Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Εραστές ή συγκάτοικοι;


Είστε εραστές ή συγκάτοικοι; Τώρα που ο καιρός των πρώτων ερώτων πέρασε, έρχονται στιγμές που λαχταράς να ξανάρχιζε το παραμύθι από την αρχή. «Δεν είναι έτσι τα πράγματα», ισχυρίζεται η Αlice Bowman, συγγραφέας του best seller «Kι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».

Αν και στην αρχή κυριαρχεί η χαρά για το ότι κάποιος σε έχει ξεχωρίσει και επιλέξει, στη συνέχεια οι ειδικοί λένε πως η φλόγα μπορεί να ξανανάψει... Πως; Τα ζευγάρια πρέπει να χρησιμοποιούν τακτικές όπως την καθημερινή αγκαλιά των 20 δευτερολέπτων και το καθημερινό φιλί των 30 δευτερολέπτων. Αυτές οι συνήθειες επαναφέρουν στον εγκέφαλο την ερωτική μνήμη της αρχής και προκαλούν την έκκριση εκείνων των χημικών ουσιών που πρωτοάναψαν τη φλόγα ανάμεσα στο ζευγάρι.

Και κάτι άλλο εκπληκτικό: ένας γάμος με καυγάδες είναι πιο σταθερός από έναν «ευγενικό» γάμο. Οι καυγάδες φέρνουν πάθος ενώ οι «ευγενικοί σύζυγοι» έχει αποδειχθεί πως είναι πιο επιρρεπείς στην απιστία.
newsbomb.gr
sourta-ferta

Μήπως κάτι δεν πάει καλά στο γάμο σας;

Καταστάσεις-κλειδιά, που αν συμβαίνουν συχνά και κυρίως ταυτόχρονα, οδηγούν σε «διακοπή συμβολαίου».

1. Συχνοί πυκνοί καβγάδες. Η συχνότητα και όχι η ποιότητα είναι το θέμα μας στην συγκεκριμένη περίπτωση, αφού όσο πιο συχνά τσακώνεστε, τόσο πιο πιθανό είναι να μην κατορθώσετε ποτέ να σταματήσετε.
2. Αγνοείτε ο ένας τον άλλο. Όταν την ώρα που μιλάτε μεταξύ σας, κάποιος από τους δύο κοιτάζει με ενδιαφέρον το περιβάλλον του και όχι το συνομιλητή του, ο οποίος για τον ίδιο θα μπορούσε και να μην υπάρχει στο χώρο, τότε έχετε σοβαρότατο πρόβλημα επικοινωνίας.
3. Δεν είστε δίκαιοι. Όταν μπορείτε να αδικήσετε ο ένας τον άλλο, προκειμένου να βγείτε από πάνω σε ένα τσακωμό, δε διστάζετε να το κάνετε. Αυτό σημαίνει πως για εσάς πλέον έχει σημασία η νίκη και όχι η ήρεμη συνύπαρξη.
4. Σας ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι με μικροσκοπικές λεπτομέρειες. Μάλιστα, όσο πιο ασήμαντες, τόσο πιο μεγάλος ο τσακωμός. Σας φαίνεται φυσιολογικό; Δε νομίζω...
5. Δε σπάτε πλάκα παρέα. Δε διασκεδάζετε, δε γελάτε, δε χαίρεστε πια μαζί. Αντίθετα, μπορείτε με μεγάλη ευκολία να νευριάσετε, να χάσετε το κέφι σας, να τσακωθείτε και να μουτρώσετε παρέα. Χμμμ...

Μείνετε συντονισμένες για τις επόμενες τέσσερις.
πηγή: queen.gr

Παπούτσια με πρόσωπο .

Shoes With A Face   arts
Shoes With A Face   arts
Shoes With A Face   arts
Shoes With A Face   arts
Shoes With A Face   arts

0 ..H αυταπάρνηση της Γυναίκας ...



Έντεκα άνθρωποι κρατούνταν από το ίδιο σκοινί που κρεμόταν από ένα ελικόπτερο,
δέκα ήταν άντρες και μία γυναίκα.
Το σκοινί δεν ήταν αρκετά δυνατό για να κρατήσει και τους έντεκα, γι' αυτό και αποφάσισαν
ότι ένας άνθρωπος θα έπρεπε να πέσει. Διαφορετικά θα έπεφταν όλοι.
Δεν κατάφερναν να διαλέξουν τον άνθρωπο, αλλά ξαφνικά η γυναίκα, με δυνατή φωνή,
ανακοίνωσε ότι προσφερόταν από μόνη της να πέσει.
Στο κάτω κάτω, είπε, ήταν συνηθισμένη να θυσιάζει τα συμφερόντά της, μιας και:
1. - Σαν μητέρα πάντα έδινε προτεραιότητα στα παιδιά
2.- Σαν σύζυγος, παραμέριζε τα συμφέροντά της για αυτά του συζύγου της...
3.- Σαν κόρη υποτασσόταν στον πατέρα της
4.- Σαν επαγγελματίας άφηνε τα αφεντικά της να παίρνουν τη δόξα για τις δικές της επιτυχίες
5.- Σαν γυναίκα, κοιτάζοντας ψηλά στο άπειρο και βάζοντας το χέρι στην καρδιά, η αποστολή της ζωής της ήταν να θυσιάζεται για τους άλλους, χωρίς να περιμένει τίποτα σε αντάλλαγμα!
Συγκινημένοι οι άντρες ξέσπασαν σε χειροκροτήματα...και φυσικά έπεσαν.


ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ:
Ποτέ μην εμπιστεύσαι την αυταπάρνηση μία γυναίκας, μπορεί να είναι γενναία αλλά δεν είναι ηλίθια!

Διαβάστε περισσότερα http://ektiesthisi.blogspot.com/2011/04/h_24.html#ixzz1Khb3h9hz

Το πιό μικρό άλογο στον κόσμο .

Tiniest Horse In The World   animals 2
Tiniest Horse In The World   animals 2
Tiniest Horse In The World   animals 2

Ροδόχρους πιτυρίαση: Η νόσος των δοκιμαστηρίων


trying-clothes-on

Η ροδόχρους πιτυρίαση, μπορεί για τους δερματολόγους να είναι ένα απλό δερματολογικό πρόβλημα, για τις φανατικές όμως του shopping, είναι μία απειλή. Γιατί απ' ότι φαίνεται η πιο πιθανή αιτία μόλυνσης από αυτή τη μορφή πιτυρίασης, είναι τα όχι και τόσο καθαρά ρούχα που δοκιμάζουμε στα δοκιμαστήρια. Άλλωστε, η ροδόχρους πιτυρίαση η οποία οφείλεται σε ιό, ονομάζεται και «η νόσος των δοκιμαστηρίων».

Ροδόχρους πιτυρίαση: συμπτώματα

Το βασικό σύμπτωμα και ίσως το μοναδικό που εμφανίζει κάποιος με ροδόχρου πιτυρίαση είναι μικρής έκτασης εξανθήματα που εμφανίζονται κυρίως στις περιοχές που καλύπτονται από πουκάμισα, ελαφρές μπλούζες και κοντά παντελόνια. Δηλαδή, τα ροζ εξανθήματα που χαρακτηρίζουν και διαφοροποιούν τη ροδόχρου πιτυρίαση από την ποικιλόχρου πιτυρίαση κάνουν την εμφάνισή τους βασικά στο θώρακα και την κοιλιά, και σε μικρότερο βαθμό στα χέρια, τα πόδια και το λαιμό. Το εξάνθημα αυτό μπορεί να εμφανιστεί και στην πλάτη. Μάλιστα, αν ο βαθμός της μόλυνσης είναι σοβαρότερος, τα εξανθήματα στην πλάτη μπορεί να παραπέμπουν σε κλαδιά δένδρου. Επίσης, σε ορισμένες περιπτώσεις, παρατηρείται και λίγη φαγούρα στα σημεία που έχουν εμφανιστεί τα εξανθήματα, η οποία όμως μπορεί να επιδεινωθεί με τον ιδρώτα και το τρέξιμο.

Τα εξανθήματα της ροδόχρου πιτυρίασης

Τα εξανθήματα της ροδόχρου πιτυρίασης είναι συνήθως στρογγυλού ή ωοειδούς σχήματος, με ανοιχτό κόκκινο - ροζ χρώμα. Τα εξανθήματα της ροδόχρου πιτυρίασης είναι ανασηκωμένα και το κέντρο τους έχει μικρές ρυτίδες. Το μέγεθός τους φθάνει μέσα σε λίγες ημέρες τα 2-6 εκατοστά και σε περίπου δύο εβδομάδες εμφανίζονται και άλλα εξανθήματα, αλλά συνήθως είναι μικρότερα.
Οι ροζ κηλίδες-εξανθήματα υποχωρούν μετά από περίπου 1,5 μήνα, αφήνοντας όμως μία δυσχρωμία στην περιοχή των εξανθημάτων η οποία και αυτή υποχωρεί μετά από κάποιο διάστημα.
Πότε εμφανίζεται η ροδόχρους πιτυρίαση
Η ροδόχρους πιτυρίαση μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά είναι πιο συχνή σε άτομα ηλικίας 10-35 ετών και προτιμά περισσότερο τις γυναίκες. Η ροδόχρους πιτυρίαση εμφανίζεται κυρίως το φθινόπωρο και το χειμώνα και δεν μεταδίδεται από άτομο σε άτομο. Άλλο ένα βασικό χαρακτηριστικό της «νόσου των δοκιμαστηρίων» είναι ότι όσοι έχουν νοσήσει μία φορά από τη ροδόχρου πιτυρίαση, δεν παρουσιάζουν πάλι την ασθένεια, κάτι που υποδηλώνει την ανάπτυξη αντισωμάτων και την απόκτηση μόνιμης ανοσίας όπως συμβαίνει σε μια κοινή ίωση.

Η ροδόχρους πιτυρίαση και τα δοκιμαστήρια ρούχων

Παρά το γεγονός ότι το δερματολογικό αυτό πρόβλημα φαίνεται να συνδέεται με τη δοκιμή πολυφορεμένων από άλλους ρούχων, το αίτιο εμφάνισης της ροδόχρου πιτυρίασης είναι άγνωστο.

Η διάγνωση της ροδόχρου πιτυρίασης

Η διάγνωση της ροδόχρου πιτυρίασης αποτελεί μία εύκολη υπόθεση για το δερματολόγο, ενώ η θεραπεία επικεντρώνεται κυρίως στην αντιμετώπισης της φαγούρας, όποτε αυτή συνοδεύει τα εξανθήματα. Σε ήπιες καταστάσεις ο γιατρός συνιστά χλιαρά μπάνια, αποφυγή σφουγγαριών, ειδικές ενυδατικές κρέμες και... υπομονή μέχρι η πάθηση να «κάνει τον κύκλο της». Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, η χορήγηση κορτιζόνης σε συγκεκριμένα διαστήματα, ανακόπτει την πορεία της νόσου.
Ανδρέας Κατσάμπας:
  • καθηγητής Δερματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
http://ektiesthisi.blogspot.com/2011/04/h_24.html

Πρωτότυπα φέρετρα .

Lovely Coffins   arts
Lovely Coffins   arts
Lovely Coffins   arts
Lovely Coffins   arts
Lovely Coffins   arts

Γυμναστική τσιτσίδι!

Πώς θα σας φαινόταν να κάνατε διάδρομο ή ποδήλατο σε γυμναστήριο ολόγυμνοι; Ένα αθλητικό κέντρο πάντως στην Ισπανία το καθιέρωσε προκειμένου να προσελκύσει περισσότερους πελάτες!

Το EasyGym, στη χώρα των Βάσκων, είχε χάσει μεγάλο μέρος της πελατείας του κυρίως λόγω οικονομικής κρίσης. Έτσι οι ιδιοκτήτες του, ορμώμενοι από δύο κολυμβητήρια στην περιοχή που εφάρμοσαν τη «γυμνή εκγύμναση» και πέτυχαν, σκέφτηκαν να κάνουν το ίδιο, αν και οι ίδιοι δεν είναι γυμνιστές.

Μάλιστα η MercheLaseca, μιλώντας στο BBC, είπε ότι η ιδέα τους δεν είναι κάτι καινούργιο αφού πρωτοπόροι σε αυτού του είδους άσκησης είναι οι αρχαίοι Έλληνες!
newsbomb.gr

.....ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ ΑΥΤΙΑ....

 




Από τα αρχαιότατα χρόνια και ως τον Μεσαίωνα, η άμυνα μιας χώρας εναντίον των επιδρομέων, ήταν κυρίως τα τείχη που την κύκλωναν. Τα τείχη αυτά χτιζόντουσαν, συνήθως, με τη βοήθεια των σκλάβων και των αιχμαλώτων που συλλαμβάνονταν στις μάχες. Οι μηχανικοί, όμως, ανήκαν απαραίτητα στο στενό περιβάλλον του άρχοντα ή του βασιλιά, που κυβερνούσε τη χώρα. Τέτοιοι πασίγνωστοι μηχανικοί, ήταν ο Αθηναίος Αριστόθουλος -ένας από αυτούς που έχτισαν τα μεγάλα τείχη του Πειραιά-, ο Λαύσακος, που ήταν στενός φίλος του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και ο Ναρσής, που υπηρετούσε κοντά στο Λέοντα τον Σγουρό.
Όταν ο τελευταίος, κυνηγημένος οπό τους Φράγκους κλείστηκε
στην Ακροκόρινθο, ο Ναρσής τού πρότεινε ένα σχέδιο φρουρίου, που έγινε αμέσως δεκτό.
Το χτίσιμό του κράτησε ολόκληρο χρόνο κι όταν τέλειωσε, αποδείχτηκε πράγματι πως ήταν απόρθητο. Στα τείχη του φρουρίου ο Ναρσής έκανε και μια καινοτομία εκπληκτική για την εποχή του. Σε ορισμένα σημεία, τοποθέτησε μερικούς μυστικούς σωλήνες από κεραμόχωμα, που έφταναν, χωρίς να φαίνονται, ως κάτω στα υπόγεια, το οποία χρησίμευαν για φυλακές. Όταν κανείς,λοιπόν, βρισκόταν πάνω στις επάλξεις του πύργου, από ‘κει ψηλά μπορούσε ν’ ακούσει από μέσα από τους σωλήνες, ό,τι λεγόταν από τους αιχμαλώτους, που ήταν κλεισμένοι εκεί. Ήταν, ας πούμε, ένα είδος…ακουστικών…της εποχής του. Τότε όμως τα έλεγαν «ωτία».

Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε ακόμα, στην όπερα του Μπετόβεν «Φιντέλιο». Εκεί υπάρχει το τραγούδι των φυλακισμένων που τελειώνει με τη φράση: «Έχουν και οι τοίχοι αφτιά».

Η φράση αυτή έμεινε παροιμιώδης από το εξής περιστατικό: Σ’ ένα από τα μουσικά απογευματινά που έδινε η βασίλισσα Αμαλία, σύζυγος του Όθωνα, έπαιξε πιάνο και τραγούδησε η ανηψιά του Κωλέττη, που είχε σπουδάσει στην Ευρώπη. Τελειώνοντας, λοιπόν, το τραγούδι με τη φράση: «έχουνε και οι τοίχοι αφτιά», οι αντιοθωνικοί βρήκαν την ευκαιρία να διαδώσουν τη φράση αυτή σαν σύνθημα, λέγοντας, συγχρόνως, να φυλάγονται από τους κατασκόπους των Βαυαρών.

Διαβάστε περισσότερα http://ektiesthisi.blogspot.com/2011/04/blog-post_26.html#ixzz1KhaPRw35

Από τον πάπυρο στο ηλεκτρονικό χαρτί ,


Η μεγαλύτερη πρόκληση για τους σημερινούς επιστήμονες είναι η αναμέτρησή τους με τον Τσάι Λουν και τον Γουτεμβέργιο. Ο πρώτος ήταν ο Κινέζος οραματιστής , μέλος της Δυναστείας Χάου, ο οποίος εφηύρε το χαρτί το 105 π.Χ. Ο δεύτερος, ήταν ο Γερμανός οραματιστής, ο «πατέρας» της τυπογραφίας. Και τα δύο αυτά ονόματα στοιχειώνουν ακόμα, - αλλά όχι για πολύ – τους οραματιστές του ψηφιακού μας κόσμου. Το χαρτί έθεσε τέλος στην κυριαρχία του πάπυρου και της περγαμηνής ήδη από το 12 αι. μ.Χ. Το στοίχημα των σημερινών επιστημόνων είναι πλέον αν το χαρτί θα υποκύψει στο χαρτί του μέλλοντος , το ηλεκτρονικό «χαρτί».


Οι πρώτες προσπάθειες ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 και φαίνεται πως τώρα είμαστε αρκετά κοντά στη νέα επανάσταση στο υλικό γραφής, στο πρωτοποριακό ηλεκτρονικό «χαρτί», το οποίο σε μια σελίδα σχήματος Α4 θα φιλοξενεί μια ολόκληρη εφημερίδα, η οποία στη συνέχεια με τη σειρά της θα εξαφανίζεται για να «τυπωθεί»-εμφανιστεί ηλεκτρονικά πάνω της νέο υλικό!
Οι μεγαλύτερες εταιρείες Πληροφορικής συναγωνίζονται για τη νέα εφεύρεση-δυνατότητα-επαναστατική καινοτομία. Ακόμη και η γνωστή για τα ελαστικά της εταιρεία Bridgestone έχει δραστηριοποιηθεί σ΄αυτόν τον τομέα και πρόσφατα ανακοίνωσε ότι κατά το επόμενο χρονικό διάστημα θα βγάλει στην παραγωγή το πιο λεπτό e-paper, το οποίο θα έχει πλαστικό υπόστρωμα, θα είναι εύκαμπτο, θα διπλώνεται, θα έχει πάχος 29 χιλιοστά και δυνατότητα απεικόνισης 4.096 χρωμάτων!
Ενδέχεται επομένως σε μερικά χρόνια από τώρα να ξεχάσουμε την υφή του χαρτιού όπως το έχουμε συνηθίσει. Οι επιστήμονες επιμένουν ότι το ηλεκτρονικό χαρτί θα μοιάζει με ζελατίνα, η οποία γεμίζει με κείμενα και πληροφορίες μέσω ασυρμάτου δικτύου από το διαδίκτυο.



Μορφή και λεπτομερής περιγραφή του ηλεκτρονικού χαρτιού

Η ζελατίνα, δηλαδή η κύρια επιφάνεια του ηλεκτρονικού χαρτιού, μοιάζει με πολύ μικρή μεμβράνη και έχει σχήμα σελίδας Α4 και επάνω της θα αποτυπώνεται όλη η δυνατή πληροφορία. Θα έχει έτσι κάποιος τη δυνατότητα να διαβάζει, για παράδειγμα, όλες τις εφημερίδες ή τα περιοδικά που βρίσκονται στο διαδίκτυο, στη συνέχεια θα τυλίγει το «χαρτί» και θα το βάζει στην τσέπη του.
Το ηλεκτρονικό «χαρτί» θα έχει βέβαια αντικαταστήσει το μελάνι γιατί έχει ενσωματωμένη μεμβράνη με ηλεκτρονικό «μελάνι», το e-ink, το οποίο επινοήθηκε το 1997 στο ΜΙΤ.
Έντεκα χρόνια μετά, η εξέλιξη του ηλεκτρονικού χαρτιού είναι αξιοθαύμαστη, αφού πρόκειται για τεχνολογία απεικόνισης με υψηλή ανάλυση και αντίθεση ίδια με αυτή του τυπωμένου χαρτιού.


Μπορεί το ηλεκτρονικό χαρτί να αντικαταστήσει το συμβατικό;

Στο ερώτημα αυτό η απάντηση δεν είναι εύκολη, αν και οι επιστήμονες επιμένουν ότι οι εξελίξεις τα επόμενα χρόνια θα είναι ραγδαίες. Το ηλεκτρονικό χαρτί προσφέρεται περισσότερο για τις εφημερίδες και λιγότερο για τα βιβλία, με τα οποία ο αναγνώστης έχει μια τελείως διαφορετική σχέση. Το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι ότι μπορεί να «γραφτεί» και να «σβηστεί» άπειρες φορές, ενώ, χάρη στην υψηλή ανάλυση, η ανάγνωση είναι εύκολη με οποιοδήποτε φωτισμό.
Δεν προκαλείται γι αυτό πρόβλημα στα μάτια. Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι οι μελλοντικές, άμεσες εφαρμογές του, θα είναι, για παράδειγμα, στα σούπερ μάρκετ, όπου θα καταργηθούν οι ετικέτες για την αναγραφή των τιμών, σε πίνακες ανακοινώσεων και αφίσες, σε καταστήματα για την αναγραφή πληροφοριών για προϊόντα, σε εστιατόρια για τους τιμοκαταλόγους και στις υπαίθριες διαφημίσεις. Άμεση εκτιμάται ότι θα είναι και η εφαρμογή του στις εφημερίδες, λιγότερο, όμως, άμεση στα περιοδικά και στα βιβλία.
Βέβαια, οι εραστές του παραδοσιακού χαρτιού και του παραδοσιακού μελανιού, θέτουν μια σημαντική και άκρως ανθρώπινη και ρομαντική παράμετρο στους ερευνητές: αν και οι e-paper εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία μπορούν να αλλάξουν τα πάντα στο χώρο του χαρτιού και της τυπογραφίας, δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την ικανοποίηση σημαντικών αισθήσεων. Την ικανοποίηση της αίσθησης της αφής και της αίσθησης της όσφρησης που σου προσφέρει, μεταξύ άλλων, ένα καλοτυπωμένο βιβλίο.

www.e-telescope.gr



mageia beta2 (δεσμός download),

Επιστροφή στις πρίζες,

Ο Διονύσης Σαββόπουλος σε φιγούρα του Ευγένιου Σπαθάρη. Από το λεύκωμα «Ο Σαββόπουλος στη Lyra»

Χάλκινα που ανακατεύονται με τα σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας, ριζίτικα να χάνονται σε ρέγκε ρυθμούς και ηλεκτρονικοί ήχοι να καταλήγουν σε ένα παραδοσιακό πωγωνίσιο. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 η σύγχρονη μουσική σκηνή επιδίδονταν σε απρόσμενες μείξεις. Από το τσιγγάνικο πανκ των Gogol Bordello, που τους σύστησε σε ένα μεγάλο κοινό η Μαντόνα, μέχρι την επιτυχία του Μάνου Τσάο με έναν οικουμενικό ήχο με λάτιν μελωδίες, αφρικανικά κρουστά και χιπ χοπ φωνητικά, όλοι έμοιαζαν να αναζητούν στις μουσικές παραδόσεις ένα νέο πεδίο για πειραματισμούς.
Αλλα και στην ελληνική σκηνή διαφάνηκε γι' άλλη μία φορά η δυναμική της παράδοσης. Στον Γιάννη Αγγελάκα και τους Επισκέπτες το ροκ ανακατευόταν με την κρητική λύρα και τα χάλκινα. Στον Θανάση Παπακωνσταντίνου ένα α καπέλα δημοτικό τραγούδι ενώνονταν με ένα κιθαριστικό μπαράζ θορύβου. Ετσι κατέληξε ο Ψαραντώνης να παίζει σε ροκ κλαμπ των Εξαρχείων όπως το Αν.

Αλλά η ιστορία ξεκινάει από παλιά. «Από τα πράγματα που με σημάδεψαν και με συγκίνησαν ήταν ο "Μπάλλος" και το "Βρώμικο ψωμί" στις αρχές του '70» θυμάται ο Νίκος Πορτοκάλογλου. «Γιατί εκεί υπήρχε ένα θαύμα που έδειχνε ότι μπορεί τελικά να συνυπάρχουν ο Ζάπα και ο Ντίλαν με τα θρακιώτικα και να βγει ένας υπέροχος ήχος. Θέλει όμως τόλμη, φαντασία και τρέλα».

Η αποστροφή της ροκ σκηνής για την ελληνική παραδοσιακή μουσική δεν ήταν αδικαιολόγητη. «Αν σκεφτείς ότι μεγαλώσαμε βλέποντας τους χουντικούς να χορεύουν με κλαρίνα, πώς να ακούσουμε δημοτικά;» εξηγεί στο «7» ο Γιάννης Αγγελάκας. «Η πληροφορία που είχαμε πάρει ήταν λάθος, αλλά η παράδοση απορρίφθηκε». Στην αρχή υπήρχαν οι τολμηροί σαν τον Σαββόπουλο που συνδύαζε το ροκ με την παράδοση. Γι' αυτόν, άλλωστε, «πάντα υπάρχει μέσα μας και αρκεί μια μυρωδιά, μια παράσταση, κάτι ελάχιστο που ξαναφέρνει στην επιφάνεια την παράδοση σαν εικόνα». Αλλά και ο Γιάννης Σπάθας των Socrates ποτέ δεν ξεχνά ότι βασικές του επιρροές υπήρξαν ο Χέντριξ και ο Πετρολούκας Χαλκιάς. «Στο παίξιμο μου στο "Mountains" υπάρχουν ηπειρώτικες κλίμακες» θυμίζει.

Αλλά η πορεία προς τον πλούτο της παραδοσιακής μουσικής είναι πάντα αργή. «Για την γενιά μου», παραδέχεται ο Πορτοκάλογλου, «με τη χούντα δεν ταυτίστηκε μόνο το κλαρίνο και το καλαματιανό, αλλά ακόμα και το λαϊκό τραγούδι. Ουσιαστικά απορρίφθηκε όλη η πρώτη ύλη στην οποία ένας μουσικός θα μπορούσε να στηριχθεί για να βγάλει κάτι καινούριο. Και δεν ήταν μόνο η δική μας γενιά. Οι γονείς μου κουβαλούσαν μια μεγάλη παράδοση, αλλά στο σπίτι που μεγάλωσα δεν υπήρχε τίποτε από αυτό το παρελθόν. Η μουσική ήταν Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, λίγη κλασική, λίγος Σινάτρα. Σαν μια γενιά Ελλήνων να προσπαθούσε να ξεχάσει την καταγωγή της».

Ουσιαστικά πρώτα η επαφή με τη λαϊκή μουσική και τα ρεμπέτικα οδήγησε στην κληρονομιά των δημοτικών τραγουδιών. Και μαζί η ανάγκη να ξεπεραστεί το παγιωμένο μεταπολιτευτικό έντεχνο τραγούδι. «Βρήκα την σχέση μου με το λαϊκό τραγούδι πιο νωρίς» θυμάται ο Πορτοκάλογλου για την εποχή των Φατμέ. «Αγόραζα δίσκους του Ακη Πάνου, του Τσιτσάνη, τους παλιούς ρεμπέτες. Γι' αυτό και οι Φατμέ φέρανε σε αμηχανία και τους ροκάδες και τους λαϊκούς. Κάναμε μια σύνθεση των δυο κόσμων. Και σιγά σιγά ανακάλυψα τα δημοτικά».

Μια παρόμοια διαδρομή αφηγείται και ο Αγγελάκας. «Ακούγοντας πολλά προπολεμικά ρεμπέτικα βλέπεις ποσο εκπληκτικά κουβαλάνε όλη την παράδοση, τα Βαλκάνια, τα ηπειρώτικα, τα σμυρναίικα. Το ρεμπέτικο είναι μεγάλη στιγμή για τον πολιτισμό μας - όλη η λαϊκή μουσική εκεί πατάει. Κουβαλούσε όλη τη μνήμη και συγχρόνως ήταν καινούριος».

Κάπου εκεί εντάσσονται και ευφάνταστοι μουσικοί όπως ο Νίκος Παπάζογλου, που έβαλε το λαϊκό τραγούδι στη ροκ σκηνή. Αυτός ξαναθύμισε ότι η σχέση με την παράδοση πρέπει να είναι άδολη ώστε να γεννηθεί κάτι διαφορετικό «εκτός από τη χαζοκαψούρα και το τσίρκο». Ετσι άνοιξε τον δρόμο και για άλλους μουσικούς, από τους Mode Plagal, που ένωσαν τους τζαζ αυτοσχεδιασμούς με τη μουσική των Βαλκανίων, μέχρι τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, που ανέμειξε «το σαξόφωνο με τον τζουρά και το δημοτικό με τη φαζαρισμένη κιθάρα».

«Μετά τον Σαββόπουλο μόνο η επόμενη φουρνιά, ο Μάλαμας, ο Πιερίδης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχουν μια σύνδεση με την παράδοση» λέει ο Πορτοκάλογλου. «Στην Αμερική οι πιτσιρικάδες που παίρνουν τις κιθάρες από τα 18 τους και παίζουν, ηχούν σύγχρονοι αλλά είναι παραδοσιακοί. Παίζουν τα μοτίβα του μπλουζ, της κάντρι, του ροκ. Την δική τους παράδοση την έχουν κάνει παγκόσμια. Αλλα και μικρότερες χώρες μεταφράζουν την παράδοση στη σύγχρονη γλώσσα, όπως η Τζαμάικα που με τη ρέγκε επηρέασε τους πάντες. Ακόμα ονειρεύομαι πιτσιρικάδες από τα Γιάννενα να παίζουν ένα μείγμα ψυχεδέλειας και ηπειρώτικων ή Κρητικούς που να παίζουν ρέιβ κρητικά. Αντί γι' αυτό υπάρχει τώρα ο ενθουσιασμός για την αγγλόφωνη σκηνή, που κρύβει απλώς το φόβο για την καταγωγή μας».

Αλλωστε, όπως συμπληρώνει ο Αγγελάκας, «υπάρχει ένας δρόμος ανάμεσα στο χιπ χοπ και την παραδοσιακή ρυθμολογία. Η ηλεκτρονική μουσική έδειξε ότι μπορεί να ξυπνήσει η παράδοσή μας μέσα από σύγχρονους ρυθμούς, αφού η τελετουργία της ρέιβ παραπέμπει σε αρχέγονα ακούσματα. Ετσι ξύπνησε και μέσα μου η ανάγκη για μια ολόκληρη ορχήστρα, με λύρα, μπουζούκι και χάλκινα, τους Επισκέπτες, που να παίζει και με το παρελθόν και με το μέλλον και με τα ηλεκτρονικά και με τους ρυθμούς που έχουμε από πιτσιρίκια στο αίμα μας».

Η σύνθεση γίνεται ασυνείδητα. «Στην φετινή παράστασή μας, το "Remix"» λέει ο Πορτοκάλογλου «καταλαβαίνω, τώρα μετά από πολλές συναυλίες, ότι είχα την ανάγκη να ξεγυμνώσω τα τραγούδια από τις ενορχηστρώσεις και να τα ξαναπαίξω με έναν πρωταρχικό ήχο μόνο με κοντραμπάσο, βιολί, την κιθάρα μου και ένα μουσικό που παίζει τζουρά, μπουζούκι και ούτι. Ηθελα να βρω τις ρίζες μου και να φανερώσω την καταγωγή των τραγουδιών μου».

Η σκηνή φαίνεται να γεμίζει από πειραματισμούς με την παράδοση. Από τη μια οι τζαζ μουσικοί όπως ο Τάκης Μπαρμπέρης που βουτάει σε αυτοσχεδιασμούς στον δίσκο «In Parallel» με το κλαρίνο του Πετρολούκα Χαλκιά. Από την άλλη νέοι μουσικοί όπως ο Biomass, που μπερδεύουν την ελεκτρόνικα με τους δημοτικούς και νησιώτικους σκοπούς και η May Roosevelt που με το θέρεμιν στο «Haunted» παίζει ζωναράδικο και τσάμικο.

Η αντάρτισσα του φλαμένκο,


Με ένα μόνο τραγούδι, το «Malo», όπου το φλαμένκο στολιζόταν από μια ροκ ένταση και κατέκτησε τα ραδιόφωνα πολλών χωρών, η Μπέμπε απέκτησε αναπάντεχη δημοσιότητα και βραβεύτηκε με Λάτιν Γκράμι ως πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδοποιός για τον δίσκο «Pafuera Telaranas».
Η 32χρονη, όμως, ισπανίδα μουσικός και ηθοποιός αντί να επιδιώξει ξανά την επόμενη εμπορική επιτυχία έκανε μια περιοδεία και ύστερα απέφυγε τους προβολείς της δημοσιότητας για να περιπλανηθεί μόνη της στην Ισπανία και να γράψει το δεύτερο δίσκο της με τον παράξενο τίτλο «Υ». Με αυτά τα τραγούδια αλλά και νέες, ευφάνταστες ερμηνείες των παλιών, θα βρεθεί στη σκηνή του «Αθηνών Αρένα» την Παρασκευή 6 Μαΐου.

«Το "Υ" είναι μια έκφραση που σημαίνει αυτό είναι, τίποτε παραπάνω αλλά και τίποτε λιγότερο», λέει από την άλλη γραμμή του τηλέφωνου στο «7». «Δεν είναι τόσο τίτλος αλλά μια δήλωση που προέκυψε σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας μετά από ατέλειωτες περιοδείες, όπου στη σκηνή δεν διασκέδαζα πια, είχε καταντήσει κάθε συναυλία ρουτίνα».

Και οι τοίχοι έχουν μιλιά,


Δύο μποξέρ με σηκωμένες τις γροθιές ετοιμάζονται να χτυπηθούν πάνω στο τείχος που χωρίζει το Ισραήλ από τους παλαιστινιακούς καταυλισμούς. Το γνωστό σήμα της εταιρείας φαστ φουντ Mc Donald's «λιώνει» καθώς η κίτρινη μπογιά κυλάει πάνω στο τζάμι του καταστήματος.
Ενα σκίτσο μιας ανθρώπινης φιγούρας σε έναν τοίχο του Λος Αντζελες προειδοποιεί μετά τις ταραχές του '92 ότι «αυτές είναι ιδέες που θα πυρπολήσουν την πόλη σου». Ενώ ο δημοφιλής Μπάνκσι στην εισαγωγή του λευκώματος «Trespass. Α History of Uncommissioned Urban Art» των εκδόσεων TASCHEN ξεμπερδεύει από την αρχή με την άποψη των συντηρητικών ότι η τέχνη του δρόμου είναι παράνομη και βανδαλιστική πράξη.

«Για μερικούς, η εισβολή σε μια ξένη ιδιοκτησία με σκοπό να ζωγραφίσεις μια εικόνα σε έναν άδειο τοίχο, μπορεί να μοιάζει με μια πράξη που στερείται αβρότητας» σημειώνει ειρωνικά. «Αλλά στην πραγματικότητα είναι τα τριάντα εκατοστά του εγκεφάλου τους που δέχονται καθημερινά μια εισβολή από τις ομάδες των ειδικών στο μάρκετινγκ. Το γκράφιτι είναι μια ανάλογη αντίστοιχη απάντηση στην πώληση ακατόρθωτων στόχων σε μια κοινωνία που έχει εμμονή με το κοινωνικό στάτους και την δόξα. Το γκράφιτι είναι το σημάδι ότι μια κοινωνία όπου κυριαρχούν οι ανεξέλεγκτοι νόμοι της αγοράς παίρνει το είδος της τέχνης που της αξίζει».

Ο εφευρέτης του μοντερνισμού,


«ΜΑΝΕ, Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ του μοντερνισμού», είναι ο τίτλος μιας μεγάλης αναδρομικής έκθεσης που αφιερώνει το παρισινό Μουσείο του Ορσέ στον γάλλο ζωγράφο Εντουάρ Μανέ, παρουσιάζοντας το έργο του μέσα στο πλαίσιο της εποχής και των γεγονότων που έζησε.

Ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να μυηθεί στις έρευνες και αναλύσεις που έγιναν πρόσφατα για το έργο του Μανέ, τοποθετώντας τον σαν πρωτοπόρο καλλιτέχνη, που έδωσε μια αυθεντική μαρτυρία πέρα από εικαστικές μόδες, εγγράφοντας την τέχνη μέσα στο ζωντανό ρεαλιστικό βίωμα.

Το Μουσείο του Ορσέ ανασυνθέτει την πορεία του ζωγράφου, παρουσιάζοντας σε εννέα θεματικές ενότητες 140 έργα του Μανέ, πίνακες, ακουαρέλες, σχέδια και τριάντα έργα ζωγράφων της εποχής του. Προβάλλεται ειδικότερα η επιρροή από τη μαθητεία του στο ατελιέ του ζωγράφου Τομά Κουτίρ, η ώθηση που του έδωσε ο Μποντλέρ, η «μεταρρύθμιση της θρησκευτικής τέχνης», η επίδραση του ιμπρεσιονισμού.

Τα καρτούν των ενηλίκων,


Μιλώντας κανείς για κινούμενα σχέδια, ανατρέχει συνήθως στις παιδικές ταινίες, που για περισσότερο από έναν αιώνα γέμισαν τις μεγάλες οθόνες με πολύχρωμους ήρωες. Λίγο καιρό, ωστόσο, αφότου η πένα κάποιου σκιτσογράφου ζωγράφισε το πρώτο παιδικό καρτούν, ένας άλλος σχεδιαστής έκανε το ίδιο απευθυνόμενος σε ενήλικες.

Τα δυο είδη ακολούθησαν παράλληλη πορεία μέσα στις δεκαετίες, διεκδικώντας πολύ συχνά μερίδιο από την ίδια εμπορική πίτα. Πιο πρόσφατο παράδειγμα καρτούν για μεγάλους είναι το «Τσίκο και Ρίτα»: μια γοητευτικά παλιομοδίτικη ερωτική ιστορία, ντυμένη με κουβανέζικους και τζαζ ήχους. Οι παρακάτω ταινίες αποτελούν μερικά από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα ενός κινηματογραφικού είδους που ξεκίνησε στις αρχές του 20ού αιώνα και γνωρίζει νέα άνθηση τα τελευταία χρόνια.

«EVEREADY HARTON ΙΝ BURIED TREASURE» (1929)

Το πρώτο ενήλικο καρτούν διαρκούσε εφτά λεπτά, ήταν πορνογραφικό και εικονογραφούσε τις κωμικές σεξουαλικές περιπέτειες ενός άντρα με τεράστιο πέος. Ανάμεσα στις ανομολόγητα τολμηρές για την εποχή σκηνές του βουβού καρτούν συναντάμε μια ομοφυλοφιλική συνουσία, μια γυναίκα που αυτο-ικανοποιείται με τη χρήση ερωτικού εργαλείου και μια πράξη κτηνοβασίας. Η ταινία δεν φέρει σκηνοθετική υπογραφή και φημολογείται ότι οι κόπιες χρειάστηκε να φυγαδευτούν στην Κούβα προκειμένου να γίνει εκεί κρυφά η επεξεργασία τους. Προβλήθηκε σε underground κινηματογραφικά φεστιβάλ και σε ιδιωτικά πάρτι. Σήμερα, με λίγη υπομονή, μπορεί κανείς να την βρει στο Διαδίκτυο.

«Η ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ» (1954)

Το πρώτο βρετανικό κινούμενο σχέδιο που προβλήθηκε ποτέ εκτός των συνόρων της χώρας του διασκεύαζε υποδειγματικά το ομώνυμο αλληγορικό βιβλίο του Τζορτζ Οργουελ και, παρ' όλο που η αισθητική του βρισκόταν κοντά στα οικογενειακά θεάματα της Ντίσνεϊ, η ενήλικη θεματική του απείχε πολύ από αυτά. Οσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό η ταινία χρηματοδοτήθηκε από την αμερικανική CIA, όταν τα μέλη της θεώρησαν ότι ο αλληγορικός χαρακτήρας του βιβλίου μπορούσε να χρησιμεύσει ως αντι-κομμουνιστική προπαγάνδα!

«ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ» (1969)

Αρκετές πρωτιές κατέχει η διασκευή του Ιτσι Γιαμαμότο στο ομώνυμο και διασημότερο, ίσως, έργο της αραβικής λογοτεχνίας. Ηταν το πρώτο μεγάλου μήκους φιλμ κινουμένων σχεδίων που έγινε στην Ιαπωνία, το πρώτο ενήλικο καρτούν που παρήχθη ποτέ σε αυτή τη χώρα, το πρώτο που περιείχε σκηνή λεσβιακού σεξ. Τέσσερα χρόνια μετά, ο ίδιος σκηνοθέτης υπέγραφε την περίφημη «Belladonna», ένα από τα ελάχιστα γνήσια avant garde και ψυχεδελικά καρτούν του σινεμά.

Όταν η Μπίλι Χολιντεϊ συνάντησε τον Ακη Πάνου,


ΕΡΓΑΣΙΑ και γραφή, για τον ποιητή Γιώργο Χρονά, ήταν και παραμένουν όψεις του ίδιου νομίσματος. «Πάντοτε δούλευα κάπου, όταν έγραφα. Αυτό κάνω από τα 20 που βγήκα στην πιάτσα» δηλώνει στο νέο του βιβλίο «Σάββατο» (εκδ. Οδός Πανός): «Αν μου ερχότανε κάτι στο νου σταμάταγα και το έγραφα.

Από νωρίς κατάλαβα ότι έπρεπε να έχω ένα μπλοκ, ένα στυλό και να σημειώνω ό,τι νόμιζα πως θα μου πετούσε... Πέρασαν χρόνια για να καταλάβω ότι η εργασία μου, που με ζούσε αλλά και με κούραζε, ήταν μια μαγική λογοκρισία στον ελεύθερο χρόνο -αν είχα- και στη γραφή μου. Ο,τι έγραφα έπρεπε να ταιριάζει στη ζωή που βάδιζα, ποιους συναντούσα, τι άκουγα. Κι αν ακόμα επέμενε η σκέψη -να βγει στο φως, να βγει. Αν όχι, να μείνει στην άκρη. Κανένα πρόβλημα».

Από τέτοιες σημειώσεις γεννήθηκαν ή ολοκληρώθηκαν ποιήματα και πεζά, πορτρέτα διανοουμένων και καλλιτεχνών, ιδέες για ραδιοφωνικές εκπομπές, τραγούδια, αφιερώματα, εκδόσεις. Ψυχή εδώ και τριάντα χρόνια της «Οδού Πανός», αυτού του «εργοτάξιου εξαιρετικών αισθημάτων» όπως βάφτισε το περιοδικό του, ο Χρονάς διευθύνει από τον Μάρτιο του 2009 και το βιβλιοφιλικό ένθετο της «Ε», τη «Βιβλιοθήκη- Καταφύγιο θηραμάτων». Κι από το μπλοκάκι που κρατά δουλεύοντας σ' αυτό, καθώς ενορχηστρώνει την ύλη του με οδηγούς τη σοφία των δασκάλων του, τις προσωπικές περιπλανήσεις του και τις ανησυχίες των συνεργατών του, προέκυψε το «Σάββατο», το εικοστό δεύτερο βιβλίο στο ενεργητικό του.

Ο Τσαρούχης, ο Χατζιδάκις, ο Παζολίνι, ο Ζενέ, ο Χριστιανόπουλος, ο Ρίτσος, ο Καβάφης... Η Φρανσουάζ Σαγκάν, ο Γκάτσος, ο Μποντλέρ, η Λένα Πλάτωνος, ο Ακης Πάνου, η Ζυράννα Ζατέλλη... Ο Οδυσσέας Ελύτης αλλά και ο Ηλίας Λάγιος. Η Ρούλα Πατεράκη, η Ντένη Βαχλιώτη, η Σόνια Θεοδωρίδου. Η Ελένη Κοκκίδου, η ιδανική ερμηνεύτρια της «Γυναίκας της Πάτρας». Η Πίνα Μπάους αλλά και ο Καλδάρας. Ο Φελίνι, ο Καζάν, ο Λειβαδίτης, ο Σαχτούρης, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου... Και ποιος δεν «αναπνέει» στις σελίδες του «Σαββάτου».
Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory