Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Φωτογραφίες του αιώνα .

130 600x431 tn Φωτογραφίες του αιώνα
vek 0002 600x750 Φωτογραφίες του αιώνα
vek 0004 600x398 Φωτογραφίες του αιώνα
vek 0005 1 Φωτογραφίες του αιώνα
vek 0007 600x397 Φωτογραφίες του αιώνα
vek 0008 Φωτογραφίες του αιώνα
vek 0013 600x405 Φωτογραφίες του αιώνα
vek 0015 600x772 Φωτογραφίες του αιώνα
vek 0016 Φωτογραφίες του αιώνα
vek 0018 600x449 Φωτογραφίες του αιώνα
http://minimarkettrikalon.blogspot.gr/

Σοβιετικό γκούλαγκ .











http://minimarkettrikalon.blogspot.gr/

Η ομορφιά υπάρχει σε όλα τα μεγέθη .

Tara Lynn
Tara Lynn
Tara Lynn
Tara Lynn
Tara Lynn
Tara Lynn
Tara Lynn
Tara Lynn
http://minimarkettrikalon.blogspot.gr/

Ο χειμώνας μπήκε σπίτι μου .






http://minimarkettrikalon.blogspot.gr/

Γυναίκα μπερδεύει τα πεντάλ του αυτοκινήτου .

Ποιά στερεότυπα δεν ισχύουν .

Στερεότυπα

«Επειδή οι άνθρωποι έχουν ανθρώπινα ελαττώματα και θέλουν έναν εχθρό και μία απλή εξήγηση για αυτό που τους συμβαίνει, αποφασίζουν ότι οι Έλληνες είναι κάτι τεμπέληδες που δεν δουλεύουν και δεν πληρώνουν τους φόρους τους» έλεγε πρόσφατα ο διευθυντής του New Yorker, Ντέιβιντ Ρέμνικ, σε συνέντευξή του στο Βήμαgazino. Στερεότυπο, αναμφίβολα. Ένα από τα πολλά που κυκλοφορούν για τους Έλληνες, όπως και για όλους πιθανότατα τους λαούς του κόσμου. Ακριβώς όπως οι Γερμανοί είναι κρύοι, οι Ρώσοι μεθύστακες, οι Ιάπωνες υπερήφανοι στα όρια της παράνοιας και οι Ολλανδοί χασικλήδες, οι Έλληνες είμαστε τεμπέληδες και κλέβουμε την εφορία. Όποιος θίγεται, να πάρει όρκο ότι δεν πιστεύει σε στερεότυπα. Και μετά να διαβάσει παρακάτω.
  • Στερεότυπο #1: Οι Ρώσοι πίνουν πολύ
Η Ρωσία έρχεται στην πραγματικότητα τέταρτη στην παγκόσμια κατάταξη της ετήσιας κατά κεφαλήν κατανάλωσης αλκοόλ: ο μέσος Ρώσος πίνει συνολικά 15,76 λίτρα αλκοόλ τον χρόνο, ενώ ο μέσος Μολδαβός τον ξεπερνά κατά πολύ, με 18,22 λίτρα τον χρόνο. Οι δε Τσέχοι πίνουν 16,45 λίτρα αλκοόλ έκαστος τον χρόνο, και ακολουθούν οι Ούγγροι με 16,27. Και μπορεί οι Ρώσοι να πλησιάζουν την κορυφή της κατανάλωσης σκληρών οινοπνευματωδών (βότκας, προφανώς, κατά κύριο λόγο) με 6,88 λίτρα ο καθένας τον χρόνο, δεν φτάνουν όμως σε καμία περίπτωση τους Νοτιοκορεάτες, των οποίων η κατά κεφαλήν κατανάλωση αγγίζει τα 9,57 λίτρα ανά έτος ή τους Εσθονούς, που «καταφέρνουν» 9,19 λίτρα και τους Βόσνιους με τα 7,08 λίτρα τους.
  • Στερεότυπα #2: Οι Γερμανοί δεν έχουν χιούμορ
Οποιοσδήποτε έχει περάσει ένα βράδυ σε ένα μπαρ της Γερμανίας μπορεί να βεβαιώσει ότι τα δυνατά γέλια των παρεών που τσουγκρίζουν τα γιγάντια μπυροπότηρά τους καλύπτουν την μουσική που παίζει στα ηχεία. Αν δεν έχουν χιούμορ, με τι ακριβώς γελάνε; Η απάντηση είναι λίγο πιο περίπλοκη απ’ όσο φαντάζεστε –τουλάχιστον οι μη Γερμανομαθείς– και την έχει αναλύσει εύστοχα ο Βρετανός κωμικός Stewart Lee. Αν έπρεπε να την θέσουμε εντελώς περιληπτικά, θα λέγαμε πως το γερμανικό χιούμορ εκφράζεται σε μια γλώσσα της οποίας οι περίπλοκες συντακτικές δομές δεν γίνονται εύκολα αντιληπτές –ή απλούστερα ότι οι Γερμανοί έχουν χιούμορ• απλώς όσοι δεν μιλάμε και δεν σκεφτόμαστε στη γλώσσα τους, δεν το καταλαβαίνουμε.
  • Στερεότυπο #3: Οι Μεξικάνοι είναι τεμπέληδες
Εκατομμύρια ώρες προβολής του Speedy Gonzales να τρέχει, να χοροπηδά και να στριφογυρίζει με 100 χιλιόμετρα το millisecond στην πρωινή ζώνη δεν κατάφεραν να εξαλείψουν το στερεότυπο του τεμπέλη Μεξικάνου που λαγοκοιμάται κάτω από το sombrero του. Έρευνα του ΟΟΣΑ, όμως, έρχεται εν έτει 2011 να αποκαταστήσει την αλήθεια: οι Μεξικάνοι είναι στην κορυφή της λίστας ημερήσιας απασχόλησης –σε λεπτά εργασίας επί πληρωμή τους ξεπερνούν μόνο οι Ιάπωνες και οι Κορεάτες, ενώ σε απλήρωτες εργατοώρες βρίσκονται μόνοι τους στην κορυφή του κόσμου. Προφανώς, το στερεότυπο δημιουργήθηκε από τους Αμερικανούς, που έβλεπαν τους Μεξικάνους μετανάστες στις ΗΠΑ να απασχολούνται σε χειρωνακτικές κατά βάση εργασίες, που δεν απαιτούσαν ιδιαίτερες δεξιότητες.
  • Στερεότυπο #4: Οι Ιάπωνες είναι εύθικτοι (στα όρια της αυτοκτονίας)
Όσο παράξενο μέρος και αν είναι η Ιαπωνία, τόσο από πολιτισμικής όσο και γλωσσολογικής άποψης, για πολλούς Δυτικούς, ο μύθος του σύγχρονου Σαμουράι που θα κάνει χαρακίρι αν προσβληθεί/ ατιμωθεί/ χάσει την μάχη είναι λίγο τραβηγμένος. Η Ιαπωνία έχει μεν υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών (35,8 ανά 100.000 άνδρες) αλλά η Ρωσία, επί παραδείγματι, έχει πολύ υψηλότερα: 53,8 ανά 100.000 άνδρες. Η Ουγγαρία, η Λιθουανία και η Λευκορωσία έχουν επίσης κατά πολύ υψηλότερα ποσοστά, με βάση πάντα τους σχετικούς πίνακες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
  • Στερεότυπο #5: Οι Σουηδοί είναι όλοι ξανθοί
Ναι, και τρώνε μόνο κεφτεδάκια και συναρμολογούν μόνοι τους τα έπιπλά τους. Λυπούμαστε που θα σας χαλάσουμε την φαντασίωση, αλλά ούτε καν όλοι οι Abba δεν ήταν ξανθοί –πόσο μάλλον ολόκληρος ο πληθυσμός της Σουηδίας, και μάλιστα τις τελευταίες δεκαετίες με το σταθερά αυξανόμενο μεταναστευτικό ρεύμα από χώρες όπως το Ιράκ και η Τουρκία να αυξάνει και να πληθαίνει τους μεικτούς γάμους.
  • Στερεότυπο #6: Οι Βέλγοι είναι ξενέρωτοι
Αν αυτός ο πίνακας του Bruegel δεν σας φέρνει στο μυαλό χαρούμενους ανθρώπους, έχουμε κι άλλα παραδείγματα: ο δημιουργός του Tin Tin –μεταξύ άλλων κόμικς– Hergé ήταν Βέλγος, όπως επίσης και η Audrey Hepburn, o René Magritte, o Jean-Claude Van Damme, o Peter Paul Rubens, o Jacques Brel και ο Victor Horta. Πειστήκατε ή να ρίξουμε και το χαρτί του Ηρακλή Πουαρό στο τραπέζι;
  • Στερεότυπο #7: Οι Ολλανδοί περνούν τη μισή ζωή τους στα coffee shops
Όποιος έχει περάσει λίγες μέρες στο Άμστερνταμ, έχει προσέξει ότι τα coffee shops είναι βασικά γεμάτα από τουρίστες, όχι από Ολλανδούς. Για την ακρίβεια, τα ποσοστά χρήσης κάνναβης είναι υψηλότερα στην Βρετανία απ’ ότι στην Ολλανδία, ενώ έρευνα του ΟΟΣΑ έδειξε ότι στην πραγματικότητα μόλις το 5,24% των Ολλανδών «πίνει» συστηματικά, πράγμα που κατατάσει την χώρα στην ένατη θέση παγκοσμίως, πολύ πίσω από χώρες όπως η Νέα Ζηλανδία (22,23%), οι ΗΠΑ (12,3%) και η Ισπανία (7,58%).
Πηγή: in2life.gr

2 ώρες μόνο .



Κοιμάσαι κατά μέσο όρο 22 χρόνια στη διάρκεια της ζωής σου. Πώς θα σου φαινόταν να κερδίσεις τα 18 από αυτά; Για τέσσερις μήνες, ο συντάκτης του αγγλικού MH, Dylan Young, κοιμόταν μόνο δύο ώρες την ημέρα για να δει αν θα μπορέσεις να το κάνεις ή θα γίνεις ζόμπι.
Στις 7 Ιανουαρίου του 2006 έκοψα τον ύπνο. Φυσικά όλοι νόμιζαν ότι τα έχασα. Δεκαέξι εβδομάδες μετά, με μόνο δύο ώρες ξεκούραση την ημέρα, έχω σχεδόν πειστεί ότι έκανα τη σωστή επιλογή - αν και κόντεψα να τρελαθώ.
Η επιθυμία μου να υιοθετήσω τη λεγόμενη συνήθεια ύπνου του Da Vinci (ονομάστηκε έτσι από το πώς ισχυριζόταν ότι κοιμόταν ο μεγάλος καλλιτέχνης) ήταν ακραία. Για να το πετύχεις αυτό πρέπει να αποποιηθείς το παραδοσιακό οκτάωρο του «μονοφασικού» μοντέλου για ένα 20λεπτο -κάθε τέσσερις ώρες- «πολυφασικό» σύστημα ύπνου. Το πρωτεύον πλεονέκτημα του σχεδίου ήταν προφανές: ο καθαρός χρόνος που θα ανακτούσα θα έφτανε σε έξι ώρες την ημέρα, 42 ώρες την εβδομάδα, μία εβδομάδα το μήνα και -αν μπορούσα να το κρατήσω- τρεις μήνες το χρόνο. Ξαφνικά θα είχα περισσότερο χρόνο για παιχνίδι, διάβασμα, άσκηση και διασκέδαση. Ριψοκίνδυνο ή όχι άξιζε την προσπάθεια.

Παραπονιέσαι συνεχώς για την έλλειψη χρόνου. Φυσικά δεν εννοείς απλώς το χρόνο, γιατί από αυτόν έχεις 24 σταθερές ώρες την ημέρα. Εννοείς τον ελεύθερο χρόνο, αυτές τις σπάνιες περιόδους που μπορούν να ξοδευτούν χωρίς ενοχές σε οποιαδήποτε δραστηριότητα: από την ταπεινή συνήθεια του να σφάζεις στο Grand Theft Auto μέχρι το πιο μεγαλεπήβολο σχέδιο της συγγραφής εκείνου του σεναρίου που θα σπάσει τα ταμεία. Η σχέση μου με τον ύπνο μάλλον δεν είναι και πολύ πιο διαφορετική από τη δική σου. Τον λατρεύω, αλλά συχνά τον βλέπω σαν νεκρό χρόνο στη ζωή μου.
Ακόμα κι έτσι, η ρύθμιση του τρόπου που κοιμάσαι δεν είναι κάτι που πρέπει να κάνεις ελαφρά τη καρδίαν. Επίσης δεν είναι εύκολο. Σπάσε όμως τον κώδικα του Da Vinci και ο κόσμος θα είναι δικός σου. Ο πολυφασικός ύπνος ήταν όπως φαίνεται τρόπος ζωής για πολλές από τις μεγαλοφυΐες της ιστορίας, από τον Ναπολέοντα μέχρι τον Αϊνστάιν. Θα μπορούσε η δυνατότητά μας για επιτυχία να είναι συνδεδεμένη με ένα πρότυπο ύπνου; Υπήρχε μόνο ένας τρόπος για να το μάθω.
Είχα προσφάτως διαβάσει για μία πολυφασική απόπειρα στο The Game, ένα βιβλίο το οποίο καταγράφει μία νερντ υποκουλτούρα διεθνών καμακιών, το οποίο γράφτηκε από τον αρθρογράφο του MH, Neil Strauss. Στο τέλος απέτυχε, αλλά το απόλαυσε: το να συνεχίζει να ζει χωρίς ύπνο τού έδωσε περισσότερο χρόνο να βρει τελικά το ανίερο δισκοπότηρο του ερωτικού τριγώνου.
Ο πολυφασικός ύπνος προσφάτως έχει αναχθεί σε πραγματική μικροκουλτούρα στο Ιντερνετ - με λήμματα στο Wikipedia, προφίλ στο Myspace, chatrooms. Οσο για τους bloggers, εδώ βρήκα μία διαρκώς αυξανόμενη κοινότητα αφοσιωμένων πολυφασικών τύπων καταγράφοντας πιστά τις απόπειρές τους να επιβιώσουν με ελάχιστο ύπνο. Το ποσοστό αποτυχίας φαίνεται να είναι υψηλό, λόγω της φρικτής στέρησης ύπνου στην αρχή. Φαινόταν ότι αυτό το πράγμα δεν ήταν εύκολο.

Ο πολυφασικός ύπνος, όπως οι περισσότερες έρευνες που σχετίζονται με τον ύπνο, είναι επιστήμη του ορίου. Ο νευρολόγος Claudio Stampi, συγγραφέας του Why we Nap: Evolution, Chronobiology, and Functions of Polyphasic and Ultrashort Sleep και διευθυντής του Χρονοβιολογικού Ερευνητικού Ινστιτούτου στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης, είναι η παγκόσμια αυθεντία στις στρατηγικές πολυφασικού ύπνου. Αυτός ήταν ο λόγος που τον αναζήτησα.
O Stampi έμαθε για τον πολυφασικό ύπνο, επειδή ήταν παθιασμένος με τη μαραθώνια ιστιοπλοΐα. Οι ασυνήθιστες απαιτήσεις για διαρκή επαγρύπνηση των ιστιοπλόων τον οδήγησαν στις πιο επίμονες ερωτήσεις της επιστήμης του ύπνου: γιατί κοιμόμαστε; Πόσο λίγο ύπνο χρειαζόμαστε πραγματικά; Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να τον μειώσεις;
Το ονειρικό ταξίδι ξεκινά
Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες έρευνας, ο Stampi ακόμη ερευνά τα όρια των ικανοτήτων μας. Εχει συμμετάσχει σε δύο ιστιοπλοϊκούς αγώνες-γύρους του κόσμου, έχει κάνει έρευνες για τη NASA και διάφορους στρατιωτικούς οργανισμούς, χρησιμοποίησε τις πολυφασικές στρατηγικές του για να εκπαιδεύσει αστροναύτες και προσωπικό εκτάκτου ανάγκης και γενικά απέδειξε στην επιστημονική κοινότητα ότι υψηλά επίπεδα λειτουργικότητας μπορούν να επιτευχθούν με ελάχιστο ύπνο.
Μέχρι να συναντήσω τον Stampi δεν είχα σκεφτεί σοβαρά να δοκιμάσω τη θεωρία. Ηταν δυνατόν; Θα μπορούσε η μεγαλοφυΐα να βρίσκεται έναν υπνάκο μακριά;

Πρώτα βρήκα δύο φίλους που ήθελαν να με ακολουθήσουν. Ο Τζον και η Βανέσα -και οι δύο καλλιτέχνες- ξενυχτούν τακτικά για να ενισχύσουν τη δημιουργική δουλειά τους. Πήραμε προμήθειες για αρκετές βδομάδες, αφού είχαμε προειδοποιηθεί από μαρτυρίες σε blogs ότι οι επιπλέον ώρες εγρήγορσης θα οδηγούσαν σε κρίσεις βουλιμίας. Εγιναν οι απαραίτητες ενέργειες, έτσι ώστε οι πρώτες μεταβατικές εβδομάδες να μην επιβαρύνονται από τις συνηθισμένες απαιτήσεις τις καθημερινότητας. Μετακόμισα στον ξενώνα τους και την έκτη μέρα του καινούργιου έτους κοιμηθήκαμε για τελευταία φορά κανονικά για μία ολόκληρη νύχτα.

Τα ζόμπι ξύπνησαν
Οι πρώτες δύο μέρες ήταν απατηλά εύκολες. Ηταν δύσκολο να μην το πάρουμε πάνω μας. Ολοι είχαμε περάσει 48 ώρες χωρίς ύπνο σε κάποια φάση της ζωής μας, είτε σε πάρτι είτε σε περιόδους εξεταστικής. Περάσαμε τους πρώτους υπνάκους ξυπνώντας ανανεωμένοι και με το ηθικό ψηλά. Δεν πετύχαιναν βέβαια όλοι. Μερικές φορές απλώς ξάπλωνα και παρέμενα ξύπνιος για 20 λεπτά. Γενικά, η μόνη αλλαγή ήταν στο χρόνο που είχαμε στη διάθεσή μας και πόσο πολύ τρώγαμε (σχεδόν την τριπλάσια ποσότητα από την κανονική).
Οι 20λεπτοι ύπνοι είχαν κανονιστεί για τις 12 π.μ., 4 π.μ., 8 π.μ., 12 μ., 4 μ.μ. και 8 μ.μ. Ο παραπάνω ύπνος δεν επιτρεπόταν. Βασιζόμασταν σε ξυπνητήρια και ο ένας στον άλλο με ποικίλα αποτελέσματα. Για τους ύπνους της ημέρας ξάπλωνα ντυμένος. Για τους νυχτερινούς έκανα κάποια τελετουργικά (έπλενα τα δόντια μου, έβαζα πιτζάμες) αν και ο ύπνος ήταν πλέον αφηρημένη έννοια.
Την τρίτη μέρα ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι μας. Κανένας ύπνος δεν ανακούφιζε, είτε κοιμόμασταν είτε όχι. Περιφερόμασταν σαν ζόμπι. Ξόδεψα μιάμιση ώρα παρατηρώντας δύο μυρμήγκια να παλεύουν, μέχρι που κατάλαβα ότι ήταν δύο κόκκοι άγριου ρυζιού στο τραπέζι της κουζίνας. Οι συζητήσεις σταματούσαν στη μέση μίας πρότασης και ξεκινούσαν ξανά όταν δεν ήταν κανείς εκεί γύρω. Μας μάστιζε αυτό που οι επιστήμονες του ύπνου ονομάζουν μικροΰπνο, τον ξαφνικό ύπνο που κρατάει από λίγα χιλιοστά του δευτερολέπτου μέχρι λίγα λεπτά. Ασκήσεις, επιτραπέζια παιχνίδια, τίποτε από αυτά δεν βοηθούσε. Η πρώτη εβδομάδα ήταν μία αφοσιωμένη άσκηση στην έλλειψη ύπνου.
Το σώμα αντιδρά
Τα νεογέννητα κοιμούνται πολυφασικά κι αλλάζουν σε συμβατικό μονοφασικό πρότυπο με τον καιρό. Σε πολλές νοτιοαμερικανικές χώρες η απογευματινή σιέστα έχει εν μέρει πολυφασικό χαρακτήρα. «Δέκα έως δεκαπέντε χιλιάδες χρόνια πριν ήμασταν πολύ περισσότερο πολυφασικοί παρά μονοφασικοί. Τουλάχιστον μέχρι να εξελιχθούμε από μικρές φυλές τροφοσυλλεκτών-κυνηγών σε μία οργανωμένη αγροτική κοινωνία. Ερευνες που έχουν γίνει σε δύο απομονωμένες φυλές, μία στο Βόρνεο και μία στον Αμαζόνιο, δείχνουν ότι το ποσοστό πολυφασικού ύπνου είναι πολύ υψηλότερο σε κοινωνίες που δεν έχουν εκτεθεί στον σύγχρονο πολιτισμό» υποστηρίζει ο Stampi.
Τις επόμενες δύο μέρες φτάσαμε σε ρεκόρ εξάντλησης. Υπήρχαν στιγμές διαύγειας, αλλά το κόστος ήταν τρομερό. Η κούραση ήταν επώδυνη. Οι λέξεις «δεν πιστεύω ότι το κάνουμε αυτό στους εαυτούς μας» έπαιζαν στο ριπίτ. Αρχίσαμε να βλέπουμε πώς ο καθένας μας προσαρμοζόταν στην πολυφασική αγωγή. Μόλις τα σώματά μας άρχισαν να προσαρμόζονται, οι αντιδράσεις μας γίνονταν ολοένα και πιο εξατομικευμένες. Η Βανέσα κι εγώ δυσκολευόμασταν να σηκωθούμε από τους ύπνους των 4 π.μ. και 8 π.μ., ενώ ο Τζον δυσκολευόταν περισσότερο στις 12 π.μ. και στις 4 μ.μ. Η Βανέσα έβρισκε πολύ αγχωτικό το να ξυπνάει, ενώ εγώ και ο Τζον δυσκολευόμασταν να κρατηθούμε ξύπνιοι.
Οι διατροφικές συνήθειές μας επίσης άρχισαν να γίνονται παράξενες. Παλιά ήθελα μία μπανάνα μετά από κάθε ύπνο. Ξαφνικά χρειαζόμουν έξι μπανάνες την ημέρα. Αυτό υποδείκνυε φυσική αντίδραση του οργανισμού. Το κάλιο είναι σημαντικό για την επίτευξη του βαθιού ύπνου. Πειράματα που έχουν γίνει στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν πάνω στο γονίδιο του Shaker, που ελέγχει την παραγωγή καλίου, έδειξαν ότι αυτοί που έφεραν μεταλλάξεις που επέτρεπαν την παραγωγή αυξημένων επιπέδων καλίου χρειάζονταν μόνο το 1/3 του ύπνου σε σχέση με αυτούς χωρίς τη μετάλλαξη. Οι επιστήμονες ονόμασαν τη μετάλλαξη «το γονίδιο Θάτσερ», μετά τον ισχυρισμό της «σιδηράς κυρίας» ότι χρειαζόταν μόνο τέσσερις ώρες ύπνου κάθε νύχτα.
Η πάνω βόλτα
Την έκτη μέρα φτάσαμε στο σημείο καμπής. Κάθε ξεκούραση τώρα ανταμειβόταν με ύπνο και μετά με μια κατάσταση ενθουσιώδους εγρήγορσης. Οι διαθέσεις μας βελτιώθηκαν απίστευτα. Υπήρχαν ακόμη σκαμπανεβάσματα, αλλά τα καινούργια πλεονεκτήματα του πολυφασικού ύπνου αντιστάθμιζαν την όποια δυσφορία.

Εδώ είναι που εισέρχεται η πολυφασική θεωρία. Ο ύπνος REM, ο οποίος συνήθως εμφανίζεται στα 90-180 λεπτά του κύκλου του ύπνου, είναι το Ιερό Δισκοπότηρο των πολυφασικών. Γενικά θεωρείται το πιο σημαντικό και αναζωογονητικό στάδιο του ύπνου. Σύμφωνα με τα blogs, μετά την αρχική περίοδο στέρησης του ύπνου, το σύστημά σου σε βάζει εσπευσμένα σε ύπνο REM.
Παρ' όλα αυτά, ο Stampi λέει ότι αυτή η εντύπωση δεν είναι εντελώς ακριβής. «Οι έρευνές μου έχουν δείξει ότι οι πολυφασικοί μπαίνουν σε οποιοδήποτε στάδιο του ύπνου τούς χρειάζεται περισσότερο. Μερικές φορές είναι REM, άλλες φορές είναι ύπνος βραδέων κυμάτων (slow-wave sleep)» λέει και συνεχίζει: «Το σημαντικό είναι ότι ο πολυφασικός ύπνος παρακάμπτει την κανονική πρόοδο των κυμάτων. Αυτό είναι εντυπωσιακό κατόρθωμα. Το σώμα σου βάζει προτεραιότητες προσφέροντας άμεση πρόσβαση σε τονωτικούς κύκλους, που κανονικά θα έκανες ώρες να φτάσεις».
Η αγωγή είχε πια πέσει σε έναν εύκολο ρυθμό. Μέχρι να ξαναπάω στο διαμέρισμά μου, λίγες ημέρες αργότερα, οι τρεις μας είχαμε ανακτήσει την αυτοπεποίθησή μας με την επιτυχία μας. Επίσης είχαμε εξαντλήσει προμήθειες τριών εβδομάδων σε λιγότερο από δέκα μέρες. Περιέργως δεν πήραμε καθόλου κιλά - οι μεγαλύτερες ημέρες απλώς χρειάζονταν περισσότερο καύσιμο.
Πολυφασικά ζητήματα
Η επανένταξη στην κανονική ζωή δεν ήταν τόσο εύκολη όσο είχα ελπίσει. Το ωράριό μου ως freelancer είναι αρκετά ευέλικτο. Το να βρίσκω 20 λεπτά κάθε λίγο δεν είναι μεγάλο πρόβλημα, αλλά στη δουλειά μου πρέπει και να δουλεύω με βάση τα προγράμματα των άλλων. Το να διακόπτω μία συνέντευξη με τον τραγουδιστή των Interpol για να πάρω τον υπνάκο μου απλώς δεν γίνεται.
Υπήρχε επίσης και το πρόβλημα του να γεμίσω τις επιπλέον ώρες που είχα κερδίσει τη νύχτα. Το πρώτο πράγμα που συνειδητοποιείς είναι ότι το να έχεις περισσότερο χρόνο δεν σε κάνει να θέλεις να δουλέψεις παραπάνω. Σου δίνει πάντως χρόνο να κάνεις πράγματα, τα οποία προηγουμένως δεν χωρούσαν στην καθημερινότητά σου. Ετοίμασα τρεις προτάσεις για βιβλία κι έπιασα τον εαυτό μου να μαγειρεύει γεύματα τριών πιάτων στις 2 π.μ. Ξεκίνησα να οργανώνω και να παρουσιάζω μία εβδομαδιαία βραδιά κινηματογράφου σε ένα καφέ της γειτονιάς μου κι έμαθα να παίζω μπάσο. Ολα αυτά έγιναν γιατί είχα άπλετο χρόνο. Η ζωή μου μού φαινόταν πιο γεμάτη, πιο πλούσια. Κοινωνικά ο πολυφασικός ύπνος ανέβασε πολύ τις μετοχές μου. Η πρώτη δημόσια εμφάνισή μου ήταν στο πάρτι ενός φίλου.
Κέρδος από τις μετοχές
Εφτασα αργά, λίγο μετά τον ύπνο των 12 π.μ. Κάθε φορά που συναντούσα το συμβατικό, χλιαρό «και, λοιπόν, τι κάνεις αυτήν την εποχή;» η απάντησή μου ήταν ένα μακάριο «έκοψα τον ύπνο». Μετά από μία μικρή εξήγηση έφευγαν για να πάνε να φέρουν τους φίλους τους, για να τους πω τις ιστορίες από το επικίνδυνο πείραμά μου. Από εκεί και πέρα, σε κάθε κοινωνική συνάντηση ήμουν το επίκεντρο της προσοχής, με όλους να απορούν πώς φαινόμουν τόσο καλά με τόσο λίγο ύπνο.

Ημουν πλέον ένα πλήρως λειτουργικό μέλος της κοινωνίας και πολυφασικός ταυτοχρόνως. Ηταν τέλεια. Ούτε καν χρειαζόμουν το ξυπνητήρι. Απλώς ξυπνούσα μετά από 20 λεπτά φρέσκος και ανανεωμένος. Μετά από ένα μήνα πήρα τηλέφωνο τον Τζον και τη Βανέσα για να δω πώς τα πάνε. Η Βανέσα τα είχε παρατήσει την τρίτη εβδομάδα - τα αλλεπάλληλα ξυπνήματα ήταν πολύ ψυχοφθόρα γι' αυτήν. Ο Τζον προσπαθούσε να βρει ισορροπία ανάμεσα στη δουλειά του και τους ύπνους του. Αποκοιμιόταν συνεχώς, ακόμα κι όταν καθόταν.
Είχα μπερδευτεί, γιατί κι εγώ είχα ρυθμίσει το πρόγραμμα των ύπνων μου προσπερνώντας αυτούς που επιβάλλονταν όταν δεν ήμουν κουρασμένος και προσθέτοντάς τους εκεί που αισθανόμουν ότι τους χρειαζόμουν. Μου φαινόταν φυσική εξέλιξη του προγράμματός μου και το σύστημα δούλευε. Δεν ήμουν τόσο εξαρτημένος από το πρόγραμμα του ύπνου μου. Μπορούσα να καθυστερήσω τους «υπνάκους» μου με πολύ μικρό χρέος ύπνου. «Το να δομήσεις τη σωστή πολυφασική στρατηγική είναι κυρίως θέμα γνώσης της δικής σου φυσιολογίας. Είναι ιδιαιτέρως εξατομικευμένο το κατά πόσον είσαι πρωινός ή βραδινός τύπος, κουκουβάγια ή πετεινός. Κάποιοι θα λειτουργήσουν καλύτερα με πολλούς σύντομους ύπνους, άλλοι με λίγους και μεγάλους. Το πότε θα κοιμηθείς είναι δικό σου θέμα. Είναι μία διαδικασία μάθησης» λέει ο Stampi
Τα μυστικά του ύπνου
Ο Christian Guilleminault, διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου για τις Διαταραχές Υπνου του Στάνφορντ και συνιδρυτής του περιοδικού Sleep, σε γενικές γραμμές συμφωνεί με τον πολυφασικό ύπνο, αλλά είναι πιο επιφυλακτικός από τον Stampi. «Κατά μέσο όρο οι 8 ώρες ύπνου είναι η σωστή ποσότητα για έναν άνθρωπο, αλλά όλοι έχουν διαφορετικές ανάγκες. Κάποιοι μπορεί να χρειάζονται τέσσερις ώρες και κάποιοι άλλοι δώδεκα. Ο πολυφασικός ύπνος είναι ένας χρήσιμος τρόπος για να μεγιστοποιείς την απόδοσή σου σε καταστάσεις, κατά τις οποίες ο ύπνος είναι πολυτέλεια. Δεν πρέπει να γίνεται lifestyle» λέει.
Ο Stampi υποστηρίζει αυτήν την άποψη. «Ακόμη ξέρουμε πολύ λίγα για τις μακροχρόνιες επιπτώσεις του πολυφασικού ύπνου. Είναι εφικτό να ζήσεις υγιή πολυφασική ζωή, ειδικά με τη χρήση πολυφασικών μπόνους -μέρες που μπορείς να κοιμηθείς όσο θέλεις- αλλά μπορεί να υπάρχει κάποιο αντίτιμο. Ερευνες τέτοιου τύπου θα απαιτούσαν ολόκληρες γενιές πολυφασικών» λέει.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ύπνος συνδέεται στενά με την υγεία. Πολλές έρευνες έχουν συνδέσει τη χρόνια έλλειψη ύπνου με αυξημένες πιθανότητες καρδιακής νόσου. Οι ώρες της ξεκούρασης είναι επίσης οι ώρες που ο οργανισμός μας παράγει μελατονίνη, μία ορμόνη που βοηθάει τη ρύθμιση των κύκλων του ύπνου, επιδιορθώνει και προλαμβάνει την κυτταρική βλάβη και προάγει τη μακροζωία. Ερευνες σε εργαζόμενους νυχτερινής βάρδιας έχουν δείξει μειωμένα επίπεδα παραγωγής μελατονίνης και αυξημένα ποσοστά καρκίνου.
Οι επιστήμονες έχουν ακόμα πολλά να μάθουν και το κοινό πρέπει να ενημερωθεί. «Σύγκρινέ το με τη διατροφή. Πενήντα χρόνια πριν, το πλατύ κοινό δεν ήξερε σχεδόν τίποτε. Δεν είχε πρόσβαση στις απαραίτητες πληροφορίες. Το ίδιο συμβαίνει τώρα με τον ύπνο» λέει ο Guilleminault.
Αν και είναι σχεδιασμένο για να μας προσφέρει καλύτερο ύπνο, το μοντέλο του 8ωρου ύπνου μπορεί να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Θα καταλήξει σε χρόνια κόπωση για τον άνθρωπο που χρειάζεται 12 ώρες και γι' αυτόν που χρειάζεται 4 ώρες και παλεύει να φτάσει τις απαιτούμενες 8, οι ενοχές για τη διάρκεια και την ποιότητα του ύπνου θα κάνουν τη δική τους ζημιά.
Η ετυμηγορία του Μορφέα
Στην αρχή της πολυφασικής δοκιμής έψαχνα για κάποια μαγική συνταγή, η οποία θα με απελευθέρωνε από τη μονοτονία του ύπνου και θα με εισήγαγε σε μία επίλεκτη κοινότητα μεγαλείου. Σε κάποιο βαθμό πέτυχα το στόχο μου. Οχι, δυστυχώς, δεν ήμουν στους προτεινόμενους για το βραβείο Πούλιτζερ, αλλά έκανα σημαντική πρόοδο στη βελτίωση του εαυτού μου και της καριέρας μου. Κατάφερα να συνάψω κάποια επαγγελματικά συμβόλαια και άνοιξα κάποιες πόρτες στον εκδοτικό χώρο. Ανέβασα τον πήχη στην κουζίνα κι έμαθα να παίζω την μπασογραμμή του Sunday Morning των Velvet Underground. Ημουν γεμάτος ιδέες και φιλοδοξίες. Ολα αυτά ήταν το αποτέλεσμα του πολυφασικού ύπνου. Μου έδωσε το χρόνο, την ενέργεια και την έμπνευση για να τα κυνηγήσω με πάθος. Μπορεί να μην μπήκα στις τάξεις των σούπερ επιτυχημένων αυτού του κόσμου, αλλά σίγουρα είχα ξεπεράσει τα προηγούμενα όριά μου.
Εκτός από τα άμεσα οφέλη κέρδισα κάτι πολυτιμότερο: μου άνοιξαν τα μάτια σε μία ολόκληρη κουλτούρα κι επιστήμη του ύπνου. Πέρα από τις πολυφασικές στρατηγικές που είχα προσθέσει στο οπλοστάσιό μου είχα αποκτήσει πολύ καλύτερη εικόνα για το πώς λειτουργεί ο ύπνος και πόσα έχουμε ακόμη να μάθουμε. Οι έρευνες του Stampi, αν και ασχολούνται κυρίως με τον πολυφασικό ύπνο, έχουν ευρύτερες επιπτώσεις: ότι στον ύπνο είναι η κατανομή που αποδίδει καρπούς και όχι η ποσότητα. Εχει έρθει ο καιρός για την αμφισβήτηση του κανονιστικού 8ωρου ύπνου, δηλαδή να ακούσουν οι άνθρωποι τα σώματά τους και να δουν τι δουλεύει καλύτερα γι' αυτούς. Ο Guilleminault το λέει απλά: «Η σωστή ποσότητα ύπνου είναι η ποσότητα που χρειαζόμαστε, έτσι ώστε να μη νυστάζουμε όταν είμαστε ξύπνιοι». Οσο για το ποιο σύστημα δουλεύει καλύτερα για μένα, πρέπει να κοιμηθώ λίγο περισσότερο πριν αποφασίσω.

Γιατί ντρεπόμαστε ?

Ντροπή

Ο εγκέφαλος των ντροπαλών και εσωστρεφών ατόμων ίσως να επεξεργάζεται τον κόσμο διαφορετικά από αυτό των εξωστρεφών ατόμων, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.
Περίπου ένα 20% των ατόμων γεννιέται με ένα χαρακτηριστικό προσωπικότητας, που ονομάζεται Ευαισθησία Αισθητηριακής Αντίληψης και εκδηλώνεται ως μία τάση να είμαστε ανασταλτικοί, ή ακόμα και νευροψυχικοί.
Το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό μπορούμε να το δούμε στα παιδιά εκείνα που «αργούν να εξοικειωθούν» σε μία κατάσταση, που κλαίνε εύκολα, που θέτουν ασυνήθιστες ερωτήσεις ή έχουν έναν ιδιαίτερα βαθύ τρόπο σκέψης.
Τα νέα ευρήματα δείχνουν πως αυτά τα πολύ ευαίσθητα άτομα δίνουν επίσης περισσότερη προσοχή στη λεπτομέρεια και παρουσιάζουν μεγαλύτερη δραστηριότητα σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου όταν προσπαθούν να επεξεργαστούν οπτικές πληροφορίες, συγκριτικά με τα άτομα εκείνα που δεν θεωρούνται πολύ ευαίσθητα.
Την έρευνα πραγματοποίησαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Stony Brook της Νέας Υόρκης, το Πανεπιστήμιο Southwest και την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών, και τα δύο στην Κίνα. Τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν το Μάρτιο στο επιστημονικό περιοδικό Social Cognitive and Affective Neuroscience.
  • Ο ευαίσθητος τύπος
Τα άτομα που έχουν αυτό το εξαιρετικά ευαίσθητο χαρακτηριστικό, προτιμούν να ξοδεύουν περισσότερο χρόνο για να πάρουν μία απόφαση, είναι πιο ευσυνείδητα, χρειάζονται περισσότερο χρόνο για τον εαυτό τους προκειμένου να προσαρμοστούν και βαριούνται πιο εύκολα με τις ανούσιες συζητήσεις.
Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ακόμα πως, συγκριτικά με άλλα άτομα, εκείνα που έχουν ιδιαίτερα ευαίσθητο ταμπεραμέντο ενοχλούνται περισσότερο από το θόρυβο και το πλήθος, τους πειράζει περισσότερο η καφεΐνη και τρομάζουν πολύ πιο εύκολα.
Οι ερευνητές στην εν λόγω μελέτη υποστηρίζουν πως η αισθητηριακή ευαισθησία στο θόρυβο, τον πόνο ή την καφεΐνη είναι επίπτωση μίας εγγενούς προτίμησης που έχουν οι άνθρωποι να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στις εμπειρίες.
Αρχικά, χρησιμοποίησαν ένα συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο για να διαχωρίσουν τους ευαίσθητους από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Στη συνέχεια, οι 16 συμμετέχοντες συνέκριναν τη φωτογραφία μιας συγκεκριμένης οπτικής σκηνής με μία προηγούμενη σκηνή, προσπαθώντας να δουν εάν η σκηνή έχει αλλάξει. Οι σκηνές διαφοροποιούνταν ανάλογα με το αν οι αλλαγές ήταν εμφανείς ή διακριτικές και πόσο γρήγορα γίνονταν αντιληπτές. Εντωμεταξύ, οι ερευνητές κατέγραφαν τον εγκέφαλο του κάθε συμμετέχοντα με τη μέθοδο της λειτουργικής απεικόνισης μαγνητικού συντονισμού (fMRI).
Τα ευαίσθητα άτομα παρατηρούσαν τις σκηνές με τις διακριτικές διαφορές για περισσότερη ώρα από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες και έδειξαν σημαντικά μεγαλύτερη δραστηριότητα στις περιοχές εκείνες του εγκεφάλου που συνδέονται με το συσχετισμό οπτικών εισερχόμενων δεδομένων με άλλα εισερχόμενα στον εγκέφαλο δεδομένα και την οπτική προσοχή. Οι εγκεφαλικές αυτές περιοχές δεν χρησιμοποιούνται μόνο για την όραση αλλά και για μία βαθύτερη επεξεργασία εισερχομένων δεδομένων.
  • Ο ρόλος στην εξέλιξη
Το χαρακτηριστικό της ευαισθησίας παρατηρείται σε πάνω από 100 ακόμα είδη, από τη δροσόφυλλα (μύγα των καρπών) και τα ψάρια μέχρι τους σκύλους και τα πρωτεύονται θηλαστικά, δείχνοντας πως το είδος αυτό προσωπικότητας κάποιες φορές παρέχει ένα εξελικτικό πλεονέκτημα.
Βιολόγοι αρχίζουν να συμφωνούν πως σε ένα είδος μπορούν να υπάρχουν δύο εξίσου επιτυχημένες «προσωπικότητες». Ο ευαίσθητος τύπος, που είναι πάντα μειονότητα, επιλέγει να παρατηρεί για μεγαλύτερο διάστημα πριν να δράσει, σαν να εξερευνά με τον εγκέφαλο και όχι με τα άκρα. Ο άλλος τύπος «πηγαίνει με θάρρος εκεί που δεν έχει πάει ποτέ κανείς άλλος,» όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι επιστήμονες.
Η στρατηγική των ευαίσθητων ατόμων δεν είναι τόσο πλεονεκτική όταν οι πόροι είναι άφθονοι ή γρήγοροι, καθώς απαιτείται επιθετική δράση. Αποδεικνύεται όμως βολική όταν υπάρχει κίνδυνος, όταν οι ευκαιρίες είναι παρόμοιες και η επιλογή δύσκολη ή απαιτείται μία πιο έξυπνη προσέγγιση.
Πηγή: ygeianews.gr

Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory