Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Αληθινός σπαιντερ -μαν .


http://www.minimarkettrikalon.blogspot.com/#

Χαριτωμένα ζώα .









Κοχύλια .

Seashells01 Κοχύλια
Seashells02 Κοχύλια
Seashells03 Κοχύλια
Seashells04 Κοχύλια
Seashells05 Κοχύλια
Seashells07 Κοχύλια
Seashells08 Κοχύλια

Seashells09 Κοχύλια

Ο ταλαντούχος τραγουδιστής του δρόμου .

Οι μεγαλύτεροι λαιμοί στον κόσμο .

nek01 Η μακρύτερη αυχένα
nek04 Η μακρύτερη αυχένα
nek05 Η Μεγαλύτερη αυχένα

...ΘΟΡΙΚΟΣ...






Φωτογραφική επιμέλεια MA'RA'KI'

Ο δήμος του Θορικού καταλαμβάνει τον χώρο ενός απόκρημνου λόφου με δύο κορυφές στην ανατολική ακτή της Αττικής. Ανήκε στην Ακαμαντίδα φυλή και κατά την παράδοση ήταν μία από τις 12 πόλεις που ίδρυσε ο μυθικός βασιλεύς της Αθήνας Κέκρωψ. Τα ανασκαφέντα κατάλοιπα της προϊστορικής εποχής προέρχονται κατά κύριο λόγο από η Συνέχεια ΕΔΩ


Διαβάστε περισσότερα: http://paysanias.blogspot.com/#ixzz1lldApa9K

«Αγαπούλες σας έλειψα;»


Μας 'ελειψες μεγάλε!!!

Πάταγο κάνει στο facebook η φωτογραφία ενός πεντοχίλιαρου

Ένα χαρτονόμισμα των 5.000 δραχμών με τον Κολοκοτρώνη ρωτά αν μας έλειψε! Αυτή η φωτογραφία κάνει θραύση εδώ και λίγες ώρες στο Διαδίκτυο.

Το παλιό μας πεντοχίλιαρο έχει γίνει η πιο δημοφιλής φωτογραφία των τελευταίων ωρών στο Facebook με εκατοντάδες likes και shares!


Μας 'ελειψες μεγάλε!!!

Ελπίζοντας για το χειρότερο .


Σίγουρα σου έχει συμβεί, ίσως και πάνω από μία φορά. Για μένα η πρώτη ήταν στο πανεπιστήμιο. Ημουν με την τότε κοπέλα μου ήδη 2,5 χρόνια, η πρώτη μακρόχρονη σχέση μου. Ηταν καταπληκτική στο κρεβάτι και ακόμα και πλησιάζοντας τα τρία χρόνια, ο ενθουσιασμός μας στο σεξ συγκρινόταν με τρίχρονου μωρού που ανακαλύπτει τον κόσμο. Οπότε πέρασε λίγος καιρός μέχρι να θυμηθώ ότι ο, ούτως ή άλλως, άστατος κύκλος της φαινόταν να είχε πάρει διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες από αυτές που του αναλογούσαν.
Μια μέρα, ενώ καθόμασταν στο φοιτητικό κλουβάκι που αποκαλούσαμε σπίτι, τη ρώτησα: «Πότε είναι να σου έρθει η περίοδος; Δεν έχει αργήσει λιγάκι;».
Εκανε μία παύση πάνω από την κατσαρόλα με την κουτάλα να μένει μετέωρη μες στον ατμό καθώς έκανε το εσωτερικό reboot κι επαναρύθμιζε την πρόσβαση στα δεδομένα της μήτρας της. «Χμμμ… Θα πρέπει να το κοιτάξω στο ημερολόγιό μου» είπε κι έκλεισε το καπάκι λίγο πιο δυνατά απ’ ό,τι θα ήθελα. Πήγε στο δωμάτιο και ακολούθησε μια αρκετά παρατεταμένη σιωπή. Οταν γύρισε, μου ανακοίνωσε το αποτέλεσμα με αρκετή ψυχραιμία, δεδομένων των περιστάσεων: «24 μέρες» και κάθισε δίπλα μου. Προσπάθησα να το παίξω κουλ, αλλά δεν τα κατάφερα. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε χάπι της επόμενης ημέρας, πόσω μάλλον το χάπι του επόμενου μήνα. Μετά από εσωτερική διεργασία πέντε λεπτών έκανα αυτό που τελικά σε κάνει άντρα σε αυτήν τη ζωή. Οχι, δεν είναι όταν πηδάς για πρώτη φορά. Δεν είναι όταν πηγαίνεις στρατό ούτε όταν παίζεις ξύλο/βγάζεις την πρώτη σου πανέμορφη γυναίκα. Τίποτα δεν συγκρίνεται με το πρώτο τεστ εγκυμοσύνης που κάνει η κοπέλα σου (δεν μετράει αν το κάνει κρυφά με φίλη της για υποστήριξη). Τα τρία λευκά παραθυράκια και η βούλα που μεταναστεύει από το πρώτο στο τρίτο. Μέσα σου παρακαλάς να αποφασίσει να μείνει στη μέση γιατί το θεώρησε καλή ιδέα ή μάλλον γιατί εσύ θεώρησες καλή ιδέα να κάνεις σεξ χωρίς προφυλακτικό επειδή πίστεψες στην προπαγάνδα της Φύσης ότι «νιώθεις πιο κοντά με την κοπέλα σου», «είναι διαφορετική η αίσθηση», «ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να μείνει μια κοπέλα έγκυος;».
Νομίζω ότι εκείνα τα πέντε λεπτά αγκαλιά με την κοπέλα μου, με το μυαλό μου κυριευμένο από εικόνες όπως ο μαινόμενος πατέρας της να έρχεται κατά πάνω μου, γυναικολόγους να βγαίνουν με ματωμένες ποδιές από το χειρουργείο κι άλλα τέτοια καινοφανή και μακάβρια, καθώς κι από ένα ιδιαίτερα αφαιρετικό όσο και δυσάρεστο συναίσθημα που περιγράφεται καλύτερα σαν μια καταπακτή που ανοίγει λίγο πιο κάτω από το στομάχι σου και καταρρέει όλο το είναι σου μέσα της, με μία κίνηση.
Εκείνη τη φορά ήμουν τυχερός. Η βούλα πέρασε από το κρίσιμο παραθυράκι και δεν άφησε ίχνος. Εμεινε, τρόπος του λέγειν, παρθένο. Κι αν δεν ήταν αληθινά παρθένο, αφού κάτι μπήκε μέσα του αλλά δεν αποφάσισε να μείνει, τότε σίγουρα μπορούσε να προσποιηθεί με επιτυχία. Απλώς η μία σάλπιγγα της κοπέλας μου αποφάσισε να μη λειτουργήσει εκείνη τη φορά. Μετά από άλλες 21 μέρες (σύνολο 45 μέρες καθυστέρηση) ήρθε η επόμενη περίοδος.
Την επόμενη, όμως, η τύχη μου με εγκατέλειψε.

Ημουν στον υπολογιστή μου και είχα βάλει στο google τις λέξεις «ποσοστά αποβολών». Ενα από τα πρώτα αποτελέσματα που έβγαλε μία έρευνα υποστήριζε ότι το ποσοστό είναι 31%. Κοίταξα το νούμερο στην οθόνη, μία στις τρεις, μία όχι και τόσο αμυδρή ελπίδα. Ηταν η πρώτη φορά που είχα επιτρέψει στον εαυτό μου να σκεφτεί έτσι. Τέσσερις εβδομάδες νωρίτερα, η κοπέλα μου, η Αννα, μπήκε στο διαμέρισμα και χωρίς καν να αφήσει την τσάντα της μου είπε: «Είμαι έγκυος και δεν θέλω να κάνω έκτρωση».
Θα μπορούσες αν ήσουν εκεί να ακούσεις τον μακρινό ήχο των αυτοκινήτων, τα μουγκρητά του παλιού μας ψυγείου και τον αναστεναγμό της τέντας στο μπαλκόνι καθώς φυσούσε. Μέσα μου ένιωσα πάλι εκείνη την παλιά καταπακτή να ανοίγει. Δεν παρουσίασα όμως κανέναν ενδοιασμό. Ημουν 31 χρόνων. Ημουν σε μία μακρόχρονη, αν και τρικυμιώδη, σχέση. Ενα παιδί ήταν το λογικό επόμενο βήμα. Το timing δεν ήταν το καλύτερο δυνατό φυσικά, αλλά και πότε είναι;
«Θα τα καταφέρουμε» άκουσα τον εαυτό μου να λέει. «Θα το κάνουμε να δουλέψει».
Εκλαψε με τον τρόπο που έχουν οι άνθρωποι όταν ο φόβος ξαφνικά μετατρέπεται σε ανακούφιση.
«Μην ανησυχείς» της είπα, όπως είχα δει σε τόσες ταινίες, ανησυχώντας για τα πάντα.

Γνωριστήκαμε επτά μήνες πριν σε ένα φεστιβάλ με θεατρικά μονόπρακτα, στο οποίο με είχε σύρει ένας φίλος μου, που φιλοδοξεί να γίνει θεατρικός συγγραφέας. Η Αννα έπαιζε σε ένα από αυτά. Εγώ ήμουν ένας ψυχολόγος άνευ χαρτοφυλακίου, που είχε λόγω ανάγκης (αλλά και ιδιοσυγκρασίας) πάρει μετάταξη για αρθρογράφος. Μου άρεσε με τη μία και παρότι σιχαίνομαι το θέατρο στο σύνολό του. Μου γνώρισε ένα κάρο ερασιτέχνες θεατρικούς ηθοποιούς, κάναμε παρέα με λίγους ανθρώπους που μπορεί να έχεις ακούσει κι αρκετούς γκέι. Γενικά ήμασταν το hot new ζευγάρι στον κύκλο της.
Οπως κάνουν όλα τα hot new ζευγάρια κινηθήκαμε αρκετά γρήγορα. Μέσα σε λίγες εβδομάδες προσκάλεσε τους γονείς της στο σπίτι μου (σε μία από τις επισκέψεις τους στην Αθήνα από την Κρήτη όπου διέμεναν). Η Αννα, που πέρασε τη δεκαετία από τα 20 στα 30 πηγαίνοντας από γκαρσονιέρα σε προσωρινή συγκάτοικο και τούμπαλιν, πολλές φορές, είπε ότι το ιδιαιτέρως μετριόφρων διαμέρισμά μου ήταν το πιο «σταθερό» μέρος, στο οποίο την έχουν επισκεφτεί οι γονείς της. Πήρα κουράγιο από αυτήν τη διακήρυξη κι έκατσα λίγο πιο ίσια.
Στο δείπνο, οι γονείς της με ρώτησαν για τα σχέδιά μου: ήθελα οικογένεια; Πώς πήγαινε η δουλειά μου; Λίγο ακραίες ερωτήσεις για μία σχέση που μόλις είχε μπει στο δεύτερο μισό του δεύτερου μήνα, αλλά έπαιξα το παιχνίδι του μνηστήρα τέλεια. Οι απαντήσεις μου είχαν αυτοπεποίθηση -όσο κι αν μου έλειπε μπόλικη- καθεμία από αυτές μία ξεχωριστή εγγύηση επιτυχίας. Ημουν σίγουρος ότι έκανα καλή εντύπωση, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο πήχης δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλός. Η μητέρα της με συνεχάρη που είχα ακόμη τα μαλλιά μου. Ο πατέρας της κοιτούσε γύρω του το καθαρό διαμέρισμά μου με ελαφρά συγκαλυμμένη απορία. Σαν να περίμενε από στιγμή σε στιγμή την ψευδαίσθηση να καταρρεύσει. Νομίζω ότι θα είχαν εντυπωσιαστεί με οποιονδήποτε κάτω από σαράντα πέντε χρόνων (ο μέσος όρος ηλικίας του θεατρικού σκηνοθέτη, με τον οποίο έβγαινε η Αννα τα τελευταία χρόνια) ή με ένα διαμέρισμα χωρίς lava lamp, black light και ψυχεδελικές αφίσες στον τοίχο (που αποτελούσε το υπόλοιπο 40% του target group της). Συνήθισα γρήγορα στον άκριτο θαυμασμό τους. Αγγιξε κάτι μέσα μου.
Παρά την εχθρότητα που νιώθουν οι γυναίκες για τη φημισμένη ελευθερία των αντρών από το βιολογικό ρολόι, σε μένα χτύπησε. Μετά από μία δεκαετία κατά συρροήν μονογαμίας είχα αρχίσει να αισθάνομαι περίεργα για τη μοναχικότητά μου. Χρειαζόμουν τη σιγουριά που παρέχει ένα ζευγάρι, ίσως λίγο παραπάνω απ’ ό,τι ήταν καλό για μένα. Γιατί, δυστυχώς, ήταν ξεκάθαρο ότι η Αννα κι εγώ δεν ταιριάζαμε. Ημασταν καριερίστες. Η αυτάρκεια δεν ήταν πολύ ψηλά στις προτεραιότητές μας. Δεν είχα μάθει ακόμη την έκταση των συμβιβασμών, που είναι η κόλλα της κάθε σχέσης. Πολλές φορές έχασα τον έλεγχο και τα έριξα μετά στην πίεση της δουλειάς. Μετά, αν και η σχέση μας γινόταν ολοένα και πιο παθιασμένη, κάναμε καβγάδες, που αν δεν προσέχαμε να γίνονταν σε ανθρώπινες ώρες, θα ξυπνούσαν τους γείτονες. Καβγαδίζαμε για σοβαρά πράγματα, όπως το να πάει να δουλέψει στη Μύκονο για ένα μήνα, για λιγότερο σοβαρά πράγματα, όπως πρώην γκόμενοι/ες και αντικρουόμενα προγράμματα, καθώς και για αστεία πράγματα, όπως χαμένα ρούχα και σπασμένα πιάτα. Μπορεί να σου φαίνεται ότι καλύτερα να χωρίζαμε. Βασικά το σκεφτήκαμε κι εμείς μερικές φορές.
Παρόλα αυτά, αυτή η φάση φαινόταν η σωστή: οι γονείς μιας κοπέλας να τρώνε στο διαμέρισμά μου και το χέρι της κόρης τους στο γόνατό μου. Ηθελα πολύ να δείξω ότι ήμουν το απλό, καλό παιδί που έδινα την εντύπωση ότι ήμουν.
Γι’ αυτό ίσως δεν κατάλαβα τι ήταν αυτό που με έκανε να δεσμευτώ τόσο πολύ με την Αννα. Πλησίαζε τα 30, ένα σημείο-καμπή για όλους τους ηθοποιούς, πόσω μάλλον γι’ αυτούς που δεν έχουν κάνει τρελή επιτυχία. Τα αποτυχημένα όνειρα που έτρεφε για την ηθοποιία είχαν ήδη αρχίσει να κατεδαφίζουν μία, ούτως ή άλλως, σαθρή αυτοεικόνα. Πολύ βολικά, είχα πλασάρει τον εαυτό μου σαν ένα ασφαλές λιμάνι. Να ’μαι, αρειμάνιος αναγνώστης, αρθρογράφος, ένας σοβαρότατος νέος, αυτό που θέλουν όλες οι γυναίκες γύρω στα 30, ένα καλό παιδί. Είχα ζήσει και, απ’ ό,τι φαινόταν, με αγαπούσε γι’ αυτό. Αυτό την έκανε τον τέλειο καθρέφτη μου, κατά έναν τρόπο: παραμορφωμένος όσο χρειαζόταν για να φαίνομαι τέλειος.

Και μετά ήρθε η εγκυμοσύνη. Την πρώτη νύχτα, η Αννα πρόσεξε την αλλαγή μου. Την κοίταξα στα μάτια και είδα το είδωλο της σταθερότητας να με κοιτάει, έτοιμο να μείνει στο παιχνίδι για να δει την μπλόφα μου. Σκέφτηκα τους γονείς της. Μετά σκέφτηκα τη δική μου οικογένεια, διαλυμένη, με κύριο χαρακτηριστικό της τους περιοδικούς κύκλους αποξένωσης. Ηθελα να τα πάω καλύτερα από τους γονείς μου.
Ολη τη ζωή μου, ο φόβος της αποτυχίας με έσπρωχνε παραπέρα. Αν υπήρχε μια δοκιμασία που άξιζε να παλέψω, που άξιζε να μην αποτύχω, ήταν αυτή - η υπόσχεση της πατρότητας. Παιζόταν ο ιδεατός εαυτός μου, ο εαυτός που πάντα ήθελα να χτίσω. Οπότε ανασκουμπώθηκα, χάρη σε μια ενστικτώδη παράλυση μπροστά σε κρίσεις ή στη δική μου ικανότητα ηθοποιίας. Κάπου μες στην ομίχλη αυτού του συναισθηματικού μέσου τόπου,  όχι χωρίς ίχνος ειλικρίνειας, αλλά καθόλου αυθεντικός πάραυτα, πήρα την Αννα στην αγκαλιά μου -σαν τον κουβαλητή που πάντα ήθελα να γίνω- και είπαμε ότι θα γίνουμε γονείς.

Με την απόφαση στο τραπέζι, λοιπόν, κάναμε αυτό που κάνουν όλα τα ζευγάρια, που έχουν τουλάχιστον ένα μέλος σε ενδιαφέρουσα κατάσταση: αρχίσαμε την πίεση. Η Αννα έκλεισε ραντεβού με το μαιευτήρα και μου είπε πού να είμαι και πότε για να είμαστε μαζί. Ψάξαμε ονόματα. Στέλλα αν ήταν κορίτσι. Φίλιππος αν ήταν αγόρι. Μέχρι να κεντράρουμε το φύλο το αποκαλούσαμε Στέλιππο. Στη δουλειά μου βρήκα μία στοίβα βιβλίων εγκυμοσύνης, το οποίο θεώρησα οιωνό. Τα πήρα σπίτι κι έδωσα στην Αννα να διαβάσει το κεφάλαιο για το σεξ, στο οποίο έγραφε ότι οι έγκυες γυναίκες ερεθίζονταν πιο εύκολα, λόγω αυξημένης ροής αίματος στα γεννητικά όργανα. Οι συγγραφείς το πλάσαραν ως πλεονέκτημα κι ενθάρρυναν τις αθλοπαιδιές.
«Αυτό μπορούμε να το κάνουμε» καταλαβαίνοντας την ειρωνεία.
Λίγες ημέρες μετά, η Αννα μου είπε ότι έπρεπε να καλέσουμε τους γονείς μας. Ναι, σκέφτηκα, το σωστό είναι να ανακοινώσουμε τις προθέσεις μας. Ετσι κάνουν οι ενήλικες. Μετά από λίγες ημέρες μαζευτήκαμε σε ένα εστιατόριο και όλοι μαζί ευχηθήκαμε για την «οικογένειά μας που μεγάλωνε», όπως το έθεσε ο πατέρας της.
Η μητέρα της ήταν που με ρώτησε, ενώ έπινα τη σαμπάνια, αν ένιωθα ότι ήμουν έτοιμος. Γιατί, ας το παραδεχτούμε, θα ήμασταν μία οικογένεια που θα αποτελούνταν από τρία παιδιά. Οπότε γιατί να μην το πούμε ανοιχτά; Γιατί υποτίθεται ότι έπρεπε να το θέλω αυτό. Και γιατί η αμφιβολία ήταν ντροπή. Η αμφιβολία ήταν ισοδύναμη με την αποτυχία. Αντί να πω τι αισθανόμουν («δεν είμαι έτοιμος, δεν είναι αυτή η γυναίκα για μένα») κάτι που θα χαμήλωνε την εκτίμηση των ανθρώπων που τόσο πολύ ήθελα να με συμπαθήσουν, να με θέλουν κοντά τους, θα συνέχιζα να τρέχω αυτήν την προσομοίωση ωριμότητας, με την ελπίδα ότι, αν προσποιούμουν, κάποια στιγμή θα γινόταν αλήθεια.

Οταν η Αννα άρχισε να βρίσκει λίγο αίμα στο εσώρουχό της, της είπα να μην ανησυχεί. «Διάβασα κάπου ότι είναι φυσιολογικό», της είπα, «ειδικά στο πρώτο τρίμηνο». Δεν θυμάμαι αν όντως το διάβασα ή αν το έβγαζα από το μυαλό μου.
Η πιθανότητα της αποβολής δεν μου είχε καν περάσει από το μυαλό. Δεν νομίζω ούτε σε αυτήν. Ημουν τόσο απασχολημένος με τη διαδικασία, με το να προσπαθήσω να μπω σε ένα ρόλο που μάλλον δεν ήταν δικός μου, ακόμη, που η αποβολή θα έκανε κακό στην απόδοσή μου. Η αιμορραγία με πέταξε από το σύννεφο, πάνω στο οποίο πετούσα.
Εκείνη ήταν η μέρα που ανακάλυψα ότι υπήρχαν 31% πιθανότητες να αποτύχει η εγκυμοσύνη.
Και τώρα ήμουν πλέον δύο άντρες: ενώ έλπιζα πια η αιμορραγία να σημαίνει αυτό που μάλλον σήμαινε, δεν μπορούσα να παρατήσω το προσωπείο του ανήσυχου συντρόφου, του αναμενόμενου πατέρα. Και οι δύο ρόλοι μού φαίνονταν μερικώς σωστοί. Συνέχισα να ψιθυρίζω τα προσωπικά μας αστεία στο αυτί της Αννας, της έτριβα την πλάτη και πήγαινα να αγοράσω κι άλλες σερβιέτες.
Το επόμενο πρωί μου τηλεφώνησε στο γραφείο για να μου πει τα νέα. «Μου είπαν ότι μπορεί να απέβαλλα» μου είπε. Υπήρχε ένας θρόμβος αίματος γύρω από τον πλακούντα. Δεν μπορούσαν να ανιχνεύσουν τους χτύπους του εμβρύου.
Δεν ήξερα τι να πω. «Λυπάμαι». Βλάκας.
Δύο μέρες αργότερα, η Αννα πήγε στο γιατρό για απόξεση των υπολειμμάτων από τα τοιχώματα της μήτρας. Το μέλλον το δικό μου και το δικό της μας είχαν επιστραφεί να τα κάνουμε ό,τι θέλαμε. Δεν ήξερα τι θα ήταν αυτό, αλλά σίγουρα έπρεπε να συμβιβάσω αυτόν που ήμουν με αυτόν που νόμιζα ότι έπρεπε να γίνω.
Καταλαβαίνω ότι κάθε μέρα άνθρωποι γίνονται πατέρες με τον ίδιο τρόπο που παραλίγο να γίνω κι εγώ. Για πολλούς υποθέτω, η αμφιβολία είναι πολύ συχνό συναίσθημα και από μόνο του δεν δείχνει ότι κάτι δεν πάει καλά ή ότι δεν είναι έτοιμοι. Η ανακούφιση που ένιωσα για την αποβολή της Αννας, από την άλλη, θα έπρεπε να με είχε υποψιάσει περισσότερο. Τώρα πλέον ξέρω πώς να διαβάζω τον εαυτό μου. Τότε δεν ήξερα.
Μετά την αποβολή γυρίσαμε στο σπίτι και ζήσαμε λίγο πιο ήσυχα για τους επόμενους μήνες. Μια μέρα είχαμε βγει για φαγητό και κάποια στιγμή με ρώτησε αν θα ήθελα να πάω να ζήσω στην εξοχή μαζί της. Της είπα ότι αυτό θα ήταν ενδιαφέρον και φαντάστηκα έναν πίνακα του 19ου αιώνα. Μετά μου είπε ότι θέλει να υιοθετήσει ένα παιδί.
«Από πού;».
«Από οπουδήποτε. Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει. Είναι απλώς κάτι που θέλω να κάνω. Δεν θες κι εσύ να το κάνεις μαζί μου;».
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα. Ηθελα το δικό μου παιδί. Ηθελα να μείνω στην πόλη. Αγαπάω τη δουλειά μου και τους ανθρώπους που έχω γύρω μου. Δεν μπορούσα να με δω σε βουκολικό περίγυρο να σκάβω το χωράφι μου και να ταΐζω τις κότες. Το αποτέλεσμα; Λίγο λίγο, πήρα πίσω όλα τα βήματα που είχα κάνει υπό την αιγίδα αρχικά τους πάθους και μετά της εγκυμοσύνης. Αρχισα να φρικάρω με όλες τις δεσμεύσεις, που τόσο εύκολα είχα πείσει τον εαυτό μου ότι όχι μόνο έπρεπε αλλά και ήθελα να κάνω. Χωρίς τον απόλυτο συνδετικό κρίκο του επερχόμενου μωρού, η προοπτική μονογαμικής σχέσης τεσσάρων δεκαετιών με μία γυναίκα, μου φαινόταν πλέον από αφελής έως και ανώριμη.
Δεν προσπαθώ να αποποιηθώ οποιαδήποτε ευθύνη. Κι εγώ προφανώς δεν ήμουν ο τέλειος σύντροφος γι’ αυτήν. Αλλά περπατώντας μες στο εξελικτικό δάσος πέσαμε και οι δύο στην παγίδα που έχει στήσει η Φύση για να διαιωνίσει το είδος: αχαλίνωτο σεξ και συνακόλουθα ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, που γίνονται επιθυμητές κατόπιν εορτής, υπό το βάρος των περιστάσεων (και των κοιλιών που προκύπτουν από αυτές). Αλλά αυτήν τη φορά τουλάχιστον είχαμε γλιτώσει. Η παγίδα είχε απασφαλιστεί και μας επιτράπηκε να συνεχίσουμε την πορεία μας χωρίς εκβιασμούς από τη βιολογία μας.
Λίγους μήνες μετά, όπως ήταν αναμενόμενο, χωρίσαμε. Μέχρι τώρα δεν έχω γίνει πατέρας ούτε η Αννα μητέρα.

Ανέκδοτο .


Είναι σε ένα αεροπλάνο μια ομάδα αλεξιπτωτιστών και ετοιμάζονται για άσκηση. Τους λέει λοιπόν ο αρχηγός:
- Μόλις δείτε το πράσινο φωτάκι να ανάβει θα πηδήξετε.
Πετάγεται o ένας αλεξιπτωτιστής και λέει:
- Κι αν δεν ανάψει;
- Θα ανάψει, του απαντά ο αρχηγός.
- Κι αν δεν ανάψει;
- Θα ανάψει, του ξαναλέει.
- Ναι μα αν δεν ανάψει;
- Σκάσε, θα ανάψει. Μόλις πηδήξετε θα μετρήσετε μέχρι το 10 και θα τραβήξετε το αλεξίπτωτο.
Πετάγεται πάλι ο ίδιος και λέει:
- Κι αν δεν ανοίξει.;
- Θα ανοίξει, του λέει.
- Κι αν δεν ανοίξει;
- Θα ανοίξει…
- Ναι κι αν δεν ανοίξει..;
- Αν δεν ανοίξει, του λέει, θα τραβήξετε το εφεδρικό.
- Κι αν δεν ανοίξει και το εφεδρικό;
- Θα ανοίξει..
- Κι αν δεν ανοίξει.;
- Θα ανοίξει, σκάσε. Μόλις φτάσετε κάτω θα σας περιμένουν τζιπάκια να σας γυρίσουν στην βάση.
- Κι αν δεν μας περιμένουν;
- Θα σας περιμένουν.
- Κι αν δεν μας περιμένουν;
- Σκάσε θα σας περιμένουν…
Κάποια στιγμή βγαίνει ο αρχηγός και τους φωνάζει να πηδήξουν.
- Μα δεν άναψε το πράσινο φωτάκι, λέει ο αλεξιπτωτιστής που ρωτούσε συνέχεια.
Σκάσε και πηδά, του λέει και τον σπρώχνει.
Πέφτει που λες αυτός μετράει μέχρι το 10 τραβάει το αλεξίπτωτο και δεν ανοίγει.
- Ε, τον ηλίθιο τον αρχηγό… λέει.
Τραβάει το εφεδρικό δεν ανοίγει ούτε αυτό.
- Ε, τον βλάκα τον αρχηγό, λέει και συνεχίζει, έχει γούστο να μην μας περιμένουν και τα τζιπάκια κάτω…

Διπλώστε το κοστούμι σας πριν το ταξίδι .

Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory