Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Mοναδική παράκληση μας είναι να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε, με ένα ενεργό link.

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Βόρεια Κορέα δραστηριότητες αναψυχής


Όταν όλα μας φαίνονται ίδια

Πόσες φορές δε νιώσαμε όλοι μας, τα πράγματα γύρω μας να μένουν στάσιμα, ίδια, χωρίς ενδιαφέρον, ακόμη και αυτά που τόσο αγαπάμε και αυτά για τα οποία έχουμε παλέψει τόσο στο παρελθόν. Να νιώθουμε ότι περπατάμε σε μια γραμμή τόσο ευθεία, ώστε να νιώθουμε ακροβάτες πια της ζωής που έχουμε χτίσει.
Νιώθουμε ότι έχουμε ακούσει σχεδόν τα πάντα, έχουμε διαβάσει τα ίδια και τα ίδια κείμενα, έχουμε πει τις ίδιες κουβέντες ξανά και ξανά, χωρίς πια να τις πιστεύουμε και εμείς απόλυτα, και ακούμε τις ίδιες μονότονες λέξεις που δεν μας αγγίζουν πια το ίδιο, όπως παλιά.
Όταν όλα μοιάζουν ίδια και στάσιμα, τότε όλα γύρω σου φωνάζουν κάτι. Όσο πιο πολύ όλα γύρω σου σου μοιάζουν ίδια, τόσο όλα γύρω σου κραυγάζουν. Σου λένε να φύγεις από την ευθεία γραμμή που πατάς σταθερά και να συνεχίσεις το δρόμο σου σε έναν νέο κύκλο , αφού η ευθεία γραμμή που πατούσες τόσο καιρό ήταν το τελευταίο κομμάτι ενός κύκλου που είχε κλείσει και εσύ συνέχιζες να παραμένεις εκεί.
Ο φόβος για την αλλαγή είναι αυτό που μας κρατά στους ίδιους κύκλους, ο φόβος για το άγνωστο και κυρίως ο φόβος μη χάσουμε όλα αυτά που με αγάπη και κόπο έχουμε φτιάξει. Έτσι όμως, καταλήγουμε να βλέπουμε τη ζωή μας στάσιμη, χωρίς χρώμα και χωρίς φως, μένοντας στα σκοτάδια προηγούμενων κύκλων.
Διαλέγουμε, λοιπόν, τι πρέπει να αφήσουμε και τι να πάρουμε μαζί. Αυτή είναι η προσωπική επιλογή του καθενός. Δεν χρειάζεται πολλές φορές να αποχαιρετήσουμε την προηγούμενη ζωή μας, αλλά να της ανοίξουμε νέους ορίζοντες. Μπορούμε να δώσουμε νέα πνοή στα όνειρά μας και να τα κυνηγήσουμε σε άλλη κατεύθυνση. Μπορούμε να ξεκινήσουμε τη ζωή μας με διαφορετικές προσδοκίες, μπορούμε να ξαναγεννηθούμε!
Γράφει η Μαρία Μπαλάση

Άθικτοι, περήφανοι άνθρωποι

ίναι κάποιοι άνθρωποι που χαράζουν μια πορεία στην ζωή τους, επιμένοντας να ακολουθούν αξίες που μπορεί να μην εκτιμούνται πια .. κάποιοι μπορεί να τους βλέπουν «μικρούς», μα μέσα τους να ζηλεύουν την δύναμή που αυτοί δείχνουν. Σαν έναν Δον Κιχώτη που τολμά να τα βάζει με ανεμόμυλους ενώ αυτοί φοβούνται. Άλλοι όμως, κρυφά τους θαυμάζουν, και τους θυμούνται για πάντα, ως φάρους που τους ενέπνευσαν, που δεν άφησαν τις ανθρώπινες αξίες να χαθούν όταν υπήρχε τρικυμία…
Έλεγε κάποτε ένας τέτοιος «άθικτος» άνθρωπος, μάρτυρας σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ότι ενώ προσπαθούσε να απεγκλωβίσει τον κόσμο από τα άμορφα σίδερα…κοίταξε για μια στιγμή γύρω του, είδε αρκετούς να παρακολουθούν διστακτικά… τον παραξένεψε γιατί απλά κοιτούσαν…ίσως να δίσταζαν, ίσως να «μάθαιναν» από το παράδειγμά του.. Μακάρι να ήταν αυτό…να «μάθαιναν»…Ο ίδιος ντρεπόταν που φαινόταν «ήρωας», δεν ήθελε να «ξεχωρίζει»… Μου είπε την φράση… «ίσως πρέπει να έχεις βιώσει τον ανθρώπινο πόνο, για να μπορείς να τον καταλάβεις και να θες να τον σταματήσεις, όπου υπάρχει…»
Οι περήφανοι άνθρωποι λοιπόν είναι αυτοί που δεν ζητούν χάρες για να διακριθούν, δεν θυσιάζουν τον εαυτό τους για να πάρουν εύκολα μία θέση που θα τους δώσει αξία, αναγνώριση των ικανοτήτων τους… Αντίθετα δίνουν οι ίδιοι αξία στην θέση που έχουν, όποια και αυτή να είναι, βοηθώντας τους γύρω τους… Οι τίτλοι ξέρουν, δεν δίνουν αξία. Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν «μέσα» στους ανθρώπους, τον πυρήνα τους, αυτός τους ενδιαφέρει.
Θέλουν ό,τι επιτυγχάνουν να οφείλεται στην αξία τους και μόνο και δεν τους ενδιαφέρει πόσο σπουδαίοι δείχνουν στους άλλους. Ξέρουν ότι μπορεί ποτέ να μην αναγνωριστεί το καλό που κάνουν, προσφέρουν για να βλέπουν το χαμόγελο στα πρόσωπα των άλλων, και συνήθως τους βρίσκεις μέσα στον «απλό» κόσμο…
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους δούλευε υπάλληλος μεταμεσονύχτια βάρδια σε ένα περίπτερο. Μία σοκολάτα να έτρωγε, θα άφηνε τα χρήματα στο ταμείο…Οι γνώσεις του πολλές, γενικές όχι εξειδικευμένες, καλύτερες από σαράντα πτυχία. Πάντα με το χαμόγελο, παρότι δεν προλάβαινε να δει το παιδί του… Κι ο κόσμος έκανε ουρά για να μιλήσει μαζί του όταν, νιώθοντας μοναξιά, έβγαινε να αγοράσει κάτι, ζητώντας ουσιαστικά, άνθρωπο για να μιλήσει… Κι εκείνος, αν και είχε κιβώτια να τακτοποιήσει, ντρεπόταν πάντα να τους διακόψει ενώ του μιλούσαν…
Έχουν δοκιμαστεί καιρό στα δύσκολα αυτοί οι άνθρωποι, μπορεί μέσα στην οικογένειά τους, μπορεί πιο μετά στη ζωή… Μπορεί να στηρίχτηκαν κι αυτοί από κάποιον Δον Κιχώτη να παλέψουν, και μετά αυτός έγινε το πρότυπό τους στη ζωή… Γι αυτό και ζητάνε πολύ λίγα για να περάσουν καλά στη ζωή, ανθρώπινα πράγματα, όχι υλικά, μια Δουλτσινέα ίσως…
Έχουν ισχυρή αυτοεκτίμηση γιατί δεν μετράνε τον εαυτό τους και τους άλλους με το τι έχουν στην τσέπη, μα συγκρίνονται με το χειρότερο, και νιώθουν πάντα πολύ πλούσιοι… Κι έτσι αντέχουν πολύ καιρό σε κακουχίες γιατί είναι ολιγαρκείς, κι έτσι, πάντα ελεύθεροι στην σκέψη… Είναι πάντα ελεύθεροι γιατί δεν ασχολούνται με το τι θα μπορούσαν να κατέχουν… Αυτό τους δίνει ένα εντυπωσιακό πείσμα να παλεύουν για την αξιοπρέπεια, την δική τους ή των άλλων.
Οι άθικτοι άνθρωποι λοιπόν είναι θεματοφύλακες ιδεών και ιδανικών, ακόμη και όταν αυτά κατακτηθούν, και πολλοί τα ξεχάσουν γιατί τα νόμισαν δεδομένα…Στους δύσκολους καιρούς θα είναι εκεί όταν χρειαστεί να τα ξαναθυμίσουν…και θα ξεκινήσουν πρώτοι για τους ανεμόμυλους…
Γράφει ο ψυχολόγος Νικόλαος Βακόνδιος
Όσοι Μπλόγκερς επιθυμείτε να αναδημοσιεύσετε άρθρα από το RC-CAFE ,κάνετε το χωρίς να μας ρωτάτε.
Μονο μην ξεχνάτε να κάνετε μια αναφορά για την πηγή σας, εάν το επιθυμείτε , με ένα ενεργό link.
Link directory