Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Ξεπέρασε κάθε εμπόδιο .


Το Σεπτέμβριο, πριν από τρία χρόνια, ο Gleeson έκανε προπόνηση στο Long Island για να προετοιμαστεί για την τρίτη συμμετοχή σε τρίαθλο. Καθώς τελείωνε το κομμάτι της προπόνησης με το ποδήλατο, ένα αυτοκίνητο τον έριξε κάτω. Επαθε σοβαρή ζημιά. Εσπασε σχεδόν κάθε κόκαλο «από το κεφάλι μέχρι τα πόδια», σου λέει. Το χειρότερο: οι εγχειρήσεις που έκανε για να «επισκευάσει» το σπασμένο σώμα του, του προκάλεσαν ακόμα μεγαλύτερη ζημιά. Εκατσε το υπόλοιπο του 2008 στο κρεβάτι του νοσοκομείου και βγήκε μόνο για να δει το δεύτερο παιδί του να γεννιέται. 
Ο Gleeson τελικά επέστρεψε στη δουλειά του στην τράπεζα την 1η Ιουλίου του 2009. Η ζωή του όμως μετά το ατύχημα είναι ένας καθημερινός αγώνας. «Συνήθως έτρεχα να προλάβω τα τρένα». Τώρα όλα κινούνται σε διαφορετικό ρυθμό. Πρέπει να ξυπνάει στις 5.00 το πρωί για να πηγαίνει στη δουλειά. 
Ο Gleeson σιχαίνεται να κάθεται άπραγος και να μην κάνει τίποτα. Ξεκίνησε πάλι να τρέχει. «Λίγοι θα χαρακτήριζαν τρέξιμο αυτό που έκανα» λέει. «Το βάδισμά μου έχει πολλές δυσκολίες. Πρέπει να σηκώνω το πόδι μου με το ισχίο. Δεν είναι όμορφο αυτό που βλέπεις, αλλά καταφέρνω να φτάσω στον προορισμό μου». Τρέχει κούρσες 5 και 10 χιλιομέτρων, βλέπει σχεδόν όλους να τον περνούν, αλλά ο στόχος του δεν είναι να νικήσει. 
Ετσι κι αλλιώς, ο Gleeson έχει μάθει εδώ και καιρό ότι το ταλέντο είναι μία υπερεκτιμημένη έννοια. Κατάλαβε ότι οι μεγαλύτερες προκλήσεις στη ζωή είναι περισσότερο νοητικές παρά σωματικές. Είδε πολλούς άντρες προικισμένους με τα καλύτερα αθλητικά χαρακτηριστικά να τα παρατάνε στη μέση της κούρσας, ενώ κάποιοι άλλοι που δεν θα στοιχημάτιζες ούτε ευρώ υπέρ τους να τερματίζουν τον Iron man. «Ο καθένας μπορεί να τερματίσει σε Iron man» σε διαβεβαιώνει. Αν τύχει να παρακολουθήσεις έναν τέτοιο διαγωνισμό, θα το καταλάβεις. Συμμετέχουν διάφορα σχήματα και μεγέθη ανθρώπων, όλοι με τον ίδιο στόχο. Ξέρω έναν τύπο 65 χρόνων που τερμάτισε πρώτος στην ηλικιακή κατηγορία του και θα συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Τουρνουά στη Χαβάη. Υπάρχουν ακόμη 80χρονοι που το κάνουν αυτό. Ο φίλος μου Hector Picard έκανε το μισό Iron man χθες. Δεν έχει καθόλου χέρια».
Οταν ένα μεγάλο poll που έγινε πριν από δύο χρόνια στην Αμερική ρώτησε αν τα resolution της νέας χρονιάς εφαρμόστηκαν, λιγότερο από το ένα πέμπτο των ενηλίκων είπε ότι κατάφερε να χάσει κιλά, να μειώσει το στρες, να γυμνάζεται τακτικά ή να τρώει υγιεινά. Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα; Οι περισσότεροι από αυτούς που απέτυχαν υποστηρίζουν ότι το πιο κρίσιμο εμπόδιο που αντιμετώπισαν ήταν η έλλειψη της δύναμης της θελήσεως - είναι αυτή που στέκεται ανάμεσα στις ζωές και τα όνειρά τους. 
Αν κατηγορείς τη δύναμη της θέλησης για ό,τι δεν εξελίσσεσαι, είναι γιατί…

Εμπόδιο #1 Δεν καταλαβαίνεις τη δύναμη της θέλησης.
«Η θέληση δεν είναι κάτι που έχεις ή δεν έχεις» λέει η ψυχολόγος Carol Dweck στο βιβλίο της The New Psychology Success. «Η θέληση χρειάζεται τη βοήθειά σου» λέει. Αναφέρει
συχνά το παράδειγμα του φίλου της Nathan, που θέλει να χάσει εγκαίρως την μπάκα για να πάει στο μεγάλο reunion που κάνει η τάξη του. Ομως ο Nathan έχει ένα μεγαλύτερο πρόβλημα από την μπάκα που προεξέχει κάτω από την μπλούζα. Πιστεύει ότι η θέληση είναι απλώς να επιλέξεις να είσαι δυνατός. Νομίζει ότι η απώλεια βάρους είναι απλώς να αφήσεις φαΐ στο πιάτο σου στο τέλος κάθε γεύματος. Τι θα έλεγες για μία πιο έξυπνη στρατηγική, όπως να γεμίσεις το πιάτο σου με λαχανικά; Ο Nathan διαφωνεί. «Πρέπει να φανώ δυνατός» λέει. Οι στρατηγικές είναι για τους αδύναμους. Χμμμ…
Ο Nathan έχασε τα κιλά που ήθελε μέχρι το reunion και μετά τα ξαναπήρε σχετικά γρήγορα - τώρα που τον βλέπω, μάλλον και λίγα παραπάνω. Αν οι στόχοι σου απαιτούν μακροχρόνια δέσμευση, η θέληση δεν αρκεί για να τους κατακτήσεις. Η επιτυχία, η εξέλιξη, η επανάσταση δεν έρχεται μόνο με τη θέληση αλλά και με την επιδεξιότητα. 
Υπάρχει κι άλλη μία παρεξήγηση με τη θέληση κι έχει να κάνει με το ότι…

Εμπόδιο #2 Πιστεύεις ότι θα ξεμείνεις από θέληση.
Η τελευταία έρευνα της Dweck εξετάζει το κατά πόσον η θέληση είναι πεπερασμένη πηγή, μία θεωρία που έχει διακεκριμένη θέση ανάμεσα στους ψυχολόγους. «Ο κόσμος έχει πολλές και διαφορετικές απόψεις για τη θέληση. Απ' ό,τι φαίνεται, η θέληση είναι περιορισμένη σε αυτούς που πιστεύουν ότι είναι». 
Σε ένα πείραμα, η Dweck και οι συνεργάτες της έδωσαν σε μαθητές μια σειρά από νοητικά τεστ. Αυτοί που πίστευαν ότι η θέληση είναι μία πηγή που εξαντλείται έκαναν περισσότερα λάθη από αυτούς που ήταν σύμφωνοι με αυτήν την άποψη: «Οι ψυχικές σου αντοχές γεμίζουν με καύσιμα από μόνες τους». Πιο συγκεκριμένα, οι διαφορές μεταξύ των δύο γκρουπ ήταν γύρω στο 40% - τόσες είναι οι παραπάνω πιθανότητες να κάνει λάθος το γκρουπ που πιστεύει ότι η θέληση εξαντλείται. 
Το τελευταίο εύρημα της Dweck έχει στόχο να ολοκληρώσει το παζλ ενός κλασικού ερωτήματος της ψυχολογίας: τι είναι αυτό που κάνει κάποιους να τα παρατάνε ενώ κάποιοι άλλοι συνεχίζουν μέχρι τέλους; Σε ένα άλλο στάδιο της έρευνάς της συγκέντρωσε ένα γκρουπ από μαθητές που είχαν δυσκολίες με τα μαθηματικά και τους χώρισε σε δύο γκρουπ. Και τα δύο γκρουπ εκπαιδεύτηκαν στο να λύνουν προβλήματα, αλλά μόνο το ένα διδάχτηκε ότι ο εγκέφαλος είναι ένας μυς που όσο γυμνάζεται τόσο αναπτύσσεται, τόσο αλλάζει. Η διαφορά: το πρώτο γκρουπ απέτυχε να βελτιώσει τους βαθμούς του παρόλη την εκπαίδευση, ενώ το δεύτερο βελτιώθηκε και σε βαθμούς και σε κίνητρα. Η παραπάνω ιδέα ήταν πραγματική αποκάλυψη για τους μαθητές. Ενας από αυτούς, με δάκρυα στα μάτια, αναρωτήθηκε: «Δηλαδή δεν χρειάζεται να είμαι χαζός;».
Στην ουσία, η Dweck δίδαξε τους μαθητές να χρησιμοποιήσουν μία πρόκληση ως ευκαιρία να μάθουν και να αναπτυχθούν. Ακόμα και η αποτυχία εμπεριέχει πληροφορία - ένα σετ από διορθώσεις στις προσπάθειές σου. Το αντίθετο είναι μία σταθερή νοοτροπία. Στην αποτυχία, η ετυμηγορία είναι κατά σου (είσαι ο loser). Οπότε το πρώτο που κάνεις είναι να κρατηθείς από πράγματα που ξέρεις, από κλασικές νοοτροπίες που δεν ξέρεις καν πως τις έχεις κολλήσει. Ετσι δεν αναπτύσσεσαι ποτέ.
Η Dweck υποστηρίζει ότι οι ανθρωποι που έχουν fix νοοτροπίες πιστεύουν ότι, αν έχεις ικανότητες, τα πράγματα έρχονται εύκολα. «Πιστεύουν ότι, αν κάτι τους αναγκάζει να παλέψουν για να το κατακτήσουν, δεν είναι για αυτούς». Δεν χρειάζεται να ζεις με αυτήν τη νοοτροπία. Μπορείς να υιοθετήσεις μια πιο χαλαρή κι ανοιχτή νοοτροπία και μέσα από αυτή θα γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου. Μπορεί να σε διδάξει ότι ο αγώνας και η αποτυχία είναι μία ευκαιρία για ανάπτυξη, όχι η επιβεβαίωση της ματαιοπονίας τού να προσπαθήσεις. 
Είχες ποτέ φωνακλά προπονητή; Τότε καλώς ήρθες στο…

Εμπόδιο #3 Εχεις κακό προπονητή: εσένα.
«Οπως ένας κακός προπονητής σε υποτιμά, έτσι κι εσύ μπορείς να υποτιμάς τον εαυτό σου» λέει ο Richard Ryan, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ. «Ο εσωτερικός προπονητής που κρύβεις μέσα σου μπορεί να γίνει το ίδιο αναποτελεσματικός με τον φωνακλά προπονητή που είχες στο γυμνάσιο». Αν λες στον εαυτό σου «ξεκίνα, χοντρέ, να τρέχεις», κάποια στιγμή θα επαναστατήσεις. Και να ξέρεις αυτό: ο επαναστάτης θα νικήσει αυτόν που έχει τον έλεγχο κάποια στιγμή. 
Ο Ryan και ο συνάδελφός του Edward Deci ανέπτυξαν την αυτοπροσδιοριστική θεωρία των κινήτρων, η οποία υποστηρίζει ότι είναι πολύ πιο πιθανό να ολοκληρώσεις το στόχο σου αν τα κίνητρά σου είναι εγγενή. Δηλαδή, αν κάποιος ή κάτι σε πιέζει να πετύχεις το στόχο σου -το αφεντικό σου ή ο προπονητής σου ή πρέπει να χάσω κιλά για το reunion της τάξης μου- τότε θα σταματήσεις να αποδίδεις όταν σταματήσει να υπάρχει αυτή η πίεση. Αλλά αν είναι δουλεμένο μέσα σου και το κάνεις για σένα; O Ryan πιστεύει ότι, για παράδειγμα, δεν είμαστε τεμπέληδες εκ γενετής από τη φύση μας. Αντιθέτως, είμαστε ενεργοί οργανισμοί που αναζητούμε δραστηριότητες που μας κρατούν ενεργούς και μας διασκεδάζουν.
Τότε γιατί τα σκατώνεις; Μπορεί να οφείλεται στο ότι…

Εμπόδιο#4 Δεν σπας πλάκα αρκετά
Στο πάρκο κοντά στο σπίτι μου τρέχουν πολλοί κάθε μέρα. Μπορώ εύκολα να ξεχωρίσω τους άντρες από τις γυναίκες. Οι γυναίκες συνήθως τρέχουν σε γκρουπ δύο ή τριών ατόμων. Οι άντρες πηγαίνουν μόνοι. Οι γυναίκες μιλάνε και γελάνε. Ο άντρας που περνάει από δίπλα τους σκέφτεται μέσα του: «σοβαρευτείτε, κυρίες μου!». Το πρόσωπό του βγάζει αυτοπεποίθηση». Πιστεύει ότι η αυτοβελτίωση είναι κάτι σκληρό, που θέλει κόπο. Είναι πολύ πιθανό όμως οι ίδιοι άντρες να τα έχουν παρατήσει μετά από ένα χρόνο.
Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία έχουμε καλύτερα κίνητρα όταν λειτουργούν τρία στοιχεία: αυτονομία, απόλυτη κατάκτηση ενός αντικειμένου και κοινωνική υποστήριξη. Ο Ryan βλέπει ότι λείπει πολύ το τελευταίο. «Ο άντρας κυνηγά το στόχο του όντας μοναχικός» σου λέει. «Αυτό δεν σε παρακινεί ούτε έχει πλάκα». Ο Gleeson πηγαίνει και τρέχει με έναν κολλητό του τρεις ή τέσσερις φορές την εβδομάδα. «Δεν θα τα κατάφερνα όλες τις φορές αν δεν έβλεπα το χαμόγελο στο πρόσωπό του».
Το άλλο που σε ιντριγκάρει είναι να κατακτήσεις σταδιακά με την τριβή ένα αντικείμενο, μια δραστηριότητα…

Εμπόδιο #5 Προσπαθείς να κάνεις πάρα πολλά σε λίγο χρόνο.
Εχεις αποφασίσει ποτέ να πάρεις μέρος στον μικρό μαραθώνιο  τρεις εβδομάδες πριν από την έναρξη του; Αν ναι, πώς βγήκε ακριβώς αυτό; Αυτό που λένε οι θεωρίες αυτοβελτίωσης είναι ότι μικρές επιτυχίες θα σε κάνουν να κολλήσεις με μια δραστηριότητα. Είναι σαν το Halo και τα παιχνίδια RPG. «Ο άντρας είναι εθισμένος στο να κάνει level up, όπως ακριβώς γίνεται στα παιχνίδια ρόλων. Αν βάλεις στόχους που είναι μεγαλεπήβολοι και μακρινοί, στην πορεία θα απογοητευτείς και θα τα παρατήσεις πιο εύκολα» λέει ο Ryan. Ξεκίνα με μικρούς και παρακολούθησε την εξέλιξή σου από κοντά.
«Το να ανεβαίνεις επίπεδο λειτουργεί και στο γραφείο» λέει η Teresa M. Amabile, καθηγήτρια στο Χάρβαρντ και συγγραφέας του The Progress Principle. H Amabile μελετούσε τρόπους για να μεγιστοποιήσει την παραγωγικότητα των ομάδων. Οσο είχε 238 εργάτες σε επτά εταιρείες που παρακολουθούσε κρατώντας καθημερινά ημερολόγια ανακάλυψε «ότι το πιο σημαντικό στοιχείο που εκτοξεύει την παραγωγικότητα είναι η καθημερινή πρόοδος» σου λέει. Μερικές ημέρες δεν είναι εύκολες και κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Πάντα πρέπει να κρατάς λίγο χρόνο για σένα -έστω 30 λεπτά μες στην ημέρα- και να ασχολείσαι και να προχωράς «την πιο σημαντική δουλειά, αυτή που έχει σημασία για σένα». Μετά κατάγραψε τι έχεις κάνεις, αξιολόγησέ το και πήγαινε στο επόμενο task.
Κάτι που μας φέρνει στο ότι…

Εμπόδιο #6 Μιλάς στον εαυτό σου και λες τα λάθος πράγματα.
Πολλοί από εμάς έχουμε συνείδηση μόνο από την εσωτερική φωνή που κάνει διάλογο με τον εαυτό μας. Οι ψυχολόγοι προσπαθούν να αλλάξουν αυτό το chat με κάτι που μας βοηθάει περισσότερο. Το ονομάζουν self-talk. «Ο συγκεκριμένος όρος αναφέρεται σε κάτι που συμβαίνει συνεχώς καθημερινά» λέει ο Larry Bernarnd, καθηγητής ψυχολογίας στο Loyola Marymount University. «Οταν αντιμετωπίζεις μια δύσκολη προκληση, γιατί δεν λες ''μπορώ να κάνω τα πάντα'' από το να  χτυπάς τον εαυτό σου;».
Πολλές έρευνες έχουν αποδείξει ότι ο θετικός αυτοδιάλογος σε κάνει να αποδίδεις καλύτερα, από τα σπορ μέχρι τη δουλειά. Ελληνες ερευνητές τσέκαραν 32 μαθητές, κατέγραψαν τους διαλόγους που είχαν με τους εαυτούς τους και τους χώρισαν σε δύο κατηγορίες: στους διδακτικούς και τους κινητήριους. Ο διδακτικός αυτοδιάλογος σε βοηθάει να παραμένεις συγκεντρωμένος (αναγνωρίζεις και βλέπεις το στόχο) και να εκτελείς την κατάλληλη τεχνική (ψηλά τον αγκώνα) - λειτουργεί ειδικά σε δραστηριότητες που περιλαμβάνουν ακρίβεια και timing. Ο κινητήριος αυτοδιάλογος (μπορώ να το κάνω αυτό!) δουλεύει καλύτερα στα σπορ που απαιτούν δύναμη και αντοχή. Και οι δύο τύποι δουλεύουν καλύτερα για αρχάριους.
Για παράδειγμα, Αγγλοι ερευνητές έφεραν 18 υγιείς ανθρώπους, τους έκλεισαν σε ένα εργαστήριο και τους άφησαν να κάνουν πετάλι σε στατικό ποδήλατο μέχρι να εξαντληθούν. Ολοι τα έπαιξαν μετά από δέκα λεπτά. Μετά χωρίστηκαν σε δύο γκρουπ. Οι μισοί διδάχθηκαν τη μέθοδο του αυτοδιάλογου κι έλεγαν ατάκες, του τύπου «μην τα παρατάς», «θα τα καταφέρεις». Μετά από δύο εβδομάδες που πήγαν να ξανακάνουν στατικό ποδήλατο, το συγκεκριμένο γκρουπ αύξησε την απόδοσή του κατά 20% αυξάνοντας τη διάρκεια από 10 λεπτά σε 12.
Ο επικεφαλής της έρευνας Walter Staiano λέει ότι πρέπει να το δοκιμάσεις οπωσδήποτε στο σπίτι. Σε προειδοποιεί όμως να μη χρησιμοποιείς αρνητικές φράσεις, όπως «δεν είναι πολύ δύσκολο αυτό». Αντί να επικεντρώνεσαι στο πώς θα αποφύγεις την αποτυχία, κάνε focus στο επερχόμενη επιτυχία όταν τα καταφέρεις. 

Ο Matt Long έχει πολλά ακόμα να δώσει. Το αποφάσισε αυτό μια μνημειώδη μέρα μες στο Σεπτέμβριο του 2007. Ο Long είχε πέσει σε κατάθλιψη από τους αργούς ρυθμούς της επανάκαμψής του από την ημέρα που του άλλαξε η ζωή. Πίσω στο χειμώνα του 2005, ο πυροσβέστης από τη Νέα Υόρκη πήγαινε με τη μηχανή του στη δουλειά, μέχρι το λεωφορείο να τον πάρει μαζί του και να τον πετάξει στην άσφαλτο πολλά μέτρα μακριά. Μετά από πέντε μήνες στο νοσοκομείο και 22 εγχειρήσεις απείχε πολύ από το διεκδικητή του Iron man που ήταν μέχρι πριν από λίγο. «Ημουν καθισμένος σε μία αναπηρική καρέκλα και 20 κιλά υπέρβαρος» θυμάται. Οταν γύρισε μια μέρα απογοητευμένος από αυτά που του είπε ένας γιατρός, η μάνα του τού είπε ότι έχει πολλή ζωή ακόμη να ζήσει και να σταματήσει να είναι μίζερος και να δώσει ό,τι έχει. «Προσπάθησα να επανακτήσω τη ζωή μου, να βάλω στόχους, να κάνω θετικές σκέψεις».
«Οι άνθρωποι κάνουν λίστες με πράγματα που θέλουν να κάνουν» συνεχίζει. «Αυτό δεν είναι αρκετό. Αντί να λες θέλω, δοκίμασε να πεις ''θα''… Για μένα, το ''θα'' εξελίχθηκε στο ''θα τρέξω''». Ξεκίνησε προπόνηση όσο μπορούσε και το Νοέμβριο του 2008 έτρεξε στον πρώτο μαραθώνιο μετά το ατύχημα. Τερμάτισε σε 7 ώρες και 21 λεπτά - όχι στις 3 ώρες και 13 λεπτά που το έκανε κάποτε. «Συχνά με ρωτάνε: τι θα γίνει αν δεν τερματίσεις; Κι εγώ απαντώ ότι δεν τρέχει τίποτα. Αν σταματήσω στο 14ο χιλιόμετρο, αυτά είναι 32 χιλιόμετρα επιτυχίας, όχι 10 αποτυχίας».
Ο Long ίδρυσε το I Will Foundation, για να βοηθήσει ανθρώπους να επανέλθουν από ατυχήματα. «Ο John Gleeson ήταν ο πρώτος που με βοήθησε σε αυτό. Ο John είχε κάθε λόγο να ρίξει κάτω τα χαρτιά του». Τον περισσότερο χρόνο όμως τον τρώει έξω. Κάνει 400 χιλιόμετρα την εβδομάδα ελπίζοντας να μπει στην παραολυμπιακή ομάδα της Αμερικής, που θα πάει στο Λονδίνο το 2012. «Αυτός είναι ο στόχος μου» σου λέει. «Ο μόνος δρόμος είναι να κοιτάς μπροστά».
Αυτός το ξέρει. Το ίδιο κι εσύ. Προχώρα μπροστά. 



Ολα τα άλλα που σε κρατάνε ένα βήμα πίσω…


Στις σχέσεις. Θέλεις η σχέση σου να σε κάνει ευτυχισμένο και περιμένεις πάντα να βρεις αυτή που θα «γεμίζει». Η κοπέλα σου όμως ούτε σε γεμίζει ούτε μπορεί να σε γεμίσει, ούτε θα σε γεμίσει. Γι’ αυτό, πάρ’ το απόφαση και ξεπέρνα το. Μία έρευνα στην εφημερίδα Perspectives on Psychological Science αναφέρει ότι όσο περισσότερο κυνηγάς κάτι που πιστεύεις ότι θα σε κάνει χαρούμενο τόσο πιο πολύ απογοητεύεσαι από το αποτέλεσμα. Ο λόγος: έχεις υπερβολικά μεγάλες προσδοκίες. Μείνε μαζί της επειδή περνάς καλά μαζί της κι εκτιμάς τη σχέση σας, όχι επειδή σε «γεμίζει». Εσύ θα έπρεπε να «γεμίζεις» τον εαυτό σου.

Στη δουλειά. Δεν έχεις μέντορα. Είναι δύσκολο να βρεις το δρόμο σου αν δεν έχεις κάποιο στόχο μπροστά σου. Σε έρευνα του 2005 του Texas A&M, οι 15 διεθνείς σύμβουλοι εταιρειών που ρωτήθηκαν είπαν ότι η καθοδήγηση του μέντορά τους συνέβαλε στην εξέλιξη και τη διαμόρφωσή τους. Σχεδόν όλοι παραδέχτηκαν ότι χάρη σ’ αυτούς κατάφεραν να ανελιχθούν στην κορυφή της εταιρικής σκάλας. Βρες κάποιον που θαυμάζεις και κανόνισε ένα μίτινγκ μαζί του ή μαζί της για να συζητήσετε πώς πέτυχαν τους στόχους τους. Μπόνους: Μία άλλη έρευνα διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που έχουν μέντορες παρουσιάζουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, λιγότερο εργασιακό στρες κι ελαττωμένες συγκρούσεις στο χώρο της δουλειάς ή στην οικογένειά τους.

Στη γυμναστική. Δεν έχεις κάποιον να πηγαίνετε μαζί στο γυμναστήριο. Οι καλύτεροι για να παίρνεις μαζί σου είναι αυτοί που σε πιέζουν να ασκηθείς περισσότερο, λένε ερευνητές από το Michigan State University. Αλλά δεν πρέπει να διαφέρετε πολύ στις αντοχές και στις επιδόσεις σας, για να μη βαρεθεί ή απογοητευτεί κάποιος από τους δύο. Στην έρευνα του MSU, άντρες που έκαναν γυμναστική με έναν εικονικό φίλο που ήταν 1,4 φορές καλύτερος από αυτούς κάθισαν στο γυμναστήριο 24% περισσότερη ώρα από εκείνους που είχαν πάει μόνοι τους.


Οι 10 Μεγαλύτερες Φράσεις για Κίνητρο

Το μεγαλύτερο επίτευγμα είναι να σηκώνεσαι περισσότερες φορές από όσες πέφτεις. Vince Lombardi

Δεν ξέρω το κλειδί για την επιτυχία, αλλά το κλειδί για την αποτυχία είναι να προσπαθείς να τους ευχαριστείς όλους. Bill Cosby

Ο απαισιόδοξος βλέπει δυσκολίες σε κάθε ευκαιρία. Ο αισιόδοξος βλέπει ευκαιρίες σε κάθε δυσκολία. Winston Churchill

Το απόλυτο μέτρο ενός άντρα βρίσκεται στο πώς στέκεται στις στιγμές της πρόκλησης και της αμφισβήτησης κι όχι στις στιγμές της άνεσης και της ευκολίας. Martin Luther King Jr.

Δεν μπορούσα να περιμένω για την επιτυχία, γι αυτό προχώρησα χωρίς αυτήν. Ralph Waldo Emerson

Κάνε ή μην κάνε. Δεν υπάρχει η προσπάθεια. Joda από το Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται

Μόνο αυτοί που τολμούν να αποτύχουν παταγωδώς μπορούν και να επιτύχουν μεγαλειωδώς. Robert F. Kennedy

Ο καλύτερος τρόπος για να προβλέψεις το μέλλον είναι να το εφεύρεις. Alan Kay

Ενας άντρας μπορεί να καταστραφεί, αλλά όχι να ηττηθεί.
Ernest Hemingway  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory