Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Που κοιτάς ?

Where Are You Looking At?   awesome 2
Where Are You Looking At?   awesome 2
Where Are You Looking At?   awesome 2
Where Are You Looking At?   awesome 2
Where Are You Looking At?   awesome 2
Where Are You Looking At?   awesome 2
Where Are You Looking At?   awesome 2

Το αεροδρόμιο του Αμβούργου σε μικρογραφία .

Incredibly Detailed Hamburg Airport Model   awesome 2
Incredibly Detailed Hamburg Airport Model   awesome 2
Incredibly Detailed Hamburg Airport Model   awesome 2
Incredibly Detailed Hamburg Airport Model   awesome 2
Incredibly Detailed Hamburg Airport Model   awesome 2
Incredibly Detailed Hamburg Airport Model   awesome 2
Incredibly Detailed Hamburg Airport Model   awesome 2

...H MEΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ..


Βρυξέλλες, Σάββατο 7 Μαΐου 10:00 - 18:00 τοπική ώρα
Οι πολιτικές ομάδες που συνθέτουν το ΕΚ θα είναι παρούσες με ειδικά περίπτερα,
ενώ κουίζ, συζητήσεις, συναυλίες και, φυσικά, το γιγαντιαίο καραόκε θα είναι στην
ημερήσια διάταξη για όσους ακολουθήσουν το παράδειγμα της πριγκίπισσας Αστρίντ
του Βελγίου και επισκεφθούν το κτίριο του ΕΚ στις Βρυξέλλες. θα υπάρχει επίσης
το "χωριό" των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, η γωνιά των παιδιών, εκθέσεις και
τοπικές λιχουδιές…
Στις 11:15 ώρα Ελλάδος συζητείστε στο Facebook του ΕΚ για τον εθελοντισμό με
την Ιρλανδέζα ευρωβουλευτή Marian Harkin στο http://chat.epfacebook.eu/

Στρασβούργο, Κυριακή 8 Μαΐου 10:00 - 18:00 τοπική ώρα
Περίπτερα των πολιτικών ομάδων, των υπηρεσιών του ΕΚ, των κρατών μελών και
διεθνών οργανισμών θα συμπληρώσουν συζητήσεις με ευρωβουλευτές στην αίθουσα
της ολομέλειας για το Ευρωπαϊκό Έτος Εθελοντισμού και την έκθεση "Figure de
l'Europe". Η ταινία "Die Fremde" που κέρδισε το βραβείο Lux του ΕΚ θα προβληθεί
στον κινηματογράφο “L’Odysée”, ενώ η ίδια ταινία προβλέπεται να προβληθεί σε
κάθε ένα κράτος μέλος στη διάρκεια του Μαΐου. Περισσότερες πληροφορίες στην
ιστοσελίδα του τοπικού γραφείου του ΕΚ σε κάθε χώρα.

Ελλάδα - Κύπρος
Σειρά εκδηλώσεων για την ημέρα της Ευρώπης οργάνωσαν και οργανώνουν
το επόμενο διάστημα τα γραφεία του ΕΚ στην Ελλάδα και την Κύπρο, όπου
οργανώνεται ειδική εκδήλωση για τον εθελοντισμό στην Πάφο στις 7 - 8 Μαΐου.
Περισσότερες πληροφορίες στις ιστοσελίδες τους, στους συνδέσμους που
ακολουθούν.

http://www.europarl.europa.eu/parliament/public/staticDisplay.do?language=EN&id=186

Τι φοριέται φέτος στο Βερολίνο .

Berlin Street Fashion   featured
Berlin Street Fashion   featured
Berlin Street Fashion   featured
Berlin Street Fashion   featured
Berlin Street Fashion   featured
Berlin Street Fashion   featured
Berlin Street Fashion   featured

....Η Γιορτή της Μητέρας...


Ας δούμε  τα ιστορικά στοιχεία αυτής της εορτής. Στην Θεά Γαία (Μητέρα Γη) ήταν αφιερωμένη μια γιορτή των αρχαίων Ελλήνων που λάμβανε χώρα την άνοιξη. Αυτή ήταν και η πρώτη μορφή εορτάσμου της Μητέρας. Την γιορτή αυτή διαδέχθηκε η γιορτή αφιερωμένη στην κόρη της Γαίας την Ρέα. Η Ρέα ήταν Μητέρα του Δία και συνεπώς όλων των Θεών της αρχαίας Ελλάδας.


Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία συναντάμε την Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στην Θεά Κυβέλη. Γιορτή που γινόταν κάθε Μάρτιο.


Συνεχίζοντας το ταξίδι μας στον χρόνο, θα φτάσουμε στην Αγγλία του 15ου με 16ου αιώνα μ.Χ. όπου η τέταρτη Κυριακή της Σαρακοστής είναι αφιερωμένη στις μητέρες και ονομάζεται Κυριακή της Μητέρας.
 
Στην χώρα μας γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Γιορτή της Μητέρας στις 2 Φεβρουαρίου του 1929. Τοποθετήθηκε την ημέρα αυτή θέλοντας να συνδυάσει την Γιορτή της Μητέρας με την χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής. Τελικά κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 60 η γιορτή μεταφέρθηκε από τις 2 Φεβρουαρίου στην δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.


Διαβάστε περισσότερα http://ektiesthisi.blogspot.com/2010/05/blog-post_09.html#ixzz1LkgyawVF

Τα Μουσεία γιορτάζουν,

Η Παγκόσμια Μέρα Μουσείων εορτάζεται στις 18 Μάη

Μέρες, νύχτες αλλά και εβδομάδα μουσείων εν όψει του εορτασμού για την Παγκόσμια Ημέρα Μουσείων στις 18 Μαΐου με πολλές εκδηλώσεις μουσικές, θεατρικές, εικαστικές και άλλες και με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Φέτος ειδικά ο εορτασμός έχει ως γενικό θέμα τα «Μουσεία και τη Μνήμη», με επιμέρους αναφορές στις συλλογές και τα τεκμήρια, την ιστορία των μουσείων, τις ξεχασμένες μνήμες, τη σχέση μνήμης, κοινωνίας και ταυτότητας και ακόμη την πολιτιστική προσφορά της Αφρικής στον κόσμο.

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. (Πατησίων 44, τηλ. 210 8217724)

6 Μαΐου: Μουσικό και εικαστικό ταξίδι στον 16ο και 17ο αιώνα με φωνητική και οργανική μουσική της Αναγέννησης και του Μπαρόκ από το Σύνολο Κέλσος. Ερμηνεύουν οι: Φαίνη Νούσια, Νίκος Μ. Νικολαϊδης, Ελλη Τσενέ, Σταύρος Κατηρτζόγλου, Mechthild Stark. Η επιλογή εικαστικών θεμάτων, η επιμέλεια κειμένων και η παρουσίαση είναι από την γλύπτρια Ιωάννα Ομορφοπούλου. (Μνημειακός προθάλαμος του ΕΑΜ, ώρα 19:00-20:30)

7 Μαΐου: «Ηχος της Ελλάδας - Μουσική του κόσμου». Συναυλία της λαϊκής ορχήστρας ελληνικής μουσικής «Εμμετρον σε ένα ταξίδι από τον Βαμβακάρη ως τον Λοΐζο. Με τις μεγαλύτερες, κινηματογραφικές κυρίως, επιτυχίες ελλήνων συνθετών, όπως των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Πλέσσα, Ζαμπέτα κ. α., Τραγουδούν η Αναστασία Μουτσάτσου, ο Βαγγέλης Δούβαλης και η Κατερίνα Παχάκη. (Αίθριο του ΕΑΜ, ώρα 19:00-20:30)

17 Μαΐου: Θέατρο Κύκλος «Καταλόγια». Μία τελετουργική παράσταση τριών ελληνικών παραλογών με κοινό θέμα τη θυσία. Πρόκειται για τις παραλογές «Της μάνας φόνισσας», «Του γιοφυριού της Άρτας» και «Της κακιάς πεθεράς, που θα παρουσιαστούν από ηθοποιούς αλλά και κούκλες σε σκηνοθεσία Θοδωρή Οικονομίδη ώρα 21:00).

Οι ταινίες της εβδομάδας,

Κινέζικη γοητεία, τεστοστερόνη και φασίστες


Σκηνή από τον «Ανήλικο δολοφόνο» με τον Σαμ Ράιλι και την Αντρέα Ράισμποροου


Το βλέμμα του έξοχου Ξουέι Γουάνγκ είναι η ψυχή της ταινία «Chongqing Blues»


Η Λουντιβίν Σανιέ (αριστερά) είναι η ξεχωριστή αδελφή της Νταιάν Κρούγκερ στην δραματική ταινία «Ατίθαση Λίλι»


Σπάνιο ντουκουμέντο - μελέτη του φασισμού, ο «Αληθινός φασισμός» του Μιχαίλ Ρομ


Η Φελίσιτι Τζόουνς και ο Εντ Γουέστγουικ σε σκηνή από το «Κορίτσι του Σαλέ»


Οι σατιρικές προθέσεις της ταινίας «Η τελευταία ακροβάτις της Μαδρίτης» δεν αρκούν για να σώσουν το κακό θέαμα


Τεστοστερόνη και άγιος ο θεός: «Fast 5» με Πολ Γουόκερ (αριστερά) και Βιν Ντίζελ

Εξι νέες ταινίες και ένα κλασικό ντοκιμαντέρ για τον φασισμό στις αίθουσες

Εκπληξη από την Κίνα,

Οταν είδα για πρώτη φορά την ταινία «Chonggoing Blues» (Κίνα, 2010) στο Φεστιβάλ των Καννών πέρυσι, δεν πίστευα στα μάτια μου. Είχα συγκλονιστεί. Οταν το φεστιβάλ τελείωσε, δεν πίστευα ότι αυτή η ταινία ήταν εκτός βραβείων. Γιατί με αφορμή μια «μικρή», ανθρώπινη ιστορία ανίχνευσης του παρελθόντος ο Γουάνγκ Ξιάο Σουάι _ γνώριμός μας σκηνοθέτης από τον εξίσου σπουδαίο «Ποδηλάτη του Πεκίνου» _ «ξεδιπλώνει» το πρόσωπο της σύγχρονης Κίνας και το φέρνει σε σύγκρουση με το παλαιό. Η ιδέα έχει «παίξει» αρκετές φορές (το ίδιο είχε κάνει και με τη Ρωσία ο Αντρέι Ζβάντζιτζεφ στην «Επιστροφή») και ο τρόπος με τον οποίο τη χειρίζεται ο Γουάνγκ Ξιάο Σουάι είναι υποδειγματικός.

Ενας ναυτικός (εξαιρετικός μέσα στην γιωπή και μελαγχολία του ο Ξουέι Γουάνγκ), που πριν από 15 χρόνια είχε εγκαταλείψει την οικογένειά του, επιστρέφει στον τόπο του, το Τσονγκ Κινγκ, για να ανιχνεύσει τις μυστηριώδεις συνθήκες θανάτου του γιου του, ο οποίος σκοτώθηκε από έναν αστυνομικό ενώ κρατούσε όμηρο μια γιατρό. Μέσα σε αυτό το «αστυνομικό» πλαίσιο ο φακός του Γουάνγκ Ξιάο Σουάι εξερευνά με επιμέλεια και με αξιοζήλευτη δομή μια παλαιά Κίνα που πεθαίνει δίνοντας τη θέση της σε μια καινούργια. Οχι μόνο συμβολικά, αλλά και συγκεκριμένα γιατί την ίδια ώρα το φιλμ μετατρέπεται σε ένα συγκλονιστικό πορτρέτο της πόλης Τσονγκ Κινγκ, η οποία, ενώ θεωρείται μία από τις πιο χαρακτηριστικές μεγαλουπόλεις της σημερινής Κίνας, έχει διατηρήσει την ταπεινότητα μιας κλασικής κινεζικής εργατούπολης.

Ασφαλώς το πρόσωπο του πατέρα είναι το σημαντικότερο εργαλείο της ταινίας, γιατί κοιτάζει το παρελθόν σε μια εποχή όπου όλα στην Κίνα αλλάζουν με ραγδαίους ρυθμούς μέσα στην παραζάλη του κυνηγητού του χρήματος. Ο πατέρας είναι ένα σύμβολο της σημερινής Κίνας και οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Μόνο όταν κοιτάζουμε πίσω αντιλαμβανόμαστε τι έχουμε χάσει, μας λέει με ποιητικό τρόπο ο σκηνοθέτης και μας κερδίζει άνευ όρων.
Βαθμολογία: 4


Ενας κακοποιός διαφορετικός από τους άλλους,

Απίστευτα σκληρός, απάνθρωπος και αδίστακτος, χωρίς κανέναν απολύτως φραγμό, αλλά την ίδια ώρα ενοχικός, γνώστης της σάπιας φύσης του, ο κακοποιός Πίνκι Μπράουν είναι ένας από τους πιο μεστούς ήρωες του συγγραφέα Γκράχαμ Γκριν. Είναι ο «Ανήλικος δολοφόνος», όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά το «Brighton Rock» (Αγγλία, 2011), η τελευταία κινηματογραφική διασκευή έργου του σπουδαίου Γκριν. Σε αντίθεση με το βιβλίο, όπου ο χρόνος δράσης ήταν η δεκαετία του 1930, το φιλμ τοποθετείται στη δεκαετία του 1960 στο Μπράιτον της Αγγλίας και είναι το σύντομο χρονικό του Πίνκι στην παρανομία, με άξονα την αρρωστημένη σχέση του Πίνκι (Μάικλ Γουίλσον με την ασχημούλα (Αντρέα Ράισμποροου) που τον έχει ερωτευτεί ενώ εκείνος την απεχθάνεται.

Ο σκηνοθέτης Ρόουαν Τζοφί (σεναριογράφος του αξιόλογου «Αμερικανού» που είδαμε στις αρχές της σεζόν) στοχεύει σε ένα φιλμ νουάρ ατμόσφαιρας, με άψογα σκηνικά και κοστούμια εποχής, ένα ψυχολογικό θρίλερ με ρετρό φινέτσα. Εκανε μια θαυμάσια δουλειά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ταινία μπορεί να ξεπεράσει το σπουδαίο βρετανικό φιλμ του 1947 σε σκηνοθεσία Τζον Μπάουλτινγκ με τον Ρίτσαρντ Ατένμπορο στον ίδιο ρόλο. Με την α λα Λεονάρντο Ντι Κάπριο ομορφιά του ο Γουίλσον (είχε παίξει τον Ιαν Κέρτις στο «Control») είναι πειστικός μεν, αλλά κάπου βλέπεις ότι δεν έχει το εκτόπισμα ενός ηθοποιού ικανού να σηκώσει στις πλάτες του μια ολόκληρη ταινία. Αντιθέτως, οι δεύτεροι ρόλοι είναι αυτοί που πραγματικά σε κερδίζουν: η Ελεν Μίρεν (η οποία μισεί τον Πίνκι και θέλει να τον εξοντώσει), ο Φίλιπ Ντέιβις (ο γερασμένος κακοποιός του οποίου τη θέση εποφθαλμιά ο Πίνκι) και ο Αντι Σέρκις του «Sex, drugs and rock 'n' roll» (μαγνητικός «νονός» του εγκλήματος).
Βαθμολογία: 2


Αλύγιστη, Αδάμαστη και μόνη,

Η δυναμική ερμηνεία της Λουντιβίν Σανιέ στην «Ατίθαση Λίλι» («Pieds nus sur les limaces», Γαλλία, 2010) είναι το μεγαλύτερο ατού της ταινίας που σκηνοθέτησε η Φαμπιάν Μπερτό διασκευάζοντας το δικό της ομότιτλο μυθιστόρημα. Σε μια πολύ ώριμη στιγμή της ανοδικής καριέρας της, η 32χρονη Σανιέ (που δείχνει 22χρονη) υποδύεται τη Λίλι, ένα ξεχωριστό κορίτσι, όχι ακριβώς καθυστερημένο αλλά ιδιαίτερο, το οποίο ζει σε αρμονία με τη φύση, ελεύθερο, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς αναστολές και χωρίς να δέχεται υποδείξεις από κανέναν. Η Λίλι ενδιαφέρεται μόνο για τη στιγμιαία απόλαυση όλων όσα η ζωή τής προσφέρει. Τρώει, πίνει, κάνει σεξ και κοιμάται όποτε η ίδια το θελήσει. Ετσι βρίσκεται διαρκώς στην «απέναντι όχθη».

Στον αντίποδα, η μεγαλύτερη αδελφή της Κλάρα (Νταϊάν Κρούγκερ), η οποία έχει επιλέξει μια ζωή μέσα στο ασφαλές «κουτί» του γάμου και εργάζεται στο Παρίσι στο ίδιο γραφείο με τον δικηγόρο σύζυγό της. Η σχέση των δύο γυναικών είναι η καρδιά της ταινίας και αυτή η σχέση θα περάσει σε μια πρωτόγνωρη, και για τις δύο, κλίμακα όταν η μητέρα τους πεθαίνει και η Λίλι γίνεται ο βραχνάς της Κλάρα. Χρειάζεται κάποιον για να την τιθασεύει και αυτό θα σημάνει την επιστροφή της Κλάρα στο πατρικό της, αν και το ποιος θα βάλει τάξη στη ζωή του άλλου είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Ταινία ερμηνείας, με δυνατό θέμα, που σε φέρνει σε δύσκολη θέση προκαλώντας τα ευνόητα ηθικά διλήμματα, καθώς το αδιέξοδο της Λίλι και της Κλάρα ορθώνεται μπροστά τους από την πρώτη στιγμή που τις βλέπουμε μαζί.
Βαθμολογία: 3


Η τεστοστερόνη σπάει κοντέρ,

Η αποθέωση της χολιγουντιανής τεστοστερόνης λέγεται «Fast Five» (ΗΠΑ, 2011), σκηνοθετήθηκε από τον Τζάστιν Λιν και είναι η τέταρτη συνέχεια της περιπέτειας αυτοκινήτων ταχύτητας «Οι μαχητές των δρόμων» («The fast and the furious») που στην εποχή της ήταν και πάλι η αποθέωση της τότε χολιγουντιανής τεστοστερόνης. Καλογυαλισμένα σώματα γεμάτα τατουάζ, που οδηγούν τα πιο γρήγορα και τα πιο «πειραγμένα» αυτοκίνητα του κόσμου (αλλά και με τις πιο όμορφες γυναίκες του κόσμου επίσης), κατακλύζουν την οθόνη με φόντο το Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου ο Βιν Ντίζελ και ο Πολ Γουόκερ, οι πρωταγωνιστές της πρώτης ταινίας, πάνε για τα «χοντρά» λεφτά.

Το σχέδιο είναι να ληστέψουν τον αδίστακτο «προύχοντα» της πόλης, το οποίο θυμίζει υπερβολικά αλλά στο πιο trashy τις ταινίες των «Συμμοριών των 11». Στη μέση όμως θα μπει και ο καλός αμερικανός πράκτορας του FBI που τους καταδιώκει, βράχος σκέτος _ τον υποδύεται άλλωστε ο Ντουέιν Τζόνσον, γνωστός και ως «The Rock».
Βαθμολογία: 2


Ανυπόφορη υστερία,

Το να μιλήσεις για την ιστορία της πατρίδας σου με κάποιες σουρεαλιστικές υπερβάσεις που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας δεν με ενοχλεί καθόλου. Παράδειγμα, ο «Λαβύρινθος του Πάνα» του Γκιγέρμο ντελ Τόρο, ένα εφιαλτικό παραμύθι που λειτούργησε ως αλληγορία για τον φασισμό του δικτάτορα Φράνκο. Οταν όμως το θέαμα που προκύπτει ξεπερνά τα όρια της κακογουστιάς και γίνεται ανυπόφορο, εκεί ανθίσταμαι. Και αυτό ακριβώς μου συνέβη βλέποντας την «Τελευταία ακροβάτιδα της Μαδρίτης» («Balada triste de trompeta», 2010, Ισπανία) του Αλεξ ντε Λα Ινγκλέσια, που κάνει μια ανασκόπηση της πρόσφατης ιστορίας της Ισπανίας μέσα από την πορεία ενός κλόουν σε τσίρκο (Κάρλος Αρέσες), ο οποίος λυσσασμένος για εκδίκηση καταλήγει serial killer σιδερώνοντας(!) τα πρόσωπα των θυμάτων του.

Το φιλμ αρχίζει στη δεκαετία του '30, όταν ο πατέρας του κλόουν σκοτώνεται πέφτοντας θύμα της Εθνοφυλακής του δικτάτορα Φράνκο. Εν συνεχεία θα βρεθούμε στη Μαδρίτη της δεκαετίας του '70, όπου βλέπουμε το παιδί να έχει μεγαλώσει, να μην είναι και πολύ στα καλά του και να πιάνει δουλειά σε τσίρκο ως κλόουν. Ενας άλλος κλόουν (Αντόνιο ντε Λα Τόρε) και μια ακροβάτις (Καρολίνα Μπανγκ) συμβάλλουν στην εξέλιξη της ιστορίας, στην οποία τα πάντα πολύ σύντομα μεταλλάσσονται, παραμορφώνονται. Τέρατα γεμίζουν την οθόνη, το αίμα ξεχειλίζει άφθονο, πιστολίδι στους δρόμους, τρόμος, λυσσασμένα σκυλιά! Αναρωτήθηκα τι βλέπω. Μια μακάβρια σάτιρα για τη δικτατορία του Φράνκο και τις συνέπειές της ή το «Σε βλέπω» στα ισπανικά; Υστερικό χωρίς λόγο, αποκρουστικό μόνο για την πρόκληση και, όπως είπα και πιο πάνω, σίγουρα ανυπόφορο.
Βαθμολογία: 0


Καταδίκη του φασισμού,

Ο «Αληθινός φασισμός» («Obyknovenny fashizm», Σοβιετική Ενωση, 1965) το «κύκνειο άσμα» του ρώσου σκηνοθέτη Μιχαήλ Ρομ (1901- 1971), που επαναπροβάλλεται στις αίθουσες, θεωρείται μία από τις «δημοφιλέστερες» αντιπολεμικές ταινίες όλων των εποχών, μια καταδίκη του φασισμού όχι μέσα από την «ψυχρή» κοινωνιολογική προσέγγισή του, αλλά μέσα από την ανάδειξη της επιρροής που είχε η φασιστική νοοτροπία στην καθημερινότητα του μικροαστού. Υλικό από πολεμικά αρχεία της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, της Γερμανίας και της Πολωνίας, αλλά και από τα απόρρητα αρχεία του χιτλερικού υπουργείου προπαγάνδας και τις ταινίες της Λένι Ρίφενσταλ εμπλουτίζει την ταινία, η οποία ωστόσο δεν αρκείται στην παράθεση απλώς των ιστορικών ντοκουμέντων, αλλά αγγίζει στην καρδιά του το ζήτημα του φασισμού και της μαζικής παραπλάνησης των λαών.
Βαθμολογία: 3

Προβάλλεται επίσης,

Στη ρομαντική κομεντί «Το κορίτσι του Σαλέ» («Chalet girl», ΗΠΑ, 2011) του Φιλ Τρέιλ η Φελίσιτι Τζόουνς υποδύεται την πρώην πρωταθλήτρια στο skateboard η οποία ως βοηθός σε σαλέ πολυτελούς χιονοδρομικού κέντρου βρίσκει μια παλιά σανίδα του snowboard και ανακαλύπτει ότι έχει ταλέντο και στο χιόνι! Οπότε γοητεύει τον Εντ Γουέστγουικ και τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
Βαθμολογία: _

Αξιολόγηση,

5: εξαιρετική, 4: πολύ καλή, 3: καλή, 2: ενδιαφέρουσα, 1: μέτρια, 0: απαράδεκτη


Αναδημοσιευση Απο Βημα

Greecelands

Θα ανανεωσει η Χουκλη στον ΑΝΤ1;


Έντονες φήμες κυκλοφορούν στους διαδρόμους του ΑΝΤ1 οτι ο Νίκος Χατζηνικολάου θα είναι στο τιμόνι του κεντρικου δελτίου ειδήσεων του σταθμού από την επόμενη τηλεοπτική χρονιά.Οι φήμες αυτές σύμφωνα με στέλεχος του ΑΝΤ1 δεν ευσταθούν όπως δήλωσε αποκλειστικά στο Tv nea και πως η Μαρια Χουκλη θα ανανεώσει το συμβόλαιο με τον ΑΝΤ1 μέσα στις επόμενες ημέρες...

Γραμμα Βαξεβανη στον Αρχηγο της Αστυνομιας για τα διοδια,


Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

Αγαπητέ Αρχηγέ της Αστυνομίας,
Φαντάζομαι πως αν σας έπαιρνα τηλέφωνο και ζητούσα να μου στείλετε έναν αστυνομικό για να βρίσκεται έξω από το σπίτι μου και να γράφει όποιον παρκάρει παράνομα μπροστά, θα θεωρούσατε ότι σας κάνω πλάκα. Προφανώς και δεν είναι δυνατόν η Ελληνική Αστυνομία να αναλάβει έναν τέτοιο ρόλο μόνο και μόνο, επειδή το παράνομο παρκάρισμα είναι παράβαση του ΚΟΚ.

"ΈΚΛΕΙΣΕ" η ΕΑΟΜ ΑΜΕΑ, αρχίζουν οι κινητοποιήσεις,


Κλείσιμο της Εθνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρίες, αναστολή των πρωταθλημάτων και έναρξη των
κινητοποιήσεων ολόκληρου του παραολυμπιακού κινήματος, αρχής γενομένης από την Πέμπτη 12 Μαΐου με συγκέντρωση στις 09:00 στο Υπουργείο Υγείας, αποφασίστηκε κατά τη διάρκεια του ΔΣ της ΕΑΟΜ-ΑμεΑ (4/5).

Η διοίκηση της ομοσπονδίας διαμαρτύρεται για τη μη χρηματοδότησή της (δεν έχει λάβει ούτε ένα ευρώ μέσα στο 2011, τη στιγμή που οι αθλητικές ομοσπονδίες αναμένουν την τέταρτη δόση) αλλά και για την απαξίωση ολόκληρου του αθλητικού παραολυμπιακού οικοδομήματος από το αρμόδιο υπουργείο.

Στην επιστολή διαμαρτυρίας της ΕΑΟΜ-ΑμεΑ προς τον Υπουργείο Υγείας, Ανδρέα Λοβέρδο, με κοινοποίηση στον Υφυπουργό, Χρήστο Αηδόνη και τον ειδικό γραμματέα του Υπουργείου, Κώστα Παταβούκα, τονίζεται μεταξύ άλλων ότι «η Ελλάδα κινδυνεύει με αποκλεισμό από την IPC (Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή) από τη στιγμή που δεν θα έχει εκπροσώπηση στα μεγάλα αθλητικά ραντεβού που υπάρχουν τους προσεχείς μήνες, όπως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κολύμβησης του Βερολίνου».

«Η λειτουργία της ΕΑΟΜ-ΑμεΑ είναι αδύνατη. Δεν υπάρχουν χρήματα ούτε καν για τη μισθοδοσία Μαΐου του τακτικού προσωπικού. Δεν υπάρχουν χρήματα για την αμοιβή κανενός από τους συνεργάτες της Ομοσπονδίας. Τα τηλέφωνα έχουν ήδη κοπεί και δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στα λειτουργικά μας έξοδα.

Δεν υπάρχουν χρήματα για να πραγματοποιήσουμε καμία διοργάνωση. Αναγκαζόμαστε λοιπόν να προβούμε σε αναστολή της διεξαγωγής των Πανελληνίων Πρωταθλημάτων και των Εθνικών αποστολών σε Διεθνείς διοργανώσεις που αποτελούν κριτήριο πρόκρισης για το Λονδίνο 2012 με κίνδυνο να βρεθούμε τελικά εκτός των Παραολυμπιακών Αγώνων», αναφέρεται μεταξύ άλλων στην επιστολή της ΕΑΟΜ-ΑΜΕΑ.

Και καταλήγει: «Καταλαβαίνουμε τη σπουδαιότητα των ζητημάτων που απασχολούν το χώρο της υγείας, τώρα όμως ήρθε η στιγμή να ασχοληθείτε και με το δικό μας χώρο. Ελπίζουμε η εμπιστοσύνη που σας έχουμε δείξει να εκτιμηθεί από πλευράς σας και να έχουμε την δέουσα αντιμετώπιση.

Πιστεύουμε ότι έχετε τη δυνατότητα να μας βγάλετε από το αδιέξοδο που βρισκόμαστε και να δώσετε μία λύση στο πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί με τη ροή της χρηματοδότησης της ΕΑΟΜ-ΑμεΑ».


Υγείας...


Οι ταινίες της εβδομάδας,

Κινέζικη γοητεία, τεστοστερόνη και φασίστες


Σκηνή από τον «Ανήλικο δολοφόνο» με τον Σαμ Ράιλι και την Αντρέα Ράισμποροου


Το βλέμμα του έξοχου Ξουέι Γουάνγκ είναι η ψυχή της ταινία «Chongqing Blues»


Η Λουντιβίν Σανιέ (αριστερά) είναι η ξεχωριστή αδελφή της Νταιάν Κρούγκερ στην δραματική ταινία «Ατίθαση Λίλι»


Σπάνιο ντουκουμέντο - μελέτη του φασισμού, ο «Αληθινός φασισμός» του Μιχαίλ Ρομ


Η Φελίσιτι Τζόουνς και ο Εντ Γουέστγουικ σε σκηνή από το «Κορίτσι του Σαλέ»


Οι σατιρικές προθέσεις της ταινίας «Η τελευταία ακροβάτις της Μαδρίτης» δεν αρκούν για να σώσουν το κακό θέαμα


Τεστοστερόνη και άγιος ο θεός: «Fast 5» με Πολ Γουόκερ (αριστερά) και Βιν Ντίζελ

Εξι νέες ταινίες και ένα κλασικό ντοκιμαντέρ για τον φασισμό στις αίθουσες

Εκπληξη από την Κίνα,

Οταν είδα για πρώτη φορά την ταινία «Chonggoing Blues» (Κίνα, 2010) στο Φεστιβάλ των Καννών πέρυσι, δεν πίστευα στα μάτια μου. Είχα συγκλονιστεί. Οταν το φεστιβάλ τελείωσε, δεν πίστευα ότι αυτή η ταινία ήταν εκτός βραβείων. Γιατί με αφορμή μια «μικρή», ανθρώπινη ιστορία ανίχνευσης του παρελθόντος ο Γουάνγκ Ξιάο Σουάι _ γνώριμός μας σκηνοθέτης από τον εξίσου σπουδαίο «Ποδηλάτη του Πεκίνου» _ «ξεδιπλώνει» το πρόσωπο της σύγχρονης Κίνας και το φέρνει σε σύγκρουση με το παλαιό. Η ιδέα έχει «παίξει» αρκετές φορές (το ίδιο είχε κάνει και με τη Ρωσία ο Αντρέι Ζβάντζιτζεφ στην «Επιστροφή») και ο τρόπος με τον οποίο τη χειρίζεται ο Γουάνγκ Ξιάο Σουάι είναι υποδειγματικός.

Ενας ναυτικός (εξαιρετικός μέσα στην γιωπή και μελαγχολία του ο Ξουέι Γουάνγκ), που πριν από 15 χρόνια είχε εγκαταλείψει την οικογένειά του, επιστρέφει στον τόπο του, το Τσονγκ Κινγκ, για να ανιχνεύσει τις μυστηριώδεις συνθήκες θανάτου του γιου του, ο οποίος σκοτώθηκε από έναν αστυνομικό ενώ κρατούσε όμηρο μια γιατρό. Μέσα σε αυτό το «αστυνομικό» πλαίσιο ο φακός του Γουάνγκ Ξιάο Σουάι εξερευνά με επιμέλεια και με αξιοζήλευτη δομή μια παλαιά Κίνα που πεθαίνει δίνοντας τη θέση της σε μια καινούργια. Οχι μόνο συμβολικά, αλλά και συγκεκριμένα γιατί την ίδια ώρα το φιλμ μετατρέπεται σε ένα συγκλονιστικό πορτρέτο της πόλης Τσονγκ Κινγκ, η οποία, ενώ θεωρείται μία από τις πιο χαρακτηριστικές μεγαλουπόλεις της σημερινής Κίνας, έχει διατηρήσει την ταπεινότητα μιας κλασικής κινεζικής εργατούπολης.

Ασφαλώς το πρόσωπο του πατέρα είναι το σημαντικότερο εργαλείο της ταινίας, γιατί κοιτάζει το παρελθόν σε μια εποχή όπου όλα στην Κίνα αλλάζουν με ραγδαίους ρυθμούς μέσα στην παραζάλη του κυνηγητού του χρήματος. Ο πατέρας είναι ένα σύμβολο της σημερινής Κίνας και οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Μόνο όταν κοιτάζουμε πίσω αντιλαμβανόμαστε τι έχουμε χάσει, μας λέει με ποιητικό τρόπο ο σκηνοθέτης και μας κερδίζει άνευ όρων.
Βαθμολογία: 4


Ενας κακοποιός διαφορετικός από τους άλλους,

Απίστευτα σκληρός, απάνθρωπος και αδίστακτος, χωρίς κανέναν απολύτως φραγμό, αλλά την ίδια ώρα ενοχικός, γνώστης της σάπιας φύσης του, ο κακοποιός Πίνκι Μπράουν είναι ένας από τους πιο μεστούς ήρωες του συγγραφέα Γκράχαμ Γκριν. Είναι ο «Ανήλικος δολοφόνος», όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά το «Brighton Rock» (Αγγλία, 2011), η τελευταία κινηματογραφική διασκευή έργου του σπουδαίου Γκριν. Σε αντίθεση με το βιβλίο, όπου ο χρόνος δράσης ήταν η δεκαετία του 1930, το φιλμ τοποθετείται στη δεκαετία του 1960 στο Μπράιτον της Αγγλίας και είναι το σύντομο χρονικό του Πίνκι στην παρανομία, με άξονα την αρρωστημένη σχέση του Πίνκι (Μάικλ Γουίλσον με την ασχημούλα (Αντρέα Ράισμποροου) που τον έχει ερωτευτεί ενώ εκείνος την απεχθάνεται.

Ο σκηνοθέτης Ρόουαν Τζοφί (σεναριογράφος του αξιόλογου «Αμερικανού» που είδαμε στις αρχές της σεζόν) στοχεύει σε ένα φιλμ νουάρ ατμόσφαιρας, με άψογα σκηνικά και κοστούμια εποχής, ένα ψυχολογικό θρίλερ με ρετρό φινέτσα. Εκανε μια θαυμάσια δουλειά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ταινία μπορεί να ξεπεράσει το σπουδαίο βρετανικό φιλμ του 1947 σε σκηνοθεσία Τζον Μπάουλτινγκ με τον Ρίτσαρντ Ατένμπορο στον ίδιο ρόλο. Με την α λα Λεονάρντο Ντι Κάπριο ομορφιά του ο Γουίλσον (είχε παίξει τον Ιαν Κέρτις στο «Control») είναι πειστικός μεν, αλλά κάπου βλέπεις ότι δεν έχει το εκτόπισμα ενός ηθοποιού ικανού να σηκώσει στις πλάτες του μια ολόκληρη ταινία. Αντιθέτως, οι δεύτεροι ρόλοι είναι αυτοί που πραγματικά σε κερδίζουν: η Ελεν Μίρεν (η οποία μισεί τον Πίνκι και θέλει να τον εξοντώσει), ο Φίλιπ Ντέιβις (ο γερασμένος κακοποιός του οποίου τη θέση εποφθαλμιά ο Πίνκι) και ο Αντι Σέρκις του «Sex, drugs and rock 'n' roll» (μαγνητικός «νονός» του εγκλήματος).
Βαθμολογία: 2


Αλύγιστη, Αδάμαστη και μόνη,

Η δυναμική ερμηνεία της Λουντιβίν Σανιέ στην «Ατίθαση Λίλι» («Pieds nus sur les limaces», Γαλλία, 2010) είναι το μεγαλύτερο ατού της ταινίας που σκηνοθέτησε η Φαμπιάν Μπερτό διασκευάζοντας το δικό της ομότιτλο μυθιστόρημα. Σε μια πολύ ώριμη στιγμή της ανοδικής καριέρας της, η 32χρονη Σανιέ (που δείχνει 22χρονη) υποδύεται τη Λίλι, ένα ξεχωριστό κορίτσι, όχι ακριβώς καθυστερημένο αλλά ιδιαίτερο, το οποίο ζει σε αρμονία με τη φύση, ελεύθερο, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς αναστολές και χωρίς να δέχεται υποδείξεις από κανέναν. Η Λίλι ενδιαφέρεται μόνο για τη στιγμιαία απόλαυση όλων όσα η ζωή τής προσφέρει. Τρώει, πίνει, κάνει σεξ και κοιμάται όποτε η ίδια το θελήσει. Ετσι βρίσκεται διαρκώς στην «απέναντι όχθη».

Στον αντίποδα, η μεγαλύτερη αδελφή της Κλάρα (Νταϊάν Κρούγκερ), η οποία έχει επιλέξει μια ζωή μέσα στο ασφαλές «κουτί» του γάμου και εργάζεται στο Παρίσι στο ίδιο γραφείο με τον δικηγόρο σύζυγό της. Η σχέση των δύο γυναικών είναι η καρδιά της ταινίας και αυτή η σχέση θα περάσει σε μια πρωτόγνωρη, και για τις δύο, κλίμακα όταν η μητέρα τους πεθαίνει και η Λίλι γίνεται ο βραχνάς της Κλάρα. Χρειάζεται κάποιον για να την τιθασεύει και αυτό θα σημάνει την επιστροφή της Κλάρα στο πατρικό της, αν και το ποιος θα βάλει τάξη στη ζωή του άλλου είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Ταινία ερμηνείας, με δυνατό θέμα, που σε φέρνει σε δύσκολη θέση προκαλώντας τα ευνόητα ηθικά διλήμματα, καθώς το αδιέξοδο της Λίλι και της Κλάρα ορθώνεται μπροστά τους από την πρώτη στιγμή που τις βλέπουμε μαζί.
Βαθμολογία: 3


Η τεστοστερόνη σπάει κοντέρ,

Η αποθέωση της χολιγουντιανής τεστοστερόνης λέγεται «Fast Five» (ΗΠΑ, 2011), σκηνοθετήθηκε από τον Τζάστιν Λιν και είναι η τέταρτη συνέχεια της περιπέτειας αυτοκινήτων ταχύτητας «Οι μαχητές των δρόμων» («The fast and the furious») που στην εποχή της ήταν και πάλι η αποθέωση της τότε χολιγουντιανής τεστοστερόνης. Καλογυαλισμένα σώματα γεμάτα τατουάζ, που οδηγούν τα πιο γρήγορα και τα πιο «πειραγμένα» αυτοκίνητα του κόσμου (αλλά και με τις πιο όμορφες γυναίκες του κόσμου επίσης), κατακλύζουν την οθόνη με φόντο το Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου ο Βιν Ντίζελ και ο Πολ Γουόκερ, οι πρωταγωνιστές της πρώτης ταινίας, πάνε για τα «χοντρά» λεφτά.

Το σχέδιο είναι να ληστέψουν τον αδίστακτο «προύχοντα» της πόλης, το οποίο θυμίζει υπερβολικά αλλά στο πιο trashy τις ταινίες των «Συμμοριών των 11». Στη μέση όμως θα μπει και ο καλός αμερικανός πράκτορας του FBI που τους καταδιώκει, βράχος σκέτος _ τον υποδύεται άλλωστε ο Ντουέιν Τζόνσον, γνωστός και ως «The Rock».
Βαθμολογία: 2


Ανυπόφορη υστερία,

Το να μιλήσεις για την ιστορία της πατρίδας σου με κάποιες σουρεαλιστικές υπερβάσεις που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας δεν με ενοχλεί καθόλου. Παράδειγμα, ο «Λαβύρινθος του Πάνα» του Γκιγέρμο ντελ Τόρο, ένα εφιαλτικό παραμύθι που λειτούργησε ως αλληγορία για τον φασισμό του δικτάτορα Φράνκο. Οταν όμως το θέαμα που προκύπτει ξεπερνά τα όρια της κακογουστιάς και γίνεται ανυπόφορο, εκεί ανθίσταμαι. Και αυτό ακριβώς μου συνέβη βλέποντας την «Τελευταία ακροβάτιδα της Μαδρίτης» («Balada triste de trompeta», 2010, Ισπανία) του Αλεξ ντε Λα Ινγκλέσια, που κάνει μια ανασκόπηση της πρόσφατης ιστορίας της Ισπανίας μέσα από την πορεία ενός κλόουν σε τσίρκο (Κάρλος Αρέσες), ο οποίος λυσσασμένος για εκδίκηση καταλήγει serial killer σιδερώνοντας(!) τα πρόσωπα των θυμάτων του.

Το φιλμ αρχίζει στη δεκαετία του '30, όταν ο πατέρας του κλόουν σκοτώνεται πέφτοντας θύμα της Εθνοφυλακής του δικτάτορα Φράνκο. Εν συνεχεία θα βρεθούμε στη Μαδρίτη της δεκαετίας του '70, όπου βλέπουμε το παιδί να έχει μεγαλώσει, να μην είναι και πολύ στα καλά του και να πιάνει δουλειά σε τσίρκο ως κλόουν. Ενας άλλος κλόουν (Αντόνιο ντε Λα Τόρε) και μια ακροβάτις (Καρολίνα Μπανγκ) συμβάλλουν στην εξέλιξη της ιστορίας, στην οποία τα πάντα πολύ σύντομα μεταλλάσσονται, παραμορφώνονται. Τέρατα γεμίζουν την οθόνη, το αίμα ξεχειλίζει άφθονο, πιστολίδι στους δρόμους, τρόμος, λυσσασμένα σκυλιά! Αναρωτήθηκα τι βλέπω. Μια μακάβρια σάτιρα για τη δικτατορία του Φράνκο και τις συνέπειές της ή το «Σε βλέπω» στα ισπανικά; Υστερικό χωρίς λόγο, αποκρουστικό μόνο για την πρόκληση και, όπως είπα και πιο πάνω, σίγουρα ανυπόφορο.
Βαθμολογία: 0


Καταδίκη του φασισμού,

Ο «Αληθινός φασισμός» («Obyknovenny fashizm», Σοβιετική Ενωση, 1965) το «κύκνειο άσμα» του ρώσου σκηνοθέτη Μιχαήλ Ρομ (1901- 1971), που επαναπροβάλλεται στις αίθουσες, θεωρείται μία από τις «δημοφιλέστερες» αντιπολεμικές ταινίες όλων των εποχών, μια καταδίκη του φασισμού όχι μέσα από την «ψυχρή» κοινωνιολογική προσέγγισή του, αλλά μέσα από την ανάδειξη της επιρροής που είχε η φασιστική νοοτροπία στην καθημερινότητα του μικροαστού. Υλικό από πολεμικά αρχεία της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, της Γερμανίας και της Πολωνίας, αλλά και από τα απόρρητα αρχεία του χιτλερικού υπουργείου προπαγάνδας και τις ταινίες της Λένι Ρίφενσταλ εμπλουτίζει την ταινία, η οποία ωστόσο δεν αρκείται στην παράθεση απλώς των ιστορικών ντοκουμέντων, αλλά αγγίζει στην καρδιά του το ζήτημα του φασισμού και της μαζικής παραπλάνησης των λαών.
Βαθμολογία: 3

Προβάλλεται επίσης,

Στη ρομαντική κομεντί «Το κορίτσι του Σαλέ» («Chalet girl», ΗΠΑ, 2011) του Φιλ Τρέιλ η Φελίσιτι Τζόουνς υποδύεται την πρώην πρωταθλήτρια στο skateboard η οποία ως βοηθός σε σαλέ πολυτελούς χιονοδρομικού κέντρου βρίσκει μια παλιά σανίδα του snowboard και ανακαλύπτει ότι έχει ταλέντο και στο χιόνι! Οπότε γοητεύει τον Εντ Γουέστγουικ και τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
Βαθμολογία: _

Αξιολόγηση,

5: εξαιρετική, 4: πολύ καλή, 3: καλή, 2: ενδιαφέρουσα, 1: μέτρια, 0: απαράδεκτη


Αναδημοσιευση Απο Βημα

Greecelands

Θα ανανεωσει η Χουκλη στον ΑΝΤ1;


Έντονες φήμες κυκλοφορούν στους διαδρόμους του ΑΝΤ1 οτι ο Νίκος Χατζηνικολάου θα είναι στο τιμόνι του κεντρικου δελτίου ειδήσεων του σταθμού από την επόμενη τηλεοπτική χρονιά.Οι φήμες αυτές σύμφωνα με στέλεχος του ΑΝΤ1 δεν ευσταθούν όπως δήλωσε αποκλειστικά στο Tv nea και πως η Μαρια Χουκλη θα ανανεώσει το συμβόλαιο με τον ΑΝΤ1 μέσα στις επόμενες ημέρες...

Το κρυφό παιδί της Ελίζαμπεθ Τέιλορ,


Έναν μήνα μετά τον θάνατό της θρυλικής ηθοποιού με τα βιολετί μάτια και μια απρόσμενη αποκάλυψη σχετικά με την προσωπική της ζωή έρχεται να ταράξει την οικογένειά της, αλλά και το Χόλιγουντ.

Στα 79 χρόνια της ζωή της, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ (Elizabeth Taylor) παντρεύτηκε οκτώ φορές -δύο εκ των οποίων με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον (Richard Burton)- και έκανε τέσσερα παιδιά. Αυτό τουλάχιστον γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.
Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ φωτογραφημένη με τα τέσσερα παιδιά της, Μάικλ και Κρίστοφερ Γουάλντινγκ, Μαρία και Λίζα Μπάρτον.
Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ φωτογραφημένη με τα τέσσερα παιδιά της, Μάικλ και Κρίστοφερ Γουάλντινγκ, Μαρία και Λίζα Μπάρτον.

Γιατί, τελείως ξαφνικά, εμφανίστηκε ένα μέντιουμ που αυτοχαρακτηρίζεται "έμπιστος φίλος της Τέιλορ" και υποστηρίζει ότι η Ελίζαμπεθ είχε φέρει στη ζωή ακόμη ένα κοριτσάκι.

Ο Τζον Κόχαν (John Cohan), ο οποίος υποστηρίζει ότι υπήρξε δίπλα στην Τέιλορ από τη δεκαετία του' 60, αποκάλυψε ότι η μεγάλη σταρ γέννησε τη Νόρα (Norah), καρπό μιας εφήμερης σχέσης, την οποία όμως τα στούντιο και η μητέρα της, έδωσαν για υιοθεσία αμέσως μετά για να αποφύγουν το σκάνδαλο.

"Δόθηκαν χρήματα και το κοριτσάκι μεγάλωσε κάπου στην Ιρλανδία, νιώθοντας μόνο απέχθεια για τη μητέρα που την παράτησε. Δεν ήθελε καμία σχέση μαζί της", συνέχισε ο Κόχαν, μιλώντας σε δημοσιογράφο της New York Post.

Ποιος, όμως, ήταν ο πατέρας δεν ήξερε ούτε και η ίδια. "Είχε βρεθεί με τρεις διαφορετικούς άντρες εκείνη την περίοδο, οπότε δεν μπορούσε να είναι σίγουρη", αποκαλύπτει ο Κόχαν, τονίζοντας τις τρελές τύψεις που ένιωθε πάντα για αυτό η Λιζ. "Με είχε ξορκίσει να μην πω τίποτα σε κανέναν μέχρι να πεθάνει", πρόσθεσε ο Κόχαν.

Τα τέσσερα παιδιά της Τέιλορ είναι ο 55χρονος Κρίστοφερ (Christopher) και ο 57χρονος Μάικλ (Michael) από τον δεύτερο γάμο της με τον Βρετανό ηθοποιό Μάικλ Γουάιλντινγκ (Michael Wilding) και η 53χρονη Λίζα (Liza) από τον τρίτο σύζυγό της, παραγωγό Μάικλ Τοντ (Michael Todd).

Η τέταρτη κόρη της, η Μαρία (Maria) -49 χρονών σήμερα- είναι από τη Γερμανία και η Τέιλορ είχε ξεκινήσει διαδικασίες για να την υιοθετήσει όταν ήταν δύο χρονών, μαζί με τον τότε σύζυγο Νο4, Έντι Φίσερ (Eddie Fisher). Όμως, όταν τα τυπικά ολοκληρώθηκαν είχε έρθει ήδη το… διαζύγιο.
Στη συνέχεια, ο πέμπτος άντρας της, Ρίτσαρντ Μπάρτον, υιοθέτησε και τα δύο κορίτσια.

Για την ιστορία, πάντως, αναφέρουμε ότι η τεράστια περιουσία και τα κοσμήματα της Τέιλορ θα μοιραστεί ανάμεσα στα τέσσερα παιδιά της, ενώ τα έσοδα από τις πωλήσεις των αρωμάτων της θα πηγαίνουν σύμφωνα με τη βούλησή της στους σκοπούς υπέρ του Aids, τους οποίους υποστήριξε σε όλη της τη ζωή με πάθος.

Επίσης, σύμφωνα με τη διαθήκη της ο όγδοος και τελευταίος σύζυγός της Λιζ, Λάρι Φορτένσκι (Larry Fortensky) αναμένεται να πάρει το ποσό των £500,000 (€561.000). Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι θα χρησιμοποιήσει τα χρήματα για να αγοράσει ένα νέο σπίτι.

Αναδημοσιευση Απο womenonly

Greecelands

Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory