο να διατηρείται η υγρασία των τροφίμων και έτσι να επιμηκύνεται η διάρκεια ζωής τους, ενώ δίνει πιο μαλακή και «τσικλώδη» υφή τόσο στις μπάρες δημητριακών όσο και στα μπισκότα. Το συγκεκριμένο συστατικό αναγράφεται συνήθως στις συσκευασίες τροφίμων ως σιρόπι γλυκόζης-φρουκτόζης ή ως σιρόπι καλαμποκιού με υψηλή περιεκτικότητα σε φρουκτόζη (ΗFCS).

Ωστόσο, όπως σημειώνουν τώρα οι επιστήμονες, το σιρόπι γλυκόζης-φρουκτόζης φαίνεται ότι ξεγελά τον εγκέφαλο ώστε να πιστεύει ότι το άτομο χρειάζεται περισσότερη τροφή. Παράλληλα το συγκεκριμένο συστατικό πολλών τροφίμων προκαλεί την ανάπτυξη λιποκυττάρων γύρω από την καρδιά, το ήπαρ και άλλα ζωτικά όργανα, και μπορεί να οδηγήσει σε διαβήτη, παχυσαρκία και καρδιοπάθειες. Για τον λόγο αυτόν έχει ονομαστεί το τελευταίο διάστημα «γλυκό του Διαβόλου» στις ΗΠΑ, όπου γίνονται προσπάθειες μείωσης της χρήσης του από κάποιους παρασκευαστές τροφίμων.

Οπως εξηγεί ο δρ Καρέλ Λε Ρου, ειδικός στην Ιατρική του Μεταβολισμού στο Ιmperial College του Λονδίνου, η φρουκτόζη είναι υπαίτια για την τεχνητή αύξηση της όρεξης. «Οταν τρώμε ζάχαρη, το σώμα μας εκλύει ινσουλίνη η οποία δίνει σήμα στον εγκέφαλο ότι έχουμε φάει αρκετά. Ωστόσο η φρουκτόζη δεν προκαλεί τόσο μεγάλη απόκριση της ινσουλίνης όσο η κανονική ζάχαρη, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος να μη λαμβάνει το μήνυμα του κορεσμού». Τι σημαίνουν λοιπόν αυτά τα ευρήματα; Οτι δεν πρέπει να καταναλώνουμε ούτε φρούτα; Η κατανάλωση φρούτων με μέτρο είναι ευεργετική για τον οργανισμό, αλλά μην τρώτε και ένα μπολ σταφύλια τη φορά, προειδοποιεί ο δρ Λε Ρου.
Πηγή: tovima.gr

Τσιγάρο... χωρίς καπνό



Σε απάντηση στους όλο και πιο αυστηρούς περιορισμούς για το κάπνισμα, η μεγαλύτερη καπνοβιομηχανία της Ιαπωνίας έφτιαξε το πρώτο τσιγάρο παγκοσμίως… χωρίς καπνό!

Η Japan Tobacco Inc. έχει ήδη διαθέσει στην αγορά το «Zerostyle Mint» και ελπίζει να βρει μεγάλη ανταπόκριση στους ανθρώπους που καπνίζουν αλλά δε θέλουν να ενοχλούν τους γύρω τους.

Το προϊόν μοιάζει με ένα συνηθισμένο τσιγάρο αλλά περιέχει ένα φίλτρο, που ανανεώνεται, το οποίο γεμίζει με φύλλα καπνού. Έτσι ο καπνιστής εισπνέει στην ουσία τη γεύση και δεν βγάζει καπνό.

SEXY AND HOT .... αυστηρά ακατάλληλο για καρδιακούς


Ολόκληρη η gallery στην Agenda του Rc-Cafe

Ο φωτισμός του χώρου επηρεάζει τη γεύση (& τιμή) του κρασιού


Ο φωτισμός που υπάρχει σε ένα χώρο ασκεί μια υποσυνείδητη αλλά υπαρκτή επίδραση στη γεύση που μας αφήνουν τα κρασιά, αλλά και στο πόσο είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε γι' αυτά, σύμφωνα με μια νέα γερμανική επιστημονική έρευνα. Οι ερευνητές από το Ινστιτούτο Ψυχολογίας του πανεπιστημίου Γιοχάνες Γκούτενμπεργκ του Μάιντς, σε εργασία τους στο "Journal of Sensory Studies" (Περιοδικό Αισθητηριακών Μελετών), παρουσιάζουν έρευνα σε περίπου 500 εθελοντές, από τους οποίους ζητήθηκε να δοκιμάσουν ένα συγκεκριμένο κρασί υπό διαφορετικές συνθήκες φωτισμού στον χώρο γύρω τους και να δηλώσουν πώς τους φάνηκε η γεύση του κρασιού και πόσα χρήματα ήσαν διατεθειμένοι να πληρώσουν για να το αγοράσουν. Η έρευνα έδειξε ότι το κρασί "βαθμολογήθηκε" με καλύτερη γεύση, όταν εκτίθετο υπό ερυθρό ή μπλε φωτισμό από ό,τι όταν ο φωτισμός γύρω από το κρασί προερχόταν από πράσινο ή λευκό φως. Μάλιστα, οι ίδιοι άνθρωποι εμφανίστηκαν πρόθυμοι να πληρώσουν παραπάνω (τουλάχιστον ένα ευρώ) για το μπουκάλι κρασιού που λουζόταν στο κόκκινο φως σε σχέση με το πράσινο φως (ευχάριστα νέα για τους Ολυμπιακούς!). Σύμφωνα με τον υπεύθυνο της έρευνας δρα Ντάνιελ Όμπερφελντ-Τουίστελ, ήταν ήδη γνωστό ότι το χρώμα ενός ποτού μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που το γευόμαστε. Η νέα έρευνα έδειξε ότι ανάλογο αποτέλεσμα έχει και ο φωτισμός, για παράδειγμα σε ένα εστιατόριο. Μια ερμηνεία γι' αυτό είναι ότι ο ευχάριστος φωτισμός υποσυνείδητα οδηγεί το νου να αντιληφθεί και το κρασί σαν πιο ευχάριστο. Σύμφωνα με τις πειραματικές γευσιγνωσίες υπό διαφορετικούς φωτισμούς, το κρασί γίνεται αντιληπτό από τους ανθρώπους περίπου ως μιάμιση φορά πιο γλυκό, όταν περιβάλλεται από κόκκινο φως σε σχέση με λευκό ή πράσινο. Επίσης το κόκκινο φως αυξάνει περισσότερο τη φρουτώδη γεύση του κρασιού. Οι ερευνητές συμπεραίνουν ότι οι ακραίες συνθήκες φωτισμού που επικρατούν σε ορισμένα μπαρ, αναμφίβολα επηρεάζουν τον τρόπο που οι πελάτες γεύονται τα ποτά τους, πέρα από την επίδραση που έχει το χρώμα του ίδιου του ποτού στη γεύση. Παράλληλα, συνιστούν ότι οι σοβαρές γευσιγνωσίες κρασιών πρέπει να γίνονται με ουδέτερο φωτισμό για να μην αλλοιώνεται το αποτέλεσμα. Οι γερμανοί επιστήμονες σχεδιάζουν περαιτέρω έρευνες για την καλύτερη κατανόηση της σχέσης φωτισμού-γεύσης.

Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www3.interscience.wiley.com
gewponoi

Η κατάρα της μούμιας

Η κατάρα της μούμιας του Τουτανχαμόν, η οποία υποτίθεται ότι ευθύνεται για το θάνατο πολλών ανθρώπων που συμμετείχαν ή σχετίζονταν με τις ανασκαφές του τάφου του φαραώ πριν από 80 χρόνια δεν είναι παρά ένας μύθος, επισήμαναν αυστραλοί ερευνητές.

Η ιατρική επιθεώρηση British Medical Journal δημοσιεύει μελέτη ομάδας αυστραλών επιστημόνων με επικεφαλής τον Μαρκ Νέλσον από το πανεπιστήμιο Μόνας της Μελβούρνης, σύμφωνα με την οποία οι περισσότεροι από αυτούς που ήταν παρόντες στο άνοιγμα του τάφου δεν πέθαναν νέοι και ξαφνικά, αλλά από φυσικό θάνατο και σε βαθιά γεράματα.

''Είναι σχεδόν σίγουρο πως ο μύθος δημιουργήθηκε από τις αντίπαλες εφημερίδες, οι οποίες δεν είχαν προσβαση στην ανακάλυψη του αιώνα, αφού τα αποκλειστικά δικαιώματα είχαν δοθεί στους ''Τάιμς του Λονδίνου'', δήλωσε ο Νέλσον.

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Χάουαρντ Κάρτερ 25 Δυτικοί ήταν παρόντες όταν ανοίχτηκε ο τάφος και η σαρκοφάγος. Βρήκαν άθικτη τη μούμια του Φαραώ που φορούσε χρυσή μάσκα, καθώς και έναν ολόκληρο θησαυρό. Η ανακάλυψη έκανε το γύρο του κόσμου στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και προκάλεσε το ενδιαφέρον των απλών ανθρώπων για την Αίγυπτο. Ομως ο χρηματοδότης του Κάρτερ, ο Λόρδος Κάρναβον πέθανε λίγες εβδομάδες μετά το άνοιγμα του νεκρικού θαλάμου και αμέσως δημιουργήθηκε ο μύθος της κατάρας του Φαραώ.

Οι εφημερίδες της εποχής έγραφαν ότι μέσα στον τάφο βρέθηκε εγχάρακτη επιγραφή με μια κατάρα που έλεγε πως ''ο θανατος θα πέσει σε όποιον ταράξει την ειρήνη του βασιλιά''. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν έχει αναφερθεί ποτέ στις δημοσιεύσεις τις σχετικές με τον τάφο.

Στην κατάρα αυτή αποδόθηκαν αρκετοί θάνατοι, ακόμα και οι πιό άσχετοι, όπως αυτός του καναρινιού του Κάρτερ, το οποίο υποτίθεται πως κατάπιε μια κόμπρα, την ημέρα που άνοιξε ο τάφος. Ακόμα και ο συγγραφέας σερ Κόναν Ντόιλ είχε δηλώσει πως πιστεύει στην αρχαία αυτή κατάρα.

Ο Νέλσον στη μελέτη του περιλαμβάνει τις ημερομηνίες των θανάτων όλων όσων βρέθηκαν στις ανασκαφές και τονίζει πως ο μέσος όρος ηλικίας την ημέρα του θανάτου τους ήταν τα 70 χρόνια. Ο ίδιος ο Κάρτερ πέθανε περίπου 65 χρόνων από φυσικά αίτια.

Ένα κινητό που αναπνέει!!

Ερευνητές στα εργαστήρια της Intel, στο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια, σχεδίασαν ένα πρωτότυπο κινητό τηλέφωνο που «εισπνέει» αέρα και «εκπνέει» μετρήσεις μόλυνσης.
Οι ερευνητές ελπίζουν πως κάποια στιγμή όλοι όσοι κυκλοφορούν με κινητό τηλέφωνο θα αποτελέσουν κινητούς ελεγκτές ποιότητας του αέρα και θα προστεθούν στους 4.000 σταθμούς ελέγχου που υπάρχουν στις ΗΠΑ.
Η ιδέα της «επιστήμης των πολιτών» περνάει σε άλλο επίπεδο πλέον.
Οι μετρήσεις της μόλυνσης θα χρησιμεύσουν για διάφορους σκοπούς, όπως υποστηρίζει η Allison Woodruff, επιστημονική ερευνήτρια της Intel.
Κατ' αρχήν, οι ρυθμιστικές αρχές θα λάβουν γνώση των σημείων εκείνων που έχουν πρόβλημα ως προς την ποιότητα του αέρα και που ενδεχομένως έχουν ξεφύγει από τους κυβερνητικούς ελέγχους.Οι κινητοί αισθητήρες αέρα θα μεταφέρουν επίσης την κοινωνική επιστήμη σε άλλο επίπεδο. Για παράδειγμα, εάν κάποιος θέλει να μάθει για το άσθμα, θα μπορεί να κοιτάξει την ποιότητα του αέρα που εισπνέουν όσοι πάσχουν από άσθμα και να δει τις επιπτώσεις. Προς το παρόν, όμως, τέτοιου είδους εκτιμήσεις δεν είναι ακόμα διαθέσιμες.
Οι μετρήσεις θα συνδέονται με την τοποθεσία GPS ενός ατόμου και θα δημιουργούν έναν χάρτη ποιότητας του αέρα σε πραγματικό χρόνο. Η πληροφορία αυτή θα είναι διαθέσιμη σε όλους μέσω μίας εφαρμογής ή μίας ιστοσελίδας.
Το πρωτότυπο κινητό τηλέφωνο είναι λίγο άχαρο προς το παρόν και έχει τεράστιες τρύπες στη θήκη του για να μπορεί να περνάει μέσα ο αέρας. Οι αισθητήρες που συλλέγουν το μονοξείδιο του άνθρακα, το όζον και το οξείδιο του αζώτου δεν είναι ιδιαίτερα μικροί και έτσι το κινητό δεν χωράει σε όλες τις τσέπες. Αυτό βέβαια, σύμφωνα με τους ερευνητές, ίσως να είναι και καλό γιατί δεν γνωρίζουν με βεβαιότητα εάν θα υπάρξει κάποια αλλοίωση στις μετρήσεις σε περίπτωση που το κινητό μπει μέσα σε μία τσάντα ή στην τσέπη.
Οι κατασκευαστές της συσκευής ανέφεραν πως ενδεχομένως το κινητό να εξοπλιστεί με ελαφρούς αισθητήρες, που θα ενημερώνουν το κινητό να σταματήσει τη μέτρηση και το φόρτωμα των δεδομένων σε περίπτωση που μπει μέσα στην τσέπη.
Δεδομένου ότι οι αισθητήρες για τη μέτρηση της ποιότητας του αέρα ολοένα βελτιώνονται και μικραίνουν, οι ερευνητές εμφανίζονται αισιόδοξοι πως θα καταφέρουν να λύσουν τα όποια ελαττώματα της συσκευής και με την ιδέα τους να κάνουν καλύτερη την ποιότητα του αέρα.
.αναδημοσίευση από thenewsbus..

Λύθηκε το μυστήριο διάσημης φωτογραφίας φαντάσματος ?



Η φωτογραφία ενός κοριτσιού μέσα σε ένα κατεστραμένο από φωτιά κτήριο, αποτελεί μία από τις πιό διάσημες εικόνες "φαντασμάτων" σε ολόκληρο τον κόσμο. Ηταν 19 Νοεμβρίου 1995, όταν ο ερασιτέχνης φωτογράφος Tony O' Rahilly, απαθανάτησε με τηλεφακό το παλιό Δημαρχείο, της περιοχής Wem στο Shropshire.

Το ξύλινο κτήριο είχε καταστραφεί ολοσχερώς από πυρκαγιά το 1677 και οι φήμες έλεγαν ότι υπεύθυνο για την φωτιά ήταν ένα 14χρονο κορίτσι, η Jane Chum, που βρήκε τραγικό θάνατο μέσα στις φλόγες... Περισσότερα παρακάτω !!!

Οι ντόπιοι, πίστευαν ότι το φάντασμα της μικρής είχε στοιχειώσει την περιοχή τους και οι ιστορίες που μεταδίδονταν από στόμα σε στόμα, συνεχίζονται μέχρι και σήμερα, 333 χρόνια μετά

Το 1995, λοιπόν, ο κ. O'Rahilly, υποστήριξε ότι κατά την εκτύπωση του φιλμ που είχε τραβήξει στο παλιό δημαρχείο, εντόπισε την εικόνα ενός νεαρού κοριτσιού που φοράει ντεμοντέ ρούχα, να στέκεται ανάμεσα στις φλόγες και να κοιτάζει το φακό της κάμερας (είναι η φωτογραφία που βλέπετε- κλικ για μεγέθυνση).

Η εικόνα αυτή έγινε πρωτοσέλιδο σε δεκάδες έντυπα και πέρασε στην ιστορία ως "το φάντασμα του WEM" (από τα αρχικά της ονομασίας του παλιού ταχυδρομείου "Wem Town Hall"). Ο θρύλος για τη Jane Chum, που στοίχειωνε την περιοχή, είχε πλέον και αποδεικτικά στοιχεία!

Η λύση του μυστηρίου;

Πριν από λίγες ημέρες, ο 77χρονος - και αετομάτης!- Brian Lear, εντελώς τυχαία, ανακάλυψε -μάλλον- τη λύση του μυστηρίου! Αναζητώντας παλιές φωτογραφίες της περιοχής, εντόπισε μία καρτ ποστάλ, του 1922, δημιουργία της Shropshire Star's Pictures. Σε αυτήν απεικονίζεται ένας δρόμος της περιοχής Wem, και μία νεαρή κοπέλα να στέκεται στην πόρτα ενός καταστήματος.

Ο κ. Lear, ένας συνταξιούχος μηχανικός και ο οδηγός ταξί, από την πρώτη στιγμή ένιωσε ότι αυτη η κοπέλα δεν του ήταν άγνωστη. Παρατηρώντας την καλύτερα -και με τη βοήθεια μεγεθυντικού φακού-, κατάλαβε πού την είχε ξαναδεί: ήταν ολόιδια με το "φάντασμα του WEM" , που υποτίθεται φωτογράφησε το 1995 ο ερασιτέχνης Tony O' Rahilly, στο κτήριο του παλιού ταχυδρομείου!

Καταστρέφεται τουριστικά η περιοχή, αν αποδειχτεί η απάτη!

Η είδηση αυτή δημοσιεύεται σήμερα σε αρκετές βρετανικές εφημερίδες, προκαλώντας αναστάτωση στην πόλη του Wem, η οποία την τελευταία δεκαετία έχει μετονομαστεί σε "πόλη των φαντασμάτων" και προσελκύει εκατοντάδες τουρίστες, κυνηγούς φαντασμάτων και παραγωγούς σχετικών ντοκιμαντέρ!

Οι κάτοικοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει καμμία ομοιότητα μεταξύ των δύο φωτογραφιών, ενώ ο κ.Lear επιμένει ότι αν συγκρίνουμε τις δύο εικόνες, θα παρατηρήσουμε εκπληκτικές ομοιότητες κυρίως στα ρούχα και το καπέλο.

Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε αυτομάτως σημαίνει ότι η φωτογραφία του 1995, είναι αποτέλεσμα φωτομοντάζ. Ο δημιουργός της πήρε την εικόνα ενός κοριστιού από μία καρτ ποστάλ του 1922 και την πρόσθεσε στο άδειο κτήριο του Δημαρχείου!

Δυστυχώς ο φωτογράφος της δεν ζει - πέθανε το 2005- για να πει τη δική του εκδοχή, ενώ τα γνήσια "αρνητικά" της φωτογραφίας του δεν βρέθηκαν ποτέ!

πηγή








crazygreekblogger
Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory