Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Ανθρώπινες ιστορίες από τη Μάχη της Κρήτης στο Ρέθυμνο,


Άγνωστες πτυχές ενός συγκλονιστικού χρονικού

Κάθε φορά που διαβάζεις τα βιβλία του Μάρκου Πολιουδάκη για τη Μάχη της Κρήτης, έχεις την αίσθηση ότι κάτι νέο πρόσθεσες στις γνώσεις σου. Αλλά τα στοιχεία που συναρπάζουν και τον πιο αδιάφορο γύρω από τα ιστορικά θέματα αναγνώστη είναι οι μικρές ανθρώπινες ιστορίες.

Τιμώντας το συγγραφέα της Μάχης της Κρήτης, Μάρκο Πολιουδάκη, ανθολογούμε μερικές από αυτές που αποτελούν μικρές πινελιές ανθρωπιάς στον πίνακα με φόντο τη φρίκη ενός πολέμου. Είναι από το βιβλίο του αξέχαστου συμπολίτη «Η Μάχη της Κρήτης στο Ρέθυμνο».


Βουνό με βουνό δε σμίγει



Η μάχη είχε σταματήσει. Οι Γερμανοί είχαν κατασκηνώσει γύρω από το αεροδρόμιο, πάνω από τα υψώματα του Σταυρωμένου και στο δρόμο προς Χαμαλεύρι. Είχαν αρχίσει τη λεηλασία στα γύρω χωριά. Ό,τι εύρισκαν χρήσιμο το έπαιρναν για να κάνουν ανετότερη τη διαμονή τους.

Ο Γεώργιος Χαρ. Πολιουδάκης, επονομαζόμενος Αμερικάνος-γιατί είχε ζήσει στην Αμερική και για διάκριση από τους άλλους δυο με το ίδιο ονοματεπώνυμο-κατέβαινε από το Χαμαλεύρι προς Σταυρωμένου μαζί με τον αδελφό του Νίκο στις 31 Μαΐου 1941, για να πάει στο παρά το 11ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού κτήμα του, να δει τι απόμεινε από την πολυήμερη μάχη. Στο κτήμα αυτό είχε και ένα σπίτι, το οποίο χρησιμοποιούσαν τα πρώτα μερόνυχτα οι Γερμανοί σαν πρόχειρο χειρουργείο.

Στο δρόμο συναντούσαν πολλές ομάδες πάνοπλων Γερμανών και με δυσκολία, αλλά και με θάρρος, έφθασαν μέχρι τη μεγάλη στροφή πάνω από του Σταυρωμένου. Με πτώματα άταφα και συντρίμματα ήταν γεμάτη η περιοχή.

Ένας Γερμανός με ξεσχισμένη υπόδηση ξεχώρισε από τη συντροφιά του, ήλθε κατ’ επάνω του και του έκαμε έρευνα σ’ ένα βουργιάλι με τρόφιμα και κρασί που κρατούσε. Προσπαθούσε να του βγάλει τα κόκκινα υποδήματα (στιβάνια) που φορούσε. Στις αντιρρήσεις του, τον πιάνει από το σακάκι, τον σπρώχνει δυνατά και τον ξαπλώνει στη βάγγα του δρόμου, τον πατεί στη συνέχεια με το πόδι του στο στομάχι και με τα δυο χέρια, σαν αρπακτικό όρνιο, του τραβούσε το στιβάνι.

Τη στιγμή εκείνη και στη στάση αυτή τα χέρια του Γερμανού παραλύουν και η ματιά του ακαθόριστη καρφώνεται στα μάτια του Πολιουδάκη. Από την εναλλαγή της σκηνής οι γύρω παρατηρητές δεν κατάλαβαν τίποτε. Ο Γερμανός όμως τον αναγνώρισε και του λέει στην Αγγλική: «Τζώρτζ εσύ είσαι;» αμέσως τον άφησε και του λέει ότι είναι ο Γερμανός που εργαζόταν απέναντι από την μπυραρία του στην Αμερική, οπότε τον αναγνωρίζει και ο Γιώργης Πολιουδάκης. Σπάνια συνάντηση κάτω από σπάνιες συνθήκες σε απίθανο τόπο και χρόνο...


Κατάφερε να ματαιώσει την εκτέλεση



Μετά την απελευθέρωση των αιχμαλώτων αλεξιπτωτιστών στις 30 του Μάη, από το στρατόπεδο της Πηγής και την παράδοση των Αυστραλών και Ελλήνων στρατιωτών, η έδρα του Φρουραρχείου Πηγής, μετατράπηκε σε έδρα του 2ου Συντάγματος αλεξιπτωτιστών με διοικητή τον συνταγματάρχη Άλφρεντ Στουρμ. Αυτός και το επιτελείο του ανέλαβε υπηρεσία και εγκαταστάθηκε στο καλλίτερο σπίτι της Πηγής. Οι αλεξιπτωτιστές συγκέντρωσαν περί τους 50 άντρες Πηγιανούς και μερικούς περιπλανώμενους στρατιώτες. Τους έκλεισαν στο πρώην στρατόπεδο των αιχμαλώτων αλεξιπτωτιστών και διέρρευσε η πληροφορία ότι θα τους εκτελούσαν.

Δυο Πηγιανοί γνώστες της γερμανικής, έσωσαν τους υπόλοιπους: Ο Μανόλης Χατζάκης, που ΄χε ζήσει στη Γερμανία και φημολογείτο τότε πως είχε συναντηθεί με το γιο του, που ήταν αλεξιπτωτιστής. Ο Χριστόφορος Χαμαράκης, ένας ευχάριστος τύπος, που σκλάβωνε με το χαμόγελό του. Αυτός μου είχε διηγηθεί μετά τη μάχη το παρακάτω περιστατικό: Τη δεύτερη μέρα της πτώσης των αλεξιπτωτιστών, είδε στην Πηγή δυο γνωστούς του Αυστραλούς να συνοδεύουν ένα Γερμανό αιχμάλωτο, γυμνό από τη μέση και πάνω. Τους κάλεσε στο σπίτι του και τους πρόσφερε γάλα. Ο Γερμανός φαινόταν πολύ στενοχωρημένος και δεν μιλούσε. Ευχαρίστησαν κι έφυγαν για το στρατόπεδο αιχμαλώτων που ήταν στην άκρη του χωριού. Όταν ο Χριστόφορος έμαθε ότι πρόκειται να εκτελέσουν τους χωριανούς του, ζήτησε να μιλήσει στο διοικητή των αλεξιπτωτιστών, βασιζόμενος στην άπταιστη γερμανική που ήξερε.

Οι σκοποί τον παρουσίασαν στον συνταγματάρχη τους και τότε ο Χριστόφορος αναγνώρισε στο πρόσωπό του τον αιχμάλωτο που συνόδευαν οι Αυστραλοί. Τη συζήτηση περιέστρεψε, σε εύθυμες νότες και κατάφερε να πείσει τον Γερμανό διοικητή να ματαιώσει την εκτέλεση.

Ελευθερώθηκαν όλοι και κρατήθηκαν μόνο δυο στρατιώτες, που τα ίχνη τους δεν ξαναβρέθηκαν. Ο ένας ήταν ο λοχίας Στρατής Βαλέργας από την Καρέ.


Πράξη ανθρωπιάς



Στις 23 Μαΐου ένα γερμανικό αεροπλάνο που ΄χε χτυπηθεί στην περιοχή του αεροδρομίου, έπεσε στη θάλασσα κοντά στην εκβολή του ποταμού Πετρέ. Ο αεροπόρος σώθηκε κολυμπώντας.

Αρκετοί κάτοικοι από την Καρωτή και την Επισκοπή, που βρίσκονταν εκεί, του έκαμαν νοήματα να βγει έξω, αλλά αυτός απομακρύνθηκε από την ακτή. Μερικοί του έριξαν μερικές σφαίρες για εκφοβισμό. Αυτός έριξε στη θάλασσα ένα κίτρινο υγρό που έπλεε στην επιφάνεια, προφανώς σήμα αναγνωρίσεως με την αεροπορία τους.

Τότε αποφάσισαν να κολυμπήσουν μέχρι τον Γερμανό και να τον βγάλουν έξω σώο οι: Γεώργιος Πωλομαρκάκης και Νικόλαος Δαμανάκης από την Καρωτή. Ο πρώτος, που μιλούσε αγγλικά, του είπε να μη φοβηθεί και να τους ακολουθήσει. Μόλις βγήκαν στη στεριά διαπίστωσαν πως ήταν τραυματισμένος στην ωμοπλάτη. Όταν του είπαν να προχωρήσει, αυτός βλέποντας μπροστά του τη χαράδρα του Πετρέ πρόβαλε αντίσταση και δεν ήθελε να προχωρήσει, φοβούμενος προφανώς ότι θα τον εκτελούσαν στη χαράδρα. Τον έσυραν με τη βία και τον πήγαν στην Επισκοπή, όπου κάλεσαν τον γιατρό Ιωάννη Βιγδίνη και επίδεσε το τραύμα του. Μετά τον παρέδωκαν σε συμμαχικό αυτοκίνητο που ερχόταν από τα Χανιά και πήγαινε στο Ρέθυμνο, για να τον πάνε στο Νοσοκομείο. Ο Γερμανός αεροπόρος γλίτωσε τη ζωή του από τους πολίτες που του επίδεσαν το τραύμα του και τον παράδωκαν σε τακτικές στρατιωτικές δυνάμεις. Έτσι αφού επέζησε, ελευθερώθηκε από τους Αλπινιστές, όταν κατέλαβαν το Ρέθυμνο.


Καμιά προδοσία



Ως την ημέρα της εισβολής στην Κρήτη, οι Γερμανοί είχαν την συμπάθεια και τη φιλία ενός μικρού ποσοστού Ελλήνων. Στην Κρήτη το ποσοστό αυτό ήταν μικρότερο, γιατί εδώ η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων ακολουθούσε πολιτικά το Βενιζέλο, του οποίου η πολιτική ήταν πάντοτε με το μέρος των Αγγλογάλλων και εναντίον των Γερμανών.

Οι φοβερές και ταπεινές πράξεις, που επιδόθηκε ο γερμανικός στρατός και μετά τη μάχη, οι βομβαρδισμοί των πάντων, οι τουφεκισμοί αθώων πολιτών, το κάψιμο χωριών, οι όμηροι, τα ζωντανά προκαλύμματα και τόσα άλλα, έστρεψαν το φιλογερμανισμό των ολίγων Κρητικών-προς τιμήν των-σε μίσος και αηδία γι’ αυτούς τους κτηνάνθρωπους, τους δήθεν πολιτισμένους Ευρωπαίους.

Κατά τη μάχη του Ρεθύμνου δεν έγινε γνωστό κανένα κρούσμα προδοσίας, αν και οι Γερμανοί είχαν διασυνδέσεις σ’ όλη την Κρήτη.

Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

Greecelands

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory