Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Η Βενετία την δεκαετία του 70 .

Περίεργη φιλία .

Νέα μόδα .

Γονείς πετούν τα παιδιά τους .

Οι πιο παράξενοι άνθρωποι σε ΑΤΜ .

Πτώσεις απο την μπάρα .

Επίδραση του άγχους στην διατροφή .


Η άριστη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού οφείλεται στον επιτυχή συγχρονισμό όλων των σωματικών λειτουργιών, εξασφαλίζοντας μια κατάσταση δυναμικής ισορροπίας (ομοιόσταση). Στον αντίποδα αυτής εντοπίζεται το στρες, το οποίο ορίζεται ως η κατάσταση πραγματικής ή απειλούμενης διαταραχής της ομοιόστασης που αποκαθίσταται μέσα από ένα σύνθετο πλέγμα συμπεριφορικών και φυσιολογικών αποκρίσεων προσαρμογής του οργανισμού. Το στρες (distress) επάγει έναν καταρράκτη αντιδράσεων στο σώμα που ξεκινά από τον υποθάλαμο και το συμπαθητικό νευρικό σύστημα και καταλήγει στα επινεφρίδια με την απελευθέρωση κορτιζόλης και κατεχολαμινών (επινεφρίνης και νορεπινεφρίνης). Η προκαλούμενη ανισορροπία επιφέρει άμεσες ή έμμεσες επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία, όπως δυσλειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος, καταστολή της ανοσολογικής απάντησης και τροποποίηση συμπεριφορών υγείας. Η διατροφική συμπεριφορά, ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που καθορίζουν την υγεία, επηρεάζεται σημαντικά από το στρες.
Απάντηση στο στρες μέσω της τροφής
Ένα ποσοστό ατόμων όταν υποβάλλονται σε οξύ στρες τροποποιούν τη διατροφική τους συμπεριφορά ως απάντηση στο στρεσογόνο ερέθισμα (responders to stress). Αυτή η αλλαγή μπορεί να περιλαμβάνει μείωση (stress fasters) ή αύξηση (stress eaters) της καταναλισκόμενης τροφής, σε ποσοστό 30% και 70% αντίστοιχα. Ωστόσο, ανεξάρτητα από την ποσότητα της τροφής που θα καταναλωθεί, οι διατροφικές επιλογές στρέφονται προς μια σταθερή κατεύθυνση και πιο συγκεκριμένα προς την κατανάλωση υψηλών σε θερμίδες, και κυρίως σε λίπος, τροφίμων (τύπου σνακ, με γλυκιά γεύση).
Ποια άτομα είναι πιο επιρρεπή;
Υπό συνθήκες στρες, φαίνεται ότι οι γυναίκες έχουν την τάση να υποβαθμίζουν την ποιότητα της διατροφής τους συνολικά καταναλώνοντας περισσότερα ανθυγιεινά τρόφιμα, ενώ ουδέτερη ή μικρή επίδραση έχει το στρες στις διατροφικές επιλογές των ανδρών, οι οποίοι καταναλώνουν τα ίδια ή λιγότερα. Μια πιθανή εξήγηση γι’ αυτή τη διαφοροποίηση είναι ο διαιτητικός περιορισμός, ένα χαρακτηριστικό που εντοπίζεται συχνότερα μεταξύ των γυναικών. Πιο συγκεκριμένα, υπό φυσιολογικές συνθήκες οι γυναίκες περιορίζουν την κατανάλωση γλυκών και λιπαρών τροφίμων, τόσο επειδή επιθυμούν να διατηρήσουν το σωματικό τους βάρος, όσο και εξαιτίας της αυξημένης ευαισθητοποίησής τους σε θέματα υγείας. Ωστόσο, έρευνες υποστηρίζουν ότι τα άτομα αυτά είναι περισσότερο ευάλωτα σε διατροφικές παρεκτροπές υπό συνθήκες στρες, σε αντίθεση με τους μη περιοριστικούς τύπους επειδή ο γνωσιακός έλεγχος που ασκούν καταστέλλεται.
Ένα ακόμα χαρακτηριστικό που σχετίζεται με την εν λόγω σχέση είναι η συναισθηματική υπερφαγία (emotional eating). Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα άτομα που καταναλώνουν φαγητό για να ανακουφιστούν από αρνητικά συναισθήματα. Αν και το στρες, σε αντίθεση με το άγχος, δεν είναι συναίσθημα μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση αρνητικών συναισθημάτων και έτσι έμμεσα να οδηγήσει στην κατανάλωση «φαγητού προς ανακούφιση» (comfort food), δηλαδή τροφίμων που δημιουργούν μια αίσθηση ευεξίας μετά την κατανάλωσή τους. Οι άνθρωποι που είναι επιρρεπείς στην κατανάλωση των συγκεκριμένων τροφίμων, επίσης, χαρακτηρίζονται και από αμέλεια σωστού προγραμματισμού των γευμάτων τους, με επακόλουθο την κατανάλωση πρόχειρου φαγητού και σνακ.
Ποιοί είναι οι προτεινόμενοι μηχανισμοί;
Α] Βιο-συμπεριφοριστικοί
Η σχέση ανάμεσα στο στρες και την αλλαγή στις διατροφικές επιλογές δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρη. Το 2007 προτάθηκε ένα ψυχοβιολογικό μοντέλο που περιγράφει τα 3 κύρια μονοπάτια που εμπλέκονται στη διαδικασία πρόσληψης τροφής υπό συνθήκες στρες.
Ο πρώτος μηχανισμός εμπλέκει τις φυσιολογικές επιπτώσεις του στρες, οι οποίες μιμούνται τα χαρακτηριστικά του κορεσμού. Σε πρώτη φάση η όρεξη μειώνεται, εξαιτίας της άμεσης δράσης των κατεχολαμινών, όμως στη συνέχεια η ορεξιογόνος δράση της κορτιζόλης υπερτερεί οδηγώντας σε αύξηση της πρόσληψης τροφής.
Η δεύτερη προτεινόμενη εξήγηση προκύπτει από τη γενικότερη θεώρηση των επιπτώσεων που επιφέρει το στρες. Υπό συνθήκες στρες τα άτομα αναγκάζονται να κινητοποιήσουν τις δυνάμεις τους ώστε να αντιμετωπίσουν επιτυχώς το στρεσογόνο ερέθισμα (problem-focused coping), που σημαίνει ότι ο αυτοεπιβαλλόμενος περιορισμός παραμερίζεται και μακροπρόθεσμοι στόχοι όπως η συμμόρφωση σε ένα διαιτητικό πλάνο δεν είναι πια προτεραιότητα.
Τέλος, το στρες πολύ συχνά συνοδεύεται και από αρνητικά συναισθήματα. Σε αυτή την περίπτωση οι προσπάθειες διαχείρισής του έχουν σαν στόχο την επιτυχή αντιμετώπιση όχι μόνο του στρεσογόνου ερεθίσματος, αλλά και των αρνητικών συναισθημάτων που αυτό προκάλεσε (emotion-focused coping). Ειδικά σε ανθρώπους ολιγαρκείς με το φαγητό, κάποια τρόφιμα φαίνεται να αποκτούν ιδιαίτερη αξία και χρησιμοποιούνται ως μέσα συναισθηματικής ανακούφισης.
Β] Νευρο-ορμονικοί
Η ρύθμιση της πρόσληψης τροφής είναι μια ιδιαίτερα σύνθετη διαδικασία που λαμβάνει χώρα κεντρικά τόσο από τον υποθάλαμο (μέσω ρυθμιστικών νευροπεπτιδίων και θρεπτικών συστατικών), όσο και από άλλα εγκεφαλικά κυκλώματα όπως περιοχές του μεταιχμιακού συστήματος, του φλοιού και συστήματα νευροδιαβιβαστών. Είναι πλέον επιστημονικώς αποδεκτό ότι δεν είναι μόνο η πείνα και ο κορεσμός τα μοναδικά σήματα που καθορίζουν την πρόσληψη τροφής, αλλά και το αίσθημα ικανοποίησης και ανταμοιβής από την κατανάλωσή της.
Κάποια τρόφιμα, ιδιαίτερα τα πλούσια σε λίπος και ζάχαρη, λειτουργούν ως φυσική ανταμοιβή για τον οργανισμό προάγοντας την κατανάλωσή τους, ακόμα και απουσία ενεργειακής απαίτησης, ενώ συγχρόνως πυροδοτούν μαθημένες συσχετίσεις ανάμεσα στο ερέθισμα (τρόφιμο) και την ανταμοιβή. Εξελικτικά αυτή η ιδιότητα πρόσφερε σημαντικό πλεονέκτημα στον άνθρωπο επειδή εξασφάλιζε ότι το φαγητό θα καταναλωνόταν όταν ήταν διαθέσιμο, ανεξάρτητα από το αίσθημα του κορεσμού, επιτρέποντας την αποθήκευση της περίσσειας της ενέργειας με τη μορφή λίπους στο σώμα για μελλοντική χρήση. Ωστόσο στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, όπου δεν τίθεται θέμα ενεργειακής στέρησης, η ιδιότητα αυτή ενδέχεται να επιβαρύνει την ανθρώπινη υγεία.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες η συμπεριφορά αυτή είναι αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης πολλών νευρωνικών κυκλωμάτων, με την αμυγδαλή και τον ιππόκαμπο να επάγουν την κατανάλωση του τροφίμου-ανταμοιβή, τον προμετωπιαίο φλοιό να προσπαθεί να την αναστείλει (γνωσιακός έλεγχος) και τον υποθαλάμο να υπακούει στα ενεργειακά ερεθίσματα. Ουσιαστικά πρόκειται για μια «μάχη» ανάμεσα στα νευρωνικά αυτά κυκλώματα, με τον τελικό νικητή να καθορίζει τη διατροφική συμπεριφορά του ατόμου, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα. Ωστόσο, υπό συνθήκες στρες παρατηρείται δυσλειτουργία σε πολλά σημεία του κυκλώματος, π.χ. έλλειμμα αποθεμάτων σεροτονίνης, μειωμένη απελευθέρωση ντοπαμίνης, δυσλειτουργία του προμετωπιαίου φλοιού, αυξημένη ανάγκη ενδογενών κανναβινοειδών, μειωμένος «ουδός ευχαρίστησης» κά.
Η ιδιότητα λοιπόν των τροφίμων-ανταμοιβή να «επιδιορθώνουν τις βλάβες» του στρες καλύπτοντας το κενό στη νευρωνική υπολειτουργία που δημιουργείται σταδιακά (π.χ. αυξάνοντας τη σεροτονίνη) σε συνδυασμό με την ικανότητά τους να τερματίζουν τον ίδιο τον άξονα του στρες (β-ενδορφίνη = φυσικό αναλγητικό) τα καθιστά μια εύκολη στρατηγική διαχείρισης της κατάστασης. Έτσι εξηγείται σε ένα βαθμό πώς το άτομο σταδιακά αναπτύσσει και υιοθετεί μια συγκεκριμένη –μαθημένη – διατροφική συμπεριφορά κάθε φορά που έρχεται αντιμέτωπο με κάποιο στρεσογόνο ερέθισμα.
Σύνοψη
Το στρες διαταράσσει την ανθρώπινη φυσιολογία σε πολλαπλά επίπεδα, μεταξύ των οποίων και τη διατροφική συμπεριφορά. Αν και βραχυπρόθεσμα οι διατροφικές αλλαγές που παρατηρούνται δεν απειλούν την υγεία, όταν το στρες είναι καθημερινό η στιγμιαία τάση κατανάλωσης των λιπαρών, γλυκών σνακ γίνεται συνήθεια με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο κίνδυνος εμφάνισης χρόνιων νοσημάτων σχετιζόμενων με την υπερκατανάλωση κορεσμένου λίπους και ζάχαρης, όπως παχυσαρκία, καρδιαγγειακά νοσήματα κλπ. Στη σημερινή «στρεσογόνο» εποχή είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη για πιο αποτελεσματική διαχείριση των στρεσογόνων παραγόντων και μείωση του στρες. Η καθημερινή φυσική δραστηριότητα, η ισορροπημένη διατροφή μεσογειακού τύπου και επιστημονικές τεχνικές χαλάρωσης έχει αποδειχθεί ότι βοηθούν σημαντικά προς αυτή την κατεύθυνση.

Αγόρι - κορίτσι : βρείτε τις διαφορές .


Τα αγόρια συμπεριφέρονται διαφορετικά από τα κορίτσια. Αυτό δεν οφείλεται μόνο σε γενετικούς παράγοντες, αλλά και στο γεγονός ότι εμείς τους συμπεριφερόμαστε διαφορετικά.
Ροζ ή μπλε; Φόρεμα ή σαλοπέτα; Κούκλα ή αυτοκινητάκι; Η ανακάλυψη του φύλου, η αναγνώριση του εαυτού σου ως «αγόρι» ή «κορίτσι» είναι ένα από τα πιο σημαντικά βήματα στην ανάπτυξη κάθε παιδιού. Προκειμένου να καταλάβουν πού ακριβώς ανήκουν, περνάνε από την ηλικία των τριών έως την ηλικία των πέντε ετών μια περίοδο υπερβολής σε ό,τι αφορά φύλο τους: Τα κορίτσια λατρεύουν οτιδήποτε είναι ροζ, θυμίζει πριγκίπισσα και μπαλαρίνα, ενώ τα αγόρια κυκλοφορούν με ένα σπαθί ή με ένα πιστόλι σχεδόν «κολλημένο» στο χέρι τους και δεν χορταίνουν να παίζουν «πόλεμο». Πρόκειται για μια απολύτως φυσιολογική μεταβατική περίοδο, την οποία όταν ξεπεράσουν (σύντομα) θα έχουν κατακτήσει τη συνειδητοποίηση του φύλου τους.
Ποιες είναι όμως οι αλήθειες και ποιοι οι μύθοι όταν αναφερόμαστε σε κλασικά χαρακτηριστική συμπεριφορά αγοριών και κοριτσιών;
Ποιο είναι πιο χαδιάρικο;
Το κορίτσι, ίσως γιατί έτσι του έχουμε μάθει. Έρευνες δείχνουν ότι με τα θηλυκά μωρά είμαστε πιο τρυφεροί απ’ ό,τι με τα αρσενικά. Αυτό γίνεται ασυνείδητα, όχι μόνο από τους γονείς, αλλά και από τον ευρύτερο οικογενειακό και φιλικό κύκλο. Αυτή μπορεί να είναι και η αιτία που τα περισσότερα αγόρια στη νηπιακή ηλικία δυσανασχετούν και αποφεύγουν τα χάδια και τις τρυφερότητες κάνοντας τις «αγορομάνες» να προσπαθούν να κερδίσουν την πολυπόθητη αγκαλιά αφού πρώτα χοροπηδήσουν, γαργαλίσουν και «παλέψουν» παιχνιδιάρικα με τον κανακάρη τους.
Ποιο πετάει την άμμο;
Τα αγόρια αρέσκονται να δείχνουν τη δύναμή τους, ενώ τα κορίτσια είναι πιο προστατευτικά. Μια ακόμα προκατάληψη; Όχι, ισχυρίζονται οι αναπτυξιακοί ψυχολόγοι. Είναι γεγονός ότι τα αγόρια και τα κορίτσια συμπεριφέρονται διαφορετικά απέναντι στα άλλα παιδιά κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι τα κορίτσια επιχειρούν ευκολότερα να επικοινωνήσουν, να συνεννοηθούν αλλά και να βοηθήσουν. Τα αγόρια συμπεριφέρονται συχνότερα επιθετικά, έχοντας ως στόχο τον ανταγωνισμό, την επιβολή και τη νίκη. Πρόκειται για μια κληρονομιά της ανθρώπινης ιστορίας, από την οποία, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε εύκολα. Από την αρχή της εμφάνισης του είδους, ο άντρας ήταν αυτός που εξερευνούσε νέα εδάφη και υπερασπιζόταν την οικογένεια και την ιδιοκτησία του, ενώ οι γυναίκες φρόντιζαν να υπάρχει ζεστό φαγητό, ρούχα και καλή διάθεση.
Ποιο κλαίει περισσότερο;
Απ’ όλα τα μωρά στις αίθουσες νεογνών αυτά που κλαίνε περισσότερο, τόσο σε διάρκεια όσο και σε ένταση, είναι τα αγόρια και μάλιστα σε ποσοστό 70%. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια το γιατί. Η δύσκολη προσαρμογή στο περιβάλλον έξω από τη μήτρα πιθανολογείται πως σχετίζεται με το γεγονός ότι το νευρικό σύστημα τον αγοριών είναι λιγότερο ώριμο από αυτό των κοριτσιών. Επίσης, έχει διαπιστωθεί ότι τα νεογέννητα αγοράκια είναι πιο επιρρεπή από τα νεογέννητα κοριτσάκια σε παράγοντες που προκαλούν άγχος, όπως, για παράδειγμα, στη φασαρία.
Ποιο χρειάζεται περισσότερα τσιρότα;
Τα αγόρια. Από τα περιστατικά που καταφτάνουν στα επείγοντα των νοσοκομείων έπειτα από μικροατυχήματα που συμβαίνουν στο σπίτι το 80% αφορά αγόρια. Οι μικροί Ράμπο τραυματίζονται πιο συχνά, γιατί τα παιχνίδια αλλά και γενικά ο τρόπος συμπεριφοράς τους είναι πιο ριψοκίνδυνος σε σχέση με το άλλο φύλο. Η καναδή ερευνήτρια Μπάρμπαρα Μορονγκιέλο ύστερα από σχετική μελέτη σε νήπια διαπίστωσε ότι:
- Τα κορίτσια στη συντριπτική τους πλειοψηφία χαρακτήρισαν δραστηριότητες όπως το ποδόσφαιρο και το σκαρφάλωμα ως «επικίνδυνες».
- Τα κορίτσια αποφεύγουν τέτοιου είδους παιχνίδια, σε αντίθεση με τα αγόρια που, ακόμη κι αν καταλαβαίνουν ότι υπάρχει κάποιος κίνδυνος, δεν πιστεύουν ότι μπορεί να τραυματιστούν.
- Τα αγόρια αντιμετωπίζουν διαφορετικά τα ατυχήματα και θεωρούν τους τραυματισμούς «έλλειψη τύχης», σε αντίθεση με τα κορίτσια που θεωρούν τους εαυτούς τους αποκλειστικά υπεύθυνους για ό,τι συμβεί.
Ποιο αρρωσταίνει πιο συχνά;
Σε μικρή ηλικία τα αγόρια υποφέρουν πιο συχνά από ιώσεις και αλλεργίες απ’ ό,τι τα κορίτσια. Αυτό όμως αλλάζει κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Τότε τα κορίτσια γίνονται πιο ευπαθή σε αλλεργίες και κρυολογήματα. Έχει μάλιστα παρατηρηθεί ότι τα κορίτσια παίρνουν περισσότερες απουσίες «λόγω ασθένειας» στο σχολείο. Από την άλλη, τα αγόρια αντιμετωπίζουν συχνότερα αναπτυξιακά ζητήματα όπως είναι η νυχτερινή ενούρηση, η υπερκινητικότητα αλλά και προβλήματα λόγου, όπως ο τραυλισμός και η καθυστέρηση στην ομιλία. Τέλος, τα ψυχολογικά προβλήματα, όπως η κατάθλιψη στην παιδική και εφηβική ηλικία, προσβάλλουν περισσότερο τα κορίτσια.
Ποιο είναι πιο κοντά στη μαμά;
Στην ηλικία των τριών ετών τα παιδιά ανακαλύπτουν σε ποιο φύλο ανήκουν: τα κορίτσια είναι σαν τις μαμάδες και τα αγόρια σαν τους μπαμπάδες. Η συνειδητοποίηση αυτή είναι αρκετά δύσκολη για τα μικρά αγόρια που θα πρέπει να απαγκιστρωθούν από τη μαμά τους, αν θέλουν να γίνουν σαν τον μπαμπά, ενώ για τα κορίτσια δεν αλλάζει τίποτα. Και τα δύο φύλα θα μάθουν τους ρόλους τους παρακολουθώντας τη ζωή στο σπίτι με πρωταγωνιστές τους γονείς τους. Μπορεί σήμερα οι ρόλοι των γονιών να είναι πιο ισότιμοι, παρ’ όλα αυτά η μαμά εξακολουθεί να περνάει περισσότερο χρόνο με τα παιδιά και φροντίζει το σπίτι περισσότερο από τον μπαμπά. Έτσι, η γυναίκα ταυτίζεται με τις παραδοσιακές ιδιότητες της δοτικότητας και της στοργής και ο άντρας με την υπευθυνότητα και τη δύναμη. Σε μια έρευνα παιδιά τριών ετών ρωτήθηκαν τι κάνουν τα αγόρια και τι τα κορίτσια. Οι απαντήσεις ήταν οι εξής: Τα κορίτσια παίζουν με κούκλες, βοηθάνε τη μαμά, μιλάνε πολύ, χρειάζονται βοήθεια, δεν χτυπάνε ποτέ. Τα αγόρια βοηθάνε τον μπαμπά, θέλουν να παλεύουν και κάνουν άλλα παιδιά να κλαίνε.
Ποιο είναι η αδυναμία του μπαμπά;
Στη ζωή ενός παιδιού η γυναίκα είναι πολύ σημαντική: μαμά, δασκάλα, νταντά, γιαγιά. Όμως, τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια έχουν ανάγκη την αντρική παρουσία. Ιδιαίτερα για τα κορίτσια ο μπαμπάς είναι «ο πρώτος άντρας στη ζωή τους», αυτός καθιερώνει την εικόνα που θα έχουν στο μέλλον για το άλλο φύλο. Για τα αγόρια, από την άλλη, ο μπαμπάς είναι το ισχυρό πρότυπο. Επομένως η παρουσία του και ο τρόπος που φέρεται και λειτουργεί μέσα στην οικογένεια είναι καθοριστικός και για τα δύο φύλα.
Ποιο βοηθάει περισσότερο στην κουζίνα;
Σε όλα τα παιδιά αρέσει να κάνουν ευχάριστα πράγματα. Η συνύπαρξη στην κουζίνα με τη μαμά ή τον μπαμπά είναι ιδιαίτερα δημιουργική, αλλά και διασκεδαστική τόσο για τα αγόρια όσο και για τα κορίτσια. Άλλωστε, το να φτιάχνεις κάτι με τα χέρια σου το οποίο τρώγεται κιόλας είναι μεγάλο επίτευγμα για τα παιδιά και τους δίνει χαρά. Παρ’ όλα αυτά, οι γονείς παραδοσιακά παροτρύνουν περισσότερο τα κορίτσια να βοηθήσουν στη κουζίνα και τα αγόρια στα μαστορέματα. Αυτό ωστόσο σιγά σιγά αλλάζει ακολουθώντας τις αλλαγές στις κοινωνικές δομές.
Ποιο θέλει να ανακαλύψει πιο γρήγορα τον κόσμο;
Το αγόρι. Από τη στιγμή που κάνουν τα πρώτα τους βήματα, τα μικρά αντράκια θέλουν να εξερευνήσουν τα πάντα, ξεκινώντας απ’ όλες τις γωνιές του σπιτιού και επεκτείνοντας την περιέργειά τους σε ολόκληρη την παιδική χαρά. Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό είναι γενετικοί: Έρευνες στον εγκέφαλο απέδειξαν ότι η ικανότητα του προσανατολισμού στα αγόρια είναι πολύ πιο αναπτυγμένη απ’ ό,τι στα κορίτσια. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο οι μικροί εξερευνητές έχουν τη βεβαιότητα πως όπου και να πάνε πάντα θα βρίσκουν το δρόμο της επιστροφής. Ένα ακόμη στοιχείο είναι ότι οι ίδιοι οι γονείς παροτρύνουν τα αγόρια από μικρά να ανοίξουν τα φτερά τους. Πρόσφατη μελέτη σε αγόρια και κορίτσια νηπιακής ηλικίας έδειξε ότι τα κορίτσια ακούνε τη λέξη «πρόσεχε» τέσσερις φορές περισσότερο απ’ ό,τι τα συνομήλικά τους αγόρια.
Ποιο κάνει πιο εύκολα «φίλους»;
Στα αγόρια αρέσει να οργανώνονται σε ομάδες τεσσάρων έως έξι φίλων. Τα κορίτσια αισθάνονται καλύτερα όταν η παρέα για παιχνίδι αποτελείται από δύο έως τρεις φίλες. Λογικό, αφού πολλά παιδιά σημαίνει περισσότερη δράση και φασαρία. Το σίγουρο είναι ότι τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια έχουν όφελος από τη μεταξύ τους συναναστροφή. Μαθαίνουν διαφορετικές συμπεριφορές και συμπληρώνουν τις ικανότητες και τα ενδιαφέροντά τους.
Tips για ευτυχισμένα αγόρια και κορίτσια
Ανεξάρτητα από το φύλο τους, υπάρχουν κάποια πράγματα που ενδείκνυνται και κάνουν καλό τόσο στα αγόρια όσο και στα κορίτσια, όπως:
- Οι αγκαλιές, τα χάδια και τα φιλιά.
- Να ανακαλύπτουν ότι οι άνθρωποι έχουν πολλές πλευρές. Ο μπαμπάς βοηθάει στην κουζίνα και η μαμά αλλάζει μια λάμπα.
- Όμορφες ιστορίες ή τρυφερά τραγούδια πριν τον ύπνο.
- Η μαμά είναι καλή, μπορεί όμως και να επιβληθεί.
- Να τα εμπιστευόμαστε και να τα πιστεύουμε.
- Να τα επιβραβεύουμε για τις προσπάθειές τους.
- Να τα αφήνουμε να κλαίνε και μετά να τα παρηγορούμε.
- Να τους δίνουμε κίνητρο και αυτονομία.
- Μαμάδες και μπαμπάδες που μπορούν να παραδεχτούν τα λάθη και τις αδυναμίες τους.
- Να ακούνε ότι είναι μοναδικά, αξιαγάπητα, δυνατά και έξυπνα.
- Να τους μάθουμε ότι τα προβλήματα λύνονται χωρίς φωνές και εντάσεις.
- Να μην τους επιλύουμε κάθε (μικρή) δυσκολία που αντιμετωπίζουν.
- Γονείς που θέτουν όρια.
- Γονείς που κάποιες φορές ξέρουν να υποχωρούν.
Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory