Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Το κανεις λαθος .

thats_not_the_way_its_done_dude_640_23
thats_not_the_way_its_done_dude_640_24

Ο καλύτερος τρόπος για να προσέξετε τη ζωή του Pi

life_of_pi_01
life_of_pi_02
life_of_pi_03
life_of_pi_04

Ό, τι χρειάζεστε για να κάνετε κάποια μαγεία.

magic_01
magic_02

Ένα σίγουρο ψέμα που λένε οι γυναίκες

Μπορεί οι τηλεοπτικές σειρές σαν το διάσημο «Sex and the City» να έπαιξαν κι αυτές το ρόλο τους στις συζητήσεις γύρω από το σεξ και τη σεξουαλική απελευθέρωση των γυναικών, ωστόσο φαίνεται ότι ακόμη και στις μέρες μας εξακολουθεί να υπάρχει ένα στίγμα γύρω από τον «επιτρεπτό» αριθμό σεξουαλικών συντρόφων μιας γυναίκας.

Αυτό, σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tab.co.uk, οδηγεί το ένα τέταρτο των γυναικών να λέει ψέματα όταν τις ρωτάνε με πόσους άντρες έχουν έρθει σε ερωτική επαφή στη ζωή τους.

Από αυτές το 20% μειώνει τον πραγματικό αριθμό, έτσι ώστε να φαίνονται λιγότερο επιπόλαιες, ενώ ένα 5% παραδέχονται ότι «έχουν φουσκώσει» το νούμερο των σεξουαλικών τους συντρόφων.

Στο στρατόπεδο των αντρών, το 22% παραδέχεται ότι έχει πει ψέματα για το αριθμό των γυναικών που έχει καταφέρει να… σαγηνεύσει, με το 12% αυτών να ανεβάζει το νούμερο και το 10% να το μειώνει.

Στην έρευνα συμμετείχαν 12.700 φοιτητές από 36 πανεπιστήμια της Μ. Βρετανίας.

Κι αν αναρωτιέστε για το ποιο πανεπιστήμιο παρουσιάζει τα «καλύτερα σεξουαλικά ποσοστά» αυτό είναι το Oxford Brookes, με ένα μέσο όρο 14 σεξουαλικών συντρόφων ανά φοιτητή.

Ακολουθεί το πανεπιστήμιο του Πλύμουθ με 11,5 σεξουαλικούς συντρόφους και τρίτο στη σειρά έρχεται αυτό του Λίβερπουλ με 10,8.

Στην τελευταία θέση της λίστας βρέθηκαν οι φοιτητές από το πανεπιστήμιο Queen's University στο Μπέλφαστ με 3,2 σεξουαλικούς συντρόφους, κατά μέσο όρο για κάθε φοιτητή.

Ο μέσος όρος σεξουαλικών συντρόφων των ανδρών ήταν 10, ενώ για τις γυναίκες το αντίστοιχο νούμερο έπεφτε στο 7,7.

Δεδομένου όμως ότι… και τα δύο φύλα έχουν το δικό τους μερίδιο στο ψέμα… ίσως οι αριθμοί αυτοί δεν είναι αντιπροσωπευτικοί!

Οι καλύτερες αναμνήσεις δημιουργούνται μέχρι τα 25

Οι καλύτερες αναμνήσεις δημιουργούνται μέχρι τα 25
Μέχρι τα 25 χρόνια οι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει τις πιο σημαντικές αναμνήσεις της ζωής τους.

Αυτό υποστηρίζουν ερευνητές από το πανεπιστήμιο του New Hampshire (UNH) στις ΗΠΑ, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι όταν ζήτησαν από μεγαλύτερης ηλικίας ενήλικες να τους πουν την ιστορία της ζωής τους, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών τόνισε την κεντρική επίδραση που είχαν μεταβατικές φάσεις της ζωής τους. Πολλές από αυτές, όπως για παράδειγμα ένας γάμος ή η απόκτηση παιδιών, συμβαίνουν νωρίς στη ζωή των ανθρώπων.

«Όταν οι άνθρωποι κοιτάζουν πίσω στη ζωή τους και διηγούνται τις πιο σημαντικές τους αναμνήσεις, οι περισσότεροι από αυτούς χωρίζουν την ιστορία της ζωής τους σε κεφάλαια τα οποία έχουν στιγματιστεί από πολύ σημαντικές εμπειρίες, που είναι καθολικές όπως: η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, η πρώτη δουλειά, ο γάμος, η στρατιωτική θητεία και η απόκτηση παιδιών» ανέφερε στο Science Daily η Kristina Steiner, υποψήφια διδάκτωρ ψυχολογίας στο UNH και επικεφαλής της έρευνας.

Στην ερευνητική ομάδα συμμετείχαν ακόμη οι: David Pillemer, Dr. Samuel E. Paul, καθηγητής Εξελικτικής Ψυχολογίας στο UNH, Dorthe Kirkegaard Thomsen, καθηγήτρια ψυχολογίας και συμπεριφορικής επιστήμης στο πανεπιστήμιο Aarhus της Δανίας και Andrew Minigan, προπτυχιακός φοιτητής ψυχολογίας στο UNH.

Τα αποτελέσματα της μελέτης τους, με τίτλο «The reminiscence bump in older adults' life story transitions», δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Memory.

Οι ερευνητές μίλησαν με 34 συνταξιούχους, ηλικίας από 59 έως 92 ετών. Όλοι ήταν λευκοί και το 76% αυτών είχε τουλάχιστον ένα πτυχίο, προσθέτει το δημοσίευμα.

Οι επιστήμονες ζήτησαν από όλους τους εθελοντές να εξιστορήσουν την ιστορία της ζωής τους σε 30 λεπτά. Μία εβδομάδα μετά, οι συμμετέχοντες χώρισαν την ιστορία της ζωής τους σε κεφάλαια, που είχαν επιλέξει/ορίσει οι ίδιοι. Αυτό που παρατήρησαν οι ερευνητές ήταν ένα «διάστημα αναπόλησης» -όπως το χαρακτήρισαν- ανάμεσα στις ηλικίες 17-24 ετών. 

«Πολλές έρευνες έχουν δείξει επανειλημμένα ότι όταν ζητείται από ενήλικες να σκεφτούν τη ζωή τους και να αναφέρουν αναμνήσεις, εκείνοι σε μεγάλο ποσοστό θυμούνται γεγονότα που συνέβησαν όταν ήταν 15-30 ετών. Ήθελα να καταλάβω γιατί συμβαίνει αυτό. Γιατί οι ενήλικες δεν αναφέρονται σε γεγονότα και αναμνήσεις που συνέβησαν για παράδειγμα στις ηλικίες 30-70 ετών; Τι είναι αυτό που συμβαίνει στο διάστημα 15-30 ετών, που το κάνει τόσο… αξιομνημόνευτο;» αναρωτήθηκε η Steiner.

«Η αφήγηση της ζωής μας είναι η ταυτότητά μας. Κοιτώντας τις αφηγήσεις, οι ερευνητές μπορούν να προβλέψουν τα επίπεδα ευημερίας και ψυχολογικής προσαρμογής των ενηλίκων. Οι κλινικοί θεραπευτές μπορούν να χρησιμοποιήσουν την αφηγηματική θεραπεία για να βοηθήσουν τους ανθρώπους να ξεπεράσουν κάποια προβλήματα της ζωής τους» κατέληξε η ίδια.
http://www.newsbeast.gr/

Τα βιβλία αλλάζουν το μυαλό

Λέμε συχνά ότι ένα καλό βιβλίο ανοίγει το μυαλό. Τώρα οι επιστήμονες διαπιστώνουν ότι μπορεί και να το αλλάξει. Ερευνητές του Πανεπιστημίου Εμορι ανακάλυψαν ότι η ανάγνωση ενός μυθιστορήματος προκαλεί βιολογικές μεταβολές στον εγκέφαλο, οι οποίες μάλιστα παραμένουν για διάστημα μερικών ημερών. Η ανακάλυψη υποδηλώνει ότι τα βιβλία που διαβάζουμε μας επηρεάζουν βαθύτερα από ό,τι ίσως νομίζαμε και ενδεχομένως ενισχύουν τις γνωσιακές μας ικανότητες. Περαιτέρω μελέτες θα δείξουν σε ποιον βαθμό συμβαίνει κάτι τέτοιο, όπως και αν τα αποτελέσματα είναι διαφορετικά ανάλογα με το είδος του αναγνώσματος.

Ιστορίες που μας σημαδεύουν
«Οι ιστορίες διαμορφώνουν τη ζωή μας και σε ορισμένες περιπτώσεις καθορίζουν ένα άτομο» σημειώνει ο νευροεπιστήμονας Γκρέγκορι Μπερνς, διευθυντής του Κέντρου Νευροπολιτικής του Πανεπιστημίου Εμορι στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών και επικεφαλής της μελέτης, η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Brain Connectivity».«Θέλουμε να κατανοήσουμε πώς οι ιστορίες μπαίνουν στον εγκέφαλό μας και τι κάνουν σε αυτόν».

Προηγούμενες μελέτες έχουν εντοπίσει δίκτυα του εγκεφάλου τα οποία σχετίζονται με την ανάγνωση ιστοριών, οι περισσότερες όμως είχαν εστιάσει το ενδιαφέρον τους στις διεργασίες που συντελούνται τη στιγμή που διαβάζουμε μια ιστορία, και συγκεκριμένα «μικρά» διηγήματα. Οι ερευνητές του Εμορι θέλησαν να διερευνήσουν τι συμβαίνει στον εγκέφαλο μετά την ανάγνωση ενός μυθιστορήματος - κατά πόσον δηλαδή μια ιστορία που μπορεί να μας συναρπάσει αφήνει και «πραγματικά» σημάδια επηρεάζοντας μακροπρόθεσμα τα δίκτυά του.

Για να το επιτύχουν ζήτησαν από 21 φοιτητές να διαβάσουν ένα βιβλίο, το ιστορικό μυθιστόρημα «Πομπηία» του Ρόμπερτ Χάρις, το οποίο εκτυλίσσεται στην εποχή της καταστροφής της αρχαίας ρωμαϊκής πόλης από την έκρηξη του Βεζούβιου. «Η ιστορία ακολουθεί έναν πρωταγωνιστή ο οποίος βρίσκεται έξω από την πόλη της Πομπηίας και παρατηρεί καπνό και παράξενη δραστηριότητα γύρω από το ηφαίστειο» εξηγεί ο δρ Μπερνς. «Προσπαθεί να φθάσει εγκαίρως στην Πομπηία για να σώσει τη γυναίκα που αγαπά. Εν τω μεταξύ το ηφαίστειο εξακολουθεί να σιγοβράζει αλλά κανείς στην πόλη δεν αναγνωρίζει τα σημάδια». Το βιβλίο «κρατάει» τον αναγνώστη και αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο επελέγη από τους επιστήμονες. «Παρουσιάζει ιστορικά γεγονότα με έναν φανταστικό και δραματικό τρόπο» λέει ο δρ Μπερνς. «Ηταν σημαντικό για εμάς το βιβλίο να έχει δυνατή πλοκή».

Ανάγνωση και τομογράφος
Προτού ξεκινήσει η ανάγνωση της «Πομπηίας» οι εθελοντές εξετάστηκαν επί πέντε ημέρες με την τεχνική της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI) ενώ διάβαζαν κάποιο κείμενο. Στη συνέχεια, και επί εννέα ημέρες, οι επιστήμονες τους ζήτησαν να διαβάζουν κάθε βράδυ 30 σελίδες από το μυθιστόρημα και το επόμενο πρωί τους εξέταζαν ξανά στον τομογράφο ενώ δεν διάβαζαν, αφού προηγουμένως τους είχαν κάνει ένα κουίζ προκειμένου να διαπιστώσουν αν πραγματικά είχαν διαβάσει το συγκεκριμένο απόσπασμα. Αφού ολοκληρώθηκε η ανάγνωση των εννέα αποσπασμάτων οι εθελοντές εξετάστηκαν επί πέντε ημέρες στον τομογράφο χωρίς πλέον να διαβάζουν το βιβλίο.

Οι επιστήμονες είδαν ότι η ανάγνωση του μυθιστορήματος προκάλεσε μεταβολές στη συνδεσιμότητα στον αριστερό κροταφικό φλοιό, ο οποίος σχετίζεται με τη γλώσσα, και στον κινητικό φλοιό. Οι νευρώνες του κινητικού φλοιού θεωρείται ότι βοηθούν τον εγκέφαλο να φαντάζεται ότι κάνει κάτι το οποίο στην πραγματικότητα δεν κάνει - αν π.χ. κάποιος φαντάζεται ότι σηκώνει το χέρι του ενεργοποιούνται νευρώνες στην περιοχή που σχετίζεται με την πραγματική κίνηση του χεριού.

Μπαίνοντας στο σώμα ενός άλλου
«Οι νευρωνικές μεταβολές που παρατηρήσαμε στα συστήματα που συνδέονται με την κίνηση και τις αισθήσεις υποδηλώνουν ότι το να διαβάζουμε ένα μυθιστόρημα μπορεί να μας βάλει μέσα στο σώμα του πρωταγωνιστή» εξήγησε ο δρ Μπερνς. «Ξέραμε ήδη ότι οι καλές ιστορίες μπορούν να μας βάλουν στη θέση κάποιου άλλου με τη μεταφορική έννοια. Τώρα βλέπουμε ότι αυτό γίνεται και βιολογικά».


Το γεγονός ότι οι μεταβολές στον εγκέφαλο παρατηρήθηκαν και επί πέντε ημέρες μετά το τέλος της ανάγνωσης αποδεικνύει για τον νευροεπιστήμονα ότι δεν πρόκειται για μια στιγμιαία αντίδραση του εγκεφάλου αλλά για μια επίδραση με διάρκεια. Αλλοι ερευνητές ωστόσο επισημαίνουν ότι, αν και ενδιαφέροντα, τα αποτελέσματα προέρχονται από ένα μικρό δείγμα εθελοντών και θεωρούν ότι περαιτέρω μελέτες απαιτούνται για να δείξουν κατά πόσο η ανάγνωση επιφέρει πραγματικά διαρκείς αλλαγές βελτιώνοντας τις γνωσιακές επιδόσεις καθώς και αν το είδος του κάθε αναγνώσματος - αν λ.χ. δεν είναι μυθιστόρημα αλλά δοκίμιο ή ποίημα - επιδρά με διαφορετικό τρόπο.
Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory