Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Κορινθιακός: Μια μοναδική περιοχή για τα δελφίνια,


Σταχτοδέλφινο, κοινά δελφίνια και ζωνοδέλφινα μια... παρέα στον Κορινθιακό (Α. Φραντζής/Ινστιτούτο Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος)

Τα ζωνοδέλφινα στην Ελλάδα παρατηρούνται πολύ κοντά στις ακτές, όπως για παράδειγμα στις Βόρειες Σποράδες και στη νότια Κρήτη. (A. Φραντζής/Ινστιτούτο Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος)

Η λίμνη Πλίτβιτσε στην Κροατία .

Plitvice Lakes της Κροατίας φοβερό 2
Plitvice Lakes της Κροατίας φοβερό 2
Plitvice Lakes της Κροατίας φοβερό 2
Plitvice Lakes της Κροατίας φοβερό 2
Plitvice Lakes της Κροατίας φοβερό 2
Plitvice Lakes της Κροατίας φοβερό 2
Plitvice Lakes της Κροατίας φοβερό 2

Οι σωστές απαντήσεις!


Τι λέμε όταν μας κάνουν ανούσιες ερωτήσεις,

Οι σωστές απαντήσεις!



Ανάβεις θερμοσίφωνα να κάνεις μπάνιο

– Θα κάνεις μπάνιο;

Αιχμαλωτίστε την στιγμή .

Ισχυρό Pulitzer νίκη Εικόνες τέχνες
Ισχυρό Pulitzer νίκη Εικόνες τέχνες
Ισχυρό Pulitzer νίκη Εικόνες τέχνες
Ισχυρό Pulitzer νίκη Εικόνες τέχνες
Ισχυρό Pulitzer νίκη Εικόνες τέχνες
Ισχυρό Pulitzer νίκη Εικόνες τέχνες

410 χρόνια απο τη γέννηση του Pierre de fermat


H Google αφιερώνει το σημερινό της doodle στον εξαίρετο νομικό  Pierre de Fermat
.Βιογραφικά στοιχεία
Ο Pierre de Fermat γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου του 1601 σε μία μικρή πόλη της Νοτιοδυτικής Γαλλίας, την Beaumont-de-Lomange κοντά στη Toulouse . Ο πατέρας του ήταν πλούσιος έμπορος δερμάτων και δεύτερος πρόξενος(άρχοντας) της Beaumont-de-Lomange . Είχε έναν αδερφό και 2 αδερφές. Άφησε μόνο ένα γυιό που έγραψε βιβλία νομικής και εξέδωσε τις εργασίες του πατέρα του.
Το σπίτι του στην Beaumont-de-Lomange που γεννήθηκε το οποίο αργότερα έγινε μουσείο .
Η Μόρφωση του
Ξεκίνησε από το πανεπιστήμιο της Toulouse πριν...
 μετακομίσει στην όμορφη παραλιακή
πόλη Bordeaux το δεύτερο μισό του 1620. Εδώ ξεκίνησε τις πρώτες σοβαρές έρευνές του στα Μαθηματικά.
Όσο βρισκόταν στην Bordeaux το 1629 έδωσε ένα αντίγραφο της δικιάς του αναθεώρησης του Γεωμετρικού τόπου του Απολλώνιου επιπέδου σ’ έναν από τους εκεί μαθηματικούς. Στην Bordeaux είχε επαφές με τον Beaugrand και κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου παρήγαγε σημαντικό έργο στα maxima και minima τα οποία έδωσε στον Etienne d’Espagnet ο οποίος μοιράστηκε τα μαθηματικά του ενδιαφέροντα με τον Fermat. O Pierre δέχτηκε περισσότερη επιρροή από τον Vieta .
Μετά πήγε στη Orléans (πόλη νοτιοδυτικά του Παρισιού)όπου σπούδασε και πήρε πτυχίο Νομικής και ακολούθησε καριέρα ως δικαστικός και εργάστηκε για λογαριασμό της τοπικής κυβέρνησης, παίρνοντας τον τίτλο του συμβούλου στο Ανώτατο Δικαστήριο της Toulouse , θέση την οποία κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής του.

την περίοδο άλλαξε το όνομα του από Pierre Fermat σε Pierre de Fermat . Μιλούσε Λατινικά, Ελληνικά, Ιταλικά και Ισπανικά και επαινέθηκε για τα εδάφια που έγραψε σε πολλές γλώσσες, και έγινε περιζήτητος σε όσους ασχολούνταν με την διόρθωση Ελληνικών εδαφίων.
Συχνά έγραφε επιστολές προς γνωστούς μαθηματικούς της εποχής του στις οποίες εξέθετε τις απόψεις και αναλύσεις του πάνω σε μαθηματικά προβλήματα και ζητούσε την άποψη τους για την επιβεβαίωση των δικών του μεθόδων…Για αυτό τον λόγο, ότι δεν αποκάλυπτε δηλαδή τους υπολογισμούς του, προκαλούσε κάποια δυσαρέσκεια. Αυτό οδήγησε σε αντιπαραθέσεις με τους συγχρόνους του όπως τον Descartes και τον Wallis . Τέλος, ανέπτυξε στενή σχέση με τον Pascal .

Διαβάστε περισσότερα http://ektiesthisi.blogspot.com/2011/08/410-pierre-de-fermat.html#ixzz1VFyKcwHD

Καλλιτεχνική απόδοση του κόκκινου πλανήτη .

Mind Blowing καλλιτεχνική απόδοση της Red Planet τέχνες
Mind Blowing καλλιτεχνική απόδοση της Red Planet τέχνες
Mind Blowing καλλιτεχνική απόδοση της Red Planet τέχνες
Mind Blowing καλλιτεχνική απόδοση της Red Planet τέχνες
Mind Blowing καλλιτεχνική απόδοση της Red Planet τέχνες
Mind Blowing καλλιτεχνική απόδοση της Red Planet τέχνες

....Όταν «χάθηκε» η Μόνα Λίζα....



Όταν «χάθηκε» η Μόνα Λίζα
Πριν από 100 χρόνια, το Λούβρο έχανε το πολυτιμότερο ίσως έκθεμα της συλλογής του. Με ένα κλειδί και μία τανάλια ένας ιταλός ξυλουργός πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη κλοπή του 20ού αιώνα.
Το πρωί της 21ης Αυγούστου 1911, ο Σοβέ, ένας από τους υδραυλικούς του Λούβρου, ήρθε τετ α τετ με έναν λευκοφορεμένο άντρα μπροστά από μία κλειδωμένη πόρτα του μουσείου. Ο άγνωστος, που φορούσε την επίσημη φόρμα, όπως και το υπόλοιπο προσωπικό, έδειξε στον Σοβέ ότι από την πόρτα έλειπε το πόμολο. Ο υδραυλικός δεν έχασε χρόνο: με το δικό του αντικλείδι και μία τανάλια έβγαλε τον άγνωστο στο προαύλιο. Χωρίς να το ξέρει, είχε...επιτρέψει τη μεγαλύτερη κλοπή του 20ού αιώνα, με ένα απλό γύρισμα της κλειδαριάς. Κάτω από τη λευκή στολή ο επισκέπτης είχε κρύψει τη «Μόνα Λίζα» του Λεονάρντο ντα Βίντσι.Μέχρι το πρωί της επόμενης ημέρας κανείς δεν είχε παρατηρήσει ότι το πορτρέτο με διαστάσεις 53x77 εκατοστά έλειπε από τη θέση του. Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε μόνο όταν ο καλλιτέχνης Λουί Μπερού, που ζωγράφιζε αντίγραφα της «Τζοκόντας», ανακάλυψε με έκπληξη τα τέσσερα καρφάκια στον τοίχο. Το ανέφερε αμέσως στο φύλακα Ποπαρντέν, ο οποίος εντελώς βαριεστημένα του απάντησε ότι ίσως βρισκόταν για συντήρηση ή τον είχαν πάρει οι φωτογράφοι του μουσείου. Οταν όμως το ρολόι χτύπησε 11 και η κυρία με το αινιγματικό χαμόγελο δεν βρισκόταν στη θέση της, ο Ποπαρντέν αναζήτησε τους φωτογράφους για να τους ζητήσει τα ρέστα. Η αρνητική τους απάντηση σήμανε κόκκινο συναγερμό. Μέσα στην επόμενη ώρα δεν σφραγίστηκαν μόνο οι πόρτες του Μουσείου, αλλά και τα σύνορα της Γαλλίας. Μία από τις πρώτες ενέργειες της κυβέρνησης ήταν να θέσει σε διαθεσιμότητα τον διευθυντή του Λούβρου Τεοφίλ Ομόλ, ο οποίος είχε εξαντλήσει τα μέτρα ασφαλείας σε μαθήματα... τζούντο για τους ηλικιωμένους φύλακες.Οι έρευνες, από την άλλη, του αστυνομικού επιθεωρητή Λουί Λεπέν στράφηκαν στους κατώτερους υπαλλήλους, τους εμπόρους τέχνης και τους καλλιτέχνες της αβάν-γκαρντ. Να γιατί στις 7 Σεπτεμβρίου μία ακόμη έκπληξη περίμενε τους Παριζιάνους. Η αστυνομία ανακοίνωσε τη σύλληψη του διακεκριμένου γαλλοπολωνού ποιητή Γκιγιόμ Απολινέρ και του ανερχόμενου ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο, ως υπόπτων. Ο τελευταίος βέβαια αφέθηκε ελεύθερος την ίδια μέρα και ο Απολινέρ πέντε μέρες αργότερα.Την ίδια εβδομάδα, η συγκίνηση για το χαμένο αριστούργημα οδήγησε χιλιάδες επισκέπτες - ανάμεσά τους και ο Φραντς Κάφκα - στον άδειο χώρο, όταν το Λούβρο άνοιξε και πάλι τις πύλες του. Με τον τρόπο του, ο άγνωστος κλέφτης είχε κληροδοτήσει στο μουσείο «την πρώτη φανταστική εγκατάσταση στην ιστορία του: την απουσία του πίνακα», γράφει ο Ζερόμ Κοανιάρ στο «Une femme disparait» (Η κυρία εξαφανίζεται).Για τα επόμενα δύο χρόνια οι έρευνες δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα, παρά την επικήρυξη με μεγάλα ποσά. Η κατάσταση άλλαξε στις 29 Νοεμβρίου 1913, όταν ο ιταλός γκαλερίστας Αλφρέντο Τζέρι έλαβε ένα γράμμα από το Παρίσι. Ο αποστολέας του, κάποιος Λεονάρντο Βιτσέντσο, έγραφε ότι είχε στην κατοχή του τη «Μόνα Λίζα» και σκόπευε να τη χαρίσει στην Ιταλία, με αντάλλαγμα μια αξιοσέβαστη αμοιβή. Στο ραντεβού που έκλεισαν οι δυο τους για τις 10 Δεκεμβρίου στη Φλωρεντία, παρών ήταν και ο Τζιοβάνι Πότζι, διευθυντής της πινακοθήκης Ουφίτσι. Με αποφασιστικές κινήσεις ο Τζέρι άνοιξε ένα μπαούλο και από τον κρυφό πάτο φανέρωσε στους επισκέπτες του τον πίνακα. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης που ακολούθησε αποκαλύφθηκε ότι το πραγματικό όνομα του 30χρονου ήταν Βιτσέντζο Περούτζια, καταγόταν από το Κόμο και για ένα διάστημα είχε δουλέψει ως ξυλουργός στο Λούβρο.Πριν επιστρέψει στο Παρίσι, η «Μόνα Λίζα» εκτέθηκε για έναν μήνα στο Ουφίτσι. Στις 4 Ιανουαρίου 1914 εγκαταστάθηκε ξανά στο Λούβρο, όπου εκτίθεται ώς σήμερα. Η ολική επαναφορά της ήταν μία από τις ελάχιστες ιστορίες χάπι εντ που έζησε η Ευρώπη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Διαβάστε περισσότερα http://ektiesthisi.blogspot.com/2011/08/blog-post_15.html#ixzz1VDWbMya5

Πορτρέτο της Eϊμι από 5.000 χάπια,


Εργο του Τζέισον Μέσιερ ο οποίος στο παρελθόν είχε φιλοτεχνήσει και την προσωπογραφία του Μάικλ Τζάκσον,

Ένα πρωτότυπο και παράλληλα αμφιλεγόμενο πορτραίτο της Εϊμι Γουάινχαουζ δημιούργησε από 5.000 χάπια ο καλιφορνέζος καλλιτέχνης Τζέισον Μέσιερ, καθώς παραπέμπει στο μέσο με το οποίο έβαλε τέλος στη ζωή της, χωρίς αυτό να έχει εξακριβωθεί επίσημα.

Με τον ίδιο τρόπο είχε φιλοτεχνήσει στο παρελθόν και την προσωπογραφία του Μάικλ Τζάκσον και την Κόρτνι Λαβ!

Θύελλες ορμονών στη Wall Street,



Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ

Αν σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας η κοινωνική επιτυχία και η προσωπική ευτυχία ταυτίζονται άκριτα με την κατοχή και τη διαχείριση χρήματος, σε περιόδους βαθιάς οικονομικής κρίσης αυτές οι βολικές κοινωνικές «αξίες» ανατρέπονται και αισθανόμαστε πολύ πιο επιτακτική την ανάγκη να διαφωτίσουμε τις ψυχοσωματικές συνέπειες που έχει η απώλεια χρήματος.
Συνεπώς, πέρα από τις όποιες έγκυρες οικονομικές ή κοινωνιολογικές αναλύσεις, θα έπρεπε ίσως να διερευνηθούν και οι λιγότερο προφανείς νευροβιολογικές προϋποθέσεις και οι ψυχοσωματικές δυσλειτουργίες που σχετίζονται με την τυφλή και ανάλγητη εφαρμογή της αρχής τού «κέρδους για το κέρδος». Της κυρίαρχης κοινωνικής επιταγής που, μολονότι αποδεδειγμένα ανορθολογική και καταστροφική, εξακολουθεί να επιτάσσει την άπληστη όσο και ατελέσφορη συσσώρευση χρήματος.

Και όπως θα δούμε, τα χρηματιστήρια, οι σύγχρονοι «ναοί» του χρήματος, αποτελούν το ιδανικό πεδίο έρευνας για τέτοιες «νευρο-οικονομικές» αναλύσεις, ενώ οι χρηματιστές που εργάζονται σε αυτά αποδείχτηκαν τα καλύτερα πειραματόζωα.

Βιοψυχολογία της απληστίας

Οταν η «Μόνα Λίζα» έκανε φτερά,


Πριν από ακριβώς 100 χρόνια, το Λούβρο έχανε το πολυτιμότερο ίσως έκθεμα της συλλογής του. Με ένα κλειδί και μία τανάλια ένας ιταλός ξυλουργός πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη κλοπή του 20ού αιώνα

Το πρωί της 21ης Αυγούστου 1911, ο Σοβέ, ένας από τους υδραυλικούς του Λούβρου, ήρθε τετ α τετ με έναν λευκοφορεμένο άντρα μπροστά από μία κλειδωμένη πόρτα του μουσείου. Ο άγνωστος, που φορούσε την επίσημη φόρμα, όπως και το υπόλοιπο προσωπικό, έδειξε στον Σοβέ ότι από την πόρτα έλειπε το πόμολο. Ο υδραυλικός δεν έχασε χρόνο: με το δικό του αντικλείδι και μία τανάλια έβγαλε τον άγνωστο στο προαύλιο. Χωρίς να το ξέρει, είχε επιτρέψει τη μεγαλύτερη κλοπή του 20ού αιώνα, με ένα απλό γύρισμα της κλειδαριάς. Κάτω από τη λευκή στολή ο επισκέπτης είχε κρύψει τη «Μόνα Λίζα» του Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Μέχρι το πρωί της επόμενης ημέρας κανείς δεν είχε παρατηρήσει ότι το πορτρέτο με διαστάσεις 53x77 εκατοστά έλειπε από τη θέση του. Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε μόνο όταν ο καλλιτέχνης Λουί Μπερού, που ζωγράφιζε αντίγραφα της «Τζοκόντας», ανακάλυψε με έκπληξη τα τέσσερα καρφάκια στον τοίχο. Το ανέφερε αμέσως στο φύλακα Ποπαρντέν, ο οποίος εντελώς βαριεστημένα του απάντησε ότι ίσως βρισκόταν για συντήρηση ή τον είχαν πάρει οι φωτογράφοι του μουσείου. Οταν όμως το ρολόι χτύπησε 11 και η κυρία με το αινιγματικό χαμόγελο δεν βρισκόταν στη θέση της, ο Ποπαρντέν αναζήτησε τους φωτογράφους για να τους ζητήσει τα ρέστα. Η αρνητική τους απάντηση σήμανε κόκκινο συναγερμό. Μέσα στην επόμενη ώρα δεν σφραγίστηκαν μόνο οι πόρτες του Μουσείου, αλλά και τα σύνορα της Γαλλίας. Μία από τις πρώτες ενέργειες της κυβέρνησης ήταν να θέσει σε διαθεσιμότητα τον διευθυντή του Λούβρου Τεοφίλ Ομόλ, ο οποίος είχε εξαντλήσει τα μέτρα ασφαλείας σε μαθήματα... τζούντο για τους ηλικιωμένους φύλακες.

Στα άδυτα των «New York Times»,



Του Δημήτρη Πολιτάκη,

Ποιο είναι το μέλλον της έγκυρης έντυπης δημοσιογραφίας; Το ντοκιμαντέρ «Η πρώτη σελίδα» που έκανε πρεμιέρα πριν από μερικές ημέρες στις ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να απαντήσει με βεβαιότητα, αποτελεί όμως ένα πολύ ενδιαφέρον πανόραμα της καθημερινότητας σε μια από τις πιο ιστορικές και έγκυρες εφημερίδες του πλανήτη

Εχουν μεσολαβήσει πάνω από τέσσερις δεκαετίες από την κυκλοφορία του βιβλίου του δημοσιογράφου και συγγραφέα Γκέι Ταλίζ «Το Βασίλειο και η Εξουσία», το οποίο αποθέωνε τους «New York Times» παρουσιάζοντας την εφημερίδα ως έναν σχεδόν αυτοκρατορικό θεσμό με αποστολή που υπερβαίνει κατά πολύ τον παραδοσιακό ρόλο ενός έγκυρου καθημερινού ενημερωτικού εντύπου. Οπως είχε γράψει χαρακτηριστικά, η εφημερίδα ούτε λίγο ούτε πολύ ήταν η καθημερινή επιβεβαίωση της ίδιας της ύπαρξης του κόσμου.
Από τότε τα πράγματα έχουν αλλάξει τόσο για τον κόσμο όσο και - πολύ περισσότερο - για τις εφημερίδες, ακόμα και για τη ναυαρχίδα της αμερικανικής δημοσιογραφίας. Οι δραματικές αλλαγές στον χώρο των media και η σταδιακή εγκατάλειψη των παραδοσιακών εφημερίδων από ένα μέρος του αναγνωστικού κοινού που έχει στραφεί στη (δωρεάν) ηλεκτρονική ενημέρωση, έχουν καταστήσει ακόμα και μια εφημερίδα-σύμβολο εγκυρότητας όπως οι «New York Times», αν όχι είδος προς εξαφάνιση, οπωσδήποτε πάντως είδος υπό απειλή και με αβέβαιο μέλλον μακροπρόθεσμα.
Παρ' όλα αυτά, η επιβίωση της «Γκρίζας Κυρίας» όπως εδώ και δεκαετίες αποκαλείται από εχθρούς και φίλους η εφημερίδα, εξακολουθεί να παραμένει ζήτημα ζωής ή θανάτου τόσο για τους πιστούς αναγνώστες όσο και για τους δημοσιογράφους που έχουν το προνόμιο να εργάζονται σ' έναν τόσο ευυπόληπτο δημοσιογραφικό οργανισμό.
Οι «New York Times» ήταν πάντα μια εφημερίδα που προσέλκυε το ενδιαφέρον του κοινού ως θεσμικός παράγοντας της αμερικανικής πολιτικής ζωής, συγχρόνως όμως προκαλούσε και εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις για τη φυσιογνωμία και τον ιδεολογικό ρόλο της. Αλλοι τη θεωρούν δεινόσαυρο ελιτισμού κι άλλοι τη μοναδική αξιόπιστη πηγή πληροφοριών και αναλυτικού δημοσιογραφικού λόγου σ' ένα σύστημα όπου μοιάζει να κερδίζουν διαρκώς έδαφος ο λαϊκισμός, η επιπολαιότητα και οι κραυγαλέοι τίτλοι. Εχει επίσης κατηγορηθεί από συντηρητικούς παράγοντες για αριστερισμό και αντιπατριωτισμό, ενώ εξ αριστερών έχει απορριφθεί ως μονολιθικό όργανο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

ΟΙ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ Χατζηδάκης - Λούλης,


του Θανάση Νιάρχου,

Αν έχουν δραματικά αλλάξει οι εποχές και οι πάντες αγωνιούν ή έστω ανησυχούν για ό,τι συμβαίνει όχι μόνο στη γειτονιά τους ή στη χώρα τους αλλά στον κόσμο ολόκληρο, δεν θα το καταλάβεις χάρη στην παλλαϊκότητα των αιτημάτων. Θα το ενστερνιστείς κυρίως χάρη σε μη διερευνήσιμες συμπεριφορές. Τόσο ο πολιτικός Κωστής Χατζηδάκης όσο και ο ηθοποιός Χρήστος Λούλης δεν ανήκουν στην κατηγορία οι «πάντες» – το ακριβώς αντίθετο μάλιστα. Ωστόσο, μερικά πράγματα δεν παύουν να παραμένουν ενδεικτικά μιας γενικότερης ατμόσφαιρας, όσο και αν προέρχονται από άτομα εκλεκτά. Η σημερινή συνομιλία έγινε δύο μέρες μετά την πρεμιέρα της «Μήδειας» στην Επίδαυρο, όπου ο Χρήστος Λούλης απέσπασε το θερμό χειροκρότημα για την επιτυχία του στον ρόλο του Ιάσονα, αλλά και για την επιτυχημένη στο σύνολό της παράσταση. Η επιτυχία δεν ήταν καν μια μακρινή ανάμνηση, δεν έγινε καν νύξη γι’ αυτήν, ο Χρήστος Λούλης ήρθε ανασκουμπωμένος για μια συνομιλία που είχε ως κέντρο της τη σημερινή κατάσταση του κόσμου μας, ενώ ο Κωστής Χατζηδάκης μίλησε με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια, που άλλοτε θα θεωρούνταν ασύμφορη για έναν πολιτικό καριέρας. Να μας είχε άραγε υπόψη του ο σπουδαίος γάλλος φιλόσοφος Γκαμπριέλ Μαρσέλ, όταν έγραφε πριν από πολλές δεκαετίες στο δοκίμιό του «Η ανησυχία στον σημερινό κόσμο» ότι «θα έρθει μια εποχή που οι άνθρωποι θα επηρεάζονται από γεγονότα τα οποία συμβαίνουν σε χώρες όπου δεν πρόκειται να πατήσουν ποτέ το πόδι τους»

Τέλος εποχής με 36 «κλικ»,


Μία έκθεση στην Κωνσταντινούπολη παρουσιάζει τις 36 φωτογραφίες που τράβηξε με το τελευταίο ρολό Kodachrome ο διάσημος αμερικανός φωτογράφος Στιβ Μακάρι

Από το 2009, οπότε η Kodak σταμάτησε να κατασκευάζει τα περίφημα ρολάκια Kodachrome, ξεκίνησε και η παρατεταμένη ελεγεία για το φιλμάκι που όλοι αγαπήσαμε. Τα έχει αυτά η νοσταλγία, ειδικά όταν πρέπει να κρατήσει αντιστάσεις απέναντι στη σαρωτική διάδοση της τεχνολογίας και, εν προκειμένω, των ψηφιακών κόμπακτ μηχανών. Από ένα σημείο κι έπειτα, ο αποχαιρετισμός στο τελευταίο καρούλι της Kodak έμοιαζε με τον «θρήνο» των απανταχού μουσικόφιλων για το βινύλιο που θάφτηκε κάτω από τις στοίβες των CD.
Να, όμως, που το τελευταίο καρούλι δεν είναι απλώς σχήμα λόγου, αλλά γεγονός. Η εταιρεία το είχε παραδώσει στον κορυφαίο αμερικανό φωτογράφο Στιβ Μακάρι, που έχει το δικό του αρχείο με 800 λήψεις, ανήκει στις τάξεις του πρακτορείου Magnum κι έχει συνεργαστεί με το περιοδικό National Geographic (η πλέον εμβληματική φωτογραφία της συνεργασίας ήταν εκείνη της Σαρμπάτ Γκούλα, της μικρής Αφγανής με τα γαλαζοπράσινα μάτια, που ο φωτογράφος πήρε στο στρατόπεδο του Πεσαβάρ, μετά τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν).

Φάλαινα φυσητήρας εμφανίστηκε στο Πόρτο Γερμενό,



Μία φάλαινα φυσητήρα αντίκρισαν έκπληκτοι σήμερα το πρωί οι λουόμενοι στην παραλία του Πόρτο Γερμενού. Το θηλαστικό έχασε ενδεχομένως τον προσανατολισμό του και βρέθηκε εγκλωβισμένο στον Κορινθιακό Κόλπο.

Η Μακεδονία στο Λούβρο,


ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ (spapa@enet.gr)

Αυτό το καλοκαίρι, η Σοφί Ντεκά, διευθύντρια του τμήματος ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων του Μουσείου του Λούβρου, δεν πήγε διακοπές.
Ο Αύγουστος τη βρήκε στο γραφείο της, αφοσιωμένη ψυχή τε και σώματι στις τελικές προετοιμασίες της μεγάλης έκθεσης «Στο βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου - Η Αρχαία Μακεδονία», που εγκαινιάζεται στις 13 Οκτωβρίου, μία δεκαπενταετία περίπου από την εποχή που η Ντεκά την είχε οραματιστεί. Κάτω ακριβώς από την γυάλινη πυραμίδα του Λούβρου, στην κεντρική αίθουσα των περιοδικών του εκθέσεων, θα φιλοξενούνται ως τις 16 Ιανουαρίου 2012 γύρω στα χίλια έργα τέχνης που αποτυπώνουν την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας από τον 15ο π.Χ. αι. ως τα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα οποία στη μεγάλη πλειονότητά τους προέρχονται από μουσεία και εφορείες αρχαιοτήτων της χώρας μας.

Καρπός στενής συνεργασίας ελλήνων και γάλλων επιστημόνων και μ' έναν προϋπολογισμό σχεδόν δύο εκατομμυρίων ευρώ, που εξασφαλίστηκαν αποκλειστικά από τη γαλλική πλευρά, η έκθεση προβάλλεται ήδη από το παρισινό μουσείο ως μια από τις σημαντικότερες του φθινοπώρου, δεδομένου ότι «φέρνει πρώτη φορά σ' επαφή το πλατύ κοινό με τους θησαυρούς της βόρειας Ελλάδας που ήρθαν στο φως από τις έρευνες των τελευταίων δεκαετιών» όπως τονίζει η Ντεκά. Οντως, έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι από εκείνη τη σημαδιακή μέρα του 1977 που ο Μανόλης Ανδρόνικος, μ' ένα ηλεκτρικό φανάρι στο χέρι και παλλόμενος από συγκίνηση, έμπαινε στον ασύλητο τάφο της Βεργίνας όπου ήταν θαμμένος ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο βασιλιάς Φίλιππος ο Β'...
Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory